12. รักวุ่นวายของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก III

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 9 : EP.9


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

เช้าวันต่อมา

นาดาลขับรถมาส่งนิศาชลที่กองถ่ายฮอลลีวูดตามที่สัญญาไว้  และเมื่อรถหรูคันงามได้แล่นเข้ามาจอดพร้อมกับเห็นหน้าเจ้าของรถ  ทุกคนต่างก็อดอิจฉาล่ามสาวชาวไทยไม่ได้  ก็นี่มันนาดาล  ฮาโมเนส  มหาเศรษฐีหนุ่มแห่งลาสเวกัสที่พ่วงดีกรีเพลย์บอยตัวพ่อ  หนุ่มโสดที่สาวๆ ทั้งประเทศใฝ่ฝันถึงนี่นา

“เอ่อ  พี่นาดาล  ส่งน้ำค้างแค่นี้ดีกว่าค่ะ”  เธอเห็นสายตาคนในกองถ่ายที่มองมาแล้วรู้สึกแปลกๆ

“ทำไมล่ะ  กลัวหนุ่มๆ แถวนี้เห็นเหรอว่ามากับพี่น่ะ”  เขาทำหน้าน้อยใจ  จนเธอต้องกลั้นหัวเราะเอาไว้

“ไม่ใช่ค่ะ  พี่มองรอบๆ สิคะ  คนอื่นมองพี่กันใหญ่แล้ว  ท่าทางแฟนน้ำค้างจะดังกว่าดาราอีกมั้งคะ”  เธออดหมั่นไส้ไม่ได้

“เพิ่งรู้หรอจ๊ะ  ว่าแฟนน้ำค้างเป็นคนดังน่ะ  ไหนล่ะ  หัวหน้างานของน้ำค้าง  พี่อยากคุยกับเค้าหน่อย”  เขาเดินไปจูงมือของเธอทันที  ไม่ได้แคร์สายตาใครทั้งนั้น

“เดี๋ยวค่ะ  พี่จะไปคุยอะไรกับหัวหน้าของน้ำค้างคะ  พี่นาดาล  เดี๋ยว”  เธอพยายามฉุดแขนเขาไว้  แต่เขาก็ไม่สนใจ

“อ้าวน้ำค้าง  มาแล้วเหรอ  แล้วนี่ใครกันล่ะ”  ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งเอ่ยทักทายนิศาชลด้วยท่าทางสนิทสนม  จนนาดาลรู้สึกไม่พอใจ

“เอ่อ  พี่ฮาเวิร์ด  นี่พี่นาดาล  เป็น  เอ่อ  เป็น...”  เธอไม่รู้จะบอกคนอื่นยังไงดีว่าเธอเป็นอะไรกับเขา

“ผมเป็นแฟนน้ำค้างครับ  คุณเป็นหัวหน้าของน้ำค้างรึเปล่า”  นาดาลรีบพูดแทรกขึ้นมา  เมื่อเห็นเธออึกอัก

“อะไรนะ  น้ำค้าง  เราไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่  ไหนว่าเกลียดผู้ชายไม่ใช่รึไง  ใช่ครับ  ผมเป็นหัวหน้าของน้ำค้าง  คุณมีอะไรรึเปล่า”  ฮาเวิร์ด  ชายหนุ่มวัย  36  ปี  เอ่ยถามนิศาชลอย่างสงสัยพร้อมกับหันไปทางนาดาลอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก  ในเมื่อเขาเองตามจีบนิศาชลมาตั้งนาน  แต่เธอก็เอาแต่บอกว่าเกลียดผู้ชายแท้ๆ

“ก็ไม่มีอะไร  ผมแค่อยากจะฝากให้ดูแลแฟนผมให้ดีๆ  อย่าให้ใครมาจีบแฟนผมได้เด็ดขาด  เพราะไม่อย่างนั้น  ผมจะให้เธอลาออก  แล้วไปอยู่กับผมที่ลาสเวกัส”  เขาเอ่ยกับฮาเวิร์ดอย่างไม่สบอารมณ์เช่นกัน แค่มองตาเขาก็รู้แล้วว่า  ผู้ชายคนนี้มีใจให้กับแฟนของเขาแน่นอน

“แล้วทำไมผมต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ  น้ำค้างเค้าเป็นคนสวย  ใครๆ ก็ชอบเค้าทั้งนั้นแหละ  น้ำค้างไปทำงานได้แล้ว”  ฮาเวิร์ดคว้าข้อมือของนิศาชลอย่างจงใจ  นาดาลรีบดึงมือฮาเวิร์ดออกทันที

“เดี๋ยวเธอจะตามไป  คุณไปก่อนเถอะ”  เขามองหน้าฮาเวิร์ดอย่างหงุดหงิดที่บังอาจมาแตะต้องตัวเธอ

“งั้นก็รีบตามมานะ”  ฮาเวิร์ดเดินเข้าไปในกองถ่ายอย่างอารมณ์เสีย

“น้ำค้าง  ฟังพี่นะ  ห้ามให้ไอ้หมอนั่นมาจับมือถือแขนอีกรู้ไหม  พี่หวง  แล้วก็ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยนะ  วันเสาร์พี่จะรีบมาหา  อย่าให้รู้นะว่าช่วงที่พี่ไม่อยู่มีคนมาจีบแฟนพี่น่ะ  พี่ไม่ยอมจริงๆ ด้วย”    เขาดึงเธอมากอดเอาไว้  เล่นเอาเธออายจนหน้าแดงไปหมด  ก็คนทั้งกองมองเธอเป็นตาเดียวเลยนี่นา

“เอ่อ  ค่ะ  พี่ไม่ต้องห่วงนะคะ  น้ำค้างบอกแล้วไง  ว่าไม่มีใครกล้ามาจีบน้ำค้างหรอก  รีบกลับเถอะค่ะ  สายแล้ว”  เธอดันตัวเขาออกพร้อมกับส่งยิ้มให้เขา

“จ้ะ  เรื่องรถบ่ายๆ ก็คงมาถึง  ห้ามให้ใครนั่งรถไปด้วยเด็ดขาดล่ะ  พี่ให้น้ำค้างนั่งคนเดียวเท่านั้น  พี่ไปก่อนนะครับ”  เขายิ้มพร้อมกับก้มหน้าลงไปหอมแก้มเธอฟอดใหญ่  พอเห็นเธอเงื้อมือขึ้นมา  เขาจึงรีบเดินกลับไปที่รถอย่างอารมณ์ดี  ทิ้งให้สาวน้อยยืนหน้าแดงด้วยความอายหรือความโกรธก็ไม่อาจรู้ได้

“คนบ้า  ชอบฉวยโอกาสอยู่เรื่อยเลย”  เธอยกมือมาจับแก้มตัวเอง  แล้วรีบเดินเข้าไปในกองถ่ายทันที

นาดาลยังไม่ได้ออกรถไป  เขากำลังมองหาใครบางคนที่จะช่วยงานเขาได้

“เอ่อ  น้องๆ  มานี่หน่อยสิ”  และแล้วเขาก็เห็นผู้หญิงวัยรุ่นคนหนึ่ง  น่าจะเป็นทีมงานในกองนั่นแหละ  เธอส่งยิ้มหวานให้เขาทันทีที่เขาเรียกตัว

“คุณมีอะไรกับหนูคะ”  เธอเอ่ยถามผู้ชายที่หล่อมากกว่าดาราบางคนเสียอีก

“คุณรู้จักแฟนผมใช่ไหม  เอ่อ  น้ำค้างที่เป็นล่ามน่ะ”  เขาถามเพื่อความแน่ใจ

“อ๋อ  พี่น้ำค้าง  รู้จักค่ะ  ทำไมหรอคะ”  เธอถามเขาอย่างสงสัย

“ผมอยากให้คุณคอยช่วยเป็นหูเป็นตาแทนผมหน่อย  คอยรายงานผมว่าแต่ละวันมีใครมายุ่งกับเธอบ้าง  แล้วผมจะมีค่าขนมเล็กๆ น้อยๆ ตอบแทนคุณ”  เขายื่นเงินให้เธอจำนวนหนึ่ง  ซึ่งมันน่าจะมากกว่ารายได้ของเธอทั้งเดือนด้วยซ้ำ  ทำให้เธอตาลุกวาว

“ได้เลยค่ะ  หนูจะคอยรายงานคุณทุกชั่วโมงเลย  ไม่ต้องห่วงนะคะ”  เธอรีบรับเงินพร้อมกับนามบัตรของเขาทันที  ไม่คิดเลยว่าจะมีงานง่ายๆ รายได้ดีขนาดนี้มาหาเธอ

“ดีมาก  งั้นคุณไปทำงานเถอะ”  เขายิ้มออกมาได้  แล้วจึงก้าวเข้าไปในรถหรู  จากนั้นก็ขับออกไปอย่างรวดเร็ว

เด็กสาวรีบเข้าไปตามประกบนิศาชลด้านในทันที  เธอถ่ายทั้งรูปทั้งคลิป  ส่งให้เขาดูตลอดทั้งวัน  ทำให้เขาพอใจมาก

 

ช่วงบ่าย

“ขอโทษนะครับ  ผมเอารถมาให้คุณน้ำค้างครับ  ไม่ทราบว่าเธออยู่ตรงไหน”  เสียงของคนขับรถที่คฤหาสน์ของนาดาลเอ่ยถามทีมงานในกอง  ทีมงานจึงไปตามนิศาชลมาให้  และทันทีที่เธอเห็นรถ

“เอ่อ  น้ำค้างบอกพี่นาดาลแล้วนี่คะ  ว่าขอรถธรรมดา  แล้วนี่มันอะไรกันคะ”  เธอมองรถเฟอร์รารี่สีแดงสดเปิดประทุนตรงหน้าอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

“คือที่คฤหาสน์มีแต่รถพวกนี้ครับ  นายบอกว่าถ้าคุณน้ำค้างไม่รับไว้  นายคงต้องซื้อคันใหม่ให้”  คนขับรถบอกมาตามที่นาดาลสั่งไว้

“เฮ้อ  งั้นก็ได้ค่ะ  ขอบคุณมากนะคะ”  เธอรับกุญแจและบัตรเติมน้ำมันเอาไว้อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก  คนขับรถจึงกลับไปกับรถอีกคันที่ขับมาพร้อมกัน

และทันทีที่เธอหันหลังกลับ  สายตาแบบเมื่อเช้าจากทีมงานทุกคนก็มองมาที่เธออีกครั้ง  แต่ช่างเถอะ  เธอไม่อยากสนใจอะไรอีกแล้ว

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหานาดาลทันที

(“ไงจ๊ะที่รัก  ได้รถแล้วใช่ไหม”)  เสียงที่ดังมาตามสายเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดี

(“ค่ะ  ได้แล้ว  ทำไมไม่บอกคะ  ว่ามีแต่รถแบบนี้  น้ำค้างจะได้ไม่รับปาก  แล้วอีกอย่าง  ไม่กลัวน้ำค้างแอบเอาไปขายเหรอคะ”)  เธอกล่าวกับเขาอย่างอารมณ์ดีเช่นกัน

(“อยากขายก็ขายสิจ๊ะ  พี่จะได้เอาไปให้ใหม่  แต่ถ้าขายแล้วต้องเอาอย่างอื่นมาแลกด้วยนะ”)  เขายื่นเงื่อนไขให้เธอ

(“อะไรคะ”)

(“ก็ถ้าน้ำค้างขายรถพี่  พี่ก็จะต้องได้กอดได้จูบได้...”)  เขาพูดไม่ทันจบเธอก็รีบพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

(“พอเลย  น้ำค้างไม่ขายแน่นอนค่ะ  แค่นี้นะ  คนบ้า!!!”)  เธอกดวางสายใส่เขาทันที  โดยไม่รู้เลยว่าคนที่อยู่ปลายสายกำลังหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีสุดๆ

“ต่อให้น้ำค้างไม่ขาย  พี่ก็จะต้องได้กอด ได้จูบ  ได้ทำอะไรต่อมิอะไรจนได้นั่นแหละ  สาวน้อยของพี่” เขานั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่โต๊ะทำงาน  แล้วก็คิดถึงวันที่จะได้พบกับเธออีกครั้ง

 

เย็นวันเสาร์

นาดาลขับรถมาหานิศาชลที่อพาร์ทเมนท์ของเธอ  กว่าจะถึงก็กินเวลาเกือบสามทุ่ม  ซึ่งเธอก็เพิ่งจะเลิกงานพอดี  ระหว่างทางที่มา  เขาแวะซื้อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่มาให้เธออีกด้วย

 

ก๊อก...ก๊อก..ก๊อก...

เสียงเคาะประตูหน้าห้อง  ทำให้นิศาชลที่เตรียมตัวจะอาบน้ำต้องเดินออกไปเปิดประตู ซึ่งเธอก็คาดไม่ผิดเป็นนาดาลนั่นเอง  ทันที่เปิดประตู  เขาก็ยื่นดอกกุหลาบให้กับเธอ  เธอยิ้มให้เขาอย่างขัดเขิน  เพิ่งเคยได้รับดอกไม้ช่อใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรก

“ดอกไม้สวยๆ  ให้คนสวยๆ จ้ะ”  เขายิ้มกว้างก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องของเธอพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าขนาดไม่ใหญ่มากนัก

“ขอบคุณนะคะ  ความจริงไม่ต้องลำบากก็ได้  น้ำค้างไม่ชอบดอกไม้ซักหน่อย”  เธอพูดทั้งที่ก็ยังไม่อาจหุบยิ้มเอาไว้ได้ 

“ไม่ชอบก็ไม่เป็นไรนี่จ๊ะ  พี่เต็มใจให้  เอาเป็นว่ามาคราวหน้าพี่จะซื้ออย่างอื่นมาแทนดอกไม้ก็แล้วกันนะ”  เขาแอบอมยิ้ม  เมื่อเห็นคนที่ปากไม่ตรงกับใจ

“ไม่ต้องซื้ออะไรมาหรอกค่ะ  ว่าแต่พี่ทานอะไรมารึยังคะ  น้ำค้างทานมาแล้วนะ  ในตู้เย็นก็ไม่ค่อยมีอาหารด้วยสิ”  เธอวางช่อดอกไม้ลงบนโซฟา  แล้วหันไปถามเขา

“ไม่ต้องห่วงจ้ะ  พี่ก็ทานมาแล้วเหมือนกัน  ไม่อยากเสียเวลาทำอย่างอื่นน่ะ”  เขาพูดพร้อมกับก้าวเท้าเดินไปโอบเอวเธอเอาไว้  และโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว  เขาก็ก้มลงจูบที่แก้มของเธออย่างรวดเร็ว

“พี่นาดาล!!!”  เธอรีบดันตัวเขาออก  แต่มือของเขาก็เหนียวหนึบยิ่งกว่าทากาวเอาไว้เสียอีก

“ก็คนมันคิดถึงนี่นา  แค่หอมแก้มเอง  ยังไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย”  เขากอดเธอให้แน่นมากขึ้น  ไม่สนใจฝ่ามือน้อยๆ ที่เธอประเคนทุบตีไปทั่วลำแขนแกร่งนั้น

“หอมแก้มกันขนาดนี้  ยังจะบอกไม่ได้ทำอะไรอีกหรอคะ  ปล่อยเลยนะ  น้ำค้างจะไปอาบน้ำแล้ว”  เธอมองเขาอย่างขุ่นเคือง  ผู้ชายอะไรชอบฉวยโอกาสชะมัด

“จะอาบน้ำหรอ  ให้พี่อาบด้วยนะ  พี่ยังไม่ได้อาบน้ำมาเลย”  เขาพูดกับเธอหน้าตาเฉย  แต่คนฟังอายจนหน้าแดงไปหมดแล้ว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha