9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 25 : นัดบอร์ด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“หนุ่มๆ คุยอะไรกันคะ  ท่าทางน่าสนุกเชียว  ขออแมนด้าคุยด้วยคนสิคะ”  เสียงของอแมนด้าดังมาจากด้านหลัง  เธอรู้จักพวกเขาทุกคน  เพราะพวกเขาเรียนที่มหาวิทยาลัยมาด้วยกัน  และทุกคนก็รู้ว่าอแมนด้าคืออดีตคนรักของโรเบิร์ต  สี่หนุ่มหันไปมองสโรชินี  เธอมีใบหน้าเศร้าลงไปเล็กน้อย

“ว่าไงคะ  คุยอะไรกัน”  เมื่อไม่มีใครตอบ  เธอจึงถามซ้ำอีกครั้ง

“เราคุยกันแต่คนที่สนิทกันน่ะ  คนนอกไม่เกี่ยว”  ซีการ์รีบพูด  เพราะเขาเกลียดผู้หญิงคนนี้เช่นเดียวกับทุกคน

“แหม  อะไรกันคะ  อแมนด้าไม่ใช่คนนอกซะหน่อย  อแมนด้าน่ะ  เป็นรักครั้งแรกของโรเบิร์ตนะคะ”  เธอตั้งใจเน้นให้สโรชินีฟังชัดๆ

“นี่เธอ”  โรเบิร์ตไม่พอใจ 

“เอ่อ  บัวขอตัวไปหาอะไรดื่มหน่อยนะคะ”  สโรชินีรู้สึกอึดอัด  เธอไม่อยากอยู่ตรงนี้เลย

“บัว  ไม่ต้องไปหรอก  เดี๋ยวพี่ไปหาเครื่องดื่มให้นะ  บัวเป็นแฟนของพี่  พี่จะดูแลบัวเอง”  โรเบิร์ตพูดเสียงดังฟังชัด  แล้วจึงเดินไปหาเครื่องดื่มให้เธอ  สามหนุ่มมายืนกันท่าสโรชินีจากอแมนด้า

“แหม  ปกป้องกันจังเลยนะคะ  อแมนด้าไม่ได้จะทำอะไรซักหน่อย  แค่อยากจะบอกให้หนูรู้เอาไว้นะจ๊ะ  ว่าผู้ชายน่ะ  ไม่เคยลืมความรักครั้งแรกของตัวเองได้หรอกนะ  อแมนด้าขอตัวก่อนนะคะ”  เธอยิ้มเยาะให้สโรชินี  สามหนุ่มอยากจะบีบคอยัยตัวร้ายซะจริง

“น้องบัว  อย่าคิดมากเลยนะครับ  ไอ้ร็อบมันไม่ได้รักยัยบ้านั่นนานแล้ว”  เอริครีบพูดแทนเพื่อน

“นั่นสิจ๊ะ  ยัยนี่น่ะทำกับไอ้ร็อบไว้แสบมาก  มันไม่มีวันกลับไปรักยัยนี่แน่นอน”  ซีการ์ช่วยพูดอีกแรง

“บัวขอไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยนะคะ”  สโรชินีรู้สึกไม่ดี  เธอจึงเดินเลี่ยงออกไปด้านนอก

“อ้าว  บัวไปไหนล่ะ”  โรเบิร์ตกลับมาไม่เห็นสโรชินี  เขาถามหาเธออย่างร้อนใจ

“ก็เจอฤทธิ์ยัยอแมนด้า  บอกว่าแกไม่มีทางลืมครั้งแรกได้น่ะสิ  น้องบัวเลยน้อยใจ  ขอออกไปสูดอากาศตรงนั้นน่ะ”  เอริคชี้ให้โรเบิร์ตดู  เธอยืนอยู่ในสวนด้านหลัง  ที่พวกเขาสามารถมองเห็นได้ 

“บ้าชิบ”  เขาสบถออกมา  แล้วเดินตามสโรชินีไป

“บัว  กลับเข้าไปในงานเถอะนะ”  เขาเดินมาจับแขนเธอเอาไว้

“บัว  ขออยู่ตรงนี้สักพักได้ไหมคะ”  เธอไม่ยอมหันหน้ามา  แต่เขารู้สึกว่า  เธอกำลังร้องไห้  เขพลิกตัวเธอให้หันมาเห็นน้ำตาของเธอไหลจริงๆด้วย

“บัว  บัวร้องไห้ทำไม  อย่าไปสนใจคำพูดของผู้หญิงคนนั้นเลยนะ   พี่รักบัวคนเดียว”  เขาช่วยเช็ดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน

“ไม่รู้สิคะ  บัวแค่กลัวว่าพี่จะยังลืมเค้าไม่ได้  แล้วเค้า...เค้าก็สวยมากด้วย”  เธอพูดความในใจออกมา

“โธ่  บัวจ๋า  ไม่มีใครสวยมากไปกว่าบัวอีกแล้วรู้ไหม  รักครั้งแรก  มันผ่านไปนานแล้ว  รักครั้งสุดท้ายของพี่ต่างหากที่สำคัญกว่า  ไม่เอา  ไม่ร้องไห้นะครับ”  เขายิ้มให้กับความน่าเอ็นดูของเธอ  ทำไมเขาจะต้องทิ้งนางฟ้าไปหาปีศาจด้วยล่ะ

“พี่ร็อบ  พูดจริงๆ นะคะ”  เธอถามเขาอีกครั้ง

“จริงสิครับ  พี่รักบัวมากนะ  รักบัวคนเดียว”  เขายิ้มแล้วจูบที่หน้าผากของเธอเพื่อเป็นการปลอบโยน

“ถ้างั้นบัวก็จะพยายามไม่คิดมากค่ะ”  เธอยิ้มให้เขา

“เรากลับเข้าไปข้างในเถอะนะ  เดี๋ยวคนอื่นเค้าจะคิดว่าพี่ทำบัวร้องไห้รู้ไหมครับ”  เขาเดินจูงมือเธอกลับเข้าไปข้างในงานอีกครั้ง

“เฮ้อ  โล่งอก  นึกว่าน้องบัวจะเลิกกับเพื่อนพี่ซะแล้ว  ไม่งั้นพวกพี่อดมีเมียแน่”  เอริครีบพูดเมื่อเห็นทั้งสองคนเดินจับมือกันมา

“ไอ้นี่  ห่วงอยู่เรื่องเดียวเลยนะ”  โรเบิร์ตอดหมั่นไส้เพื่อนของเขาไม่ได้

“ก็ห่วงแกด้วยนั่นแหละ  แต่ห่วงตัวเองมากกว่า  ฮ่าๆๆๆ”  เอริค กล่าวอย่างอารมณ์ดี

“ว่าแต่  น้องบัว  ลองโทรหาเพื่อนน้องบัวตอนนี้เลยได้ไหมครับ  ตอนนี้ที่เมืองไทยน่าจะเป็นเวลากลางวันนะ  คือพวกพี่  อยากได้ยินเสียงสาวๆ ใจจะขาดแล้ว”  ซีการ์รีบพูด  เมื่อเห็นบรรยากาศดีขึ้น

“จะให้โทรตรงนี้เลยเหรอคะ” เธอหันไปมองรอบๆ 

“เราไปที่ห้องรับรองด้านบนดีกว่านะครับ  จะได้เงียบหน่อย”  นาดาลชี้บันไดทางขึ้น  ซึ่งจะมีห้องสำหรับแขกที่ต้องการความเป็นส่วนตัวอยู่ชั้น 2

“ไปเถอะบัว  ช่วยพวกมันหน่อย  ไม่งั้นพวกมันได้คลั่งตายแน่”  โรเบิร์ตช่วยพูดอีกแรง

“ก็ได้ค่ะ” 

จากนั้นพวกเขาทั้งห้าคนจึงได้เดินขึ้นไปที่ห้องรับแขกด้านบน  ซึ่งไม่มีใครอยู่

“แล้ว  จะให้บัวโทรหาใครก่อนคะ”  เธอถามหลังจากได้ที่นั่งแล้ว

“น้องฟ้าจ้ะ”  เอริครีบพูด

“ไม่เอา  ต้องน้องมะนาวสิ”  ซีการ์พูดสวนขึ้นมา

“ไม่ได้  โทรหาน้องน้ำค้างก่อน”  นาดาลก็ไม่ยอมเหมือนกัน

“เอ่อ  เอาเป็นว่าเดี๋ยวบัวโทรหาฟ้าก่อนละกันนะคะ”  เธอตัดสินใจเอง  เอริคยิ้มอย่างผู้ชนะ  โรเบิร์ตที่นั่งข้างๆ สโรชินีอดขำไม่ได้

 

เธอกดโทรศัพท์แบบวิดีโอคอล  โทรหาเพื่อนรักคนแรก  เอริคนั่งลุ้นอยู่ข้างๆ

(“ว่าไงจ๊ะบัว  โทรมาหาฟ้า  มีอะไรให้ฟ้ารับใช้จ๊ะ”)  เสียงของฟ้า หรือทิฆัมพรดังออกมาเอริครีบลุกไปนั่งใกล้ๆ สโรชินีทันที

(“เอ่อ  คือว่าบัว  อยากรู้ว่าตอนนี้ฟ้าทำอะไรอยู่ที่ไหนจ๊ะ”)  เธอถามตามที่เอริคกระซิบบอก  เอริคนั่งมองภาพสาวสวยในจอโทรศัพท์  เขารู้สึกชอบเธอมากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะไม่รู้ว่าพวกเธอคุยอะไรกันก็เถอะ  เพราะพวกเธอคุยด้วยภาษาไทย

(“อ๋อ  ตอนนี้ฟ้ามาทำงานที่นิวยอร์กจ้า  ตายจริง  นี่บัวโทรมาจากเมืองไทย  ไม่เปลืองค่าโทรศัพท์แย่แล้วเหรอ”) ทิฆัมพรถามอย่างเป็นห่วง

(“เอ่อ  พอดีว่า  บัวอยู่ที่ลาสเวกัสจ้ะ  ไม่เป็นไรหรอกนะ แล้ว...ฟ้ามีแฟนรึยังจ๊ะ”)  เธอถามเพื่อนสาวอีกครั้ง

(“ไม่มีหรอกจ้า  บัวก็รู้ว่าฟ้าไม่ชอบมีแฟน  มันน่ารำคาญ  ว่าแต่บัวมาทำอะไรที่ลาสเวกัสเหรอ”) ทิฆัมพรถามอย่างอารมณ์ดี

“คือเรื่องมันยาวน่ะ  จริงสิ  พรุ่งนี้ฟ้าว่างไหม  บัวจะเชิญมาเที่ยวที่บ้าน  เดี๋ยวจะส่งคนไปรับที่สนามบินนะ”)  เธอเริ่มคิดอะไรบางอย่างออก

(“พรุ่งนี้เหรอ  ว่างสิ  วันอาทิตย์  ฟ้าไม่ได้ทำงาน”)  เธอตอบรับคำเพื่อนรัก

(“งั้นเดี๋ยวฟ้าบินมาหาบัวที่นี่นะ  เดี๋ยวบัวจ่ายค่าตั๋วเครื่องบินให้”)  เธอยิ้มให้กับเพื่อนของเธอ

(“เอ๊....ทำไมเพื่อนฟ้ารวยจังเลย  อย่าบอกนะว่ามีแฟนเป็นเศรษฐีน่ะ”  เธอพูดแซวเพื่อนเฉยๆ

(“ก็ประมาณนั้นแหละจ้ะ  แค่นี้ก่อนนะบัวว่าจะโทรหาน้ำค้างกับมะนาวด้วย  ไม่รู้ว่าอยู่ไหนกัน  พรุ่งนี้ถึงสนามบินแล้วโทรมานะ  บัวจะส่งคนไปรับ  บายจ้า”)  เธอวางสายเพื่อนสาวคนสวยไปแล้ว  เอริครอฟังอย่างใจจดจ่อ

“เป็นไงบ้างน้องบัว  น้องฟ้าของพี่เค้าอยู่ไหน  มีแฟนรึยัง  แล้ว...”  เอริคยิงคำถามเป็นชุด 

“บัวว่า  เอาไว้ถามฟ้าพรุ่งนี้เองดีกว่านะคะ”  สโรชินียิ้ม  เอริคทำหน้างง

“พรุ่งนี้...  น้องบัวหมายความว่าไงครับ”  เขาถามเธออีกครั้ง 

“ตอนนี้ฟ้าเค้ามาทำงานที่นิวยอร์กค่ะ  บัวเลยชวนให้เค้าบินมาที่นี่พรุ่งนี้  "  สโรชินีกล่าวอย่างอารมณ์ดี

“จริงเหรอน้องบัว  นางฟ้าของพี่  สวรรค์ทรงโปรดแท้ๆ”  เขากำลังจะกอดสโรชินีเป็นการขอบคุณ

“เฮ้ยๆๆ  ขอบคุณเฉยๆ  ก็พอ  ไม่ต้องกอด”  โรเบิร์ตรีบดึงตัวสโรชินีไปกอดเอาไว้แทน  ซีการ์กับนาดาลหันมามองหน้ากัน  แล้วทั้งสองก็รีบมานั่งข้างสโรชินีแทนเอริคทันที


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha