9. รักสุดท้ายของนายมาเฟีย [จบบริบูรณ์]

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 32 : ปาร์ตี้อลเวง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

คฤหาสน์คาลอฟกี้

สโรชินีเดินลงรถมากับโรเบิร์ต  หนุ่มสาวสามคู่จึงเดินเข้ามาช่วยถือของ

“หายไปไหนกันมาคะ  เจ้าของบ้าน  ปล่อยให้แขกมานั่งรอแบบนี้ได้ยังไงกัน”  ทิฆัมพร อดแซวทั้งสองคนไม่ได้

“ก็ไปหาซื้อของมาทำอาหารกันไงจ๊ะ  พวกเราไปเตรียมของทำบาร์บีคิวกันดีกว่านะ  ปล่อยให้พวกหนุ่มๆ  เค้าคุยกันไปก่อน”  สโรชินียิ้มให้เพื่อนสาว

“ก็ยังดีที่ข้อแก้ตัวพอเข้าใจได้  งั้นไปกันเถอะ  ฟ้าหิวแล้ว”  ทิฆัมพรยิ้ม  จากนั้นทั้ง  4  สาวจึงเดินเข้าไปในห้องครัวด้วยกัน

“เฮ้ย  นาดาล  เป็นอะไรวะเพื่อน  ทำหน้าแปลกๆ”  โรเบิร์ตหันไปมองนาดาล

“เอ่อ  ไม่มีอะไรหรอก”  เขายิ้มน้อยๆ  แล้วมองตามหลังนิศาชลไป

“นี่อย่าบอกนะ  ว่าไปทะเลาะกับน้องน้ำค้างเค้าน่ะ”  เอริคพูดเสริม

“นั่นสิ  น้องน้ำค้างก็ดูโกรธอะไรสักอย่าง  นี่แกไปทำอะไรน้องเค้าฮะ”  ซีการ์มองหน้านาดาล

“เอ่อ  คือ  ฉัน...ไปลวนลามน้องเค้าน่ะ”  นาดาลยอมสารภาพผิด

“ไอ้บ้า  ทำหน้าแบบนี้ไม่ใช่แค่ลวนลามธรรมดาแล้วมั้ง  ไหนเล่ามาซิ”  โรเบิร์ตพาสามหนุ่มไปนั่งเล่นที่ริมสระน้ำ  จากนั้นนาดาลก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนๆ  ของเขาฟัง

“โอ๊ย  ฉันอยากจะบ้าตาย  นาดาล  แกทำอะไรลงไปเนี่ย”  โรเบิร์ตนั่งถอนหายใจ

“นั่นสิ  ก็รู้ว่าน้องเค้าเกลียดผู้ชายเพราะอะไร  ยังจะไปทำแบบนั้นกับเค้าอีก  งานนี้ตัวใครตัวมันละกันนะ”  เอริคส่ายหน้าให้กับความบ้าระห่ำของเพื่อนรัก

“เออๆ  ฉันรู้หรอกน่า  ว่าฉันทำผิด  ฉันจะหาทางจัดการเองน่ะแหละ  ว่าแต่แกเถอะเอริค  ท่าทางมีความสุขเหลือเกินนะ”  นาดาลเปลี่ยนเรื่องคุย

“ทำไมจะไม่มีความสุขล่ะ  ก็ฉันกับน้องฟ้า  เราตกลงเป็นแฟนกันแล้ว”  เอริคเริ่มแผนการที่วางไว้หับทิฆัมพร

“อะไรนะ!!!  ทำไมมันถึงได้รวดเร็วขนาดนั้นล่ะ”  นาดาลตกใจมาก  เช่นเดียวกับอีกสองหนุ่ม

“แหม  ก็คนมันเป็นคู่กันแล้วนี่นานะ  อีกอย่าง  เสน่ห์ของฉันมันก็ล้ำลึกขนาดนั้น  สาวๆ ที่ไหนจะห้ามใจไหวล่ะ  พวกนายก็น่าจะรู้ดีนี่”  เอริคโม้ไปเรื่อยเปื่อย

“แต่มันก็ไม่น่าจะเร็วขนาดนี้นี่  นายมั่วรึเปล่า  คิดไปเองปะเนี่ย”  ซีการ์ไม่อยากจะเชื่อ

“แหม  ถ้าไม่เชื่อ  พวกนายก็รอถามน้องฟ้าเอาเองสิ”  เอริคกล่าว อย่างมั่นใจ  ทั้งสามหนุ่มมองหน้ากันอย่างสงสัย

 

ด้านฝั่งสาวๆ  พวกเธอก็จับกลุ่มคุยกันเรื่องของหนุ่มๆ  เช่นกัน

“นี่สาวๆ  ฟ้าน่ะ  ตกลงเป็นแฟนกับพี่เอริคแล้วนะ”  ทิฆัมพรเริ่มแผนการฝั่งตัวเองบ้าง

“อะไรนะ  ฟ้าล้อพวกเราเล่นรึเปล่า  ไหนว่าไม่ชอบมีแฟนไง”  สโรชินีมองหน้าเพื่อนรักอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“แต่ก่อนน่ะใช่  แต่เป็นเพราะพี่เอริคเค้าน่ารักมาก  มีอารมณ์ขันด้วยนะ  รับมุขฟ้าได้ตลอดเลย  ฟ้าเลยตกลงเป็นแฟนกับเค้าน่ะสิ”

“มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอยัยฟ้า  น้ำค้างว่า  ผู้ชายพวกนี้  ไว้ใจไม่ได้ซักคน”  นิศาชลเอ่ยขึ้นมา

“นี่  น้ำค้าง  ไปกินรังแตนที่ไหนมาจ๊ะ  ท่าทางหงุดหงิดเชียว”  ทิฆัมพรพูดอย่างขัดใจ

“ก็มันจริงนี่นา  บัวเองก็เหมือนกันแหละ  อย่าไปรักเค้ามากนักล่ะ  เดี๋ยวจะน้ำตาเช็ดหัวเข่า  น้ำค้างเตือนแล้วนะ  ผู้ชายเพลย์บอยน่ะ  คบไปก็ปวดใจเปล่าๆ  เหมือนอย่าง...แม่ของน้ำค้างไง”  เธอคิดถึงความหลัง  ทั้งสามสาวจึงได้เงียบเสียงลง

“น้ำค้าง...แต่ว่าพี่ร็อบเค้าไม่เหมือนพ่อของน้ำค้างหรอกนะ  พี่ร็อบเค้ารักบัวมาก  ให้เกียรติบัวทุกอย่าง  บัวเชื่อว่าเค้ารักบัวจริงๆ”  สโรชินีกล่าวกับเพื่อนรัก

“ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดี  งั้นก็แกแหละยัยมะนาว  หัวอ่อน  เชื่อคนง่าย  ระวังจะโดนเค้าหลอกเอานะ”  นิศาชลพาลไปถึงมนัญญาด้วย

ไจ้ะ  มะนาวจะระวังนะ”  เธอยิ้มเขิน  แม้ในใจจะยอมรับว่ารู้สึกหวั่นไหวกับซีการ์ไปมากแล้วก็ตาม

 

จากนั้นทั้งสี่สาวจึงเดินออกไปหาสี่หนุ่มด้านนอก  เพื่อทำบาร์บีคิวทานด้วยกัน  โดยมีพวกแม่บ้านคอยบริการอยู่อีกหลายคน

“บัวจ๋า  มานั่งตรงนี้สิจ๊ะ”  โรเบิร์ตยื่นมือไปหาสโรชินี  เธอจึงเดินมาหาเขาแล้วนั่งลงข้างกัน

“ฟ้าจ๋า  มาหาพี่บ้างสิจ๊ะ”  เอริคส่งสายตาไปหาทิฆัมพร  เธอจึงเดินมานั่งข้างๆ เขาบ้าง  คนอื่นพากันมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“แหม  พี่เอริคนี่ล่ะก็  ฟ้าเขินนะคะ”  เธอเริ่มเล่นละครที่เตรียมกันไว้

“ฟ้าจ๋า  พวกเพื่อนพี่เค้าไม่เชื่อว่าฟ้าเป็นแฟนกับพี่แล้ว  ฟ้าพิสูจน์ให้พวกเค้าดูสิจ๊ะ”  เอริคยื่นหน้าไปให้เธอหอมแก้ม 

“ได้สิคะ”  เธอหอมแก้มเขาทันที

เมื่อเห็นดังนั้น  ทุกคนพากันมองอย่างตกตะลึง 

“นี่ตกลง  พวกนาย  เป็นแฟนกันจริงๆ เหรอเนี่ย”  ซีการ์หันไปมองมนัญญาบ้าง  เขาก็อยากเป็นแฟนกับเธอแบบนี้เหมือนกัน  เช่นเดียวกับนาดาลที่หันไปมองนิศาชล

“แหมๆ  คู่นี้  มันชักจะเกินหน้าเกินตากันไปแล้วนะ”  โรเบิร์ตไม่ยอมแพ้  เขาหันไปโน้มใบหน้าของสโรชินีมาจูบที่ริมฝีปากหอย่างหนักหน่วง เล่นเอาคู่อื่นอายจนหน้าแดงไปเลย

“อื้อ   พี่ร็อบ  ทำอะไรคะเนี่ย  บัวอายคนอื่นเค้านะ”  สโรชินีอายจนแก้มแดงไปหมดแล้ว

“แหม  ไอ้ร็อบ  มาเกทับกันขนาดนี้  ฟ้าจ๋า  เราอย่าไปยอมแพ้เค้านะ”  เขาหันมามองทิฆัมพร  เธอคิดว่าเขาจะจูบหลอกๆ  อย่างที่ซ้อมกันไว้  เลยได้แต่นั่งนิ่งๆ  แต่แล้วสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น  เมื่อเขาไม่ได้จูบหลอก    แต่เขากลับหันไปจูบที่ริมฝีปากของเธอจริงๆ  แม้จะเป็นแค่เพียงริมฝีปากแตะกันเท่านั้น  ทิฆัมพรได้แต่ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

“โอ้โห  ไอ้นี่  ฉันยอมแพ้แกเลยว่ะ”   โรเบิร์ตถอนหายใจ 

“เอ่อ  มะนาวจ๊ะ  เราไปหาอะไรทานกันเถอะนะ  พี่รู้สึกร้อนๆ  แล้วสิ”  ซีการ์ลุกขึ้นยืน เมื่อไหร่เขาจะได้ทำแบบนี้บ้างนะ  มนัญญาจึงเดินตามไป  รู้สึกร้อนเหมือนกัน

นาดาลหันไปมองนิศาชล  แต่ เธอเดินไปที่เตาบาร์บีคิว  เขาจึงได้แต่นั่งเงียบๆ

“เอ่อ  เดี๋ยวฟ้า  ไปหาอะไรมาให้ทานนะคะ”  หลังจากตั้งสติได้แล้ว  ทิฆัมพรจึงลุกขึ้น  เอริคลุกตามไป

“พี่ขอโทษนะครับ  เรื่อง...จูบ”   เอริคกล่าวกับทิฆัมพร  เมื่อเดินมาด้วยกัน

“ไม่เป็นไรค่ะ  "  เธอตอบสั้นๆ  พยายามจะไม่คิดมากกับจูบเมื่อสักครู่

 

โรเบิร์ตกับสโรชินีมองทั้งสามคู่  ตอนนี้ดูเหมือนจะมีแต่นาดาลกับนิศาชลเท่านั้น  ที่ดูจะไม่ลงรอยกันง่ายๆ

งานปาร์ตี้ดำเนินไปเรื่อยๆ  จนกระทั่งถึงเวลาที่พวกสาวๆ ต้องกลับกันแล้ว  ทุกคนจึงได้เอ่ยคำลาเจ้าบ้านทั้งสอง

“บัว  พวกเรากลับก่อนนะ  เอาไว้โอกาสหน้าจะมาเที่ยวหาใหม่  หรือไม่บัวก็ไปหาพวกเราก็ได้นะ”  ทิฆัมพรกอดสโรชินีเอาไว้

“ใช่จ้ะ  เอาไว้ไปหามะนาวที่ดี.ซี.บ้างนะ”  มนัญญาก็กอดเพื่อนรักเอาไว้เช่นกัน

“แอล.เอ.  อยู่ใกล้แค่นี้เอง  บัวไปหาน้ำค้างบ่อยๆ  นะ  ดูแลตัวเองด้วยล่ะ  พี่ร็อบคะ  ดูแลเพื่อนของพวกเราด้วยนะคะ  บัวเป็นคนดีมาก  อย่าทำให้เธอต้องเสียใจนะคะ  เพราะพวกเราจะไม่ยอมแน่ๆ  ถ้าบัวต้องร้องไห้เพราะพี่”  นิศาชลหันไปบอกโรเบิร์ต

“ครับ  น้องน้ำค้างไม่ต้องเป็นห่วงนะ  พี่จะดูแลน้องบัวอย่างดี  เพราะบัวเป็นคนที่พี่รักมากที่สุด  พี่จะไม่ทำให้บัวเค้าต้องเสียน้ำตาแน่นอน”  โรเบิร์ตโอบไหล่สโรชินีเอาไว้

“งั้นพวกเราไปก่อนนะเพื่อน  จะได้ไปส่งพวกสาวๆ ขึ้นเครื่อง  ไว้ค่อยเจอกันใหม่นะครับน้องบัว”  เอริคเป็นตัวแทนเพื่อนทั้งหมด  กล่าวลาทั้งสองคน  แล้วจึงพาพวกสาวๆ ไปที่สนามบิน  นิศาชลไม่อยากไปกับนาดาลเลย  แต่เธอก็ไม่อยากทำตัวมีปัญหามากนัก

 

สโรชินีมองเพื่อนรักทั้งสามที่เดินทางออกจากคฤหาสน์ไป  แววตาของเธอเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

“เพื่อนเพิ่งกลับไป  ก็ทำหน้าเศร้าแล้วเหรอจ๊ะ”  เขาหันมายิ้มให้แฟนสาว

“ก็บัวเหงานี่คะ  ไม่ได้เจอเพื่อนมาตั้งนานแล้วด้วย” พูดจบน้ำตาของเธอก็คลอออกมา

“โธ่  บัวจ๋า  อย่าร้องไห้สิ  บัวยังมีพี่อยู่ทั้งคนนะ  พี่จะทำให้บัวมีความสุขที่สุดเลยนะครับ  ไว้ใจพี่นะ”  เขากอดเธอเอาไว้  ผู้หญิงที่ใสซื่อไร้เดียงสาเช่นนี้  เขาจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจอย่างแน่นอน





+++ใครอยากอ่านเรื่องราวความรักของคู่รองทั้ง  3  ต่อ  ไรท์แยกเป็นซีรี่ส์  เพลย์บอยร้อนรักนะคะ  จะนำมาอัพให้อ่านเร็วๆ นี้ค่ะ++++


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha