9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 30 : คู่โหด...นาดาล Vs น้ำค้าง...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

นาดาลพานิศาชลมาขึ้นรถของเขาบ้าง  เป็นรถบูคาตี้สีดำขลับ  เขากำลังจะเปิดประตูให้เธอ  แต่เธอกลับเปิดประตูรถเอง  เขาจึงเดินไปขึ้นฝั่งตัวเองแทน

“น้องน้ำค้าง  มาทำงานอะไรที่แอลเอเหรอครับ”  เขาเริ่มชวนคุยทันทีที่รถแล่นออกไป 

“มาเป็นล่ามให้กับทีมงานฮอลลีวู้ดค่ะ  เพราะน้ำค้างพูดได้หลายภาษา  พอดีมีพี่ชายที่รู้จักกันอยู่ในวงการนี้  เค้าเลยชวนมาทำ”  เธอเล่าให้เขาฟัง

“อย่างนี้ก็ได้เจอพวกดาราเยอะแยะเลยสินะครับ”  เขาถามอย่างสนใจ  ทั้งที่เขาก็เคยขึ้นเตียงกับพวกดาราสาวมาแล้วหลายคน

“ก็ประมาณนั้นแหละค่ะ  โทษนะคะ  เมื่อไหร่จะถึงซักทีคะ  ทำไมขับช้าจัง  น้ำค้างอยากไปคุยกับพวกเพื่อนๆ  แล้ว”  เธอถามอย่างหงุดหงิด  เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบอยู่กับผู้ชายตามลำพัง  จะว่าไม่ชอบผู้ชายเลยก็ได้

“ใจเย็นๆ สิครับ  เดี๋ยวก็ได้เจอเองนั่นแหละ  คนที่นี่เค้าไม่ขับรถเร็วกันหรอกนะ  มันอันตราย”  เขาอดขำให้กับท่าทางห้าวๆ ของเธอไม่ได้  ดูท่าจะดุอย่างที่สโรชินีบอกจริงๆ ซะด้วยสิ

“แต่น้ำค้างว่า  มันช้าเกินไปรึเปล่าคะ  ขับเร็วอีกหน่อยก็ได้มั้ง  หรือจะให้น้ำค้างขับให้”  เธอหันไปมองเขาอย่างอารมณ์เสีย  แค่มองแวบเดียวเธอก็รู้แล้วว่าเขาเป็นพวกเพลย์บอย 

“แหมน้องน้ำค้างนี่ดุจังเลยนะครับ  แต่พี่ไม่กลัวหรอกนะ  ดุแบบนี้แหละ  พี่ชอบ”  เขาเริ่มเล่นบทเถื่อนๆ กับเธอบ้าง

“ชอบอะไรกันคะ  บอกไว้ก่อนเลยนะ  ว่าผู้ชายลักษณะแบบพี่น่ะ  ไม่อยู่ในสายตาของน้ำค้างหรอก”  เธอมองเขาด้วยแววตาเหยียดหยัน  ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้น

“ทำไมครับ  ผู้ชายแบบพี่  มันเป็นยังไงเหรอ”  เขาหันมาถามเธอทันที

“ก็พวกเจ้าชู้  ชอบหว่านเสน่ห์ไปเรื่อยๆ  อวดร่ำอวดรวย  แบบนี้ไงคะ”  เธอมองเขาอย่างหมั่นไส้เต็มที

“หึ  แล้วผู้ชายแบบไหนเหรอ  ที่น้ำค้างชอบน่ะ”  เขาขับรถเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ  แต่ไม่ได้มุ่งหน้าไปที่คฤหาสน์ของโรเบิร์ต

“ไม่รู้สิคะ  ไม่เคยมีใครทำให้น้ำค้างชอบได้ซักคน  ผู้ชายก็เลวเหมือนกันหมดนั่นแหละ”  เธอไม่ได้ตั้งใจจะว่าเขา  แต่เธอคิดถึงผู้เป็นบิดาต่างหาก  เขาเป็นคนเจ้าชู้มาก  มีภรรยาหลายคน  จนทำให้มารดาของเธอต้องฆ่าตัวตาย

“น้ำค้าง!!!  มันจะแรงเกินไปแล้วนะ”   ไม่รู้ว่าเขาโกรธเธอเรื่องอะไรกันแน่ 

“น้ำค้างไม่ได้ว่าพี่นะคะ  อย่าร้อนตัวสิ”  เธอเองก็เริ่มหงุดหงิดเหมือนกัน

“นี่เรา  เป็นเด็กเป็นเล็ก  ทำไมพูดจาแบบนี้ฮะ  พี่แก่กว่าเรากี่ปีรู้รึเปล่า”   เขาเลี้ยวไปทางเปลี่ยวลับตาคน  แล้วจอดรถทันที

“แล้วพี่มาจอดรถตรงนี้ทำไมเนี่ย”  เธอมองซ้ายมองขวา  อย่าบอกนะว่าเขาจะฆ่าเธอน่ะ

“จอดคุยกันให้รู้เรื่องไง  ทำไม  มีปัญหาอะไรกับพวกผู้ชายงั้นเหรอ  หรือว่าเซ็กครั้งแรกมันไม่ถึงใจ  ก็เลยทำตัวมีปัญหา”  เขาพูดแรงกับเธอบ้าง

ฉาด!!!

“ไอ้บ้า  มันจะดูถูกกันมากเกินไปแล้วนะ”  เธอตบเขาไปอย่างแรง  แล้วรีบเปิดประตูรถลงไปทันที

“น้ำค้าง  จะไปไหน  แถวนี้มันไม่มีแท็กซี่หรอกนะ”  เขารีบวิ่งลงไปดึงมือเธอเอาไว้  รู้สึกตกใจไม่น้อย  ที่โดนเธอตบแบบนั้น

“ไม่มีแท็กซี่ก็จะเดินไปเอง  คุณอยากจะไปไหนก็ไปเลย  ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก  ไปให้พ้น”  เธอเปลี่ยนสรรพนามระหว่างเขากับเธอเพราะเธอโกรธเขามากจริงๆ

“พี่ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ  ขึ้นรถเดี๋ยวนี้  อย่าให้พี่ต้องใช้กำลังนะ”  เขาลากเธอให้กลับไปที่รถ  แต่เธอกัดมือเขา  แล้ววิ่งออกไป  เขาจึงรีบวิ่งมาแบกเธอขึ้นบ่าไปแทน  แล้วโยนเธอเข้าไปในรถทันที

“อย่ามาทำเก่งแถวนี้นะน้ำค้าง  ที่นี่คือลาสเวกัส  เมืองคนบาป  รู้ไหมว่าน้ำค้างอาจจะโดนข่มขืนเอาได้ง่ายๆ  นั่งอยู่นิ่งๆ  แล้วพี่จะพาไปหาน้องบัว”  เขาปิดประตูรถใส่หน้าเธอ  แล้วรีบเดินไปขึ้นรถอีกฝั่ง  ก่อนจะกดล็อคประตูเอาไว้แต่เขาก็ยังไม่ขับรถออกไป  นิศาชลเอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา 

“ทำไมถึงได้เกลียดผู้ชายนัก  บอกพี่มาซิ  หรือว่าเกลียดแค่พี่เท่านั้น”  เขาอยากรู้จริงๆ  ว่าเธอเกลียดอะไรกันแน่

“ทำไมฉันจะต้องบอกคุณด้วย”  เธอหันมาวีนใส่เขา

“เพราะพี่อยากรู้  น้ำค้างก็ต้องบอก  ไม่งั้นพี่จะข่มขืนน้ำค้างในรถนี่แหละ  จะบอกไม่บอก”  เขาทำหน้าตาดุดัน  ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยข่มขู่ผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยให้ตายสิ

“ก็ลองดูสิ  จะต่อยให้หน้าหงายเลย”  เธอกำหมัดแน่น

“หึ  คิดว่าเธอจะสู้แรงพี่ได้เหรอฮะ  จะบอกไม่บอก”  เขาถามเธออีกครั้ง  ความอดทนเริ่มหมดลงไปทุกที

“ไม่บอก!!!  เธอตะโกนใส่หน้าเขา

“งั้นก็ดี”  เขาไม่รอช้า  มือหนาตวัดเข้าไปคว้าตัวเธอมาจูบทันที

เขากดจูบที่ริมฝีปากของเธออย่างรุนแรง  เธอพยายามทุบตีเขายังไง  เขาก็ไม่สะทกสะท้าน  เขาบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างหนักหน่วง  พอเธอจะอ้าปากด่าเขา  เขาก็กลับส่งลิ้นร้อนเข้าไปหาปากอิ่มทันที 

เขาจูบเธอจนพอใจ  แล้วจึงถอนริมฝีปากออกมา  เธอเงื้อมือจะตบเขาอีกครั้ง

“หยุดเลยนะ  ถ้าไม่อยากโดนจูบอีก  บอกมาเดี๋ยวนี้  ว่าทำไมถึงได้เกลียดผู้ชายนัก”  เขาทำตาดุใส่เธอ  เธอจึงลดมือลงเพราะกลัวเขาจะจูบเธออีก

“ก็เพราะ...  แม่ของน้ำค้างต้องตายก็เพราะผู้ชายคนนั้น  คนที่เรียกตัวเองว่าพ่อ  แต่ไม่เคยหันมาเหลียวแลเราสองคนแม่ลูกเลย”  เธอหันหน้าไปมองอีกทางน้ำตาไหลรินออกมา  ไม่อยากเห็นหน้าเขาเลยตอนนี้

“เอ่อ  พ่อของน้ำค้าง  ทำให้แม่น้ำค้างต้องตายเหรอ”  เขารู้สึกผิดจริงๆ  ที่ทำรุนแรงกับเธอแบบนั้น

“ใช่!!!  เพราะเค้า  เพราะความเจ้าชู้ของเค้า  ทำให้แม่น้ำค้างต้องฆ่าตัวตาย  ทำให้น้ำค้างต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า  เพราะผู้ชายคนนั้น  เพราะเค้าคนเดียว  ฮือๆๆๆ”  เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก  เขาดึงตัวเธอมากอดเอาไว้  ตอนนี้เขารู้แล้วว่า  ทำไมเธอถึงได้เกลียดผู้ชายนัก

“พี่ขอโทษนะ  พี่ไม่รู้ว่าชีวิตของน้ำค้างต้องเจออะไรมาบ้าง  อย่าร้องไห้เลยนะครับ”  เขาช่วยเช็ดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน

“ไม่ต้องมาสงสารน้ำค้าง คุณก็ไม่ต่างจากผู้ชายคนนั้นหรอก”  เธอมองหน้าเขาอย่างโกรธเคือง  หัวใจของเขาเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก

“ไม่นะ  พี่ไม่เหมือนกับผู้ชายคนนั้น  ให้โอกาสพี่ได้พิสูจน์ตัวเองก่อนได้ไหม”  เขามองสบตาเธอ

“แล้วทำไมคุณจะต้องมาพิสูจน์ด้วย  ยังไงเราสองคนก็จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว”  เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“เพราะว่าพี่  ชอบน้ำค้างนะ  และพี่ก็อยากเจอน้ำค้างอีก  ขอโอกาสให้พี่ได้ทำความรู้จักกับน้ำค้างมากกว่านี้ได้รึเปล่า”  


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha