9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 23 : นางฟ้าของมาเฟีย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เช้าวันต่อมา

สโรชินีลืมตาตื่นแล้ว  แต่เธอไม่มีเรี่ยวแรงที่จะลุกไปอาบน้ำเลย  ช่วงล่างของเธอปวดหนึบไปหมด  นึกขุ่นเคืองคนตัวโตที่นอนกอดเธออยู่ข้างๆ นัก  รังแกเธออยู่ได้ทั้งคืนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

เธอค่อยๆ ดึงแขนของเขาที่เกาะอยู่ตรงเอวคอดของเธอออกไป หวังจะลุกไปอาบน้ำชำระร่างกายให้สดชื่นขึ้นมาบ้าง  แต่กลับทำให้เขาลืมตาตื่นขึ้นมา  แล้วดึงเธอไปกอดเอาไว้ดังเดิม

“จะไปไหนครับคนดี”  เขาถามเธอ  ริมฝีปากหยักอยู่ไม่เป็นสุข  เฝ้าแต่คอยจูบไปทั่วลำคอระหงนั้น

“บัวจะไปอาบน้ำค่ะ  สายมากแล้ว “ เธอดันร่างหนาให้ห่างออกไป  แต่เขาก็ยิ่งกอดเธอแน่นขึ้น

“อย่าเพิ่งไปเลยนะ  นอนต่ออีกหน่อยนะครับ  พี่อยากนอนกอดกับบัวอีกหน่อยนะ”  เขาพูดพร้อมซุกไซ้ใบหน้าคมลงบนอกอวบอิ่มของเธอ

“ไม่เอาแล้วค่ะ  ตื่นเถอะนะคะ  บัว...หิวแล้ว” เธอไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาอ้างกับแฟนจอมหื่นนี่ดี

“หิวแล้วเหรอ  สงสัยเมื่อคืนจะเพลียมากล่ะสิ  งั้นก็ได้ครับ  ไปอาบน้ำด้วยกันนะ”  เขายิ้ม  แล้วดันตัวให้ลุกขึ้นมา

“เอ่อ  ให้บัวอาบก่อนได้ไหมคะ”  เธอยังคงเขินอาย  หากต้องอาบน้ำร่วมกับเขาอีก

“ไม่ได้ครับ  ผัวเมียกันก็ต้องอาบน้ำด้วยกันสิ  แล้วอีกอย่างหนึ่ง  พี่รู้นะ  ว่าบัวเดินไม่ไหว”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์  รู้สึกภูมิใจกับผลงานของตัวเองเหลือเกิน

“คนบ้า  รู้ว่าบัวจะเดินไม่ไหว  แล้วทำ...ทำไมคะ”  เธออายจนหน้าแดงก่ำ

“ก็พี่อยากทำนี่ครับ  บัวทั้งหอมทั้งหวานขนาดนี้  พี่ก็เลยทำเพลินไปหน่อย” 

“พอแล้วค่ะ  คืนนี้บัวขอพักนะคะ  ไม่รู้จะไปที่งานไหวรึเปล่าเลย”  เธอทำหน้างอนให้คนตัวโต

“โอ๋ๆ  ไม่งอนนะครับคนดี  เอาเป็นว่าคืนนี้พี่ให้บัวพักก็ได้  แต่ว่า  ก่อนนอนพี่ขอรอบหนึ่งนะ”  เขายิ้มแววตาเป็นประกาย

“อะไรกันคะ  แบบนั้นจะเรียกว่าพักได้ยังไงกัน”  เธอถอนหายใจ

“ไม่รู้ล่ะ  ถ้าบัวไม่ยอม  พี่ก็จะทำแบบเมื่อคืนอีก  จะเอาไงครับ”  เขาหอมที่แก้มของเธออย่างเอาใจ

“เฮ้อ  ก็ได้ค่ะ  แต่ห้ามต่ออีกนะคะ  รอบเดียวจริงๆ นะ” 

“ครับ  พี่สัญญาเลย  ปะ  เดี๋ยวพี่อุ้มนะ  ไปอาบน้ำกัน”  เขาลุกขึ้นมายืนข้างเตียงในสภาพเปลือยเปล่า  ความเป็นชายตั้งชูชัน  ยิ่งทำให้เธอหน้าแดง

“แน่ะ  แอบมองของพี่อีกละ”  เขายิ้มแล้วอุ้มร่างเปลือยของเธอขึ้นมา  ก่อนจะรีบเข้าห้องน้ำไป

“พี่ร็อบขา...”  สโรชินีทำเสียงอ้อนแบบนี้  เขาชักหวั่นใจ

“จ๋า... ว่าไงครับ  จะขออะไรพี่อีกล่ะ”  เขาถามขณะที่กำลังช่วยถูตัวให้เธอ

“วันนี้บัวไม่ไปแล้วได้ไหมคะ  บัว  ไม่มีแรง”  เธอหันมาหาเขาแล้วซบลงกับไหล่กว้างนั้น

“โธ่  บัวจ๋า  พี่อุตส่าห์แจ้งกับทางนู้นไว้แล้ว  ว่าพี่จะพาบัวไปด้วย  ถ้าพี่ไปคนเดียว  คนอื่นจะหาว่าพี่โกหกนะครับ  อีกอย่างหนึ่ง  สาวๆ ในงานก็มีเยอะด้วยนะ  บัวไม่กลัวมีใครมายุ่งกับแฟนของบัวเหรอ  ฮึ?  เขาพยายามเกลี้ยกล่อมเธอ

“ถ้ามีใครมายุ่งกับพี่ร็อบจริงๆ  พี่ร็อบก็จะไปกับเค้าเหรอคะ”  เธอนั่งมองหน้าเขา

“ไม่หรอกจ้ะ  ใครจะไปกล้านอกใจบัวล่ะจ๊ะ  เดี๋ยวบัวงอนไม่ยอมให้พี่นอนด้วย  พี่ก็คลั่งตายสิ”  เขายิ้มให้กับท่าทางที่เธองอนเขา

“เชอะ  ถึงบัวไม่ให้พี่นอนด้วย  พี่ก็มีคนให้นอนด้วยเยอะแยะนี่คะ”  เธอนั่งหันหลังให้เขาเหมือนเดิม

“คนไหนก็ไม่เหมือนบัวหรอกนะครับ  แล้วอีกอย่าง  พี่ก็ไม่คิดจะนอนกับใครอีกแล้ว  นอกจากเมียพี่คนนี้คนเดียว  รู้ไหม”  เขากอดเธอจากด้านหลัง  แล้วจูบที่ซอกคอเธออย่างรักใคร่

“ปากหวานจังเลยนะคะ”  เธอยิ้มเขิน

“รู้ได้ไงว่าหวาน  ลองชิมดูไหม”  เขาจับใบหน้างามให้หันมารับจูบแสนหวานจากเขา

“อื้อ  พอแล้วค่ะ  รีบอาบน้ำเถอะนะคะ” 

“ก็ได้จ้ะ”  เขานึกเสียดาย  แต่ก็เอาเถอะ  เมื่อคืนเขาก็ได้จนอิ่มหนำแล้ว

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว  สโรชินีกับโรเบิร์ตก็เดินลงมาด้านล่าง  เพื่อทานอาหารเช้าที่ใกล้จะกลายเป็นอาหารเที่ยงเพราะเวลาล่วงเลยมาเกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว

“เดี๋ยวพี่จะไปที่โรงงานหน่อยนะ  ประมาณสี่โมงเย็นพี่จะกลับมาแต่งตัวที่นี่  แล้วหกโมงเราค่อยออกไปที่งานกัน”  เขาพูดขณะที่นั่งทานอาหารกับเธอ

“มีเรื่องด่วนเหรอคะ”  เธอถามอย่างห่วงใย

“เปล่าหรอกจ้ะ  พี่เอกสารต้องไปเซ็นหลายอย่างน่ะ  บัวก็แต่งตัวรอพี่นะ  พี่อยากให้บัวสวยที่สุดในงาน”  เขายิ้มให้เธอ

“ผู้หญิงในงานคงมีแต่พวกลูกคนรวย  หน้าตาสะสวย  บัวคงสู้เค้าไม่ได้หรอกค่ะ”  เธอคิดถึงความเป็นจริง

“รู้ได้ยังไงกัน  ขนาดบัวไม่ได้แต่งหน้าแบบนี้ บัวยังสวยมากเลยรู้ไหม  ถ้าบัวแต่งหน้าใส่ชุดราตรีล่ะก็  ผู้หญิงพวกนั้น สู้บัวไม่ได้แน่  เชื่อพี่สิ”  เขาพูดเอาใจแฟนสาว

“ค่ะ  แล้วบัวจะพยายามทำตัวให้สวยละกันนะคะ  พี่ร็อบจะได้ไม่อายคนอื่นเค้า”  เธอยิ้มหวานให้เขา  แล้วจึงทานอาหารต่อไป

 

เวลา 14.00  น.

ช่างแต่งหน้าทำผมและเสื้อผ้าชุดราตรี  มารอเธออยู่ที่คฤหาสน์แล้ว  เธอจึงนั่งเป็นตุ๊กตาให้พวกเขาจับเธอแต่งตัวอย่างสนุกสนาน

“น้องบัว  ผิวดีมากเลยนะคะทั้งขาวทั้งเนียน  มิน่าล่ะคุณโรเบิร์ตถึงไม่มีข่าวกับผู้หญิงคนไหนอีกเลย”  ช่างแต่งหน้าหันมาคุยกับเธอ

“แต่ก่อน  เค้ามีข่าวกับผู้หญิงเยอะเหรอคะ”  เธอถาม

“แหม  อย่าหาว่าพี่นินทาเลยนะคะ  คุณโรเบิร์ตน่ะ  ทั้งหล่อ ทั้งรวย  บรรดาลูกสาวเศรษฐีและดารานางแบบมีข่าวว่าขึ้นเตียงกับเค้าไม่เว้นแต่ละวันเลยล่ะค่ะ”  ช่างแต่งหน้าขาเมาท์ยังพูดไม่หยุด  โดยลืมนึกไปว่าสโรชินีจะรู้สึกอย่างไร

“เหรอคะ  นั่นสินะคะ  ก็เค้าเป็นแบบนั้นนี่นา”  เธอมองตัวเองในกระจก  เธอเป็นสาวน้อยคนหนึ่ง  เป็นลูกกำพร้า  ไม่ได้มีอะไรเทียบได้กับผู้หญิงที่เขาเคยควงเลย  ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งเศร้าใจ

เวลาล่วงเลยไปกว่าสี่โมงโมงเย็นแล้ว  โรเบิร์ตกลับเข้ามาที่คฤหาสน์อีกครั้ง  เขาไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่  ยังไม่เห็นว่านางฟ้าของเขา  สวยสดงดงามเพียงใด  เพราะเธอยังแต่งตัวไม่เสร็จ

เขาแต่งชุดสูทภูมิฐานไปนั่งรอเธอที่ห้องรับแขก  เมื่อใกล้นัดหมายเต็มที

“ทำไม  ยังแต่งตัวกันไม่เสร็จอีกนะ”  เขาหันไปมองบันไดหินอ่อนนั้นไม่รู้กี่รอบ  รอว่าเมื่อไหร่เธอจะลงมาเสียที  และแล้วนางฟ้าของเขาก็ปรากฏกายขึ้น  เขาลุกขึ้นยืนอย่างลืมตัว  นี่มัน  นางฟ้า  นางฟ้าตัวเป็นๆ 

เธอสวมชุดเดรสเกาะอกสีดำ  กระโปรงไล่ระดับ  เปิดขาเรียวข้างหนึ่ง  ไหนจะการแต่งหน้าแบบจัดเต็มที่ไม่ได้ดูหนาแต่ยิ่งทำให้ดูเซ็กซี่มาก  เขาไม่เคยเห็นเธอในภาพลักษณ์แบบนี้มาก่อน  เขาเอาแต่จ้องมองเธอตาไม่กระพริบ  แล้วจึงก้าวเท้าไปหาเธอโดยอัตโนมัติ  พร้อมกับยื่นมือไปรับเธอลงจากบันไดนั้น

“นางฟ้าของพี่  วันนี้บัวของพี่สวยมาก  สวยมากจริงๆ”  เขาจ้องมองใบหน้างามอย่างตกตะลึง

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ  พี่ร็อบพูดเกินไปแล้ว”  เธอยิ้มเขิน

“ไม่เกินไปหรอกนะครับ  บัวของพี่  ตอนนี้กลายเป็นนางฟ้าของพี่ไปแล้ว”  เขายิ้มกว้าง  รู้สึกเหมือนกำลังตกหลุมรักเธออีกครั้ง  แล้วเขาก็อดใจไม่ไหวที่จะโน้มใบหน้าคมไปหอมที่แก้มนวลของเธอ

“ไปกันรึยังคะ  คุณมาเฟีย”  เธอยิ้มหวานให้เขา

“เชิญครับ  นางฟ้าของผม”  เขาคว้ามือเธอให้มาเกาะแขนของเขา  จากนั้นพวกเขาก็ออกเดินทางไปยังสถานทูตซึ่งเป็นสถานที่จัดงานทันที

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha