9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 31 : ออกเดท


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

หลังจากแต่ละคู่แยกย้ายกันเดินทางไปขึ้นรถของตัวเองแล้ว  สโรชินีกับโรเบิร์ตก็ได้มาขึ้นรถของพวกเขาบ้าง

“พี่ร็อบคะ”  เธอหันไปมองหน้าแฟนหนุ่ม

“มีอะไรจ๊ะ”  เขาถามเมื่อเห็นเธอทำหน้าเคร่งเครียด

“เอ่อ  พวกพี่ๆ  เค้า  คงไม่ทำอะไรเพื่อนบัวใช่ไหมคะ  บัวเป็นห่วง”  เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าเธอคิดถูกหรือเปล่าที่มาจับคู่หนุ่มเพลย์บอยให้เพื่อนของเธอแบบนี้

“ถึงเพื่อนพี่มันจะดูเจ้าชู้อยู่บ้าง   แต่พี่เชื่อว่าพวกมันรู้จักขอบเขตของตัวเองนะ  บัวไม่ต้องห่วงหรอกนะจ๊ะ  อีกอย่าง  พี่ว่าพวกมันดูจะชอบเพื่อนบัวจริงๆ ด้วยนะ”  โรเบิร์ตมองแฟนสาวอย่างเอ็นดู

“ถ้าพวกพี่ๆ เค้าชอบเพื่อนบัวจริงๆ ก็ดีค่ะ  บัวอยากให้เพื่อนได้เจอคนที่รักเค้าจริงๆ  แบบที่บัวเจอพี่ร็อบไงคะ”  เธอส่งยิ้มหวานให้เขา

“น่ารักจริงสาวน้อยของพี่  พี่ว่าเราไปหาอะไรทานก่อนจะเข้าบ้านไหมกัน  นานๆ จะได้ออกมาข้างนอกด้วยกันสองคนแบบนี้”  เขาขยี้ศีรษะเธอเบาๆ

“แต่ว่า  ถ้าพวกเค้าไปถึงบ้านแล้วเรายังไม่กลับ  มันจะไม่ดีนะคะ”  เธอเป็นห่วงเพื่อน

“เชื่อพี่สิ  อีกนาน  กว่าพวกนั้นจะไปถึงบ้าน  บัวดูสิ  แต่ละคัน  ขับช้าอย่างกับเต่าคลาน  เจ้าเล่ห์กันจริงๆ  ไอ้พวกนี้”  เขาชี้ให้เธอดูรถของเพื่อนแต่ละคันที่ขับนำหน้าไป

“เฮ้อ  งั้นก็ได้ค่ะ  ดีเหมือนกัน  บัวอยากทานขนมเค้กค่ะ  พี่ร็อบพาบัวไปทานหน่อยสิคะ”  เธออดยิ้มให้กับเพื่อนเขาไม่ได้

“ได้สิจ๊ะ  เดี๋ยวพี่จะพาบัวไปทานเค้กร้านอร่อยที่สุดของเมืองนะ”  เขามีความสุขเหลือเกิน  นี่คงจะเป็นการออกเดทครั้งแรกของพวกเขาสินะ

 

ร้านเบเกอรี่แห่งหนึ่ง

โรเบิร์ตจูงมือสโรชินีเข้ามาในร้าน  สาวๆ ในร้านหันมามองทั้งสองคน  พวกเธออยากจะร้องกรี๊ดออกมา  นี่มันโรเบิร์ต  คาลอฟกี้  มหาเศรษฐีและเพยล์บอยตัวพ่อของลาสเวกัสเชียวนะ

“สาวๆ  มองพี่ร็อบกันใหญ่เลยค่ะ  แฟนบัวนี่เสน่ห์แรงจังเลยนะคะไ  เธอพูดกับเขาเมื่อหาที่นั่งได้แล้ว

“แน่นอนสิจ๊ะ  บัวจะต้องภูมิใจมากๆ รู้ไหม  ที่ได้มีพี่เป็นแฟนน่ะ”  เขาจับมือเธอเอาไว้  พร้อมกับส่งแววตาหวานซึ้ง  เล่นเอาบรรยากาศในร้านร้อนรุ่มด้วยไฟริษยาของสาวๆ ทั่วร้านเลยทีเดียว

“ค่ะ  บัวภูมิใจมากเลย”  เธอยิ้มให้เขาแล้วหันไปสั่งขนมเค้กและเครื่องดื่มมาทานหลายอย่าง

“สั่งเยอะขนาดนี้  ไม่กลัวอ้วนเหรอจ๊ะ”  เขาถามเมื่อเธอสั่งขนมเรียบร้อยแล้ว

“ไม่กลัวค่ะ  นานๆ จะทานที  หรือว่าพี่ร็อบอายที่จะมีแฟนตัวอ้วน” เธอทำหน้างอนใส่เขา

“ทำไมพี่ต้องอายด้วยล่ะจ๊ะ  บัวน่ะตัวเล็กนิดเดียวเอง  กินเท่าไหร่ก็คงไม่อ้วนหรอก  แต่ต่อให้อ้วน  พี่ก็รักเหมือนกันเดิมนั่นแหละ  ดีซะอีกจะได้ไม่ต้องมีใครมาแย่งบัวไปจากพี่ไง”  เขาพูดซะจนเธอเขินไปเลย

“ปากหวานอย่างนี้นี่เอง  สาวๆ ถึงได้หลงกันนัก  เค้กมาพอดีพี่ร็อบทานกับบัวนะคะ  เดี๋ยวบัวป้อน”  เธอมองเค้กหน้าตาน่าทานหลายชิ้นที่วางบนโต๊ะ  แล้วจึงยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี  เขาชอบมองเวลาที่เธอยิ้มแบบนี้จริงๆ

และเมื่อเธอตักเค้กมาชิมหนึ่งคำ  ก็ถึงกับทำตาโต

“อื้อหือ  อร่อยจริงๆ ด้วยค่ะ  พี่ร็อบชิมดูนะคะ”  เธอตักเค้กอีกชิ้น  คำป้อนให้เขา

“บอกแล้วว่าเค้กร้านนี้อร่อย”  เขายิ้มให้เธอ  มันอร่อยมากขึ้นเพราะเธอป้อนเขาแบบนี้

“เดี๋ยวเราซื้อกลับไปเผื่อพวกเพื่อนของเราด้วยนะคะ  สาวๆ ต้องชอบแน่เลย”  เธอนั่งทานอย่างมีความสุข  พร้อมกับป้อนเขาไปด้วย

“ได้สิจ๊ะ  ซื้อไปเยอะๆ  เลยก็ได้  บัวจะได้เก็บไว้ทานวันอื่นด้วยไง”  เวลาที่เขาเห็นเธอมีความสุขก็พลอยทำให้เขาสุขใจไปด้วย

“ขอบคุณนะคะ  พี่ร็อบของบัวน่ารักที่สุดเลย”  เธอส่งยิ้มหวานให้เขา

“เฮ้อ  ทำไมต้องยิ้มแบบนี้ตลอดเลยนะ  ให้ตายสิ”  เขาถอนหายใจ  แล้วลุกขึ้น  โน้มใบหน้างามมารับจูบแสนหวานของเขา  สาวๆ ในร้านพากันกรี๊ดออกมาเสียงดัง แต่เขากับเธอก็ไม่ได้สนใจสักนิด ยังคงจูบกันต่อไป  ราวกับว่าโลกนี้มีเพียงพวกเขาแค่สองคนเท่านั้น

“เค้กร้านนี้อร่อยจริงๆ ด้วยสิ”  เขานั่งลง  แล้วใช้นิ้วโป้งปาดครีมเค้กที่ติดปากเขาเพราะการจูบกับเธอเมื่อสักครู่

“คนเจ้าเล่ห์”  เธอยิ้มเขิน  แล้วนั่งทานเค้กต่อไป  สักพักโทรศัพท์ของโรเบิร์ตก็ดังขึ้น  เขารับสายอยู่สักครู่ก็วางไป

“บัวอยากได้อะไรอีกไหม  พี่จะพาไป  เราคงมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกสักพักเลยล่ะ”  เขาถามเธอหลังจากวางสายแล้ว

“ทำไมคะ  ใครโทรมาเหรอ”  เธอถามเขาอย่างสงสัย

“ไอ้ซีการ์น่ะ  มันโทรมาบอกว่าจะพาน้องมะนาวไปทานอาหารก่อน”  เขายิ้มให้กับความเจ้าเล่ห์ของเพื่อนรัก

“อ๋อ  งั้นเราไปซื้อของที่ห้างกันไหมคะ  บัวอยากทำบาร์บีคิวให้เพื่อนทาน”  เธอเสนอไอเดีย

“ดีเหมือนกันนะ  เดี๋ยวเราทานเสร็จแล้ว  พี่จะพาบัวไปเลือกซื้อของละกัน”  เขาอยู่ที่ไหนก็ได้ที่มีเธออยู่แล้ว

หลังจากทานเค้กเสร็จ  เขาจึงขับรถพาเธอไปเดินห้างสรรพสินค้าต่อ  โดยมุ่งตรงไปที่แผนกซุปเปอร์มาร์เก็ต  สโรชินีเลือกซื้อของอย่างสนุกสนาน  ท่าทางของเธอมีความสุขมาก  สงสัยต้องพาเธอมาเดินห้างบ่อยๆ แล้วสิ

“พี่ร็อบอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ  บัวจะทำให้ทาน”  เธอถามขณะที่เดินดูของทะเลไปด้วย

“อืม  อะไรก็ได้จ้ะ  ถ้าบัวทำให้  พี่ทานได้หมดแหละ”  อันที่จริงเขาอยากทานดอกบัวอย่างเธอมากกว่าอะไรทั้งนั้น

“ก็ได้ค่ะ  เดี๋ยวบัวขอซื้อของอีกสองสามอย่างนะคะ  จะได้กลับกัน  จริงสิ  บัวขอไปร้านขายยาหน่อยได้ไหมคะ”  เธอมองเขาอย่างเขินๆ

“จะซื้ออะไรเหรอ  บัวไม่สบายรึเปล่า”  เขาถามเธออย่างเป็นห่วง

“คือว่าบัว...อยากซื้อ  เอ่อ  ยาคุมนะคะ”  เธอรู้สึกกระดากเหลือเกิน

“ทำไมต้องซื้อด้วยล่ะ  ไม่ต้องทานเลยนะ  ไอ้ยาคุมอะไรนั่นน่ะ  ถ้าบัวท้องได้ยิ่งดี  พี่มีปัญญาเลี้ยงลูกหรอกน่า”  เขาทำหน้าตาหงุดหงิด  นี่เธอไม่อยากมีลูกกับเขารึไงนะ

“ก็ได้ค่ะ  ไม่ทานก็ได้  พี่ร็อบอย่าโกรธบัวเลยนะคะ”  เธอเห็นเขาทำท่าเหมือนจะโกรธ  เธอเลยกังวลใจ

“พี่ไม่ได้โกรธ  แค่น้อยใจ  ที่บัวไม่อยากมีลูกกับพี่”  เขาพูดราวกับน้อยใจมากจริงๆ

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ  บัวแค่นึกว่าพี่ยังไม่พร้อม”  เธอพูดเสียงอ่อน

“ถ้าพี่ยังไม่พร้อมพี่ก็คงป้องกันไปแล้ว  ไม่รู้ล่ะ  ห้ามคิดจะทานยาคุมอีกนะรู้ไหมครับ”  เขาจับมือเธอเอาไว้

“ค่ะ  บัวตามใจพี่ร็อบ”  เธอยิ้มเขิน  แล้วพวกเขาจึงได้เลือกซื้อของต่อไป  แล้วจึงเดินทางกลับไปที่คฤหาสน์

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha