9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 27 : ได้เวลาพบกัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“บัวจ๋า  อย่างอนพี่สิครับ”  โรเบิร์ตรีบเข้ามากอดแฟนสาวเอาไว้  หลังจากเธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว

“บัวง่วงค่ะ  ขอนอนก่อนนะคะ  อ้อ  วันนี้พี่ไปนอนห้องพี่ละกันนะคะ  บัวอยากนอนคนเดียว”  เธอยังคงโกรธเขาไม่หาย  นี่เขาคงพาผู้หญิงมาพรอดรักที่นี่เยอะเลยสินะ 

“อะไรนะ  ไม่เอา  พี่ไม่ไป  พี่จะนอนกับบัวที่ห้องนี้”  เขากอดเธอไม่ปล่อย

“ถามจริงๆนะคะ  พี่พาผู้หญิงมานอนที่นี่ตลอดเลยเหรอคะ”  เธอรู้สึกอึดอัดใจเหลือเกิน

“เอ่อ  จ้ะ  พี่ยอมรับ  ว่าแต่ก่อนพี่...พาผู้หญิงมานอนที่นี่เกือบทุกวัน”  เขายิ้มเจื่อน

“เหรอคะ”  เธอพูดแค่นั้น ท่าทางครุ่นคิดบางอย่าง

“แต่ว่า  มันเป็นเรื่องอดีตแล้วนะ  ตอนนี้พี่มีแต่บัวคนเดียว  บัวยกโทษให้พี่นะครับ”  เขาเห็นเธอเงียบไป  รู้สึกใจคอไม่ดี

“ไม่รู้สิคะ  ยังไงบัวก็เป็นผู้หญิง  ขอเวลาบัวคิดทบทวนเรื่องของเราหน่อยละกันนะคะ”  เธอดึงมือเขาออก  แล้วก้าวไปนอนบนเตียง

“ทบทวนเรื่องของเรา  บัว  หมายความว่าไงครับ”  เขารีบลงไปนอนข้างเธอทันที

“ก็ทบทวนว่า   บัวควรจะรักพี่ต่อรึเปล่า”  เธอพูดน้ำเสียงราบเรียบ  แต่มันช่างเจ็บปวดเหลือเกินในความรู้สึกของเขา

“บัว  อย่าพูดแบบนั้นนะ  บัวต้องรักพี่สิ  บัวจะเลิกรักพี่เพราะเรื่องในอดีตของพี่ไม่ได้นะ  พี่รักบัวมาก  พี่ขอโทษที่พี่เคยทำตัวไม่ดี  อย่าทิ้งพี่ไปเลยนะ”  เขาพลิกตัวเธอให้หันมาหา  เริ่มใจคอไม่ดีแล้วนะ

“เฮ้อ  ก็ได้ค่ะ  แต่ว่า  พี่ร็อบห้ามไปนอนกับใครอีกนะคะ  ไม่อย่างนั้นบัวจะหนีไปจริงๆ ด้วย  "  เธอยอมใจอ่อนให้เขาจนได้

“ครับ  พี่จะไม่นอนกับใครอีกแล้ว  นอกจากบัวคนเดียว  งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ  จะได้มานอนกอดบัว” เขาหอมแก้มของเธออย่างเอาใจ  แล้วรีบลุกไปอาบน้ำทันที 

 

หลังจากออกมาจากห้องน้ำแล้ว  เขาก็ขึ้นมานอนกับเธอ  แต่ก็พบว่าเธอหลับไปแล้ว

“บัวจ๋า  อย่าทิ้งพี่ไปนะ  ไม่มีบัว  พี่ไม่รู้จะอยู่ได้ยังไง”  เขากระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูของเธอ  แล้วจึงกอดเธอเอาไว้แนบกาย

 

เช้าวันต่อมา สโรชินีตื่นขึ้นมารับสายจากเพื่อนสาวทั้งสาม พวกเธอกำลังออกเดินทางมาแล้ว  เวลาประมาณสิบโมง  พวกเธอน่าจะมาถึงสนามบินไล่เลี่ยกัน

โรเบิร์ตจึงเดินไปเรียกเพื่อนหนุ่มทั้งสามให้เตรียมตัวไปให้ถึงสนามบินในเวลานัดหมาย

“เดี๋ยวบัวจะไปด้วยนะคะ  ให้คนแปลกหน้าไปรับ  เพื่อนบัวอาจจะตกใจ”  สโรชินีบอกกับทั้งสี่หนุ่ม  ขณะที่นั่งทานอาหารเช้าร่วมกันด้านล่าง

“ก็ดีเหมือนกันนะ  ว่าแต่  เราน่าจะเอารถไปคนละคันนะ  ระหว่างทาง  พวกนายจะได้พูดคุยกับสาวๆ ไง”  โรเบิร์ตออกความเห็น  ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วย

เมื่อทานอาหารเสร็จแล้ว  พวกเขาก็ออกเดินทางไปที่สนามบินทันที 

 

สนามบินลาสเวกัส    ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

“น้องบัวครับ  พี่ถามหน่อยสิ  น้องฟ้าเป็นคนยังไงเหรอ”  เอริค อยากจะถามมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว 

“ฟ้าเหรอคะ  ฟ้าเป็นคนเก่ง  ร่าเริง  สดใส  คุยสนุก  แต่ว่าเธอไม่ชอบมีแฟนค่ะ  เธอบอกว่ามีแฟนแล้วมันน่ารำคาญ”  สโรชินีอธิบายลักษณะนิสัยของฟ้า  หรือ  ทิฆัมพร   วงศ์เลิศสกุลให้กับเอริคฟัง

“ตายล่ะหว่า  ไม่ชอบมีแฟน  แล้วพี่จะจีบติดไหมล่ะนี่”  เอริคเริ่มคิดหนัก

“แล้วน้องมะนาวล่ะครับ”  ซีการ์ถามบ้าง 

“มะนาว  ชื่อเหมือนเป็นสาวเปรี้ยวนะคะ  แต่จริงๆ  มะนาวเป็นสาวหวาน  น่ารัก  เรียบร้อย  อ่อนโยน  ขี้สงสาร  แล้วก็เชื่อคนง่ายค่ะ  เธอชอบมองโลกในแง่ดีเสมอ”  สโรชินีหันไปบอกซีการ์เกี่ยวกับมะนาว  หรือ  มนัญญา  อัครประภาเลิศ

“ดีจังเลยครับ  พี่ชอบผู้หญิงเรียบร้อย”  เขายิ้มแก้มปริ

“อะไรกัน  แกเนี่ยนะ  ชอบผู้หญิงเรียบร้อย  เห็นผู้หญิงที่แกควงแต่ละคน  เปรี้ยวเข็ดฟันทั้งนั้น”  โรเบิร์ตอดแซวเพื่อนรักไม่ได้

“ผู้หญิงพวกนั้นก็แค่เอาไว้ควงเล่น  แต่ผู้หญิงที่ฉันชอบน่ะ  แบบน้องมะนาวนี่แหละ  แต่มันหาไม่เจอนี่หว่า”  ซีการ์ยิ้ม

“แล้วน้องน้ำค้างล่ะครับ” นาดาลเองก็อยากรู้เช่นกัน

“น้ำค้างเป็นสาวห้าวค่ะ  ขาลุย  เคยต่อยกับพวกผู้ชายด้วยนะคะ  พวกคนที่เข้ามาจีบพวกเราตอนงานฉลองรับปริญญาค่ะ  โดนน้ำค้างไล่ตะเพิดไปแทบไม่ทัน”  เธอคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา  กลุ่มเธอก็ได้น้ำค้าง  หรือ  นิศาชล   ประกายมาศ  นี่แหละที่คอยเป็นองครักษ์ให้

“โอ้โห  ดุจังเลยนะครับ  แต่ดุๆ แบบนี้แหละ  พี่ชอบ”  นาดาลชักอยากเห็นหน้านิศาชลชัดๆ  แล้วสิ 

พวกเขานั่งคุยกันอยู่สักพัก  โทรศัพท์ของสโรชินีก็ดังขึ้น

 

กริ๊ง...กริ๊ง...กริ๊ง...

(“น้ำค้าง  มาถึงแล้วเหรอ  จ้ะ  บัวอยู่ที่ร้านกาแฟ...  จ้ะ  ยืนรออยู่หน้าร้าน  เห็นรึยัง  นี่ไงๆ”)  เธอวางสายเพราะเจอกับเพื่อนสาวแล้ว

ทั้งสี่หนุ่มลุกขึ้นมาต้อนรับสาวสวยคนแรก  นาดาลจำได้ทันทีว่าเธอคือน้องน้ำค้างนั่นเอง

“บัว  คิดถึงจังเลย  ไม่เจอกันตั้งนาน  สวยขึ้นเยอะเลยนะ”  น้ำค้างโอบกอดเพื่อนรักเอาไว้แน่น

“คิดถึงน้ำค้างเหมือนกัน  น้ำค้างก็ดูสวยขึ้นเยอะเลยนะ  จริงสิ  บัวมีคนอยากแนะนำให้รู้จัก”  สโรชินีจูงมือน้ำค้างไปที่โต๊ะของหนุ่มๆ 

“น้ำค้างจ๊ะ  นี่พี่ร็อบ  แฟนของบัวเอง  ส่วนคนนี้พี่นาดาล  พี่เอริค  และพี่ซีการ์จ้ะ  หนุ่มๆ คะ  นี่น้ำค้าง  เพื่อนของบัวเองค่ะ”  สโรชินีแนะนำให้พวกเขารู้จักกันอย่างเป็นทางการ

“เอ่อ  สวัสดีค่ะ  ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”  นิศาชลมองชายหนุ่มทั้งสี่อย่างเป็นมิตร  แต่ก็ไม่ได้มีท่าทางตื่นเต้นตกใจอะไรที่ได้เจอหนุ่มหล่อถึงสี่คน  เพราะเธอไม่ได้คลั่งคนหล่ออยู่แล้ว

“สวัสดีครับ  น้องน้ำค้าง”  นาดาลรีบเอ่ยทักทาย  พร้อมกับส่งแววตาหวานซึ้ง  กะจะหว่านสเน่ห์เธอให้ได้  แต่เธอก็ไม่ได้สนใจเขาสักนิด 

“สวัสดีค่ะ  บัวแล้วฟ้ากับมะนาวล่ะ  ยังไม่มาอีกเหรอ”  เธอหันไปพูดกับสโรชินีแทน  เล่นเอาอีกสามหนุ่มอดขำไม่ได้  ที่นาดาลไม่สามารถทำให้เธอสนใจได้

“เดี๋ยวก็คงมาจ้ะ  นี่ไง  โทรมาพอดี”

(“ฟ้า  อยู่ไหนน่ะ  เดี๋ยวนะ  บัวกับน้ำค้างอยู่หน้าร้านกาแฟ  นี่ไง  บัวเห็นแล้ว”)  เธอวางสายแล้วจูงมือนิศาชลให้เดินไปรับทิฆัมพร  เอริคหันไปมองน้องฟ้าของเขา  เธอสวยมากจริงๆ  แถมยังยิ้มได้น่ารักมาก  หัวใจเขากระตุกเมื่อเห็นรอยยิ้มของเธอ

หลังจากนั้นสโรชินีก็แนะนำทิฆัมพรให้หนุ่มๆ ได้รู้จักเช่นเดียวกับนิศาชล

และอีกไม่นานนัก  มนัญญาก็ตามมาสมทบ  ซีการ์ตกหลุมรักเธอทันที เธอช่างดูอ่อนหวาน  เรียบร้อยน่ารักมากจริงๆ

“เอาล่ะค่ะ  เดี๋ยวเราไปคุยกันต่อที่บ้านละกันนะคะ  ฟ้าไปกับพี่เอริคนะ  ส่วนมะนาวไปกับพี่ซีการ์  แล้วก็น้ำค้างไปกับพี่นาดาลนะจ๊ะ  มันเป็นรถที่นั่งได้สองคนน่ะ”  สโรชินีหันไปบอกเพื่อนทั้งสาม  ซึ่งพวกเธอก็ไม่ได้ขัดข้องเมื่อสโรชินีบอกเหตุผล

ดังนั้น  พวกเขาทั้งสี่คู่  จึงเดินทางออกจากสนามบินไปพร้อมกันด้วยรถสี่คัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha