12. รักวุ่นวายของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก III

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 2 : EP.2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“งั้นก็ดี  พี่เตือนเราแล้วนะ”  เขาไม่รอช้าก้มหน้าลงจูบไซ้ซอกคอของเธอทันที

“ไอ้บ้า!!!  ปล่อยฉันนะ  โอเคๆ  อยากไปก็ไป  ฉันยอมแล้ว”  เธอไม่รู้จะทำยังไงแล้วตอนนี้

“หึ  ก็แค่นี้แหละ”  เขาเงยหน้าขึ้นมา  แล้วจูบที่ริมฝีปากของเธออีกครั้ง 

“ไอ้...”  เธออยากจะด่าเขาเหลือเกิน  แต่ตอนนี้เธอเสียเปรียบเขาอยู่มาก

“ทำตัวให้มันน่ารักเหมือนหน้าตาของเราหน่อยสิ  อย่าดื้อมากนักรู้ไหม  ไม่งั้นน้ำค้างต้องโดนพี่จูบแบบนี้ไปตลอด  เข้าใจรึเปล่า”  เขาทำเสียงเข้ม

“อื้อ  ออกไปได้แล้ว  คนอะไรตัวหนักชะมัด”  เธอหันไปมองทางอื่น 

“อยากนั่งแบบนี้ไปนานๆ น่ะ  ขอกอดหน่อยสิ”  เขาปล่อยมือเธอลง  แล้วรั้งร่างบางมากอดเอาไว้  ทำไมเขาถึงชอบเธอมากขนาดนี้นะ  ทั้งที่เธอเกลียดเขา

“ปล่อยเลยนะ  ฉันอยากไปหาเพื่อนแล้ว  กอดอยู่ได้”  เธอดันตัวเขาออก 

“แต่พี่อยากอยู่กับน้ำค้างมากกว่านี่นา  จริงสิ  ถ้าพี่ตัวหนักงั้นเอาแบบนี้”  เขาจับตัวเธอพลิกขึ้นมา  แล้วให้เธอนั่งทับตัวเขาไว้แทน  ดีที่รถเขาค่อนข้างกว้าง  จึงพลิกตัวได้สบาย

“ปล่อยฉันนะ”  เธอพยายามดันตัวออก  แต่เขาก็ยิ่งกอดเธอแน่นเข้าไปอีก  เท่านั้นยังไม่พอ  เขายังปรับเบาะให้นอนลง  ทำให้หน้าอกนุ่มเบียดเสียดกับแผงอกกว้างอยู่อย่างนั้น

“เรียกตัวเองว่าน้ำค้าง  แล้วเรียกพี่ว่าพี่เหมือนเดิมสิ  แล้วพี่จะปล่อย”  ตอนนี้เขาเป็นต่อเธอทุกอย่าง  เขาอยากได้อะไรก็ต้องได้

“ปล่อยน้ำค้างนะ  พี่นาดาล”  เธอพูดเสียงแข็ง

“พูดให้เพราะๆ  ไม่ได้รึไง  พูดอีกทีซิ”  เขากดท้ายทอยของเธอลงมา  ให้ใบหน้าของเธอเข้ามาใกล้ใบหน้าของเขามากยิ่งขึ้น

“พี่นาดาลขา...  ปล่อยน้ำค้างเถอะนะคะ  น้ำค้างอยากไปหาเพื่อนแล้ว”  เธอยอมพูดหวานๆ กับเขาอย่างจำใจ

“จูบพี่สิครับ  แล้วพี่จะปล่อย”  คนเอาแต่ใจยังคงรุกเร้าเธอต่อไป

“คนเลว!!!  ได้คืบจะเอาศอก  ฝันไปเถอะ  ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ”  เธอพยายามทุบตีเขา  แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย

“จูบพี่นะ  แล้วพี่จะปล่อยจริงๆ  พี่สัญญาเลย”  เขามองสบตาเธออยู่อย่างนั้น

“มันจะมากไปแล้วนะ  คนฉวยโอกาส  ปล่อยน้ำค้างเลยนะ  น้ำค้างไม่จูบพี่หรอก”  เธอมองหน้าเขาอย่างโมโห

“ไม่เป็นไร  งั้นเราก็นอนกอดกันอยู่ในรถนี่ก็ได้  พี่ชอบ”  เขายิ้มอย่างผู้ชนะ

“ไอ้...  ก็ได้  สัญญาแล้วนะ  ถ้าน้ำค้างจูบพี่  พี่ต้องปล่อยน้ำค้าง  แล้วก็พาไปหาบัว”  เธออยากจะฆ่าเขาให้ตายจริงๆ คอยดูเถอะ  ถ้าออกจากรถคันนี้ไปได้ล่ะก็  อย่าหวังเลยว่าเขาจะได้เข้าใกล้เธออีก

“สัญญาครับ  พี่จะปล่อยน้ำค้างกลับ  แต่ว่า  ต้องจูบแบบดูดดื่มนะ”  เขายิ้ม

“น้ำค้าง  จูบไม่เป็น...”  เธอไม่กล้ามองหน้าเขา 

“นี่อย่าบอกนะ  ว่าพี่ได้จูบแรกของน้ำค้างเมื่อกี๊น่ะ”  เขายิ้มอย่างภูมิใจ

“ก็ใช่น่ะสิ  ยังจะมีหน้ามายิ้มอีก  จูบก็คือจูบนั่นแหละ  จะจูบแล้วนะ”  เธอกลั้นใจประทับริมฝีปากบางลงบนริมฝีปากหนา  แล้วก็รีบถอนตัวออกมาอย่างวดเร็ว

“แบบนี้ไม่เรียกว่าจูบซักหน่อย  เดี๋ยวพี่จะสอนให้นะ”  เขายื่นหน้าไปจูบเธออย่างดูดดื่ม  เธอพยายามดิ้น  แต่เขาก็ยังคงรุกรานเธออยู่อย่างนั้น

“อื้อ...อื้อ...”  เสียงเธอดังลอดออกมา  เมื่อเขาส่งลิ้นร้อนเข้าไปในปากอิ่ม 

เขาไม่สามารถหยุดตัวเองได้เลย  เมื่อได้จูบกับเธอแบบนี้  เขาไม่อยากปล่อยเธอให้ออกไปจากอ้อมแขน  อยากอยู่กับเธอแบบนี้ไปนานๆ  เขาจูบเธออยู่เนิ่นนาน  ร่างบางที่เคยขัดขืน เมื่อโดนสัมผัสที่แสนหวานเช่นนี้  ก็ถึงกับไม่สามารถควบคุมตัวเองเอาไว้ได้  เธอตอบรับจูบของเขาอย่างไม่ประสีประสา 

จากที่คิดว่าจะจูบเธอเฉยๆ  เขากลับยิ่งต้องการเธอมากขึ้น  เขาพลิกตัวให้เธอนอนลง  แล้วนอนคร่อมร่างเธอเอาไว้  ทั้งที่ริมฝีปากยังประกบกันอยู่อย่างนั้น

มือหนาลูบไล้ทรวงอกอิ่มภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวหลวม  ร่างบางสั่นสะท้าน  ด้วยไม่เคยมีใครได้สัมผัสมันมาก่อน  เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ด  แล้วเขาก็ดันเสื้อของเธอออก  เหลือเพียงเสื้อกล้ามตัวเล็กและบราเซียด้านในเท่านั้น

มือใหญ่บีบเค้นสองเต้าอวบอิ่มอย่างลืมตัว  นิ้วเรียวกระตุกสายเสื้อกล้ามและสายบราเซียข้างหนึ่งลงมา    บัดนี้เต้าเต่งตึงของเธอได้ปรากฎแก่สายตาของเขาแล้ว 

เขาเลื่อนริมฝีปากลงมาดูดงับยอดอกสีชมพูสวยนั้น  และมันก็ทำให้เธอได้สติ

“ไม่นะ  อย่าทำแบบนี้   ออกไป”  เธอรีบดันตัวเขาออก    แล้วจัดการดึงเสื้อขึ้นมาให้เรียบร้อย  เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเผลอไผลไปกับเขาได้มากขนาดนี้

“น้ำค้าง  เอ่อ  พี่ขอโทษ”  เขาเองก็ได้สติเช่นกัน

ฉาด!!!

เธอตบเขาอย่างแรง

“ในที่สุด  พี่ก็ทำให้น้ำค้างรู้ว่าพี่ก็ไม่แตกต่างกับผู้ชายพวกนั้นจริงๆ  รีบไปหาบัวได้แล้ว  แล้วพี่ก็ไม่ยุ่งกับน้ำค้างอีก”  เธอปาดน้ำตาที่ไหลออกมา  แล้วหันไปมองทางอื่น

เขาจำต้องกลับไปนั่งที่เดิม  ไม่รู้ว่าควรจะพูดกับเธออย่างไรดี  เขาจึงตัดสินใจขับรถไปที่คฤหาสน์ของโรเบิร์ตทันที

 

สโรชินีเดินลงรถมากับโรเบิร์ต  หนุ่มสาวสามคู่จึงเดินเข้ามาช่วยถือของ

หายไปไหนกันมาคะ  เจ้าของบ้าน  ปล่อยให้แขกมานั่งรอแบบนี้ได้ยังไงกัน  ทิฆัมพรอดแซวทั้งสองคนไม่ได้

ก็ไปหาซื้อของมาทำอาหารกันไงจ๊ะ  พวกเราไปเตรียมของทำบาร์บีคิวกันดีกว่านะ  ปล่อยให้พวกหนุ่มๆ  เค้าคุยกันไปก่อน  สโรชินียิ้มให้เพื่อนสาว

ก็ยังดีที่ข้อแก้ตัวพอเข้าใจได้  งั้นไปกันเถอะ  ฟ้าหิวแล้ว  ทิฆัมพรยิ้ม  จากนั้นทั้งสี่สาวจึงเดินเข้าไปในห้องครัวด้วยกัน

เฮ้ย  นาดาล  เป็นอะไรวะเพื่อน  ทำหน้าแปลกๆ  โรเบิร์ตหันไปมองนาดาล

เอ่อ  ไม่มีอะไรหรอก  เขายิ้มเล็กน้อย  แล้วมองตามหลังนิศาชลไป

นี่อย่าบอกนะ  ว่าไปทะเลาะกับน้องน้ำค้างเค้าน่ะ  เอริคพูดเสริม

นั่นสิ  น้องน้ำค้างก็ดูโกรธอะไรสักอย่าง  นี่แกไปทำอะไรน้องเค้าฮะ  ซีการ์มองหน้านาดาล

เอ่อ  คือ  ฉัน...ไปลวนลามน้องเค้าน่ะ  นาดาลยอมสารภาพผิด

ไอ้บ้า  ทำหน้าแบบนี้ไม่ใช่แค่ลวนลามธรรมดาแล้วมั้ง  ไหนเล่ามาซิ  โรเบิร์ตพาสามหนุ่มไปนั่งเล่นที่ริมสระน้ำ  จากนั้นนาดาลก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนๆ  ของเขาฟัง

โอ๊ย  ฉันอยากจะบ้าตาย  นาดาล  แกทำอะไรลงไปเนี่ย  โรเบิร์ตนั่งถอนหายใจ

นั่นสิ  ก็รู้ว่าน้องเค้าเกลียดผู้ชายเพราะอะไร  ยังจะไปทำแบบนั้นกับเค้าอีก  งานนี้ตัวใครตัวมันละกันนะ  เอริคส่ายหน้าให้กับความบ้าระห่ำของเพื่อนรัก

เออๆ  ฉันรู้หรอกน่า  ว่าฉันทำผิด  ฉันจะหาทางจัดการเองน่ะแหละ  ว่าแต่แกเถอะเอริค  ท่าทางมีความสุขเหลือเกินนะ  นาดาลเปลี่ยนเรื่องคุย

ทำไมจะไม่มีความสุขล่ะ  ก็ฉันกับน้องฟ้า  เราตกลงเป็นแฟนกันแล้ว  เอริคเริ่มแผนการที่วางไว้กับทิฆัมพร

อะไรนะ!!!  ทำไมมันถึงได้รวดเร็วขนาดนั้นล่ะ  นาดาลตกใจมาก  เช่นเดียวกับอีกสองหนุ่ม

แหม  ก็คนมันเป็นคู่กันแล้วนี่นานะ  อีกอย่าง  เสน่ห์ของฉันมันก็ล้ำลึกขนาดนั้น  สาวๆ ที่ไหนจะห้ามใจไหวล่ะ  พวกนายก็น่าจะรู้ดีนี่  เอริคโม้ไปเรื่อยเปื่อย

แต่มันก็ไม่น่าจะเร็วขนาดนี้นี่  นายมั่วรึเปล่า  คิดไปเองปะเนี่ย  ซีการ์ไม่อยากจะเชื่อ

แหม  ถ้าไม่เชื่อ  พวกนายก็รอถามน้องฟ้าเอาเองสิ  เอริคกล่าว อย่างมั่นใจ  ทั้งสามหนุ่มมองหน้ากันอย่างสงสัย

 

ด้านฝั่งสาวๆ  พวกเธอก็จับกลุ่มคุยกันเรื่องของหนุ่มๆ  เช่นกัน

นี่พวกเรา  ฟ้าน่ะ  ตกลงเป็นแฟนกับพี่เอริคแล้วนะ  ทิฆัมพรเริ่มแผนการฝั่งตัวเองบ้าง

อะไรนะ  ฟ้าล้อพวกเราเล่นรึเปล่า  ไหนว่าไม่ชอบมีแฟนไง  สโรชินีมองหน้าเพื่อนรักอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แต่ก่อนน่ะใช่  แต่เป็นเพราะพี่เอริคเค้าน่ารักมาก  มีอารมณ์ขันด้วยนะ  รับมุขฟ้าได้ตลอดเลย  ฟ้าเลยตกลงเป็นแฟนกับเค้าน่ะสิ

มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอยัยฟ้า  น้ำค้างว่า  ผู้ชายพวกนี้  ไว้ใจไม่ได้ซักคน  นิศาชลเอ่ยขึ้นมา

นี่  น้ำค้าง  ไปกินรังแตนที่ไหนมาจ๊ะ  ท่าทางหงุดหงิดเชียว  ทิฆัมพรพูดอย่างขัดใจ

ก็มันจริงนี่นา  บัวเองก็เหมือนกันแหละ  อย่าไปรักเค้ามากนักล่ะ  เดี๋ยวจะน้ำตาเช็ดหัวเข่า  น้ำค้างเตือนแล้วนะ  ผู้ชายเพลย์บอยน่ะ  คบไปก็ปวดใจเปล่าๆ  เหมือนอย่าง...แม่ของน้ำค้างไง  เธอคิดถึงความหลัง  ทั้งสามสาวจึงได้เงียบเสียงลง

น้ำค้าง...แต่บัวว่าพี่ร็อบเค้าไม่เหมือนพ่อของน้ำค้างหรอกนะ  พี่ ร็อบเค้ารักบัวมาก  ให้เกียรติบัวทุกอย่าง  บัวเชื่อว่าเค้ารักบัวจริงๆ  สโรชินีกล่าวกับเพื่อนรัก

ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดี  งั้นก็แกแหละยัยมะนาว  หัวอ่อน  เชื่อคนง่าย  ระวังจะโดนเค้าหลอกเอานะ  นิศาชลพาลไปถึงมนัญญาด้วย

จ้ะ  มะนาวจะระวังนะ  มนัญญายิ้มเขิน  แม้ในใจจะยอมรับว่ารู้สึกหวั่นไหวกับซีการ์ไปมากแล้วก็ตาม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha