9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 16 : ทำงานด้วยกัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“พอได้แล้วค่ะ  คนฉวยโอกาส  จะไปทำงานก็รีบไปเลยนะ”  เธอดันตัวเขาออก 

“แล้วบัวไม่ไปกับผมเหรอ  ลองไปดูสิ  ไปดูเอาไว้ไง  ไม่งั้นเมื่อไหร่บัวจะทำใจได้ล่ะ”  เขาคิดว่าถ้าปล่อยให้เธออยู่แต่ที่นี่  ก็คงไม่มีทางที่เธอจะเปลี่ยนใจแน่นอน

“แต่ว่า  จะดีเหรอคะ”  เธอคิดหนัก 

“ดีสิ  นะ  ไปกับผมนะ  ผมจะได้แนะนำบัวให้ลูกน้องรู้จักไง”  อีกใจหนึ่ง  เขาก็แค่ไม่อยากห่างเธอเท่านั้น

“งั้นก็ได้ค่ะ  คุณไปอาบน้ำที่ห้องคุณนะคะ  บัวก็จะไปอาบน้ำเหมือนกัน”  เธอถอนหายใจไม่คิดว่าจะได้เห็นของที่ไม่อยากเห็นเร็วขนาดนี้

“ครับ  งั้นเดี๋ยวเสร็จแล้วผมมาเรียกบัวละกันนะ”  เขายิ้ม  แล้วจึงยอมลุกออกไป

 

สโรชินีไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่  เธอกำลังมองหาชุดที่เหมาะสม  แต่ก็ไม่มีชุดที่น่าจะใส่ไปที่ทำงานเขาได้เลย  จนในที่สุด  เธอก็ตัดสินใจเลือกชุดหนึ่งขึ้นมา  เป็นชุดเอี๊ยมกระโปรงยีนส์ขาสั้น  เธอใส่เสื้อยืดแขนยาวสีขาวคอกว้างพอประมาณไว้ด้านใน  จากนั้นเธอก็เกล้าผมม้วนไว้เรียบร้อย

เธอแต่งตัวเสร็จแล้ว  เห็นเขายังไม่มาเลยเดินไปหาเขาที่ห้องเสียเอง

“อ้าว บัว  มาพอดีเลย  ช่วยผมแต่งตัวหน่อยสิ”  เขามัวแต่แช่น้ำเพลินไปหน่อย  เลยแต่งตัวช้า  แล้วพอเห็นชุดที่เธอใส่  เขาก็อดยิ้มไม่ได้  จำเป็นต้องน่ารักขนาดนี้ไหมเนี่ย 

“ทำไมแต่งตัวช้าจังเลยล่ะคะ  บอกว่าจะไปหาบัวที่ห้องแท้ๆ”  เธอบ่นไปด้วย  ช่วยเขาติดกระดุมเสื้อไปด้วย

“ก็ผมมีความสุขนี่นา  เลยมัวแต่แช่น้ำเพลินไปหน่อย  แต่ว่า  ชุดนี้  ผมว่า  บัวจะน่ารักเกินไปหน่อยแล้วนะ  โรงงานผมมีแต่ผู้ชาย  คนอื่นก็มองบัวกันหมดเลยสิ”  เขายิ้ม  เพราะเธอน่ารักมากจริงๆ

“ก็บัวไม่ค่อยมีชุดอื่นนี่คะ  ไม่คิดว่าจะต้องออกไปที่ไหนด้วยซ้ำ”  เธอบอกให้เขาฟัง

“จริงสินะ  บัวเอาเสื้อผ้ามานิดเดียวเองนี่นา  งั้นพรุ่งนี้ผมจะสั่งให้พวกแบรนด์เนมเอาเสื้อผ้ามาให้บัวเลือกก็แล้วกันนะ”  นั่นสินะ  เขาก็ลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย

“ขอบคุณค่ะ  เสร็จแล้วหล่อมากไปได้แล้วค่ะ”  เธอยิ้มให้เขา

“เชิญครับ  นายหญิง”  เขากุมมือเธอมาเกาะแขนเขาไว้  จากนั้นก็เดินออกห้องไปพร้อมกัน

 

ด้านล่าง  อนาคินกับลาซาลหันมามองหน้ากัน  เมื่อเห็นเจ้านายของเขาควงคู่มากับสโรชินี

“ต่อไปนี้  ให้ทุกคนเรียกคุณบัวว่านายหญิงนะ  ไปได้แล้ว”  เขาทำเสียงเข้ม  แล้วพาเธอขึ้นไปนั่งรถ

“คุณไม่ต้องให้พวกเค้าเรียกบัวแบบนั้นหรอกค่ะ  บัวรู้สึกแปลกๆ”  เธอหันไปกระซิบบอกกับเขา

“ก็บัวเป็นแฟนผม  ก็ต้องเป็นนายหญิงของพวกเค้านั่นแหละถูกแล้ว”  เขายิ้มให้กับเธอ

“แต่ว่า”  เธออยากจะเถียงเขา

“ไม่มีแต่  ผมสั่งไปแล้ว  บัวอยากให้ผมขายหน้าลูกน้องรึไงฮึ?”  เขาทำหน้าเครียด  เธอเลยต้องยอมเงียบต่อไป

 

ตลอดทางเธอมองวิวทิวทัศน์ของนครลาสเวกัส จนออกนอกเมืองมาเรื่อยๆ  เธอเริ่มมองเห็นทะเลทรายที่แห้งแล้ง  จึงรู้สึกเครียดจนเขาจับความรู้สึกได้

“ไม่ต้องคิดมากนะ  เดี๋ยวบัวจะชินกับมันเอง”  เขายื่นมือไปจับมือของเธอเอาไว้

“ค่ะ”  เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่    สักพักก็มาถึงโรงงานของเขา 

เขาเดินลงรถมาพร้อมกับเธอ  ทุกคนที่โรงงานหันมามองสาวน้อยน่ารักคนนี้เป็นตาเดียว  และพอเห็นผู้เป็นนายใหญ่ เดินโอบเอวของเธอเข้าไป  พวกเขาก็เข้าใจได้ทันที  ว่าเธอเป็นใคร

สโรชินีมองดูโรงงานผลิตอาวุธของเขา  นี่มันใหญ่กว่าที่เธอเคยเห็นในหนังฮอลลีวูดเสียอีก  พอเห็นปืน  เธอก็ใจสั่นแล้วจับมือเขาเอาไว้แน่น  เขาจึงรีบพาเธอไปที่ห้องทำงานชั้นบนทันที

“นั่งพักตรงนี้ก่อนนะ  ผมขอคุยกับลูกค้าแปปนึง”  เขาพาเธอมานั่งโซฟาตัวใหญ่ปูด้วยขนสัตว์หนานุ่ม  เธอเห็นเขาไปที่โต๊ะทำงาน  แล้วก็เปิดทีวีจอใหญ่ยักษ์นั้น  และสนทนากับลูกค้าของเขาผ่านทางจอนั่นเอง  เธอมองเขาพูดคุยธุรกิจอย่างมืออาชีพ  เขาพูดภาษาเยอรมัน  เธอฟังออก  จนมาถึงมูลค่าที่พวกเขาตกลงกัน  นี่มัน  ราคาแพงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ยสองแสนล้านเหรียญสหรัฐ  เธอตีเป็นเงินไทย  มีเลข 0 กี่ตัวกันนะ 

ไม่นานนักเขาก็จบการสนทนาแล้วเดินกลับมาหาเธออีกครั้ง

“แอบฟังผมคุยงานเหรอฮะ” เขาเห็นหน้าของเธอ  รู้ว่าเธอฟังออก

“ไม่ได้แอบนะคะ  ก็บัวนั่งตรงนี้  มันก็เลยได้ยินนี่นา”  เธอยิ้มให้เขา

“วันนี้ขายอาวุธได้ล็อตใหญ่รัฐบาลเยอรมันสั่งซื้ออาวุธเยอะขนาดนี้  สงสัยจะมีเรื่องใหญ่แน่”  เขาทำหน้าครุ่นคิด

“จะมีสงครามเหรอคะ”  เธอมองหน้าเขาอย่างตกใจ

“ไม่รู้สิครับ  บัวอย่าไปสนใจเลยนะ  เบื่อรึเปล่า”  เขาถามเพราะกลัวเธอจะเบื่อที่ต้องนั่งเฝ้าเขาทั้งวัน

“ไม่เบื่อหรอกค่ะ  อยู่ที่บ้านบัวก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว  ถ้าคุณมีอะไรให้บัวช่วยก็บอกได้นะคะ”  เธอยิ้มให้เขา  แม้จะยังไม่ค่อยสบายใจนัก

“งั้นบัวมานั่งโต๊ะผมนะ  แล้วช่วยเรียงเอกสารให้ผมหน่อย”  เขาจูงมือเธอไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเอง  โต๊ะของเขาค่อนข้างรกมากเลยทีเดียว  เธอถึงกับทำตาโต

“นี่คุณทำไมไม่เก็บเอกสารให้เป็นระเบียบบ้างล่ะคะ  อะไรเป็นอะไรบ้างล่ะเนี่ย”  เธอนั่งถอนหายใจ

“มันเป็นเอกสารพวกต้นทุนการผลิต  และก็ราคาขายอาวุธน่ะ  ผมต้องใช้มันบ่อยๆ  เลยไม่ได้เก็บ  บัวช่วยผมเก็บเข้าแฟ้มหน่อยสิ”  เขานั่งลงที่พนักพิงเก้าอี้ตัวเดียวกัน

“แล้วบัวต้องแยกมันยังไงล่ะคะ  อันไหนถึงจะอยู่แฟ้มเดียวกัน”  เธอหันไปถามเขา

“อืม  ให้บัวดูที่มุมขวาของกระดาษแต่ละแผ่นนะ  มันจะมีโค้ดที่เหมือนกันอยู่  ถ้าแผ่นไหนเป็นโค้ดเดียวกัน  มันก็จะอยู่ในแฟ้มเดียวกัน”  เขาหยิบเอกสารมาให้เธอดูเป็นตัวอย่าง

“อ๋อค่ะ  เข้าใจแล้วค่ะ  แล้วคุณจะไปไหนเหรอคะ”  เธอถาม  ก็ถ้าเธอนั่งตรงนี้  แสดงว่าเขาต้องไปข้างนอกน่ะสิ

“ผมก็ไม่ได้ไปไหนจะนั่งข้างๆ บัวนี่แหละ”  เขายิ้มให้เธออย่างเอ็นดู

“อ้าว  แล้วทำไมคุณไม่ทำเองซะเลยล่ะคะ  บัวนึกว่าคุณต้องไปทำอย่างอื่นซะอีก”  เธอถามเขาอย่างสงสัย

“ก็ผมอยากจะทำแบบนี้ไงล่ะ”  เขาลุกขึ้นยืน  รั้งตัวเธอให้ลุกขึ้นมา  จากนั้นเขาก็ลงไปนั่งเก้าอี้แทน  แล้วก็ให้เธอมานั่งที่ตักของเขาอีกที

“นี่คุณ  จะให้บัวเรียงเอกสารแล้วนั่งบนตักคุณน่ะเหรอคะ”  เธอหันไปมองหน้าเขา  กำลังจะลุกขึ้น  แต่เขาก็โอบเอวเธอเอาไว้แน่น

“ใช่จ้ะ  ก็ผมอยากกอดบัวทั้งวันเลยนี่นา  บัวก็เรียงเอกสารไปเรื่อยๆ นะ  ไม่ต้องรีบ  ผมก็จะนั่งกอดบัวอย่างนี้แหละ”  เขาพูดพร้อมกับซบใบหน้าหล่อเหลาลงกับแผ่นหลังของเธออย่างออดอ้อน

“เชอะ  เจ้าเล่ห์นักเชียว”  เธออดหมั่นไส้เขาไม่ได้  แล้วจึงตั้งหน้าตั้งตาเรียงเอกสารต่อไป  เวลาที่เธอขยับตัว  สะโพกงอนนั้นก็ถูไถไปตามต้นขาของเขาด้วย  เขารู้สึกชอบมากจริงๆ

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha