12. รักวุ่นวายของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก III

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 3 : EP.3


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เมื่อเตรียมของเรียบร้อยทั้งสี่สาวจึงเดินออกไปหาสี่หนุ่มด้านนอก  เพื่อทำบาร์บีคิวทานด้วยกัน  โดยมีพวกแม่บ้านคอยบริการอยู่อีกหลายคน

บัวจ๋า  มานั่งตรงนี้สิจ๊ะ  โรเบิร์ตยื่นมือไปหาสโรชินี  เธอจึงเดินมาหาเขาแล้วนั่งลงข้างกัน

ฟ้าจ๋า  มาหาพี่บ้างสิจ๊ะ  เอริคส่งสายตาไปหาทิฆัมพร  เธอจึงเดินมานั่งข้างเขาบ้าง  คนอื่นพากันมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แหม  พี่เอริคนี่ล่ะก็  ฟ้าเขินนะคะ  เธอเริ่มเล่นละครที่เตรียมกันไว้

ฟ้าจ๋า  พวกเพื่อนพี่เค้าไม่เชื่อว่าฟ้าเป็นแฟนกับพี่แล้ว  ฟ้าพิสูจน์ให้พวกเค้าดูสิจ๊ะ  เอริคยื่นหน้าไปให้เธอหอมแก้ม 

ได้สิคะ  เธอหอมแก้มเขาทันที

เมื่อเห็นดังนั้น  ทุกคนพากันมองอย่างตกตะลึง 

นี่ตกลง  พวกนาย...เป็นแฟนกันจริงๆ เหรอเนี่ย  ซีการ์หันไปมองมนัญญาบ้าง  เขาก็อยากเป็นแฟนกับเธอแบบนี้เหมือนกัน  เช่นเดียวกับนาดาลที่หันไปมองนิศาชล

แหมๆ  คู่นี้  มันชักจะเกินหน้าเกินตากันไปแล้วนะ  โรเบิร์ตไม่ยอมแพ้  เขาหันไปโน้มใบหน้าของสโรชินีมาจูบที่ริมฝีปากอย่างหนักหน่วง เล่นเอาคู่อื่นอายจนหน้าแดงไปเลย

อื้อ   พี่ร็อบ  ทำอะไรคะเนี่ย  บัวอายคนอื่นเค้านะ  สโรชินีอายจนแก้มแดงไปหมดแล้ว

แหม  ไอ้ร็อบ  มาเกทับกันขนาดนี้  ฟ้าจ๋า  เราอย่าไปยอมแพ้เค้านะ  เขาหันมามองทิฆัมพร  เธอคิดว่าเขาจะจูบหลอกๆ  อย่างที่ซ้อมกันไว้  เลยได้แต่นั่งนิ่ง  แต่แล้วสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น  เมื่อเขาไม่ได้จูบหลอกๆ  แต่เขากลับหันไปจูบที่ริมฝีปากของเธอจริงๆ  แม้จะเป็นแค่เพียงริมฝีปากแตะกันเท่านั้น  ทิฆัมพรได้แต่ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

โอ้โห  ไอ้นี่  ฉันยอมแพ้แกเลยว่ะ   โรเบิร์ตถอนหายใจ 

เอ่อ  มะนาวจ๊ะ  เราไปหาอะไรทานกันเถอะนะ  พี่รู้สึกร้อนๆ  แล้วสิ  ซีการ์ลุกขึ้นยืน เมื่อไหร่เขาจะได้ทำแบบนี้บ้างนะ  มนัญญาจึงเดินตามไป  รู้สึกร้อนเหมือนกัน

นาดาลหันไปมองนิศาชล  แต่เธอเดินไปที่เตาบาร์บีคิว  เขาจึงได้แต่นั่งเงียบๆ

เอ่อ  เดี๋ยวฟ้า  ไปหาอะไรมาให้ทานนะคะ  หลังจากตั้งสติได้แล้ว  ทิฆัมพรจึงลุกขึ้น  เอริคลุกตามไป

พี่ขอโทษนะครับ  เรื่อง...จูบ   เอริคกล่าวกับทิฆัมพร  เมื่อเดินมาด้วยกัน

ไม่เป็นไรค่ะ  "  เธอตอบสั้นๆ  พยายามจะไม่คิดมากกับจูบเมื่อสักครู่

 

โรเบิร์ตกับสโรชินีมองทั้งสามคู่  ตอนนี้ดูเหมือนจะมีแต่นาดาลกับนิศาชลเท่านั้น  ที่ดูจะไม่ลงรอยกันเอาเสียเลย

งานปาร์ตี้ดำเนินต่อไป  จนกระทั่งถึงเวลาที่สามสาวต้องกลับกันแล้ว  ทุกคนจึงได้เอ่ยคำลาเจ้าบ้านทั้งสอง

บัว  พวกเรากลับก่อนนะ  เอาไว้โอกาสหน้าจะมาเที่ยวหาใหม่  หรือไม่บัวก็ไปหาพวกเราก็ได้นะ  ทิฆัมพรกอดสโรชินีเอาไว้

ใช่จ้ะ  เอาไว้ไปหามะนาวที่ดี.ซี.บ้างนะ  มนัญญาก็กอดเพื่อนรักเอาไว้เช่นกัน

แอล.เอ.  อยู่ใกล้แค่นี้เอง  บัวไปหาน้ำค้างบ่อยๆ  นะ  ดูแลตัวเองด้วยล่ะ  พี่ร็อบคะ  ดูแลเพื่อนของพวกเราด้วยนะคะ  บัวเป็นคนดีมาก  อย่าทำให้เธอต้องเสียใจนะคะ  เพราะพวกเราจะไม่ยอมแน่ๆ  ถ้าบัวต้องร้องไห้เพราะพี่  นิศาชลหันไปบอกโรเบิร์ต

ครับ  น้องน้ำค้างไม่ต้องเป็นห่วงนะ  พี่จะดูแลน้องบัวอย่างดี  เพราะบัวเป็นคนที่พี่รักมากที่สุด  พี่จะไม่ทำให้บัวเค้าต้องเสียน้ำตาแน่นอน  โรเบิร์ตโอบไหล่สโรชินีเอาไว้

งั้นพวกเราไปก่อนนะเพื่อน  จะได้ไปส่งพวกสาวๆ ขึ้นเครื่อง  ไว้ค่อยเจอกันใหม่นะครับน้องบัว  เอริคเป็นตัวแทนเพื่อนทั้งหมด  กล่าวลาทั้งสองคน  ทั้งสามคู่เดินทางออกจากคฤหาสน์ไปพร้อมกัน นิศาชลไม่อยากไปกับนาดาลเลย  แต่เธอก็ไม่อยากทำตัวมีปัญหามากนัก

พวกเขาออกมาจากคฤหาสน์ของโรเบิร์ตโดยไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย  จนนาดาลทนไม่ไหว

“น้ำค้าง  ขึ้นเครื่องกี่โมง” เขาถามเธอเพื่อทำลายความเงียบ

“สามทุ่ม”  สาวน้อยตอบเสียงแข็ง

“แล้วพรุ่งนี้มีงานรึเปล่า” 

“ไม่มี”

“ก็ดี”  เขายิ้มออกมาแล้วเลี้ยวรถไปอีกทาง  ซึ่งเธอก็ไม่ได้เอะใจอะไร  เพราะเธอไม่รู้ว่าทางไปสนามบินไปทางไหนอยู่แล้ว  อีกอย่างตอนนี้ก็มืดมาก  เธอจึงไม่ทันได้สังเกตว่ามันไม่ใช่ทางเดียวกับที่เธอมาในตอนเช้า

เขาไม่ได้พูดอะไรกับเธออีกเลย  จนกระทั่งเลี้ยวเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งหนึ่ง  เธอหันไปมองหน้าเขาทันที

 

คฤหาสน์ฮาโมเนส

“คุณ!!!  ที่นี่ที่ไหน  ทำไมไม่ไปส่งน้ำค้างที่สนามบิน”   เธอรู้สึกกลัวไปหมด  แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือเอาไว้

“บ้านพี่เอง  เรามีเรื่องต้องคุยกันให้รู้เรื่อง”  เขาหันไปทำมาดดุใส่เธอ  ต้องขู่ให้เธอกลัวเขาเอาไว้ก่อน

“ไม่คุย  น้ำค้างไม่มีอะไรจะคุยกับคุณแล้ว  พาน้ำค้างไปส่งที่สนามบินเดี๋ยวนี้นะ  เดี๋ยวก็ไม่ทันเครื่องบินหรอก”  เธอหันไปโวยวายใส่เขา

“น้ำค้างจะไม่ไปไหนทั้งนั้น  คืนนี้น้ำค้างต้องอยู่ที่นี่กับพี่  เข้าใจไหม!!!  เขาตะคอกใส่เธอ  แล้วจึงลงไปเปิดประตูรถฝั่งเธอ  พยายามดึงเธอลงมา  แต่เธอก็ไม่ยอมลง

“ปล่อยน้ำค้างนะ  น้ำค้างไม่ลง  น้ำค้างจะกลับแอล.เอ.”  เธอพยายามดิ้นรนสุดกำลัง  นี่เขาจะข่มขืนเธออย่างที่เคยบอกไว้ใช่ไหม

“อย่าดื้อมากน่า  พี่ไม่ทำอะไรน้ำค้างหรอก  แค่อยากคุยด้วยเฉยๆ”  เขาไม่รอช้า  แบกเธอขึ้นบ่า  แล้วพาเธอมุ่งหน้าไปที่ห้องตัวเองทันที  ไม่สนใจเลยว่าเธอจะพยายามดิ้นรนแค่ไหน 

“ปล่อยนะ  ไอ้บ้า  ปล่อยฉันนะ  ช่วยด้วย!!!  เธอทุบตีหลังของเขาอย่างแรง  แต่เขาก็ไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด  แม่บ้านวิ่งออกมาดู  แต่เขาก็โบกมือให้ทุกคนกลับไป  จึงไม่มีใครกล้าช่วยเธอสักคน

เขาพาเธอเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่  แล้วล็อคประตูเรียบร้อย  จากนั้นก็โยนเธอลงบนเตียงอย่างแรง  เธอจะลุกขึ้นวิ่ง  เขาก็จับตัวเธอไว้  แล้วนอนคร่อมเธออยู่อย่างนั้น

“ปล่อยนะ  อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ”  เธอพยายามจะหยิบโทรศัพท์มาโทรหาสโรชินี  แต่เขาก็โยนโทรศัพท์ของเธอลงพื้นจนแตกกระจาย

“เลิกดิ้น  เลิกโวยวาย  แล้วมาคุยกันดีๆ”  เขาพยายามสงบสติอารมณ์อยู่ตอนนี้

“ไม่!!!  ไอ้บ้า  มาทำลายของคนอื่นทำไม”  เธอมองโทรศัพท์อย่างเสียดาย

“เดี๋ยวพี่จะซื้อให้ใหม่  พี่บอกให้หยุดดิ้นไงน้ำค้าง  อยากโดนปล้ำจริงๆ รึไง”  เขาขู่เธออีกครั้ง  และมันก็ได้ผล  เธอหยุดดิ้นทันที

“มีอะไรจะพูดก็พูดมาสิ”  เธอพยายามใจเย็น  เพราะกลัวเขาจะรังแกเธออีก

“ยังไม่คุยตอนนี้  ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน  พี่ร้อนจะตายอยู่แล้ว”  เขาจูงมือเธอให้เดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยกัน  พร้อมกับหยิบผ้าขนหนูตัวใหญ่เข้าไป

“นี่คุณ  จะอาบก็อาบไปสิ  จะพาน้ำค้างเข้ามาด้วยทำไม”  เธอวิ่งเข้าไปที่มุมห้องน้ำมุมหนึ่ง

“น้ำค้างต้องอยู่ในนี้จนกว่าพี่จะอาบเสร็จ  ห้ามหนีไปไหนเด็ดขาด  ไม่งั้นถ้าน้ำค้างหนี  แล้วพี่จับได้  รู้นะ  ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”  เขายิ้มเจ้าเล่ห์  แล้วจึงถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น  เธอต้องหันหน้าไปทางผนังห้องทันที

“ไอ้คนบ้า!  ไอ้โรคจิต!  ไอ้คนลามก!  เธอด่าเขาไปด้วย  อยากจะฆ่าเขาให้ตายจริงๆ

“ถ้าอยากเห็นหุ่นของพี่ก็ดูได้ตามสบายเลยนะสาวน้อย  พี่ไม่หวง”  เขาเดินมากระซิบข้างใบหูเล็ก  เล่นเอาเธอขนลุกไปหมด  อยากจะหันไปด่าเขาก็ไม่กล้า 

เขาก้าวลงไปในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่  แล้วอาบน้ำอย่างสบายใจ  ปล่อยให้เธอยืนขาแข็งรอเขาอยู่ตรงนั้น  เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง  กว่าเขาจะอาบน้ำเสร็จ  เขาหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันตัวเอาไว้  แล้วเดินเข้ามาหาเธอ

“พี่อาบเสร็จแล้ว  น้ำค้างอาบต่อได้  เดี๋ยวพี่จะหาเสื้อให้ใส่”  เขาบอกกับเธอแล้วจึงเดินออกไป

เธอหันไปมองที่ แล้วรีบกดล็อคประตูทันที  แม้จะไม่มีอารมณ์อาบน้ำเท่าใดนัก  แต่เธอก็ยอมอาบแต่โดยดี  เพราะวันนี้อากาศร้อนมาก  เหงื่อของเธอออกเต็มไปหมด

เธออาบน้ำเสร็จแล้ว  แต่ให้ตายสิ  ผ้าขนหนูก็ไม่มี  เธอค่อยๆ แง้มประตูออกไป

“เอ่อ  คุณ  ขอผ้าเช็ดตัวกับชุดที่จะให้ใส่หน่อย”  เธอตะโกนออกไป  เขาแอบยิ้ม  แล้วหยิบเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของเขาพร้อมทั้งผ้าเช็ดตัวยื่นให้กับเธอ  แค่มองเห็นหัวไหล่เนียนที่โผล่ออกมา  เขาก็เริ่มใจเต้นไม่เป็นจังหวะแล้วสิ  เธอเห็นสายตาของเขาที่มองมา  จึงรีบปิดประตูทันที

ไม่นานนัก  เธอก็เดินออกมาพร้อมกับสวมเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้  มันยาวพอดีเข่าของเธอ  แต่ก็ทำให้มองเห็นเรียวขาเนียนนั้นได้ค่อนข้างชัดทีเดียว  เมื่อเธอก้าวเดินไปมา

เขามองใบหน้างามที่ดูสดชื่นขึ้น  พร้อมทั้งผมยาวที่เธอสยายออกมา  จากที่ตอนแรกมันถูกมัดเอาไว้

“ขึ้นมานอนบนเตียงสิ”  เขาสั่งเธอ  ในขณะที่ตัวเขาเองก็นอนบนเตียงเช่นกัน

“ห้องคุณก็มีตั้งเยอะ  น้ำค้างไม่นอนเตียงเดียวกับคุณหรอกนะ”  เธอมองเขาอย่างโกรธเคือง

“พี่บอกให้มานอนตรงนี้  เร็วเข้า!!!”  เขาทำเสียงดุ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha