9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 28 : คู่ฮา..เอริค Vs ฟ้า......


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หลังจากแยกย้ายกันมาขึ้นรถแล้ว  เอริคจึงได้พาฟ้ามานั่งรถเฟอรารี่สีแดงสดแบบเปิดประทุนของเขา 

“เชิญครับ  น้องฟ้า”  เขาเปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพ

“ขอบคุณค่ะ”  เธอยิ้มให้เขาแล้วจึงก้าวขึ้นรถไป  เขาจึงเดินอ้อมไปนั่งตรงที่นั่งคนขับ

“เอ่อ  ช่วยปิดหลังคาได้ไหมคะ”  เธอหันไปบอกเขา

“ทำไมล่ะครับ  น้องฟ้าร้อนเหรอครับ”  เขาถามเธออย่างสงสัย

“เปล่าค่ะ  เมื่อเช้าฟ้าทำผมมา  5  ชั่วโมง  เดี๋ยวผมจะเสียทรงนะคะ”  เธอทำเป็นจับผมตัวเอง  ทั้งๆ ที่มันก็แค่ผมแบบตรงๆ  มีที่คาดผมเท่านั้น  เขาจึงรู้ว่าเธอเล่นมุข

“น้องฟ้า  ตลกดีนะครับ  "  เขาอดขำให้กับท่าทางของเธอไม่ได้

“อ้าว  ฟ้าพูดจริงนะคะ  เนี่ยดูสิ  ฟ้าใช้เวลาสระผม  2  ชั่วโมง  ไดร์ผมอีก  2  ชั่วโมง  กว่าจะหวีให้เรียบแล้วใส่ที่คาดผมอีก  เกือบชั่วโมงเลยนะคะ  ถ้าเกิดโดนลมก็เสียทรงแย่สิคะ”  เธอแกล้งทำหน้าเครียดราวกับว่าเธอจริงจังมาก

“โอเคครับ  งั้นเดี๋ยวพี่จะปิดหลังคาให้นะ  ผมน้องฟ้าจะได้ไม่เสียทรง  ความจริงพี่ก็นั่งเซทผมมาตั้งแต่เที่ยงคืนแล้วนะ  เมื่อคืนนอนลำบากน่าดู” เขาเล่นมุขไปกับเธอด้วย

“มิน่าล่ะคะ  ผมพี่เอริคเป็นทรงเรียบร้อยดีจัง”  เธออดขำไม่ได้  รู้สึกดีขึ้นที่เขารับมุขเธอได้

เขากดปุ่มปิดหลังคาให้กับเธอ  แล้วรถก็ค่อยๆ แล่นออกไปอย่างช้าๆ  ทั้งที่รถของเขาเร่งความเร็วได้มากกว่านี้  แต่เขาก็เลือกที่จะขับแบบนี้  เพราะอยากอยู่กับเธอตามลำพังให้นานที่สุด

“ฟ้าว่า  พี่เอริคต้องซื้อรถใหม่ได้แล้วนะคะ”  เธอหันไปคุยกับเขาอีกครั้ง

“ทำไมล่ะครับ  น้องฟ้าไม่ชอบรถคันนี้เหรอ”  เขาถาม

“แหม  ก็รถคันนี้น่าจะราคาแพงมากเลยใช่ไหมคะ  แต่ดูสิ  พี่เอริคเร่งเครื่องไม่ขึ้นเลย  ฟ้าว่า  ถ้าเราปั่นจักรยานไป  น่าจะถึงเร็วกว่านะคะ”  เธออดแซวเขาไม่ได้ที่เขาขับรถช้าเหลือเกิน

“ฮ่าๆๆๆ น้องฟ้านี่ยิงมุขใส่พี่ได้ตลอดเลยนะ  เป็นคนอารมณ์ดีอย่างที่น้องบัวว่าจริงๆ  ด้วย”  เขาชอบมากจริงๆ  ที่เธอทำให้เขาหัวเราะได้ตลอดเวลา

“อะไรกันคะ  ยัยบัวเล่าเรื่องฟ้าว่าไงบ้างคะ”  เธออยากรู้ว่าเพื่อนสาวตัวเล็กนินทาอะไรเธอบ้าง

“น้องบัวบอกว่า  น้องฟ้าเป็นคนร่าเริง  สดใส  คุยสนุก  น่ะครับ” เขายังไม่พูดถึงเรื่องที่ว่าเธอไม่ชอบมีแฟน

“เฮ้อ  ยัยบัว  รู้จักกันมาตั้งหลายปี  ยังไม่รู้จักฟ้าอีกนะคะเนี่ย  จริงๆ  ฟ้าไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกค่ะ”  เธอแกล้งถอนหายใจ

“อ้าว  แล้วน้องฟ้าเป็นคนแบบไหนล่ะครับ”  เขาคิดว่าสโรชินีก็น่าจะพูดไม่ผิดนะ

“จริงๆ  แล้ว  ฟ้าน่ะ  เป็นสาวเซ็กซี่  เร่าร้อน  และทรงเสน่ห์ต่างหากล่ะคะ  หนุ่มๆ  นิวยอร์กนี่หลงรักฟ้ากันทั้งนั้นแหละค่ะ”  เธอหันมามองเขาแล้วทำหน้าตาให้ดูเซ็กซี่ที่สุด  แต่มันยิ่งดูตลกเข้าไปใหญ่

“แหม  เซ็กซี่มากจริงๆ ด้วยสิครับ  ว่าแต่  หนุ่มนิวยอร์กคนไหนนะ  ที่โชคดีได้เป็นแฟนกับสาวเซ็กซี่คนนี้น่ะ”  เขาเริ่มเข้าประเด็น

“ฮ่าๆๆ  ไม่มีหรอกค่ะ  ฟ้าไม่ชอบใครสักคน  แต่ละคนน่ารำคาญทั้งนั้น  ฟ้าอยู่เป็นโสดแบบนี้ดีที่สุดแล้วล่ะค่ะ”  เธอหัวเราะเสียงดัง

“ทำไมพวกเค้าถึงน่ารำคาญล่ะครับ”  เขาอยากรู้ว่าผู้ชายแบบไหนที่เธอไม่ชอบ

“ก็มีแต่พวกพ่อบุญทุ่ม  ไม่ก็พวกคุณชายไฮโซ  หรือไม่ก็ขี้เก๊กจนเกินเหตุ  น่ารำคาญจะตายไป”  เธอคิดถึงคนที่เข้ามาจีบเธอ

“แล้วน้องฟ้าชอบผู้ชายแบบไหนล่ะครับ”  เขาอยากรู้จริงๆ

“เอ...  ไม่รู้สิคะ  ฟ้าไม่มีสเปคหรอกค่ะ  แล้วก็ฟ้าไม่ได้ชอบผู้ชาย”  เธอแกล้งพูดเล่น  แต่เขากลับคิดจริง

“อะไรนะครับ  น้องฟ้า  ไม่ได้ชอบผู้ชายเหรอ”  ท่าทางเขาตกใจมาก

“ฮ่าๆๆๆ   ฟ้าล้อเล่นค่ะ  ฟ้าชอบผู้ชาย  แต่แค่ยังไม่เจอคนที่ใช่เท่านั้นเอง  พี่เอริคนี่เชื่อคนง่ายจังเลยนะคะ”  เธอนั่งขำที่หลอกเขาได้

“แหม  พี่ตกใจหมด  คนอะไรขี้อำชะมัด”  เขาชักจะสนใจเธอมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ  จากที่เคยคิดว่าจะคบเล่นๆ  เพราะเธอดูน่ารักดี  แต่พอได้คุยกัน  เขากลับยิ่งชอบเธอมากกว่าแค่หน้าตา

“แล้วนี่อีกไกลไหมคะ  กว่าจะถึงบ้านพี่ร็อบน่ะ”  เธอมองซ้ายมองขวา  ยิ่งเขาขับช้าแบบนี้  เธอก็ยิ่งร้อนใจ

“อีกไม่ไกลหรอกครับ  เดี๋ยวก็ถึง  จริงสิ  น้องฟ้าอยากหาอะไรดื่มก่อนไหม  ข้างหน้ามีร้านกาแฟอยู่นะ”  เขาพยายามถ่วงเวลาให้มากที่สุด

“ก็ดีนะคะ  ตื่นมาทำผมตั้งแต่เช้าชักง่วงแล้วสิ”  เธอยังไม่ลืมมุขเดิม  เขาอดยิ้มไม่ได้  แล้วจึงเลี้ยวรถที่ร้านกาแฟด้านหน้า

 

ภาพของหนุ่มหล่อมหาเศรษฐีชื่อดังแห่งลาสเวกัสกับสาวน้อยหน้าใสที่เดินเคียงกันเข้ามาในร้านกาแฟ  ทำให้ทุกคนในร้านหันไปมองพวกเขาเป็นตาเดียว  ทิฆัมพรจึงหันไปถามเอริค

“พี่เอริค  เพิ่งหนีออกจากคุกมาเหรอคะ  ดูสิ  คนมองพี่ทั้งร้านเลย”  แม้จะอยากรู้แต่เธอก็ยังเล่นมุขต่อไป

“ฮ่าๆๆๆ  ใช่ครับพี่โดนคดีลักพาตัวแมวคนข้างบ้านน่ะ  ติดคุกอยู่ตั้งหลายปีแน่ะ  กว่าจะได้ออกมา”  เขาเล่นมุกกับเธอด้วย  รู้สึกสนุกดีจัง

“ท่าทางแมวตัวนั้นจะมีสามหางสินะคะ  พี่เอริคถึงต้องลักพาตัวมันมาน่ะ”  เธอพูดอย่างอารมณ์ดี

“ใครบอกล่ะครับ  มันมีสามหัวต่างหากล่ะ”  เขาพูดอย่างเคร่งเครียด  เธออดหัวเราะไม่ได้

“แหม  พี่เอริคนี่ตลกไม่ใช่เล่นเลยนะคะ  ดีค่ะ  ฟ้าชอบ” เธอพูดว่าชอบโดยไม่ได้คิดอะไร  แต่คนฟังยิ้มแก้มแทบแตกแล้ว

“ดีจังเลยครับ  ที่น้องฟ้าชอบพี่”  เขาพูดจริงๆ  แต่เธอคิดว่าเขาเล่นมุข

“ชอบสิคะ  ฟ้าชอบพี่เอริคมากเลย  จะมีใครรับมุขฟ้าเร็วเท่าพี่อีกล่ะคะ”  เธอส่งยิ้มหวานตามประสาสาวอารมณ์ดี  แต่มันกลับยิ่งทำให้เขาพอใจมาก

หลังจากนั้นเธอและเขาจึงสั่งกาแฟคนละแก้ว  ระหว่างที่นั่งรอกาแฟ  พวกเขาก็นั่งคุยกันต่อไป

“ว่าแต่น้องฟ้าทำงานอะไรที่นิวยอร์กเหรอครับ”  เขาอยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้

“ฟ้าเป็นนักแปลบทความค่ะ  ทำงานที่นิตยสารแห่งหนึ่ง”  เธอบอกกับเขา

“อ๋อ  มิน่าล่ะ  น้องฟ้าถึงพูดอังกฤษเก่งขนาดนี้”  เขาชื่นชมเธอ

“พวกเราสี่คนพูดได้หลายภาษาค่ะ  เพราะไปเรียนมาด้วยกัน”  เธอบอกเขาอีกครั้ง 

สักพักหนึ่งกาแฟก็มาส่ง  พวกเขาจึงได้กลับไปขึ้นรถ

“แล้วพี่เอริคล่ะคะ  ทำงานอะไร”  เธอถามเพราะยังไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร

“พี่ทำบริษัทผลิตรถแข่งจ้ะ”  เขาแนะนำตัวเอง

“โอ้โห  อย่าบอกนะคะว่าพี่เป็นมหาเศรษฐี  เป็นเพลย์บอย  อะไรพวกนั้นน่ะ”  เธอหันมามองหน้าเขา  พอจะรู้ว่าเขารวยเพราะดูจากรถที่เขาขับ  แต่ไม่แน่ใจว่าเขารวยขนาดไหน

“ก็ประมาณนั้นแหละครับ”  เขาไม่รู้จะโกหกยังไง

“อย่างงี้แฟนพี่ก็ต้องเป็นพวกลูกคุณหนูไฮโซอะไรแบบนั้นสินะคะ” เธอเดาเอา  เพราะคิดว่าเขาน่าจะมีแฟนแล้ว  ก็เขาทั้งหล่อทั้งรวยเลยนี่นา

“ไม่หรอกครับ  พี่ยังไม่มีแฟน  กำลังหาอยู่เหมือนกัน  น้องฟ้าสนใจมาเป็นแฟนพี่ไหมล่ะครับ”  เขาพูดทีเล่นทีจริง

“เป็นค่ะ  มีแฟนทั้งหล่อทั้งรวยขนาดนี้  งั้นวันนี้เรามาเป็นแฟนกันไหมคะ  พอฟ้ากลับนิวยอร์ก  เราค่อยเลิกกัน  ฮ่าๆๆ”  เธอพูดขำๆ

“แล้วถ้าพี่อยากเป็นแฟนกับน้องฟ้าจริงๆ  โดยที่เราไม่ต้องเลิกกันล่ะครับ  พี่ต้องทำยังไงดี”  เขาเลี้ยวรถจอดลงข้างทาง  แล้วหันมามองหน้าเธอ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha