แดนรักมาเฟียเถื่อน ซีรีส์ชุด ยาใจคนเถื่อน [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 12 : ตอนที่ 9 เราต้องเคลียร์กัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 9 เราต้องเคลียร์กัน


ฉันถามคุณอยู่นะ คุณ...” อยู่ๆ ก็พูดไม่ออกเพราะเกิดลืมชื่อผู้ชายตรงหน้าขึ้นมา ลืม เธอลืมชื่อเขาจริงๆ ไม่รู้ว่าทำไม

มาเฟียหนุ่มส่ายหน้าไปมาอย่างขบขัน แล้วพูดว่าแค่เจอบทรักของผมไปไม่กี่ครั้ง ถึงกับลืมชื่อผัวเลยหรือที่รัก แบบนี้สงสัยต้องทบทวนกันอีกสักรอบสองรอบ ที่รักจะได้จำชื่อผัวตัวเอง”  

ฉันไม่อยากจดจำชื่อของคุณให้รกสมองฉันต่างหาก แล้วก็อย่าได้หลงตัวเองขนาดนั้นว่าบทรักของคุณจะวิเศษวิโสกว่าคนอื่น เพราะมันก็ไม่ต่างจากผู้ชายคนอื่นสักนิดหญิงสาวโต้กลับเสียงแข็ง ดวงหน้าสวยเชิดขึ้น

งั้นเหรอ แต่ผมว่าผมเป็นคนแรกของคุณ หรือว่าไอ้ที่ผมฝ่ามันมา คุณไปให้หมอทำมาให้หรือไงมาเฟียหนุ่มโต้กลับด้วยเสียงยียวน ปากหยักกระตุกยิ้มชอบใจที่ได้เห็นสีหน้าของแม่ตัวดีแดงก่ำ ไม่รู้ว่าโกรธหรืออายกันแน่ แต่คงจะอายมากกว่า

คุณมันบ้า ลามก ทุเรศที่สุด

 “ผมเอเรส ชีรเวชช์ อันน์เบริกส์ นิคเนมว่าทามต่างหากล่ะที่รัก ไม่ใช่ไอ้บ้า ไอ้ลามก ไอ้ทุเรศเสียหน่อยพูดจบก็ยักคิ้วให้

ฉันไม่อยากจำไม่ต้องมาบอก บอกฉันมาว่าประตูอยู่ที่ไหน ฉันจะกลับเมืองไทย พูดจบก็รีบถอยหนีเมื่ออีกคนเดินเข้ามา

หยุดนะคุณเธอส่งเสียงห้ามเสียงเขียว แต่มีหรือที่คนจะหยุด

ปัญญาวีร์เห็นท่าไม่ดีจึงเปลี่ยนทิศทางหนีแต่อีกคนกลับไวกว่า

“ปล่อยฉันนะไอ้บ้า” ร้องว่าแล้วก็ดิ้นไปด้วย เมื่อถูกคนตัวใหญ่จับล็อกไว้ทั้งตัว

“ไม่ใช่ไอ้บ้า นี่ผัว” เอเรสตอบกลับเสียงกลั้วหัวเราะ

“คุณไม่ใช่สามีฉัน แล้วฉันก็ไม่ใช่ภรรยาคุณ ได้ยินไหม ไอ้บ้า ปล่อยฉันนะ” เท้าเล็กๆ พยายามจะยกกระทืบเท้าใหญ่ เข่าก็พยายามจะเข้าทำร้ายกล่องดวงใจ แต่อีกคนกลับรู้ทันไปทุกท่า 

เสียใจด้วย เพราะคุณเป็นของผมแล้ว ฉะนั้นอย่าดื้อ และอย่าขัดคำสั่งผม เพราะผมอาจจับคุณถ่วงน้ำ ก็ได้หากความอดทนของผมหมดลงเอเรสบอกเสียงกร้าวเมื่อแม่ตัวดีไม่หยุดดิ้นเสียที ที่เขาจับไว้นานๆ ก็เหนื่อยเหมือนกัน

ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของคุณ เพราะที่ฉันตกเป็นของคุณก็เพราะคุณขืนใจฉัน

แน่ใจว่าผมขืนใจคุณ ก็ได้ผมจะเล่าให้ฟัง เอาตั้งแต่เริ่มแรกแล้วกัน ฟังให้ดีนะที่รักว่าหลังจากที่คุณเปิดประตูเข้ามา คุณก็ยืนอ้าปากค้างชี้หน้าผม แล้วก็ยืนนิ่งให้ผมกอด ให้ผมจูบ ให้ผมลูบ ให้ผมคลำ โดยเฉพาะหน้าอกของคุณมันเต็มมือผมมาก แล้วยังหวานละมุนลิ้นอีกด้วย ตอนที่ผมดูดนมคุณ แล้วคุณก็ให้...

หยุดพูดจาทุเรศซะที แล้วบอกฉันมาว่าประตูอยู่ที่ไหน ฉันจะกลับบ้านปัญญาวีร์ร้องห้ามก่อนที่เขาจะพูดเรื่องน่าอายมากไปกว่านี้

“ไม่เห็นจะทุเรศเลยที่รัก”

“ฉันบอกให้คุณหยุด...อื้อ!” เสียงกลืนหายเข้าสู่ลำคอเมื่อปากหยักทาบลงมา ปัญญาวีร์ส่ายหน้าหนีจุมพิต แต่ถูกฝ่ามือใหญ่ยึดท้ายทอยแล้วบดจูบจนหนำใจและร่างบางก็อ่อนระทวย

“ยังคิดว่าทุเรศอีกไหม ที่รัก” ถามเสียงพร่า ปากหยักร้ายกดยิ้มนิดๆ อย่างพึงพอใจที่ทำให้แม่ตัวแสบอ่อนระทวยได้อีกครั้ง

“อย่ามายุ่งกับฉันคนถูกปล้นลมหายใจสั่งเสียงหอบๆ ดิ้นขลุกขลักอยู่อ้อมกอดที่รัดแน่นราวคีมเหล็ก เขารัดแน่นเสียจนกระดูกเธอจะแหลกคาอยู่แล้ว เขาไม่รู้บ้างหรือไง

ไม่ปล่อย เพราะเราต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่อง แล้วก็จำไว้ด้วยว่าผัวอยู่ไหน เมียก็ต้องอยู่นั่น เข้าใจ!

ฉันไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น อย่ามาสั่งพูดจบสองมือเล็กก็ผลักอกกว้างเต็มแรง เพราะรอโอกาสมานานแล้วส่งผลให้คนไม่ได้ตั้งตัวล้มไม่เป็นท่าลงไปบนเตียง ปัญญาวีร์รีบพาตัวออกไปแล้วเดินหาประตู

“คุณเอเรส บอกฉันมาว่าประตูอยู่ที่ไหน” เธอหันมาถามเขาในที่สุด

 “เมียจ๋า มานั่งคุยกันดีๆ ก่อนเอเรสข่มอารมณ์หงุดหงิดที่ปราบแม่ตัวดีไม่ได้ลงแล้วทำเสียงออดอ้อน หวังจะให้แม่ตัวดีมานั่งคุยกันดีๆ

อย่ามาเรียกแบบนี้ ฉันไม่ชอบไม่ได้โต้กลับด้วยเสียงเพียงอย่างเดียว มือเล็กยังหันไปคว้าหนังสือบนโต๊ะเหวี่ยงเข้าใส่และไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ส่วนมาเฟียหนุ่มก็กระโดดหลบแทบไม่ทัน

ที่รัก! ผมสั่งให้คุณมานี่” เอเรสสั่งเสียงกร้าว

ฉันไม่ใช่ที่รักของคุณ แล้วก็รีบบอกฉันมาเดี๋ยวนี้ ว่าจะออกไปจากห้องนี่ได้ยังไงพูดจบเจ้าตัวก็ยกเท้าถีบไปตามผนังไม่ยั้ง ทำเอาคนที่เคาะห้องเรียกเจ้านายหลายครั้งแต่ไม่ได้ยินเสียงตอบเลยเปิดประตูเข้ามา มองหน้ากันเลิกลั่ก ส่วนคนที่ถีบผนังห้องก็ยังถีบไม่ยั้ง

เมียจ๋า อย่าถีบผนังสิ เดี๋ยวคนข้างนอกก็คิดว่าเราสองคนรักกันรุนแรงหรอกขาดคำก็รีบโดดหลบอีกคนที่พุ่งเข้ามา

เพิ่งรู้ว่านอกจากจะมีเมียดื้อดุแล้ว เมียยังเป็นนินจาได้อีก มาเร็วจริงๆ

“พูดมาก” ปัญญาวีร์ยกเท้าเตะแต่เอเรสหลบหลีกได้อย่างหวุดหวิด จากนั้นเขาก็ไม่ปล่อยให้แม่ตัวดีทำร้ายเขาได้อีกด้วยการกดร่างบางนอนคว่ำลงไปบนเตียง ตาคมจดจ้องไปที่รอยสักบนไหล่ เขากระชากเสื้อให้เปิดกว้าง เพื่อจะได้ดูได้ถนัดๆ

เมียจ๋า บอกหน่อยว่าสักรูปมังกรไว้ทำไม

สิ่งได้รับกลับมาคือความเงียบ เอเรสยิ้มอย่างใจเย็น เพราะเขามีวิธีง้างปากเธออยู่แล้ว ครู่ต่อมามือใหญ่ก็สอดเข้าไปในเสื้อ เลื่อนเข้าหาตะขอบราตัวสวย

อย่านะ” หญิงสาวร้องห้ามเสียงสั่น

ผมไม่ปลดก็ได้ แต่เมียจ๋าต้องตอบคำถาม โอเคไหมเอเรสพูดยั่วและหยุดมือไว้บนอกอวบ แต่เมื่อหญิงสาวยังคงเงียบ มือใหญ่ก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง

อย่า ฉันยอมพูดแล้วพูดจบเธอก็ถูกจับพลิกให้มานอนหงายอยู่ใต้ร่างแกร่ง

ตอบมาสิที่รัก

 “ฉันสัก เพราะฉันชอบก็แค่นั้น

จริงเหรอที่รัก แล้วเขาก็ไม่เชื่อสักนิด

จริงสิ แล้วก็ช่วยปล่อยฉันด้วย ฉันตอบคุณไปแล้วตอบจบแล้วก็เมินหน้าหนี เพราะเพียงแค่พูดถึงรอยสักก็ทำให้เธอนึกอดีต อดีตเธอไม่อยากให้ใครรับรู้ เพราะเธอได้ออกจากหน่วยงานของนายพอลและตัดขาดมาหลายปีแล้ว เธอไม่อยากรื้อฟื้น เพราะยิ่งคิดเธอก็ยิ่งนึกถึงภาพที่บิดามารดาถูกจ่อยิง เธอร้องไห้เจ็บปวดเจียนตาย แต่คนเหล่านั้นกับเห็นเป็นเรื่องขบขัน

แน่ใจ ว่าบอกเหตุผลมาหมดแล้วเอเรสยังเซ้าซี้ถามต่อ แต่ถึงแม้เธอจะไม่บอกความจริงในวันนี้ สักวันเขาก็ต้องเค้นความจริงออกมาจนได้ ไม่จากปากเธอ ก็จากปากใครสักคนที่เกี่ยวข้องกับแม่ตัวแสบคนนี้

นี่คุณยังสงสัยอะไรอีก สิ่งที่อยากได้คุณก็ได้ไปหมดแล้ว ก็ปล่อยๆ ฉันไปสักทีสิ ไอ้คนเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจ ดีแต่รังแกคนไม่มีทางสู้ส่งเสียงต่อว่าหวังให้เขาเปลี่ยนเรื่องสนทนา เพราะเธอไม่อยากรื้อฟื้นเรื่องในอดีต

แต่เมียจ๋าเป็นคนตกลงมาทำงานเองนะ ผมไม่ได้บังคับสักนิด แล้วก็เป็นเมียจ๋าเองอีกนั่นแหละที่เดินเข้ามาให้ผมขย้ำเล่น แล้วแบบนี้เมียจ๋าจะมากล่าวหาว่าผมเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจได้ยังไงโต้กลับด้วยน้ำเสียงรื่นรมย์

ปัญญาวีร์ได้แต่เม้มปากแน่น เพราะที่เขาพูดมาก็ถูก

“เมียจ๋า คิดอะไรอยู่เหรอ ถึงเงียบกริบแบบนี้พูดหยอกล้อด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแล้วกดจูบกลางหน้าผากมน

“อย่ามาเรียกฉันแบบนี้ ฉันไม่ได้เต็มใจมีอะไรกับคุณ อย่ามาโมเมว่าฉันเป็นเมียคุณ เพราะสิ่งที่เสียไป ฉันคิดว่าให้ทานหมาตัวโตๆ ตัวหนึ่ง ที่มันตายอดตายอยากมานานก็เท่านั้น แล้วก็อย่าคิดว่าฉันจะพิศวาสคุณ เหมือนผู้หญิงคนอื่น ปัญญาวีร์ตอบกลับเสียงห้วน พร้อมกันนั้นก็ผลักอีกคนออกไปให้พ้นตัว แต่เขาไม่ขยับเขยื้อนไปไหนเลย

หมาเหรอ!” มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามเสียงกระชาก ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดจากความโกรธที่แล่นพล่าน มือใหญ่เข้ายึดคางมนบีบแน่นด้วยแรงโทสะ เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้ากล่าวหาเขาแบบนี้เลยสักครั้ง แต่ผู้หญิงหัวดื้อคนนี้ช่างกล้าเหลือเกิน มันน่าฆ่าให้ตายนัก!

ใช่!”

ถ้าผมเป็นหมา คุณก็หมาตัวเมียเหมือนกันนั่นแหละ เพราะหมากับหมาก็ต้องคู่กัน จริงไหมล่ะเอเรสสวนกลับเสียงเหี้ยมเกรียม สะบัดมือออกจากคางมนด้วยความโมโห เขาแทบจะบีบคอเธอให้ตายตรงนี้เสียให้ได้ ส่วนอีกคนเมื่อถูกตอกกลับด้วยคำแสบสันไม่แพ้กัน ก็หน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก

ไอ้ผู้ชายปากร้าย น่ารังเกียจที่สุดหญิงสาวได้แต่ตะโกนด่าในใจ เพราะกลัวถูกตอกกลับจนหน้าชาอีกรอบ

ว่าไงล่ะหมาตัวเมีย จะเอายังไงก็พูดมา แต่อย่าฝันว่าจะได้ไปจากที่นี่เขาเอ่ยถามหลังนิ่งไปอึดใจด้วยสีหน้าดุดัน

ไอ้คนทุเรศ! ถ้าคุณอยากเป็นหมาก็เป็นไปคนเดียวสิหญิงสาวโต้กลับเสียงดังลั่น ยกเข่ากระทุ้งท้องอีกคน เอเรสที่ไม่ทันตัวหงายหลัง ปัญญาวีร์จึงรีบเผ่นลงจากเตียง

“แสบนักนะ” เอเรสคำรามกร้าวพร้อมกับลุกขึ้นตั้งหลักเตรียมพุ่งเข้าหาอีกคน เพราะเขาก็อยากจะรู้นักว่าแม่ตัวดีจะเก่งสักแค่ไหน

เฮ้ย! ปล่อยฉันปัญญาวีร์ร้องเสียงหลง พร้อมกับดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายปากร้าย เมื่อถูกเขากระชากเข้าไปปะทะอกกว้าง

หมาตัวเมียน่ารักออกขนาดนี้ เรื่องอะไรจะปล่อยให้โง่เขาโต้กลับเสียงยียวน

“ไอ้หมาบ้า ปล่อยฉันนะ ไอ้คนเฮงซวย” ด่าจบแล้วปัญญาวีร์ก็ทั้งทั้งเตะทั้งถีบแต่สัมผัสได้เพียงอากาศเท่านั้น ใบหน้าสวยแดงก่ำ เจ็บใจเมื่อเธอสู้ผู้ชายแสนร้ายกาจคนนี้ไม่ได้ หนำซ้ำยิ่งเธอออกแรงดิ้น เขายิ่งโอบรัดแน่นขึ้น แน่นจนเธอรับรู้ว่าบางสิ่งที่มันโตเร็วและกำลังรังแกบั้นท้ายเธออยู่

“จะเลิกพยศได้หรือยัง แล้วมาคุยกันให้รู้เรื่อง เขากระซิบเสียงเหี้ยม เบียดกายตื่นตัวของตนเข้าหากายสาว อารมณ์โกรธเริ่มเบาบางลงบ้างแล้วหลังได้กอดหญิงสาว เขาล่ะชอบใจเหลือเกินกับไอ้แรงฮึดฮัดอยากจะสู้ของเธอ

ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ ปล่อยฉัน!” สั่งเสียงเขียว พลางยกมือฟาดแรงๆ บนท่อนแขนใหญ่

จะตีทำไม ผมก็เจ็บเป็นเหมือนกันเอเรสเอ่ยถามอย่างอ่อนใจ

คุณก็ปล่อยฉันสิ! ไอ้คนทุเรศ หน้าไม่อาย ไอ้หน้าจิ้งจก! ไอ้...โอ๊ะ!” ถ้อยคำเลื่อนหายไปหมดสิ้นเมื่อถูกเหวี่ยงลงไปกองอยู่บนเตียงนุ่ม

โยนฉันทำไม เจ็บนะ!ต่อว่าจบแล้วก็พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง มือเล็กลูบสะโพกของตนปอยๆ สีหน้าเหยเก ส่วนผู้ชายตัวโตที่เกิดทนไม่ไหวจนต้องเหวี่ยงแม่ตัวดีลงบนเตียงโครมใหญ่ก็ยกสองมือเท้าเอว ลิ้นดุนในอุ้งปากของตนอย่างเหนื่อยหน่าย เขาก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกัน พูดดีก็ไม่ฟัง ขู่ก็ยิ่งไม่ฟัง ดื้ออย่างกะลิง พยศยิ่งกว่าม้า เดี๋ยวพ่อจับโยนให้จระเข้กินไปซะนี่!

จะเลิกดื้อ เลิกด่า เลิกเถียง ได้หรือยังแม่คุณ ผมเหนื่อยแล้ว มาเฟียหนุ่มครุ่นคิดอยู่ชั่วอึดใจถึงได้พูดขึ้น ตาคมจดจ้องใบหน้าสวยเชิดๆ นั่น ดูเอาเถอะ ขนาดเขาจับทุ่มลงเตียงขนาดนี้ แม่คุณยังทำหน้าเชิด

จะต้องให้ปล้ำก่อนใช่ไหม ถึงจะพูดได้ ก็ดีเหมือนกัน งานการไม่ต้องทำมันแล้ว ปล้ำผู้หญิงสนุกกว่ากันเยอะ ขาดคำขู่ชายหนุ่มก็จัดการถอดเสื้อสูทเหวี่ยงใส่คนที่นั่งทำหน้าเชิด ปัญญาวีร์หันควับมองเขาตาถลน ถอยหนีอัตโนมัติเมื่อไอ้ผู้ชายบ้ากามเตรียมปลดเนคไท

จะทำบ้าอะไร!” ต่อว่าจบก็รีบโดดออกจากเตียงพร้อมหยิบเสื้อสูทปาคืนเจ้าของ

พูดได้แล้วใช่ไหม นึกว่าโดนตะกร้อครอบปากเอาไว้ซะอีกมาเฟียหนุ่มย้อนถามเสียงเข้ม เสื้อที่ได้มาก็ปาลงพื้นเอาให้มันดูสมจริงสมจังว่าเขากำลังจะปล้ำคนหัวดื้อจริงๆ

ว่ายังไงล่ะหมาตัวเมีย จะเอาไงก็พูดมา แต่ห้ามพูดว่าจะไปจากที่นี่ ไม่งั้นเราได้เห็นดีกันแน่เสียงเข้มถามย้ำเมื่อสาวเจ้านิ่งเงียบ

ฉันไม่ใช่หมา!” เชิดหน้าโต้กลับและมองอย่างระวัง เพราะไม่อยากถูกคนปากสุนัขข่มเหงเอาอีก

ทำไมจะไม่ใช่ ก็บอกอยู่ว่าเป็นหมาตัวเมียมาเฟียหนุ่มผู้ที่ไม่เคยต่อล้อต่อเถียงกับใครก็สวนกลับเสียงดัง ปากหยักยิ้มนิดๆ ออกจะสะใจไม่น้อยที่อีกคนพอโดนว่าเข้าบ้าง ก็เต้นเป็นเจ้าเข้า

คุณสิหมา แต่ฉันไม่ใช่หญิงสาวค้านเสียงแข็ง พลางเหลือบตามองหาทางออก

อย่าคิดว่าจะหาเจอ มานี่สิ เดี๋ยวจะพาออกไป แต่ถ้าดื้อไม่เลิก พูดก็ไม่ฟัง โดนจับปล้ำแน่พูดจบก็หรี่ตามองหญิงสาว เธอยอมรับเลยแหละว่าหูพึ่งทันทีเมื่อเขาบอกว่าจะพาออกไป แต่ผู้ชายคนนี้ไว้ใจไม่ได้เลยสักนิด ใจจึงเกิดความลังเล

ป่านขานเรียกแบบนิ่มๆ แล้วก้มลงคว้าเสื้อสูทขึ้นพาดไหล่ หมุนตัวเตรียมเดินออกไปจากห้องนอนลับ

ถ้าช้าก็อยู่ในนี่แหละ เดี๋ยวจะเอาข้าวมาส่งให้พรุ่งนี้ค่ำๆ แล้วกัน ส่วนวันนี้อดทุกกรณีขาดคำเขาก็เดินมายังประตูลับที่มีภาพวาดสีน้ำมันปิดบังอยู่ ส่วนคนมองก็นึกโมโหที่เธอหาไม่เจอก็ในเมื่อในห้องนี้มีภาพวาดอยู่มากมายเสียจนเธอนึกว่าเขามีอาชีพเสริมเป็นจิตรกร

รอฉันด้วยปัญญาวีร์เดินไปใกล้ๆ เขาอย่างระมัดระวังตัว

มาสิอีกครั้งที่พูดออกมาด้วยเสียงนิ่มๆ แต่คนฟังรู้สึกราวกับว่าเขาจะหลอกให้เธอเข้าไปใกล้แล้วก็เชือดเธอทิ้ง สองเท้าเล็กจึงค่อยๆ ขยับเดินเข้าไปยืนอยู่ด้านหลัง สิ่งที่ได้รู้คือเขาตัวโตมากและก็บังเธอจนมิด คนตัวเล็กถอนใจเบาๆ สู้ซึ่งหน้า เธอไม่มีวันชนะ แต่หากเล่นทีเผลอเธอสู้ได้แน่นอน คิดแล้วก็เงยหน้าใช้สายตาไล่มองตั้งแต่ศีรษะทุย บ่าไหล่จนถึงแผ่นหลัง เตะเข้าที่จุดยุทธศาสตร์แบบเน้นๆ เขาก็หมดฤทธิ์ ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้ม แล้วถอยห่าง กะระยะให้พอเหมาะ

ว้าย!” ยังไม่ทันได้ทำร้ายก็ร้องเสียงหลง เมื่ออีกคนพลิกตัวหลบแล้วเตะเข้าที่ขาของเธอ แม้ไม่แรงมากแต่ก็เจ็บ จากนั้นทั้งสองก็กอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน ประตูลับที่ถูกกดรหัสไว้ก็เปิดกว้าง สองร่างที่กอดปล้ำกันอยู่ก็ถลาออกมาล้มทับกันอยู่บนพื้นพรม

เฮ้ย!!” คนที่อยู่ในห้องทำงานของมาเฟียหนุ่มและอีกหนึ่งหนุ่มที่เพิ่งเดินทางมาถึง พากันร้องเสียงหลง ทุกสายตาจับจ้องไปยังคนที่นอนกอดกันอยู่บนพื้น

ไอ้ทาม แกทำอะไรวะ!ไรอันถามหน้าตาแตกตื่น ส่วนคนที่เหลือก็ถอยฉากหลบไปยืนอยู่ด้านหลังนายตำรวจหนุ่ม ที่เข้ามาได้จังหวะพอดิบพอดี เพราะพวกตนคงไม่กล้าเอ่ยปากถามเจ้านายหนุ่ม

พวกแกออกไปก่อน ฉันขอจัดการเรื่องส่วนตัวสักครู่มาเฟียหนุ่มออกคำสั่งแล้วเบนสายตาไล่มองไปยังเหล่าลูกน้องและเพื่อนสนิทที่มาได้จังหวะกันจริงๆ

แกจะทำอะไรของแก นั่นผู้หญิงนะไอ้ทามไรอันถามเพราะนึกห่วงคนในอ้อมกอดของเพื่อน

ฉันรู้แล้วว่าเป็นผู้หญิง ไม่ต้องมาบอก แล้วก็พวกแกก็รีบๆ ออกไปซะ สิ้นคำสั่งลูกน้องก็พากันออกไป ดอมเดินมาแตะแขนไรอันให้ออกไปตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่ม แต่ตำรวจหนุ่มเบี่ยงแขนหนี เพราะอยากได้คำตอบจากเพื่อนเสียก่อน

ไอ้ทาม แกบอกฉันมา ว่าแกจะทำอะไรผู้หญิง

ฉันไม่ฆ่าใครหรอก แล้วยิ่งเป็นเมียฉันด้วย ฉันไม่ฆ่าแน่ๆ เสียดายของ กว่าจะหาแบบนี้เจอ ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรซะอีก ทั้งดื้อทั้งเก่ง ทั้งปากจัด แถมยังดุอย่างกะหมา ฆ่าทิ้งไปเสียดายสุดๆพูดจบก็ก้มลงไปหาคนที่ถูกเปรียบเปรยว่าดุเหมือนหมา พร้อมกระซิบด้วยถ้อยคำน่ารัก จริงไหม หมาน้อยคนฟังเลยยิ่งโกรธจนหน้าดำหน้าแดง

เมีย!” ไรอันตกใจยิ่งกว่าครั้งแรก

เออ! คราวนี้แกจะออกไปได้หรือยัง แล้วอย่าได้โผล่หน้าเข้ามาอีก ถ้าฉันไม่เรียกเอ่ยรับด้วยน้ำเสียงกระแทกพร้อมออกปากไล่

อย่าเพิ่งไป กลับมาช่วยฉันก่อน ฉันไม่อยากอยู่กับเขาคนถูกเปรียบเปรยเป็นหมาน้อยส่งเสียงเรียกสีหน้าตื่นตระหนก เพราะเธอก็ไม่ไว้ใจผู้ชายคนนี้อีกแล้ว

ผัวอยู่ทั้งคน ยังจะไปเรียกหาคนอื่นอีกทำไมเอเรสกระซิบน้ำเสียงเยือกเย็น เพราะขัดเคืองใจอย่างที่สุดเมื่อคนในอ้อมกอดร้องหาคนอื่น

ฉันไม่ใช่หมา ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่อยากอยู่ใกล้คุณ คุณ! มาช่วยฉันก่อนสิ อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่ พวกคุณไม่รู้หรือไงว่าผู้ชายคนนี้บ้าแค่ไหน ปัญญาวีร์ร้องขอความช่วยเหลือ แต่ความหวังก็จบลงเมื่อประตูห้องทำงานปิด เอเรสจัดการแม่ตัวมานอนแผ่หลาอยู่บนโต๊ะทำงาน

จะทำบ้าอะไรเธอร้องห้ามหน้าตาตื่น ดิ้นอึกอักเป็นปลาโดนน้ำร้อนลวก

“ปราบคนดื้อ” ปากหยักร้อนประกบริมฝีปากอิ่มสวยทันที

      อื้อ!” เสียงท้วงดังอู้อี้ มือเล็กผลักไสคนบ้ากามออกห่างเท่าที่กำลังของเธอมีเหลืออยู่ แต่มีหรือที่มาเฟียหนุ่มจะยอมง่ายๆ เขาเคลื่อนมือมายึดข้อมือเล็กแล้วจัดการรั้งขึ้นไปไว้เหนือศีรษะ จากนั้นก็ปล้ำจูบต่อ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha