12. รักวุ่นวายของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก III

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 8 : EP.8


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“ดีแล้ว  ต่อไปนี้ก็เหมือนกัน  ถ้าใครมาจีบก็บอกไปเลยว่ามีแฟนแล้ว  ถ้ามันไม่ยอมถอยก็บอกพี่  พี่จะจัดการมันเอง”  เขาบอกด้วยแววตาดุดัน

“ไม่ต้องให้ถึงมือพี่หรอกค่ะ  แค่น้ำค้างเงื้อมือ  พวกเค้าก็วิ่งกันแทบไม่ทันแล้ว”  เธอยิ้มให้เขา

“เงื้อมือแบบไหนล่ะ”  เขาเริ่มยิ้มออก  พอเธอเงื้อมือขึ้นมา  เขาก็รวบมือเธอเอาไว้  แล้วดึงเธอมาจูบที่ริมฝีปากทันที

“อื้อ  คนบ้า  ถอยไปเลยนะ”  เธอรีบดันตัวเขาออกไป

“โทษทีจ้ะ  อยู่ใกล้น้ำค้างทีไร  พี่อดใจไม่ไหวทุกที”  เขาอมยิ้ม  มองคนที่ทำตาดุ

“ไปนั่งที่โซฟาเลยนะ  หรือไม่ก็ไปอาบน้ำนอนเลย”  เธอทำหน้างอ

“ก็ได้จ้ะ  งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ”  เขาเดินไปหยิบกระเป๋าเข้าไปในห้องนอนห้องเธออย่างอารมณ์ดี  แถมยังผิวปากอีกต่างหาก

 

นิศาชลจึงหันไปรีดผ้าที่กองเอาไว้จนหมด  ก็พอดีกับที่เขาเดินออกมาจากห้องน้ำนั่นเอง  เธอเดินไปเอาผ้าที่อยู่ในเครื่องไปตากตรงระเบียงด้านนอก  แล้วจึงกลับมา

“เรียบร้อยแล้วค่ะ  น้ำค้างไปอาบน้ำก่อนนะคะ  ถ้าพี่ง่วงก็นอนได้เลยนะคะ”  เธอหันไปบอกคนที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องรับแขก

 

“ไม่ง่วงหรอกครับ  รอนอนพร้อมกับน้ำค้างนั่นแหละ  นอนคนเดียวมันเหงา”  เขาทำหน้าออดอ้อน

“หมั่นไส้นักเชียว  งั้นเดี๋ยวน้ำค้างมานะคะ”  เธอมองค้อนเขาแล้วจึงเดินเข้าไปอาบน้ำด้านใน

บรรยากาศด้านนอกตอนนี้ฝนกำลังตั้งเค้า  ทำท่าจะตกในอีกไม่กี่นาทีนี้แล้ว  ลมแรงมากจนเขาต้องลุกไปปิดหน้าต่าง  เพราะกลัวฝนจะสาดเข้าห้องของเธอ  เขาเดินไปสำรวจหน้าต่างทุกบานเรียบร้อย  จึงได้กลับมานั่งที่เดิม

เสียงฟ้าร้องดังเป็นระยะ  ทำให้นิศาชลต้องรีบอาบน้ำโดยเร็ว  เพราะกลัวไฟจะดับเสียก่อน  และทันทีที่เธอก้าวออกจากห้องน้ำมา  ไฟทั้งห้องก็ดับพรึ่บ  เป็นอย่างนี้เสมอเวลาที่ฝนตก

“น้ำค้าง  อาบน้ำเสร็จรึยัง  ไฟดับแล้วนะ”  เขาลุกขึ้นใช้แสงจากโทรศัพท์มือถือ  ส่องไฟแล้วเดินเข้าไปหาเธอในห้อง

“เอ่อ  เดี๋ยวค่ะ  อย่าเพิ่งเข้ามา”  เธอบอกเขาช้าไป  ตอนนี้เขาเดินเข้ามาแล้ว  และเขาก็เห็นว่าเธอมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันร่างกายอยู่

“ทำไมจ๊ะ  อายพี่หรอ  ไม่เห็นต้องอายเลย  เดี๋ยวพี่ช่วยส่องไฟให้เอาไหม  น้ำค้างจะได้แต่งตัวสะดวกไง”  เขายิ้มให้กับท่าทางของเธอ

“คนโรคจิต  ออกไปก่อนเลยนะ  น้ำค้างมีไฟฉายหรอก”  เธอเดินไปคว้าไฟฉายบนโต๊ะมาเปิดเอาไว้ 

“งั้นก็ตามใจ  พี่ออกไปรอข้างนอกก็ได้”  เขาเดินออกไปจากห้องของเธอ  ด้วยเกรงว่าจะอดใจไม่ไหวแล้วทำอะไรเธออีกนั่นเอง

นิศาชลรีบเปลี่ยนชุดนอนทันที  โดยชุดที่เธอสวมใส่  ห่างไกลคำว่าเซ็กซี่มากมายนัก  เธอใส่ชุดนอนลายหมี  เสื้อตัวใหญ่แขนสั้น  อีกทั้งยังเป็นกางเกงขายาว  รับรองว่าเขาไม่ได้เห็นเรือนร่างของเธออย่างแน่นอน

หลังจากเธอแต่งตัวเสร็จแล้ว  จึงหาเทียนมาจุดไว้ในห้อง  เพื่อเพิ่มแสงสว่าง  ซึ่งเธอมีเทียนหอมอยู่หลายเล่ม  เพราะเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยมาก

“จะนอนเลยไหมคะ  สงสัยคืนนี้ไฟจะดับทั้งคืน  ดีนะที่อากาศไม่ร้อน  ไม่งั้นนอนไม่หลับแน่” เธอเดินออกมาพูดกับเขา

“ก็ดีครับ  เริ่มง่วงแล้วสิ”  เขาหันมามองชุดที่เธอสวมใส่  แล้วก็อดขำไม่ได้  นี่เธอกลัวเขาจะปล้ำขนาดนี้เลยใช่ไหม

เธอพาเขาเดินเข้าไปนอนที่เตียง โดยที่เธอนอนฝั่งด้านในติดผนังห้อง  ส่วนเขานอนฝั่งด้านนอก

ตลอดเวลาที่พวกเขานอนด้วยกัน  เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าก็ดังมาไม่ขาดสาย  ทำให้เธอสะดุ้งอยู่หลายครั้ง  แม้จะเริ่มชินบ้างแล้ว  แต่มันก็ทำให้เธอนอนไม่หลับ  สักพักหนึ่งพายุฝนก็โหมกระหน่ำลงมาอย่างหนัก    อากาศก็เริ่มเย็นมากขึ้นเรื่อยๆ  จนทั้งสองคนต้องขยับตัวเข้ามาใกล้ชิดกัน

“น้ำค้างหนาวมากไหม  กอดกับพี่ได้นะ”  เขาหันไปมองสาวน้อยที่นอนตัวสั่นอยู่  เธอจึงขยับเข้ามาซบอกของเขา  เขากอดเธอเอาไว้แน่น 

“พี่หนาวไหมคะ  ผ้าห่มของน้ำค้างมันผืนบางไปหน่อย”  เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มตัวให้เขาอย่างห่วงใย

“กอดกันแบบนี้  พี่ไม่หนาวหรอกจ้ะ  น้ำค้างน่ะสิ  ตัวสั่นเชียว  หนาวมากเหรอครับคนดี”  เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก

“หนาวมากค่ะ  น้ำค้างลุกไปเอาผ้าห่มอีกผืนในตู้ดีกว่านะคะ”  เธอดันตัวให้ลุกขึ้น แล้วเดินไปหยิบผ้าห่มอีกผืนในตู้เสื้อผ้าออกมา

“น้ำค้างห่มคนเดียวก็ได้นะ  ไม่ต้องห่วงพี่หรอก  พี่ไม่ค่อยหนาวเท่าไหร่  ชินแล้ว”  เขารีบบอกเมื่อเห็นเธอกำลังจะห่มผ้าให้เขา

“เหรอคะ  งั้นก็ตามใจค่ะ  เฮ้อ  เมื่อไหร่ไฟจะมานะ  จะได้เปิดฮีทเตอร์ได้”  เธอบ่นกับตัวเอง  เขานอนตะแคงพลิกตัวไปโอบเธอเอาไว้

“กอดพี่ไปเรื่อยๆ  เดี๋ยวก็หายหนาวนะ”  เขาดึงผ้าห่มขึ้น  เธอจึงขยับตัวมานอนกอดเขาเอาไว้

“พรุ่งนี้พี่จะกลับกี่โมงคะ  น้ำค้างต้องออกไปทำงานตอนเจ็ดโมง  พี่ตื่นสายหน่อยก็ได้นะคะ  ออกไปก็ล็อคห้องให้ด้วยละกัน”  เธอเงยหน้ามาพูดกับเขา

“ไม่ล่ะ  พี่จะไปส่งน้ำค้างที่ทำงานก่อนแล้วค่อยกลับ  แล้วเดี๋ยวพี่จะให้คนเอารถไปให้น้ำค้างที่ทำงานละกัน  ตอนเลิกงานน้ำค้างจะได้ขับกลับมาที่นี่เอง  ไม่ต้องให้ใครมาส่ง”  เขาบอกถึงแผนการในวันพรุ่งนี้

“ตามใจค่ะ  แน่ใจนะคะว่าตื่นไหวน่ะ  น้ำค้างต้องออกจากที่นี่เจ็ดโมงนะ”  เธอย้ำกับเขาอีกครั้ง

“ไหวสิจ๊ะ  เอ..ถ้าน้ำค้างกลัวพี่ตื่นไม่ไหว  งั้นเราก็ไม่ต้องนอนกันดีไหม  มาหาอะไรทำกันดีกว่า”  เขาแกล้งลูบไล้ที่ต้นแขนของเธอ

“หยุดเลยนะ  ไม่ต้องมาแกล้งน้ำค้างเลย  น้ำค้างไม่กลัวพี่หรอก”  เธอดันตัวให้ออกมา  แล้วนอนหันหลังให้เขา

“อ้าว  ไม่กอดพี่แล้วเหรอ  เดี๋ยวหนาวนะ”  เขาดึงตัวเธอให้หันมา  จังหวะที่เธอหันมานั้น  ใบหน้าของเขากับเธอก็แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

ทั้งคู่สบตากันเนิ่นนาน พอเธอได้สติกำลังจะถอยหลังไป  เขาก็คว้าต้นคอเธอเอาไว้  แล้วประกบริมฝีปากหนาลงไปบนริมฝีปากนุ่มทันที

สัมผัสของเขาทั้งนุ่มนวลและแสนหวาน  เขาพลิกตัวขึ้นมานอนคร่อมเธอเอาไว้  มือหนาจับศีรษะของเธอไม่ให้ขยับไปไหนได้อีก

ลิ้นร้อนสอดส่ายเข้าไปในปากอิ่ม  มือน้อยพยายามดันตัวเขาออกไป  แต่ดูเหมือนมันจะไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใดๆ  จากที่ผลักไสกลับกลายเป็นยินยอม  เธอไม่ได้ขยับตัวอีก  ปล่อยให้เขาจูบเธออยู่อย่างนั้น

มือหนาเลื่อนลงมาลูบไล้เอวคอดกิ่ว  พร้อมกับสอดมันเข้าไปภายใต้เสื้อนอนของเธอ

“ยะ  อย่าค่ะ”  เธอร้องห้าม  เมื่อรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย

“อย่าห้ามพี่เลยนะครับคนดี  พี่รักน้ำค้างจริงๆ นะ  ไม่เคยคิดจะหลอกลวงให้น้ำค้างต้องเสียใจ  ให้พี่เถอะนะ  พี่อยากครอบครองทั้งตัวและหัวใจของน้ำค้างจะแย่อยู่แล้ว”  เสียงของเขาแหบพร่า  พร้อมกับจูบไซ้ไปที่ซอกคอของเธอ  ร่างบางสั่นสะท้านกับสัมผัสที่ชวนเคลิบเคลิ้มนั้น

“ขอเวลาให้น้ำค้างอีกหน่อยนะคะ  ให้น้ำค้างมั่นใจในตัวพี่มากกว่านี้  แล้ว  น้ำค้างจะให้พี่นะคะ”  เธอพยายามยับยั้งชั่งใจตัวเองให้ได้มากที่สุด  แม้จะยอมรับว่า  เธอเองก็ชอบเขาอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

“ก็ได้ครับ  พี่จะอดทนรอไปอีกหน่อย  แต่อย่าให้พี่รอนานนะ  เวลาที่เราอยู่ด้วยกันแบบนี้  มันทำให้พี่ทนไม่ไหว  อย่างน้อยวันนี้ก็ขอพี่จูบนะครับ”  เขาไม่รอให้เธออนุญาตอีก  ปากหนาประกบลงบนปากอิ่มอีกครั้ง  ลิ้นร้อนถูกสอดเข้าไปในปากนุ่ม  แล้วทั้งสองคนก็จูบกันอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน

มือใหญ่กอบกุมสองเต้าอวบอิ่มภายใต้เสื้อนอนตัวหลวม  แม้จะเป็นเพียงสัมผัสจากภายนอก  แต่มันก็ทำให้เธอและเขาเกิดอารมณ์ได้เป็นอย่างดี

“นอนเถอะนะคะ  อย่ารังแกน้ำค้างอีกเลย”  เธอรีบจับมือเขาไว้  แล้วซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง

เขายอมหยุดทุกการกระทำที่จะนำมาสู่การผิดสัญญา  เขาต้องบังคับใจตัวเองอย่างหนัก  ไม่ให้ทำอะไรเธอไปมากกว่านี้  เพราะเขาอยากได้ความรักจากเธอ  ไม่ใช่แค่เพียงร่างกายเท่านั้น

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha