12. รักวุ่นวายของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก III

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 4 : EP.4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“นี่คุณ  เลิกสั่งซักทีได้ไหม  น้ำค้างไม่ใช่นักโทษของคุณนะ”  เธอมองเขาตาขวาง

“ไม่ใช่นักโทษ  แต่ถ้าไม่ยอมทำตาม  จะโดนพี่ปล้ำ  จะเอาไง”  เขามองเธออย่างคนที่เป็นต่อ  เธอถอนหายใจออกมา  แล้วจึงยอมก้าวไปนอนบนเตียงของเขา  ซึ่งแน่นอนว่า  เธอนอนจนชิดขอบเตียงอีกด้าน

“ไหนว่าอยากคุยไง  ไม่เห็นคุยซักที  มีอะไรก็ว่ามาสิ”  เธอดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเอาไว้จนถึงลำคอ

“ขยับเข้ามาใกล้ๆ สิ”  เขายิ้มให้เธอ

“โอ๊ย  ให้ขึ้นมานอนก็นอนแล้วเนี่ย  อยากจะฆ่าก็ฆ่าเลยไป  น่ารำคาญจริงๆ”  เธอมองเขาอย่างหงุดหงิดเต็มที

“แล้วใครบอกว่าพี่จะฆ่าน้ำค้างล่ะ  มานี่เร็วเข้า”  เขาเอื้อมมือไปคว้าตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขนของเขา  จากนั้นเขาก็พลิกตัวนอนคร่อมเธอเอาไว้

“ถอยไปเลยนะ  จะทำอะไรน่ะ”  เธอมองเขาอย่างหวาดระแวง

“เรื่องที่พี่จะพูดก็คือ  พี่ชอบน้ำค้างนะ  แล้วพี่ก็อยากดูแลน้ำค้างไปตลอดชีวิต  น้ำค้างช่วยให้โอกาสพี่หน่อยได้ไหม”  เขามองสบตาเธอหวานซึ้ง

“บ้ารึเปล่า  ชอบน้ำค้าง  แล้วจับตัวน้ำค้างมาขังไว้เนี่ยนะ  น้ำค้างคงจะชอบคุณหรอก”  เธอมองเขาอย่างโกรธเคือง

“ก็น้ำค้างไม่ยอมคุยกับพี่ดีๆ นี่นา  พี่เลยต้องเล่นบทโหด  ว่าไง  จะให้โอกาสพี่ได้รึเปล่า”  เขาถามเธอดื้อๆ  แบนนี้แหละ

“ไม่มีทาง  น้ำค้างไม่มีวันชอบคนอย่างคุณแน่นอน  ต่อให้คุณจะข่มขืนน้ำค้าง  คุณก็จะได้แต่ตัว  แต่ไม่มีวันได้หัวใจของน้ำค้างเด็ดขาด”  เธอท้าทายเขา

“แล้วพี่ต้องทำยังไงล่ะ  พี่ถึงจะได้หัวใจของน้ำค้างน่ะ”  เขาถามเธออีกครั้ง

“ไม่ต้องทำยังไง  เพราะคุณไม่มีวันได้หัวใจของน้ำค้างแน่นอน  เพราะว่าน้ำค้างเกลียดคุณ  ได้ยินไหม  ว่าน้ำค้างเกลียด  อื้อ...”  เธอไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีกแล้ว  ทุกครั้งที่เธอบอกว่าเกลียดเขา  มันทำให้เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์เอาไว้ได้

เขากดจูบเธออย่างหนักหน่วง  ปากหนาทาบทับไปบนปากอิ่มทันที  เขาจูบเธออย่างรุนแรงและเร่าร้อน  แม้เธอจะพยายามดันตัวเขาออกไป  แต่เขาก็ไม่ยอมถอนริมฝีปากออกมา  กลับจูบเธอแรงมากขึ้นไปอีก  จนเธอแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

เขาจูบเธอจนพอใจ  แล้วจึงถอนริมฝีปากออกมา  นิศาชลหายใจหอบเหนื่อย  หน้าอกงามสั่นไหว  ริมฝีปากของเธอแดงก่ำ

“ทีนี้ยังจะกล้าบอกว่าเกลียดพี่อีกไหม  เด็กดื้อ”  เขาหยิกแก้มเธอแรงๆอย่างหมั่นไส้  เธอไม่ได้ตอบเขา  ได้แต่มองเขาตาขวาง

“แน่ะ  ถามทำไมไม่ตอบ  ยังจะทำตาดุใส่อีก  อยากโดนจูบอีกรึไงฮะ”  เขาแกล้งก้มหน้าลงจะจูบเธออีกครั้ง

“ว๊าย!!! อย่านะ  ไม่กล้าแล้ว”  เธอรีบยกมือขึ้นมาปิดปากเขาทันที

“ดีมาก  ง่วงรึยัง  มานอนกันเถอะนะ”  เขายิ้มอย่างพอใจ

“ยังไม่ง่วง  คุณจะนอนก็นอนไปสิ”  เธอพยายามขยับตัวออกมา แต่เขาก็ไม่ยอม

“เรียกพี่ว่าพี่เหมือนเดิมสิ  ทำไมต้องให้ย้ำอยู่เรื่อยเลยนะ  เด็กคนนี้นี่”  เขาทำหน้าตาไม่พอใจ

“น้ำค้างไม่ง่วง  พี่อยากนอนก็นอนไปสิ...คะ”  เธอพยายามฝืนใจพูดดีกับเขา

“พี่ก็ยังไม่ง่วงเหมือนกันครับ  เอ...ในเมื่อเรายังไม่ง่วง  งั้นเรามาหาอะไรสนุกๆ  ทำกันไหมล่ะ”  เขามองไปทั่วอกอวบๆ ของเธอ

“คนลามก  น้ำค้างง่วงแล้ว  หลับก็ได้”  เธอรีบหลับตาลงทันที

“ง่วงเร็วจังนะ  ยัยตัวแสบ”  เขายิ้มแล้วพลิกตัวนอนหงาย  เธอกำลังจะนอนหันหลังให้เขา  แต่เขากลับดึงตัวเธอมากอดเอาไว้

“พี่นาดาล  ปล่อยน้ำค้างนะ”  เธอดันตัวเขาออก  แต่เขากลับยิ่งกอดเธอแน่นขึ้นไปอีก พร้อมกับรั้งตัวเธอให้นอนหนุนแขนเขาอีกต่างหาก

“ถ้าอยากหลับอย่างสบายใจก็เลิกดิ้นแล้วนอนเฉยๆ  ไม่งั้นพี่ไม่รับประกันความปลอดภัย”  เขาหันมามองหน้าเธอ

“โอ๊ย!!!  อยากจะบ้าตาย  อย่าให้น้ำค้างออกไปได้นะ”  เธอคาดโทษเขาไว้  แล้วหลับตาลงอย่างหงุดหงิดเต็มที

หึ  งั้นก็อย่าหวังว่าจะไปจากพี่ได้เลยนะ  น้ำค้าง   นาดาลคิดในใจ  เขาพลิกตัวนอนตะแคงดึงตัวเธอมาซบอกเขาไว้  แล้วหลับไปในที่สุด

 

เช้าวันต่อมา

นิศาชลค่อยๆ  พยุงตัวเองให้ลุกออกมาจากอ้อมกอดของเขาอย่างแผ่วเบา  ดีล่ะ  เขายังหลับอยู่   เธอจะต้องหนีออกไปให้ได้

เธอย่องออกมาจากเตียง  คว้าเสื้อผ้าชุดเมื่อวานมาสวมใส่เอาไว้  แล้วรีบก้าวไปที่ประตู  จากนั้นเธอก็วิ่งลงไปด้านล่างทันที

นาดาลลืมตาขึ้นมา  กำลังจะคว้าคนตัวเล็กมากอดเอาไว้  แต่เขาก็ต้องตกใจมาก  เธอหายไปแล้ว 

เขาลุกพรวดพราดขึ้นมา  แล้วเดินไปดูเธอที่ห้องน้ำก็ไม่มี  หน่อยแน่  ยัยตัวแสบ  คิดจะหนีคนอย่างนาดาลใช่ไหม  ได้เลย   เขาไม่รอช้า  รีบก้าวฉับๆ ลงไปตามหาเธอด้านล่างทันที

นิศาชลแอบย่องไปทางประตูรั้วหน้าคฤหาสน์  แต่สุดท้าย  บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ทั่วบริเวณก็จับตัวเธอเอาไว้  แล้วพาเธอกลับไปหาเจ้านายของพวกเขาอย่างง่ายดาย

“นี่  ปล่อยฉันนะ  พวกคุณไม่มีสิทธิ์มาจับฉันขังไว้ที่นี่นะ!!!  เธอร้องตะโกนเสียงดังอยู่ในห้องรับแขก  นาดาลเดินลงมาอย่างช้าๆ 

“ไงจ๊ะ เด็กน้อย  จะหนีไปไหนฮะ  พี่บอกแล้วใช่ไหม  ว่าถ้าน้ำค้างหนี  ผลที่ตามมามันจะเป็นยังไง”  เขาไม่พูดเปล่า  กลับแบกเธอขึ้นบ่าแล้วพาไปที่ห้องอีกครั้ง

“พี่นาดาล  ปล่อยน้ำค้างไปเถอะนะ  น้ำค้างอยากกลับบ้าน”  เธอพยายามอ้อนวอนเขา

“ไม่ปล่อย  เราน่ะมันดื้อ  พูดไม่รู้จักฟังรู้ไหม”  เขาพาเธอมานอนลงบนเตียง

“น้ำค้างขอร้อง  พาน้ำค้างกลับเถอะนะ  น้ำค้างไม่อยากอยู่ที่นี่  พรุ่งนี้น้ำค้างมีงานต้องทำ  นะคะ  พี่นาดาล  น้ำค้างขอร้อง”  เธอพยายามพูดกับเขาให้หวานที่สุด

“พรุ่งนี้พี่จะไปส่งเอง  แต่วันนี้  น้ำค้างต้องอยู่กับพี่  จนกว่าเราจะตกลงกันรู้เรื่อง”  เขานั่งลงข้างๆ เธอ

“ตกลงเรื่องอะไรคะ”  เธอถามเขาอย่างสงสัย

“ตกลงว่าเราจะเป็นแฟนกันไงล่ะ” 

“อะไรนะ!!!  เราเนี่ยนะ  จะเป็นแฟนกัน”  เธอทำตาโต

“ใช่  เราเนี่ยแหละ  จะเป็นแฟนกัน”  เขานั่งจ้องหน้าของเธอ

“นี่คุณ  เอ่อ  พี่นาดาล  สติดีอยู่รึเปล่าคะ  น้ำค้างบอกแล้วไง  ว่าน้ำค้างไม่ได้ชอบพี่  แล้วก็ไม่คิดจะชอบด้วย  แล้วเราจะเป็นแฟนกันได้ยังไง”  เธอพยายามจะอธิบายให้เขาฟังอีกครั้ง

“เป็นได้สิ  น้ำค้างเป็นแฟนกับพี่ก่อน  แล้วค่อยรักพี่ก็ได้”  เขาบอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย  ราวกับกำลังเจรจาธุรกิจอยู่อย่างนั้นแหละ

“อะไรนะคะ  นี่พี่พูด..บ้าอะไรเนี่ย  ไม่เอาหรอก  น้ำค้างไม่เป็นแฟนพี่แน่นอน”  เธออยากจะบ้าตาย  เป็นแฟนก่อนแล้วค่อยรักเนี่ยนะ

“ก็ดี  ถ้าไม่ยอมเป็นแฟนพี่  งั้นก็อยู่บ้านพี่ไปตลอดละกันนะ  ไม่ต้องกลับแอล.เอ.ละ  เฮ้อ...  ยังง่วงอยู่เลยนอนต่อดีกว่า อยากหนีก็เชิญนะ  ถ้าไม่อยากโดนลากตัวกลับมาอีก”  เขาพูดอย่างคนที่เป็นต่อเธอทุกด้าน

“นี่  อย่าเพิ่งนอนนะ  มาคุยให้รู้เรื่องก่อน”  เธอดึงมือเขาให้ลุกขึ้นมา

“พี่ว่าเราก็คุยกันรู้เรื่องแล้วนี่  ถ้าน้ำค้างยอมตกลงเป็นแฟนพี่  พี่ก็จะปล่อยน้ำค้างกลับ  แต่ถ้าไม่  ก็อยู่ที่นี่จนกว่าจะยอม”  เขายิ้มหน้าระรื่น

“ไอ้คนบ้า  คนเลว  นี่แน่ะ  ตายซะเถอะ”  เธอโมโหเขามาก  คว้าอะไรก็ตามที่อยู่ใกล้มือทุ่มใส่เขาทันที  จนมือของเธอคว้าได้แจกันใบเล็กๆ  ข้างเตียง  เธอโยนใส่ศีรษะของเขา  มันโดนคิ้วหนาอย่างจังจนเลือดไหลออกมาเป็นทาง

“น้ำค้าง  นี่ถึงขนาดจะฆ่าพี่เลยหรอฮะ!!!  เขามองหน้าเธออย่างโกรธเคือง

“เอ่อ  น้ำค้าง  ไม่ได้ตั้งใจนะ  ว๊าย!!!  เธอตกใจมาก  เมื่อเขาขยับเข้ามาหาเธอทั้งที่เลือดก็ยังไหลอยู่อย่างนั้น

“ไม่ได้ตั้งใจหรอยัยตัวแสบ  ไปหาอุปกรณ์มาทำแผลให้พี่เลยนะ  ก่อนที่พี่จะฆ่าเธอซะก่อน”  เขามองเธอแววตาดุดัน  เธอรีบลุกพรวดออกไปนอกห้องทันที  เขาจึงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างเลือดออกก่อน  สักพักหนึ่งนิศาชลก็เดินกลับเข้ามา  พร้อมกับอุปกรณ์ทำแผลที่เธอไปขอจากพวกแม่บ้านที่อยู่แถวนั้น

เขาเดินไปนั่งที่โซฟา  มองหน้าเธออย่างหงุดหงิดเต็มที  ยิ่งเห็นเธอแอบหัวเราะเยาะเขาแล้ว  เขายิ่งโมโหมากขึ้น

“ขำมากรึไงฮะ  ที่เห็นคนอื่นเจ็บน่ะ  ผู้หญิงโรคจิต”  เขากล่าวหาเธอ

“แล้วใครใช้ให้พี่มากวนประสาทน้ำค้างก่อนล่ะ  สมน้ำหน้าแล้ว  โดนแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ”  เธอมองหน้าเขาอย่างสาแก่ใจเหลือเกิน

“หึ  สะใจมากใช่ไหม”  เขานั่งรอจนเธอทำแผลให้เขาเสร็จ แล้วลุกพรวดขึ้นมาทันที

“นี่  จะทำอะไรน่ะ  อย่าเข้ามานะ”  เธอกำลังจะวิ่งออกไป  เขาก็พุ่งมาคว้าตัวเธอไว้ได้ทัน

 

“อยากอาบน้ำ   ไปอาบด้วยกันนะจ๊ะ  โรคจิตแบบนี้แหละพี่ชอบ”  เขาลากตัวเธอให้เข้าไปในห้องน้ำด้วยกัน

“ไม่อาบ  ไอ้บ้า  ไอ้โรคจิต  ปล่อยน้ำค้างนะ”  เธอพยายามขืนตัวเอาไว้สุดกำลัง  แต่มีหรือเธอจะสู้คนตัวโตแบบเขาได้

เขาอุ้มเธอขึ้นมาโดยไม่สนใจมือน้อยๆ ที่ทุบตีเขาพัลวัน  จนพาเธอเข้ามาในห้องน้ำได้สำเร็จ  เขาจึงปล่อยเธอลง  แล้วล็อคประตูห้องน้ำเอาไว้  พร้อมกับยืนขวางประตูเอาไว้ด้วย

“ไอ้คนโรคจิต  อยากอาบก็อาบไปสิ” เธอรีบเข้าไปยืนตรงมุมเดิมกับเมื่อวาน

“อาบอยู่แล้ว  แต่วันนี้  น้ำค้างต้องดูพี่อาบน้ำด้วย  ห้ามหันหลังหนีเด็ดขาด  แล้วก็ห้ามหลับตาด้วย  ถ้าไม่อยากเป็นเมียของพี่ตอนนี้”  เขาเดินเข้ามาหาเธอเรื่อยๆ

“คนบ้า  น้ำค้างจะฆ่าพี่ให้ตายเลย”  เธอตรงเข้าไปจะบีบคอเขา  ทั้งที่ตัวเองสูงยังไม่ถึงไหล่เขาด้วยซ้ำ  เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอด้วยมือเดียว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha