12. รักวุ่นวายของนายเพลย์บอย ซีรี่ส์ เพลย์บอยร้อนรัก III

โดย: ภรปภัช



ตอนที่ 10 : EP.10


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

“จะบ้าหรอคะ  พี่จะอาบน้ำกับน้ำค้างได้ยังไงกัน  เรา...ไม่ได้เป็นอะไรกันนะ”  เธอก้มหน้าลงหัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุออกมานอกอกอยู่แล้ว

“ใครบอกว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน  เราเป็นแฟนกันแล้วนะ  น่านะ  ไปอาบน้ำด้วยกันนะครับ  จะได้ไม่เสียเวลา”  เขาแค่อยากแกล้งเธอเล่นเท่านั้นเอง  เวลาที่เธอเขินอายแบบนี้  น่ารักชะมัด

“มันไม่เสียเวลาอะไรมากมายหรอกค่ะ  ปล่อยน้ำค้างเลยนะ  ถ้าไม่อยากออกไปนอนโรงแรมข้างนอกล่ะก็”  เธอยื่นคำขาด  พร้อมกับทำเสียงแข็ง  จนเขาต้องยอมปล่อยมือ

“ใจร้ายจัง  จะไล่พี่ไปนอนที่อื่นเลยเหรอ  ไม่อาบด้วยก็ได้  น้ำค้างรีบอาบนะ  พี่จะได้อาบบ้าง  เสร็จแล้วเราจะได้มานอนกอดกันให้หายคิดถึงดีไหมครับ”  เขาทำหน้าตาออดอ้อนได้อย่างน่ารัก  จนเธออดยิ้มไม่ได้

“ให้อาบเร็วไม่มีปัญหาหรอกค่ะ  แต่เรื่องนอนกอด  ขอคิดดูก่อน”  เธอยิ้มยั่วเขาแล้วรีบเดินเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับล็อคประตูเรียบร้อย  เขาได้แต่ยืนยิ้มด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

“ลองไม่ให้นอนกอดดูสิที่รักจ๋า  เดี๋ยวพี่ก็ได้ทำอย่างอื่นเพิ่มหรอก”  เขาเดินกลับไปนั่งที่โซฟาอย่างอารมณ์ดี  รอเวลาที่เธอจะออกมาอีกครั้ง

ไม่นานนัก  นิศาชลก็ออกมาจากห้องนอนเพื่อเปลี่ยนให้เขาไปอาบน้ำบ้าง  นาดาลจึงหยิบกระเป๋าแล้วเดินเข้าไปในห้องของเธอ  หลังจากอาบน้ำแต่งตัวใหม่แล้ว  เขาจึงเดินไปนอนที่เตียงของเธออย่างถือวิสาสะ  ราวกับเขาเป็นเจ้าของห้องอย่างนั้นแหละ

“มานอนสิจ๊ะ  เตียงน้ำค้างนุ่มจัง”  เขาเว้นที่ให้เธอได้มานอนกับเขา  พร้อมกับวางแขนข้างหนึ่งบนหมอนของเธอ  เพื่อให้เธอหนุนแขนเขาแทน

“แหม  เตียงที่บ้านพี่ไม่นุ่มรึไงคะ  หมั่นไส้จริง”  เธอส่ายหน้าแล้วก้าวขึ้นไปนอนบนเตียง  ทิ้งระยะห่างกับเขาพอสมควร

“ทำไมนอนห่างแบบนั้นล่ะ  ขยับมาอีกสิจ๊ะ  ขอพี่กอดหน่อยนะ  พี่คิดถึงน้ำค้างจะตายอยู่แล้วรู้ไหม”  เขาขยับตัวไปดึงร่างของเธอมากอดเอาไว้แนบอก  ก่อนจะก้มลงมองใบหน้าของเธอใกล้ๆ

“แปลกจัง  น้ำค้างไม่เห็นคิดถึงพี่เลยนะคะ”  เธอแกล้งพูดให้เขาใจเสีย  และมันก็ได้ผล  ใบหน้าของเขาสลดลงไปอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่คิดถึงพี่จริงๆ เหรอ  ทำไมใจแข็งขนาดนี้ล่ะ”  เขาพูดอย่างน้อยใจเต็มที

“ค่ะ  ไม่คิดถึงสักนิด  นอนเถอะนะคะ  น้ำค้างง่วงแล้ว”  เธอยิ้มพร้อมกับหลับตาลง 

“เชอะ  ไม่คิดถึงใช่ไหม  ดีล่ะ  อย่างนี้ต้องโดนลงโทษ”  เขาไม่พูดเปล่า  กลับพลิกตัวนอนคร่อมเธอไว้  แล้วก้มลงจูบที่ริมฝีปากของเธออย่างเร่าร้อน  คนโดนจูบถึงกับเบิกตาโพลง  พยายามดิ้นรนขัดขืนเขาเต็มกำลัง  แต่เขาก็ยังจูบเธอไม่ยอมหยุด

ลิ้นหนาเข้าไประรานในปากอิ่ม  จนพบกับลิ้นอุ่นนุ่มของเธอ  มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างงามอย่างจงใจ  เล่นเอาสาวน้อยตัวสั่นเทา

“ทีนี้จะคิดถึงพี่ได้รึยัง  ยัยตัวแสบ”  เขายอมถอนริมฝีปากออกมาชั่วคราว  เพื่อรอฟังคำว่าคิดถึงจากคนปากแข็ง

“ไม่คิดถึงค่ะ”  เธอยังคงไม่ยอมแพ้เช่นกัน  พยายามเม้มปากเอาไว้  ไม่ให้เขาจูบเธอได้อีก

“ยังไม่ยอมรับอีกนะ  ได้”  เขาก้มลงจูบเธออีกครั้ง  แม้เธอจะพยายามกัดริมฝีปากเอาไว้  แต่เขาก็เลื่อนมือหนาลงไปกอบกุมทรวงอกอิ่ม  จนเธอต้องเผลอเผยอริมฝีปากออกมา  เป็นโอกาสให้เขาได้สอดลิ้นร้ายเข้าไปอีกครั้ง 

“อื้อ  อื้อ”  เสียงของเธอดังอู้อี้  มือน้อยก็คอยคว้ามือของเขาเอาไว้  ไม่ให้รุกรานร่างกายของเธออีก

“ตกลงคิดถึงพี่ไหม  บอกมานะ”  เขาถอนริมฝีปากออกมา เมื่อเห็นเธอเริ่มหายใจติดขัดเต็มที

“คิดถึงค่ะ  น้ำค้างคิดถึงพี่  พอใจรึยังคนบ้า”  เธอหายใจหอบเหนื่อย  นึกโมโหคนตัวโตที่ชอบรังแกเธออยู่ร่ำไป

“พอใจแล้วครับ  ที่รัก”  เขามองหน้าของเธอพร้อมกับยิ้มอย่างผู้ชนะ

“พอใจแล้วก็นอนซักทีสิคะ  มองอยู่ได้”  เธอพยายามดันตัวเขาออกไปจากตัวของเธอ

“เวลานอนมีเยอะแยะ  ตอนนี้  อยากทำอย่างอื่นมากกว่าซะแล้วสิ”  เขาจ้องมองดวงตากลมโตที่มีแววตื่นด้วยความหวาดหวั่น

“จะทำอะไรคะ  อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ”  เธอบอกเขาด้วยเสียงที่สั่นพร่า  จนเขานึกเอ็นดู

“ไม่ได้จะทำอะไรบ้าๆ นะ  จะทำแต่เรื่องดีๆ ทั้งนั้นแหละ”  เขาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่  ก็แก้มแดงๆ ตรงหน้ามันน่ารักขนาดนี้นี่นา

“พี่นาดาล  อย่าแกล้งน้ำค้างสิคะ  ไหนบอกว่า  เอ่อ  จะรอจนกว่า  น้ำค้างจะพร้อมไง”  เธอพยายามอ้อนวอน

“น้ำค้างคิดว่าพี่จะทำอะไรล่ะ  พี่ไม่ได้จะทำแบบนั้นซักหน่อย  ก็แค่จะทำให้หายคิดถึงเท่านั้นเอง”  เขามองดวงหน้าหวานที่คอยหลอกหลอนเขาอยู่ทุกค่ำคืนอย่างหวงแหน

“ก็...  ก็...  จูบไปตั้งหลายทีแล้ว  ยังไม่หายคิดถึงอีกเหรอคะ”  เธอยิ้มเขิน  เมื่อรู้ว่าตัวเองคิดมากเกินไป

“ยังจ้ะ  ต้องจูบให้นานกว่านี้อีก  ถึงจะหาย”  เขาไม่รอช้าก้มลงจูบเธออย่างดูดดื่ม คราวนี้เธอไม่ได้ผลักไสเขาแต่อย่างใด  ยอมให้เขาจูบเธออยู่อย่างนั้นตราบเท่าที่เขาพอใจ

ยิ่งจูบเธอ  เขาก็ยิ่งต้องการเธอมากขึ้น  ลิ้นร้อนทำหน้าที่ของมันได้อย่างดีเยี่ยม  เมื่อมันคอยเก็บเกี่ยวความหวานหอมในปากงามอย่างมิรู้หน่าย ยิ่งเมื่อเธอส่งลิ้นอุ่นออกมาต้อนรับ  เขาก็ยิ่งไม่อาจหยุดรุกรานเธอได้อีกต่อไป

มือหนาเริ่มป้วนเปี้ยนที่เสื้อนอนตัวบาง  เธอจึงต้องรีบห้ามปรามเขา

“พอเลยนะคะ  น้ำค้าง  ง่วงแล้วนะ”  เธอดันตัวเขาออก  ใบหน้างามแดงก่ำ  หัวใจเต้นถี่

“เฮ้อ  เบื่อจังเลยคนรู้ทัน  เมื่อไหร่จะยอมใจอ่อนให้พี่ซักทีนะ”  เขาพลิกตัวกลับไปนอนข้างเธออีกครั้ง  อยากจะจับเธอกินเสียเดี๋ยวนี้เลย  แต่ก็ไม่กล้า

“เลิกคิดลามกได้แล้วค่ะ  นอนไปเลยนะ”  เธอนอนหันหลังให้เขา  แอบยิ้มเขิน  เมื่อคิดถึงรสจูบที่เขามอบให้

“อ้าว  มานอนหันหลังให้พี่อีก  หันหน้ามาหน่อยสิครับ”  เขายื่นมือไปจับแขนของเธอ  แต่เธอก็ทำไม่สนใจ  จนเขาต้องจับเธอพลิกตัวมาเอง

“พี่นาดาล  ทำไมชอบแกล้งน้ำค้างอยู่เรื่อยเลยนะ  เมื่อไหร่จะนอนซักทีคะ”  เธอทำตาดุใส่เขา  เมื่อเขาไม่ยอมนอนเสียที

“ก็พี่ยังไม่ง่วงนี่นา  น้ำค้างคุยเป็นเพื่อนพี่ก่อนสิครับ”  เขาดึงเธอมากอดเอาไว้  จ้องมองที่ดวงตาของเธอ  รู้ว่าเธอเองก็ยังไม่ง่วงเหมือนกัน

“จะคุยอะไรล่ะคะ  ดึกแล้วนะ”  เธอนอนตะแคงมองหน้าเขา

“ก็คุยว่าหลายวันที่ผ่านมานี้  มีใครมาจีบน้ำค้างบ้างรึเปล่าไงล่ะ  สารภาพมาซะดีๆ นะ”  เขาถามทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว  เพราะสายสืบของเขาคอยรายงานอยู่ตลอดเวลา  ว่ามีคนมาจีบเธอหลายคน  แต่เธอก็ไม่ได้สนใจใครทั้งนั้น

“ก็มีเยอะแยะค่ะ  ทำไงได้ล่ะคะ  น้ำค้างสวยนี่นา  นี่ก็แจกเบอร์ให้คนที่มาจีบหมดละ  แต่ยังไม่เห็นมีใครโทรมาซักคน”  เธอแกล้งพูดให้เขาตกใจเล่น

“โอ้โห  แจกเบอร์เค้าไปแล้วด้วย  ทำไมเจ้าชู้แบบนี้ฮะ  ไหนว่าไม่ชอบผู้ชายไง”  เขาเองก็แกล้งเล่นละครตามน้ำไปด้วย  ทั้งที่รู้ว่าเธอไม่ได้ทำแบบนั้นสักนิด

“ตอนแรกก็ไม่ชอบค่ะ  แต่คิดไปคิดมา  ผู้ชายที่เข้ามาจีบก็มีแต่หล่อๆ ทั้งนั้นเลย  น้ำค้างเลยห้ามใจไม่ไหวน่ะสิคะ”  เธอยิ้มยั่วเขา  รู้สึกสนุกที่เห็นเขาหึงแบบนี้

“อ้อ  ห้ามใจไม่ไหวนี่เอง  แหม  นี่ขนาดมีแฟนแล้วนะ  ยังเจ้าชู้ขนาดนี้  ไม่ได้ละ  พรุ่งนี้พี่จะพาน้ำค้างไปลาออก  แล้วย้ายไปอยู่ที่ลาสเวกัสกับพี่ดีกว่า  จะได้ไม่มีใครมาทำให้แฟนพี่หวั่นไหว”  เขาทำหน้าตาจริงจัง  จนเธอเริ่มยิ้มไม่ออก

“จะบ้าหรอคะ  จะให้น้ำค้างลาออกเพราะเรื่องแค่นี้น่ะ น้ำค้างพูดเล่นค่ะ  น้ำค้างไม่ได้ให้เบอร์ใครสักหน่อย”  เธอลุกขึ้นมานั่ง  ทำตาโต

“ไม่รู้ล่ะ  จะพูดเล่นหรือพูดจริงพี่ก็ไม่ไว้ใจทั้งนั้นแหละ  พรุ่งนี้พี่จะพาไปลาออก  ตกลงตามนี้  นอนดีกว่า”  เขานอนหันหลังให้เธอบ้าง  หลังจากแกล้งเธอได้สำเร็จ

“พี่นาดาล  เดี๋ยวค่ะ  อย่าเพิ่งนอนมาคุยกันก่อน  น้ำค้างไม่ลาออกนะ  พี่นาดาล”  เธอดึงแขนเขาให้หันมา  เขาจึงลุกขึ้นมานั่งมองหน้าเธอ

“ไหนว่าง่วงไง  พี่ไม่มีอะไรคุยแล้ว”  เขาพยายามกลั้นหัวเราะเอาไว้  แล้วทำหน้านิ่งๆ แทน

“คือว่า  น้ำค้างขอโทษ  น้ำค้างแค่ล้อเล่นเองนะคะ  งานนี้เป็นงานที่น้ำค้างรัก  อย่าบอกให้น้ำค้างลาออกเลยนะ”  เธอทำเสียงออดอ้อน  พร้อมกับทำหน้าตาน่าสงสาร  จนเขาแทบจะใจอ่อนซะเดี๋ยวนี้เลย

“เอ...  เอาไงดีล่ะ  พี่มันเป็นพวกหึงแรงซะด้วยสิ  ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับแฟนของตัวเอง  ถ้าน้ำค้างไม่อยากลาออก  ต้องทำยังไงดีน้า...”  เขาทำหน้าครุ่นคิด  แล้วชำเลืองมองเธอ

“พี่นาดาลจะให้น้ำค้างทำอะไรก็ได้นะคะ  แค่ไม่ให้น้ำค้างลาออกก็พอแล้ว  น้ำค้างยินดีทำให้ทุกอย่างเลย  น้ำค้างจะไม่คุยกับผู้ชายคนอื่นถ้าไม่จำเป็นดีไหมคะ”  เธอจับมือเขามาทาบแก้มของเธออย่างเอาใจ

“แค่นั้นคงไม่พอหรอกนะจ๊ะ  ไหนลองคิดดูซิว่าจะทำยังไงให้พี่พอใจได้บ้าง”  เขาแกล้งชี้ที่แก้มของตัวเอง  เธอรีบหอมแก้มเขาทันที

“พอใจรึยังคะ”  เธอส่งยิ้มหวานให้เขา

“อืม  ยังไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่เลยนะ”  เขาขยับตัวเข้าไปใกล้  เธอจึงยื่นหน้าไปจูบเขาที่ริมฝีปากอย่างแผ่วเบา

“พอใจได้รึยังคะ”  เธอยิ้มเขิน  แล้วซบที่ไหล่ของเขา

“อีกนิดนึงนะ  ใกล้จะพอใจละ”  เขาดันตัวเธอออกเล็กน้อย  แล้วยื่นหน้าไปให้เธอจูบอีกครั้ง  คราวนี้เธอจูบเขาอย่างดูดดื่ม  แม้จะยังจูบได้ไม่เก่งนัก  แต่มันก็หนักหน่วงและเย้ายวนใจเขาได้เป็นอย่างดี 

เขาเอื้อมมือไปโอบเอวเธอเอาไว้  แล้วเริ่มสอนเธอจูบ  ลิ้นหนาไล้เลียเข้าไปในปากอิ่ม  เธอยอมรับลิ้นของเขา  นั่งนิ่งให้เขาได้จูบเธอจนพอใจ  เมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปนานพอสมควรแล้ว  เธอก็พยายามจะถอนริมฝีปากออก  แต่เขากลับจูบเธอแรงมากขึ้น 

มือใหญ่สอดเข้าไปใต้ชายเสื้อของเธอ  จนถึงตะขอบราเซีย เขาปลดมันออกอย่างชำนาญจนเธอแทบไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ  เมื่อบราเซียถูกปลด  ก็มีช่องว่างตรงหน้าอกให้เขาเลื่อนมือมากอบกุมสองเต้าของเธอเอาไว้  มือเย็นปะทะกับอกอุ่น  ทำให้เธอสะดุ้งเฮือก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha