9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 17 : นายหญิง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

สโรชินีช่วยเขาจัดเอกสารบนโต๊ะทั้งหมดเข้าแฟ้มเรียบร้อย  กว่าจะเสร็จ  ก็กินเวลาไปชั่วโมงกว่า  เธอไม่ได้เพียงแต่เรียงเอกสารเข้าแฟ้ม  แต่เธอยังจัดโต๊ะให้เขาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยอีกด้วย

“เสร็จแล้วค่ะ  ปล่อยบัวได้แล้วนะคะ”  เธอหันมาบอกเขา 

“เก่งที่สุดเลย  น่ารักอย่างนี้  บัวอยากได้อะไร  ขอผมมาได้เลยนะ  ผมจะหามาให้บัวทุกอย่างเลย”  เขายิ้มแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอออกจากตักของเขา

“บัวไม่อยากได้อะไรหรอกค่ะ  แค่...ให้คุณรักบัวมากๆ ก็พอแล้ว”  เธอยิ้มเขิน

“โธ่  ที่รัก  น่ารักจริงเชียว”  เขาหอมที่แก้มของเธอฟอดใหญ่ 

“แล้วตกลงจะปล่อยบัวได้รึยังคะ  ไม่เมื่อยบ้างรึไงกัน  บัวนั่งตักคุณมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ”  เธอยิ้มหวานให้เขา

“ไม่เมื่อยเลยสักนิด  บัวตัวนิดเดียวเอง  ให้นั่งกอดบัวทั้งวันก็ได้นะ”  ว่าแล้วเขาก็กอดเธอแน่นขึ้นไปอีก 

“ไม่เอาค่ะ  เดี๋ยวลูกน้องคุณมาเห็นเข้า  บัวอายเค้า  ปล่อยบัวก่อนนะคะ  บัวอยากไปเข้าห้องน้ำด้วย”  เธอหันไปมองที่ประตูราวกับกำลังทำอะไรผิดอยู่

“งั้นก็ได้จ้ะ  เดี๋ยวผมพาบัวไปห้องน้ำนะ”  เขายอมปล่อยอ้อมแขน  เธอลุกขึ้น  เขาจึงจูงมือเธอไปเข้าห้องน้ำส่วนตัวด้านหลังห้องของเขา

 

หลังจากเธอทำธุระเสร็จแล้ว  เขาก็พาเธอไปนั่งระเบียงนอกห้องทำงาน  ซึ่งสามารถมองเห็นโรงงานของเขาทั้งหมดได้อย่างชัดเจน

คนงานหลายคนหันมามองนายหญิงของพวกเขา  แล้วก็อดส่งยิ้มให้เธอไม่ได้  เธอเลยยิ้มตอบ  โรเบิร์ตรีบหันไปทำตาขวางใส่คนงาน  พวกเขาจึงต้องก้มหน้าทำงานกันต่อไป

“ทีหลังอย่าไปยิ้มตอบพวกเค้าอีกนะ  ผมไม่ชอบ”  เขาโอบไหล่เธอเอาไว้อย่างหวงแหน

“อ้าว  เวลาที่มีคนยิ้มให้เราก็ต้องยิ้มตอบสิคะมันเป็นมารยาทนะ”

“ไม่ต้องมีมารยาทนักก็ได้  อย่าลืมสิ  ว่าบัวเป็นนายหญิงของพวกเค้านะ  ไม่จำเป็นต้องส่งยิ้มตอบหรอก”  เขาบอกเพราะเขาหวงเธอมากกว่า

“เฮ้อ  บัวเป็นแค่แฟนนะคะ  ไม่ใช่...ภรรยาของคุณสักหน่อย  อย่าเพิ่งเรียกบัวว่านายหญิงเลยค่ะ”

“อีกหน่อยบัวก็ต้องได้เป็นภรรยาผมอยู่ดีนั่นแหละ  จะเรียกตอนนี้หรือตอนไหนก็เหมือนกัน  เดี๋ยวผมจะพาบัวไปชมรอบๆ โรงงานนะ”  เขาจูงมือเธอให้เดินตามเขาไป

เขาพาเธอนั่งรถขนาดเล็ก  สำหรับเยี่ยมชมโรงงานโดยเฉพาะ  เพราะโรงงานเขามีขนาดใหญ่มาก  ถ้าจะเดินไปก็คงจะขาลากแน่นอน

ตลอดทางรถจะหยุดตรงส่วนต่างๆ ของโรงงาน  เธอเห็นตั้งแต่ห้องผลิตอาวุธ  ห้องทดลองอาวุธ  คลังเก็บอาวุธ  และห้องที่สำคัญที่สุด  คือห้องเก็บหัวรบนิวเคลียร์  ที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้รหัสผ่านเข้าไป

“นี่เหรอคะ  ของสำคัญที่คุณต้องตามไปเอาที่เมืองไทย”  เธอมองหัวรบนิวเคลียร์ที่มีขนาดไม่ใหญ่มาก  แต่อานุภาพทำลายล้างสูง  ลูกเดียว  สามารถทำลายประเทศเล็กๆ บางประเทศให้ราบเป็นหน้ากลองได้เลย

“ใช่จ้ะ  บัวรู้ไหมว่ามันเป็นผลชิ้นโบว์แดงของผมเลยนะ  ผมต้องจ้างนักวิทยาศาสตร์หลายคนเพื่อทำมันขึ้นมา  ราคาของมัน  มากกว่าที่บัวได้ยินเมื่อเช้าอีกหลายเท่าเลยล่ะ”  เขายิ้มให้กับเธอ

“น่ากลัวจังเลยนะคะ  ไม่รู้ต้องมีคนตายเพราะมันเท่าไหร่กัน”  แทนที่เธอจะชื่นชมผลงานของเขา  แต่เธอกลับรู้สึกหดหู่ใจมากกว่า

“ขอโทษนะ  ผมลืมไป  เรากลับไปที่ห้องทำงานผมกันเถอะนะ”  เขาเห็นใบหน้าที่เศร้าของเธอ  แล้วก็รู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก

“ไม่เป็นไรค่ะ  บัวจะต้องรับมันให้ได้นี่คะ  เพราะมันคือชีวิตของคุณ”  เธอยิ้มให้เขาน้อยๆ  แล้วจึงเดินตามเขาออกไป

“บัวจำรหัสนี้ไว้ให้ดีนะ  มีแค่ผมกับบัวเท่านั้นที่จะรู้”  เขาหันไปยิ้มให้กับเธอ  และรหัสที่เขากด  ก็คือ  L-O-T-U-S  โลตัส  ที่แปลว่าดอกบัวนั่นเอง

“นี่คุณ  ใช้ชื่อของ...”  เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะใช้ชื่อของเธอ

“ครับ  เพราะบัวคือคนที่สำคัญของผม  ผมจึงใช้มันทำสิ่งที่สำคัญที่สุด  ถ้าหากว่าผมเป็นอะไรไป  บัวจะได้ดูแลกิจการพวกนี้ต่อจากผมนะ”  เขายิ้มให้เธอ  แล้วพาเธอออกมาด้านนอกที่ลาซาลกับอนาคินรออยู่

“ลาซาล  เรียกประชุมทุกคนภายในหนึ่งชั่วโมง  ฉันจะแนะนำนายหญิงอย่างเป็นทางการ”  เขาหันไปสั่งลาซาล  มือขวาของเขาจึงใช้วิทยุสื่อสารเรียกประชุมพนักงานทุกคนให้มารวมตัวกันที่หน้าลานกลางแจ้งทันที

 

ตอนนี้เขาพาเธอไปพักผ่อนที่ห้องทำงานก่อน  เพื่อให้เธอได้ทำใจรับกับตำแหน่งที่เขามอบให้

“ไม่ต้องตื่นเต้นหรอกนะ  ผมเชื่อว่าไม่มีใครเหมาะสมกับตำแหน่งนี้เท่ากับบัวอีกแล้ว”  เขายิ้มแล้วนั่งลงข้างเธอ

“ขอบคุณนะคะ  ที่ให้เกียรติบัวถึงขนาดนี้”  ไม่คิดว่าเขาจะจริงจังกับเธอได้มากเช่นนี้จริงๆ

“ผมบอกแล้วไง  ว่าผมรักบัวมาก  ผมอยากจะทำให้บัวเชื่อมั่นในตัวผมนะ”  เขาจูบที่หน้าผากของเธอแผ่วเบา

“ค่ะ  บัวเชื่อในตัวคุณ”  เธอยื่นหน้าไปหอมแก้มเขา  อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

“น่ารักจริงๆ เลย” เขาจับแก้มนวลนั้นอย่างรักใคร่

เมื่อได้เวลานัดหมาย  พนักงานหลายพันคนออกมายืนเข้าแถวพร้อมกันที่หน้าลานกลางแจ้งแล้ว  มีจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่เอาไว้สำหรับฉายภาพบนเวทีให้ทุกคนได้เห็นกันอย่างชัดเจน

โรเบิร์ตพาสโรชินีเดินขึ้นไปบนเวที  เธอพยายามทำใจให้นิ่งมากที่สุด  เพราะไม่อยากให้เขาต้องขายหน้า  แม้จะตื่นเต้นมากแค่ไหนก็ตาม

“เอาล่ะ  ในเมื่อทุกคนมาพร้อมกันแล้ว  ฉันอยากจะขอแนะนำนายหญิงให้ทุกคนได้รู้จักอย่างเป็นทางการ  นายหญิงเป็นคนไทย  แต่เธอสามารถพูดได้หลายภาษา  เธอชื่อ  คุณสโรชินี  หรือคุณบัว  ต่อไปนี้  ทุกคนต้องให้ความเคารพและเชื่อฟังคำสั่งของเธอ  ให้เหมือนกับคำสั่งของฉัน  ถ้าหากว่ามีใครกล้าทำให้เธอไม่พอใจ  หรือไม่ให้ความร่วมมือใดๆ กับเธอ  ฉันจะจัดการขั้นเด็ดขาด  นั่นคือไล่ออกสถานเดียว  เข้าใจรึเปล่า”  เขาพูดออกไมโครโฟนเสียงดัง

“เข้าใจครับนาย”  เสียงของพนักงานทุกคนขานรับ

“เอาล่ะ  ขอเชิญนายหญิงกล่าวอะไรกับพนักงานของเราหน่อยก็แล้วกัน”  เขายื่นมือไปหาเธอ  เธอจึงจับมือเขาไว้

“ค่ะ  สวัสดีพนักงานทุกคนนะคะ  ก่อนอื่นก็ต้องขอบอกว่าไม่ต้องกลัวบัวหรอกนะคะ  ขอให้ทุกคนทำตัวตามสบาย  บัวอยากให้ทุกคนทำงานอยู่ที่นี่ได้อย่างมีความสุข  ขอให้ทุกคนทำตามกฎระเบียบที่ปฏิบัติกันมาก็แล้วกันนะคะ” เธอส่งรอยยิ้มจริงใจให้พวกเขา  ทุกคนปรบมือยินดีต้อนรับนายหญิงด้วยความเต็มใจ

“โอเค  ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานได้  เย็นนี้ฉันจะสั่งให้คนจัดอาหารและเครื่องดื่มมาบริการให้กับทุกคนไม่อั้น  เพื่อต้อนรับนายหญิงของเรา”  เขาพูดกับพนักงานทั้งหมดอีกครั้ง  แล้วจึงเดินลงจากเวทีไปพร้อมเธอ  ทุกคนส่งเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีให้กับนายใหญ่  รวมทั้งดีใจที่จะได้ทานของฟรีแบบไม่อั้นอีกด้วย

“นี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว  ผมจะพาบัวออกไปทานอาหารข้างนอกนะ”  เขาบอก  แล้วจึงพาเธอเดินไปขึ้นรถออกจากโรงงานไปพร้อมกับลาซาล  อนาคิน  และบอดี้การ์ดอีกหลายคน

 

ภัตตาคารสุดหรูแห่งหนึ่ง

“บัวอยากทานอะไรก็สั่งได้เลยนะ  ไม่ต้องเกรงใจหรอก”  เขายิ้มให้กับเธอ

“ขอบคุณค่ะ  แต่บัวไม่รู้ว่าอะไรอร่อยบ้าง  คุณสั่งให้บัวหน่อยได้ไหมคะ  บัวทานได้หมดแหละค่ะ”  เธอมองเมนูมากมายนั้น  แล้วก็ไม่รู้จะสั่งอะไรดี

“งั้นก็ได้จ้ะ  เดี๋ยวผมสั่งให้นะ”  เขาหันไปสั่งอาหารมาหลายอย่างที่คิดว่าเธอน่าจะชอบ  จากนั้นก็นั่งคุยกับเธอต่อไป

“เห็นสายตาของพนักงานที่มองบัวไหม  ทุกคนชื่นชมบัวกันทั้งนั้นเลยนะ”  เขาเอ่ยชมเธอ 

“เหรอคะ  บัวมัวแต่ตื่นเต้น  เลยไม่ทันได้สังเกต”  เธอยิ้มให้เขา  ดีใจที่ไม่ทำให้เขาขายหน้า

“เดี๋ยวทานเสร็จแล้วผมจะพาบัวกลับบ้านก่อนนะ  เพราะผมมีประชุมตอนบ่าย  ไม่อยากให้บัวรอนาน  บัวกลับไปพักผ่อนที่บ้านนะครับ  ตอนเย็นผมจะรีบกลับไปหานะ”  เขายื่นมือไปจับมือเธอเอาไว้

“ได้ค่ะ  แล้วจะให้บัวทำอาหารเย็นให้ไหมคะ”  เธอถามอย่างเอาใจ

“ทำสิครับ  ทำอะไรก็ได้  ผมทานได้หมดแหละ  แต่ว่าคืนนี้  ผมขอไปนอนห้องบัวอีกนะ  ผมไม่อยากนอนคนเดียว”  เขาส่งสายตาแสดงความต้องการบางอย่าง

“เอ่อ  นอน...อย่างเดียวใช่ไหมคะ”  เธอยิ้มเขิน

“ไม่รู้สิ  ดูก่อนก็แล้วกันนะ”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์  เล่นเอาเธอร้อนวูบวาบไปหมด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha