9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 26 : นัดบอร์ด...2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“น้องบัวจ๋า  นัดให้พวกพี่สองคนบ้างนะ  นะครับ”  ซีการ์มองสโรชินีตาปริบๆ

“นะจ๊ะน้องบัว  พี่อยากเจอน้องน้ำค้างบ้าง”  นาดาลเองก็เช่นกัน

“ค่ะ  เดี๋ยวบัวลองโทรหามะนาวก่อนนะคะ”  สโรชินียิ้ม  ซีการ์รอสายอย่างตื่นเต้น

(“ว่าไงจ๊ะสาวบัว”)  เสียงใสๆ ของสาวหวานนามว่ามะนาวหรือมนัญญาดังมาจากหน้าจอวิดีโอคอล  ซีการ์แอบมองทำไมตัวจริงน่ารักกว่าในรูปอีกนะ

(“มะนาวสบายดีไหมจ๊ะ  ตอนนี้ทำอะไรอยู่ที่ไหน”)  สโรชินีเริ่มหน้าที่แม่สื่ออีกครั้ง

(“มะนาวมาทำงานเป็นบรรณารักษ์ที่หอสมุดในวอชิงตัน ดี.ซี.จ้า  แล้วบัวล่ะ  อยู่ที่ร้านเหรอ  ทำไมวันนี้แต่งตัวสวยจัง”)  มนัญญาตอบอย่างอารมณ์ดี

(“เปล่าจ้า  ตอนนี้บัวอยู่กับแฟนที่ลาสเวกัส  มะนาวอยู่ดี.ซี.  เหรอ  ดีเลย  ฟ้าก็อยู่นิวยอร์ก  พรุ่งนี้บัวนัดฟ้ามาหาบัวที่นี่  มะนาวว่างไหม  มาเจอกันหน่อยสิ  บัวคิดถึง”)  สโรชินียิ้ม  ซีการ์นั่งลุ้น  ไม่รู้ว่าพวกเธอคุยอะไรกัน

(“ได้สิจ๊ะ  พรุ่งนี้มะนาวหยุด  เดี๋ยวถึงสนามบินแล้วมะนาวโทรหานะ  แหมไม่น่าเชื่อเลย  ว่าบัวจะขายออกก่อนใคร  ฮ่าๆๆ”)  มนัญญายิ้มให้กับเพื่อนสาวของเธอ

(“เรื่องมันยาวน่ะ  เอาไว้พรุ่งนี้บัวเล่าให้ฟังนะจ๊ะ  บายจ้า”)  สโรชินีวางสายเพื่อนรักคนที่สอง

“เป็นไงบ้างจ๊ะน้องบัว  น้องมะนาวของพี่ว่าไงบ้าง”  ซีการ์รีบถามทันทีที่เธอวางสาย

“เสียใจด้วยนะคะพี่ซีการ์” เธอทำหน้าเศร้า  ซีการ์หน้าเสียไปเลย

“เอ่อ  น้องบัว  หมายความว่าไงครับ”  เขาถามเสียงอ่อย

“พรุ่งนี้  พี่ซีการ์คงต้องไปรับมะนาวที่สนามบินแล้วล่ะค่ะ  มะนาวอยู่ดี.ซี.”  เธอยิ้มกว้าง 

“อะไรนะครับ  น้องบัว  ทำพี่ตกใจหมดเลย  เย้!!!  ดีใจที่สุดเลย  ขอบคุณน้องบัวมากนะครับ  นางฟ้าของพี่”   ซีการ์จะกอดสโรชินี  แต่โรเบิร์ตทำตาขวาง

“พอเลยพวกแก  จะลวนลามบัวตลอด  ไอ้พวกนี้นี่”  เขารีบดึงตัวสโรชินีขยับออกมา

“น้องบัวจ๋า  ไอ้สองคนนั้นมันจะได้เจอสาวๆ แล้ว  ตาพี่บ้างสิ”  นาดาลรีบลากซีการ์ออกไปทันที

“ได้ค่ะ”  เธอยิ้มให้นาดาล  แล้วจึงโทรหาน้ำค้างบ้าง  แต่น้ำค้างไม่ได้รับสาย

“เอ่อ  น้ำค้างไม่รับสายค่ะ”  เธอหันไปบอกนาดาล  ใบหน้าของเขาสลดลงไปเลย

“เอาน่า  ของแกก็รอโอกาสหน้านะเพื่อน  ให้พวกฉันสองคนนำไปก่อน”  เอริคกล่าวอย่างอารมณ์ดี

แต่ยังไม่ทันที่นาดาลจะได้พูดอะไรต่อ  โทรศัพท์ของสโรชินีก็ดังขึ้น

“น้ำค้างโทรกลับมาแล้วค่ะ”

(“หวัดดีจ้าน้ำค้าง”)  เธอรีบรับสายทันที  นาดาลยิ้มปริ่ม  น้ำค้างของเขาน่าฟัดชะมัด

(“ไงจ๊ะ  ยัยแม่ชี  โทรหาเพื่อนเลิฟคนนี้มีอะไรจ๊ะ  อย่าบอกนะว่าเธอจะแต่งงานน่ะ”)  น้ำค้างหรือนิศาชล  สาวห้าวประจำกลุ่ม  ทักทายเพื่อนรักอย่างอารมณ์ดี

(“ยังไม่ถึงขนาดนั้นหรอกจ้ะ  แต่ก็มีแฟนแล้ว  ตอนนี้บัวอยู่ลาสเวกัส  พอดีเมื่อกี้บัวโทรหาฟ้ากับมะนาว  สองคนนั้นจะมาหาบัวที่นี่พรุ่งนี้เลยอยากรู้ว่าน้ำค้างอยู่อเมริการึเปล่า  จะได้มาพร้อมกันเลย”  สโรชินีบอกเพื่อนสาวอย่างตื่นเต้น

(“เฮ้ย  จริงดิ  พวกนั้นอยู่อเมริกากันหมดเลยเหรอ  ดีจัง  น้ำค้างก็อยู่แอลเอ  พรุ่งนี้น้ำค้างว่าง  ไปด้วยสิ  ไม่เจอเพื่อนๆ ตั้งนานแล้วคิดถึงจัง”) ริศาชลรีบรับปากทันที

(“จริงเหรอ  งั้นพรุ่งนี้น้ำค้างมาถึงสนามบินแล้วรีบโทรหาบัวนะ  บัวจะส่งคนไปรับ”)  สโรชินีดีใจมาก  ไม่คิดว่าเพื่อนๆ ของเธอจะอยู่ใกล้กันนี่เอง

(“จ้า  น้ำค้างนั่งเครื่องบินไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงแล้ว  ไว้เจอกันนะ  ตื่นเต้นจัง  บายจ้า”)  นิศาชลวางสายไปแล้ว  สโรชินีจึงหันมายิ้มให้นาดาล

“น้องบัว  ตกลงว่า...”  เขาพูดไม่ทันจบ  สโรชินีก็รีบพูดขึ้นมา

“สรุปว่า  พรุ่งนี้ทั้งสามหนุ่ม  จะได้เจอทั้งสามสาวพร้อมกันเลยค่ะ  น้ำค้างอยู่แอลเอ”  เธอยิ้มให้ทั้งสามคน

“โอ้  สวรรค์ทรงโปรด  วิเศษอะไรขนาดนี้  งั้นคืนนี้  พวกเราไปค้างที่บ้านของไอ้ร็อบเลยดีไหม  พรุ่งนี้เราจะได้ไปรับน้องๆ ทั้งสามคนที่สนามบินด้วยกันเลย”  นาดาลเสนอความเห็น

“นั่นสิ  น้องบัวจะได้ไม่ต้องเสียเวลาโทรบอกพวกเราไง”  ซีการ์เห็นด้วยอย่างยิ่ง

“แหม  ไอ้พวกนี้นี่  จะไปนอนบ้านฉันเนี่ย  ถามเจ้าของบ้านรึยัง” โรเบิร์ตหมั่นไส้เพื่อนตัวแสบเหลือเกิน

“ทำไมต้องขอ  บ้านแกพวกเราก็เคยไปนอนออกจะบ่อย  สมัยก่อนที่ช่วยแกหิ้วสาว...  เอ่อ”  เอริคหยุดพูดแทบไม่ทัน  โรเบิร์ตทำตาขวาง

“พูดต่อสิคะ  บัวอยากรู้”  สโรชินีหุบยิ้ม  แล้วหันไปมองโรเบิร์ต

“คือ...  ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ  พี่พูดเล่นน่ะ  เอาเป็นว่าเดี๋ยวเราออกจากงานพร้อมกันเลยนะ”  เอริครีบเปลี่ยนเรื่องทันที  กลัวงานจะเข้าเพื่อนรัก

“เออ  ดีๆ  งั้นเราลงไปข้างล่างเถอะนะ  บัวจ๋า  พี่ว่าเรารีบกลับดีกว่านะ  พี่ชักจะง่วงแล้วสิ”  โรเบิร์ตลุกขึ้น  แล้วจูงมือสโรชินีลงไปด้านล่าง  พร้อมกับสามหนุ่ม

“ไอ้เอริค  ปากแกนี่จริงๆ เลยนะ  เกิดน้องบัวโมโหไม่ยอมช่วยเป็นแม่สื่อให้พวกเรา  ทีนี้ล่ะจะซวยกันหมด”  ซีการ์หันไปกระซิบกับเอริค

“เออ  โทษทีว่ะ  ลืมตัวไปหน่อย”  เอริคยิ้มเจื่อนๆ  เกือบไปแล้วไหมล่ะ

หลังจากนั้นพวกเขาจึงเดินไปกล่าวคำอำลาลาท่านทูต  แล้วขอตัวกลับทันที

 

คฤหาสน์คาลอฟกี้

สโรชินีขอตัวขึ้นไปพักผ่อนด้านบนทันทีที่มาถึง   เพราะยังขุ่นเคืองใจไม่หาย

“พวกแกก็ไปนอนห้องเดิมละกันนะ  ขอตัวไปเคลียร์กะเมียก่อน  ดูสิ  ทำหน้างอนไปแล้วน่ะ  เพราะแกคนเดียวเลยเอริค  ถ้าคืนนี้บัวไม่ยอมให้นอนด้วยนะ  ฉันจะขัดขวางแกกับน้องฟ้าให้ถึงที่สุดเลย”  โรเบิร์ตคาดโทษเพื่อนรักเอาไว้

“เออๆๆๆ  รีบตามน้องบัวไปเถอะ  น้องบัวเค้าคงไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก”  เอริคสำนึกผิด

“งั้นพรุ่งนี้เจอกัน  ถ้าสาวๆ มาถึงสนามบินแล้ว ฉันจะไปเรียกละกัน”  พูดจบ  เขาก็รีบเดินตามแฟนสาวตัวเล็กขึ้นไปทันที

“ตั้งแต่เกิดมา  ไม่เห็นไอ้ร็อบมันจะแคร์ใครขนาดนี้เลยนะ  ถ้าไม่นับยัยแม่มดนั่นน่ะ”  ซีการ์เอ่ยขึ้นมาขณะที่เดินไปที่ห้องของตัวเองพร้อมกับ  สองหนุ่ม

“ไม่หรอก  ฉันว่านะไอ้ร็อบมันทั้งรักทั้งแคร์น้องบัวมากกว่ายัยแม่มดนั่นอีก  แต่ก็ไม่แปลกใจหรอก  น้องบัวน่ารักขนาดนี้นี่นา”  นาดาลออกความเห็น

“ฉันก็ว่างั้นแหละ  เฮ้อ  อิจฉาไอ้ร็อบจัง  น้องฟ้าจะรักฉันแบบนี้ไหมนะ”  เอริคถอนหายใจ

“เรื่องนี้ก็คงต้องตัวใครตัวมันแล้วล่ะเพื่อน”  ซีการ์เองก็คิดหนัก 

ทั้งสามคนจึงเดินเข้าห้องของแต่ละคนไป  เพื่อเตรียมตัวต้อนรับสามสาวในวันพรุ่งนี้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha