บัญชารักเทพบุตรเถื่อน ซีรีส์ชุด ยาใจคนเถื่อน [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 7 : ตอนที่ 3 อยากหนีให้ไกลแต่ไปไม่พ้น [2]


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

แอลล่าเดินไปห้องน้ำแล้วเจอเหล่าสาวๆ เบียดกันอยู่ข้างในจนเต็ม เธอจึงเดินเลี่ยงออกมาหน้าไนต์คลับและหาที่คุยโทรศัพท์โดยไม่รู้ว่ามีใครอีกคนอยู่ในที่นั้นด้วย นางแบบสาวเดินไปมาระหว่างคุยโทรศัพท์กับแพรนภัส ร่างสูงเพรียวเกิดไปสะดุดตาคนที่นั่งกินลมชมวิวยามค่ำคืนเข้าอย่างจัง

แอลล่า กาคิมเห็นเจ้าตัวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทำท่าดีอกดีใจแล้วรู้สึกขัดหูขัดตาพิกล แถมในมือหญิงสาวยังถือกระเป๋าใบที่เขาต้องฝืนทนเอาไปคืน

เจอกันจนได้ คุณผู้หญิงริมฝีปากหนาขยับยิ้มอย่างมาดหมายแฝงความเจ้าเล่ห์อยู่ในที

ด้านแอลล่าก็กำลังดีใจที่แพรนภัสตกลงทำงานเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้เธอ นางแบบสาวจึงบอกให้แพรนภัสเตรียมตัวไว้เพราะจะได้เดินทางกลับกรุงเทพฯ เพื่อให้พี่ทีมงานพาแพรนภัสไปจัดการเรื่องหนังสือเดินทางให้เรียบร้อย ก่อนออกเดินทางไปยังเกาะที่ใครๆ ต่างใฝ่ฝันอยากไปสักครั้ง ก่อนจะวางสายจากว่าที่ผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่และโทร.หาพี่ทีมงานพูดคุยเรื่องการเดินทางไปทำงานเพราะยังไม่อยากกลับเข้าไปในไนต์คลับ

“โอ๊ย!” แอลล่าเดินคุยโทรศัพท์เพลินแบบที่ไม่รู้ว่าเธอเดินเข้าไปมุมมืดสลัวตั้งแต่เมื่อไหร่ หลังจากกดวางโทรศัพท์ที่ติดต่อกับพี่ทีมงานที่ดูแลเรื่องการไปถ่ายแบบให้เธอเสร็จ ร่างกลมกลึงของเธอก็ปะทะกับกำแพงมนุษย์ใหญ่ยักษ์ที่มายืนเกะกะทางเธอ นางแบบสาวแหงนหน้าขึ้นมองทันทีหลังจากสะโพกสวยไปฝากรอยจูบไว้กับพื้นหินอ่อนที่แข็งใช่ย่อย

“เดินประสาอะไร ไม่เห็นคนหรือไง” นางแบบสาวแหวใส่ เมื่อได้เห็นหน้าเจ้าของกำแพงมนุษย์และเธอก็จำหน้าได้แม่นยำ

“คุณสิ ไม่เห็นผม” กาคิมโต้กลับเสียงเข้ม ยืนนิ่งเป็นหุ่นไม่แม้แต่จะยื่นมือไปช่วยหญิงสาวที่ล้มก้นจ้ำเบ้า อยากแสดงความเป็นสุภาพบุรุษอยู่หรอก แต่พอเจอเสียงกระด้างไร้ความหวานแบบนี้ก็ให้นั่งอยู่แบบนั้นแหละดีแล้ว กาคิมไหวไหล่เล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฮึดฮัดของนางแบบสาว

“ไอ้ผู้ชายเห็นแก่ตัว ไม่มีน้ำใจ” แอลล่าบ่นใส่ เพราะเธอลุกไม่ถนัดนัก ไหนจะรองเท้าส้นสูงปรี๊ดของเธอนี่อีกกำลังเป็นปัญหาทำให้เธอลุกนั่งลำบาก มันรู้สึกเจ็บแปลบ อีกใจก็กลัวสะโพกสวยๆ จะเป็นรอยเขียวคล้ำ

“บ่นอะไร คุณผู้หญิง” กาคิมย่อร่างกายที่ใหญ่ราวกับยักษ์ลงข้างหญิงสาว แต่ใบหน้าหล่อเข้มนั่นก็ยังเฉยชาราวกับถูกบล็อกให้อยู่ในหน้านี้ตลอดทั้งวันทั้งคืน มันนิ่งสนิทไร้รอยยิ้ม แต่แววตาท่าทางยียวนกวนโมโหที่สุด ไอ้ยักษ์บ้า

“ยุ่ง!” แอลล่าสะบัดเสียงห้วนใส่ กระถดร่างหนีผู้ชายร่างยักษ์ที่บังอาจมานั่งใกล้เธอ ดีหน่อยที่ไม่มีนักข่าวหรือจะแอบมีหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่เธอต้องกันตัวออกมาให้ห่างจากผู้ชายไม่น่าใจไว้คนนี้

คนอะไร ทำได้อยู่หน้าเดียว ประสาทกล้ามเนื้อตายด้านหรือไง ไอ้หน้าตูม แอลล่าเผลอลอบสังเกตคนร่างยักษ์แล้วบ่นอยู่ในใจ แล้วเธอจะทำยังไงล่ะทีนี้ แถมบริเวณนี้ก็ไม่มีใครเดินผ่านมาเสียด้วย นั่นก็เพราะกาคิมเป็นคนออกคำสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้ามาวุ่นวาย

“เจ็บแล้วยังไม่เจียม” เสียงเข้มพูดขึ้นลอยๆ แอลล่าสังเกตเห็นริมฝีปากหยักเหยียดเล็กน้อย แล้วให้นึกปรี๊ดแตก มีเธอกับเขาอยู่สองคน ไอ้ยักษ์นี้ต้องว่าเธอแน่ๆ แอลล่าหันมาจ้องอย่างเอาเรื่องแม้จะเสียเปรียบก็เถอะ

“นายว่าฉันหรือไง ไอ้ยักษ์!” แอลล่าเอ่ยถามด้วยเสียงกราดเกรี้ยว ตาโตอย่างเอาเรื่อง จบคำพูดของหญิงสาวกาคิมกวาดสายตามองอย่างสำรวจ ไม่นึกถึงสังขารตัวเองบ้างเลยคุณผู้หญิง จะลุกจะวิ่งหนีก็ยังทำไม่ได้ ยังจะทำท่าทางหยิ่งจองหอง ปากดี มันน่าจับปากมากระแทกจูบนักเชียว

“เจ็บแล้วยังจะปากดีอีก ไม่อยากให้ช่วยหรือไงคุณผู้หญิง” คนร่างยักษ์ต่อว่าเสียงเข้มจัด

แต่ทำไม ถึงไม่รู้สึกโกรธ กาคิมคิดถามตัวเองในใจ

“ฮึ! มันเรื่องของฉัน” นางแบบสาวโต้กลับเสียงขุ่นเคือง อยากให้ช่วยพยุงอยู่หรอก แต่ความหยิ่งมันค้ำคออยู่ทำให้แอลล่าเชิดหน้าเมินใส่                          

“พูดดีๆ แล้วจะช่วย” กาคิมเอ่ยต่อรอง ยิ่งเห็นหน้าสวยๆ เชิดจนคอตั้งแล้วให้นึกอยากจับมาหวดก้นเสียให้เข็ด แอลล่าหันมาทำหน้าตาไม่สนใจ รอจังหวะให้อีกฝ่ายเดินจากไปซะ แล้วเธอจะหาทางลุกขึ้นเอง แต่รอจนแล้วจนรอด อีตาร่างยักษ์ก็ยังนั่งปักหลักอยู่ข้างเธอไม่ยอมไปไหน

        ใบหน้าเรียวสวยของนางแบบสาวเหยเกเมื่อตะคริวเริ่มเข้ามาเล่นงาน หลังจากที่คนร่างยักษ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพราะขี้เกียจรอฟังคำพูดดีๆ จากนางแบบสาวที่หน้าตาสวยและเซ็กซี่มากเลยทีเดียว แต่น้ำเสียงดุจมะนาวไม่น้ำของเธอนี่สิทำให้กาคิมนึกอยากแกล้ง ดูสิจะมีปัญญาพาตัวเองไปจากที่นี่ได้ไหม แอลล่าใช้มือนวดขาตัวเองไปมาเพราะชาทั้งขา ก่อนที่ผู้ชายร่างยักษ์จะเดินออกไปนั่งทอดอารมณ์อย่างสบายใจอยู่ไม่ห่างจากหญิงสาวมากนัก แอลล่าแอบมองตามด้วยความหมั่นไส้ เธอถูกตะคริวเล่นงานจนขาชาก็เพราะเขานั่นแหละที่ไม่ยอมลุกไปจากเธอเสียที แต่พอลุกไปแข้งขาเธอก็ถูกตะคริวเล่นงานจนไม่มีแรงจะลุกแล้ว

แกล้งกันชัดๆ นางแบบสาวขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างกรุ่นโกรธ ใช้มือบีบนวดขาไปพลางๆ แต่จนแล้วจนรอดนายร่างยักษ์ไม่หันมาดูดำดูดีแม้แต่น้อย

“นี่นาย ช่วยฉันหน่อยสิ” แอลล่าเอ่ยขึ้นอย่างขอร้อง พยายามทำเสียงให้น่าฟังที่สุดแล้ว แต่เสียงก็ยังไม่เป็นที่พอใจสำหรับกาคิมนัก คนถูกเรียกจึงยืนเฉย ทำหน้านิ่ง

 “คุณ ช่วยหน่อยสิ” แอลล่าปรับโทนเสียงให้หวานขึ้นแต่มันก็ยังไม่รื่นหูกาคิมอยู่ดี แอลล่าสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วพ่นออกมาข่มความโมโหเอาไว้ แต่เดี๋ยวเถอะ เธอจะเอาคืนบ้าง ไอ้ยักษ์บ้าแต่คนที่ทำหน้าถูกบล็อกด้วยความเฉยชาก็นิ่งไร้การโต้ตอบ

“คุณผู้ชายคะ ฉันปวดขามาก ลุกไม่ขึ้น ช่วยพยุงหน่อยได้ไหมคะ” เสียงหวานไพเราะรื่นหูจากนางแบบสาวทำให้กาคิมคลี่ยิ้มด้วยความพึงพอใจ นึกอยากได้ยินเสียงครางหวานๆ ของเธอเหลือเกิน แต่การพิชิตนางแบบสาวคนดังคงต้องขออนุญาตจากคุณแฟรงค์เสียก่อน เพราะดูท่าคุณนางแบบสาวคงไม่ยอมให้กินง่ายๆ แน่ นอกจากใช้วิธีฉุดลากเข้าห้องอย่างเดียว แต่การฉุดคนดังต้องคิดให้รอบคอบเพราะจะพาลทำให้คุณแฟรงค์เสียชื่อตามไปด้วย ซึ่งต่างจากเจ้านายของเขาที่บรรดานางแบบต่างก็วิ่งเข้าหาอยากทำความรู้จักไม่เคยขาด

“คุณ ช่วยฉันหน่อยนะคะ” เมื่อเขายังไม่หันมาให้ความช่วยเหลือ แอลล่าจึงส่งเสียงหวานไปออดอ้อนอีกครั้ง ร่างใหญ่เหมือนยักษ์ของกาคิมจึงหันกลับมาแล้วลุกขึ้นเดินมาย่อตัวนั่งลงข้างนางแบบสาว

“พูดเพราะๆ ก็เป็นเหมือนกันนี่” กาคิมเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบแต่ภายในใจกลับรื่นรมย์มีความสุขอย่างที่สุด ริมฝีปากหนาแต่มีเสน่ห์และแอลล่าก็คิดว่ามันน่าจูบเอามากๆ เผยรอยยิ้มออกมาทำเอาตาโตของนางแบบสาวเบลอไปชั่วครู่ เธอสลัดความนึกคิดที่คิดว่าแอบหลงเสน่ห์ผู้ชายร่างยักษ์สองสามครั้งแล้วหันไปมองเขาแค่ระดับอกแต่ดันเจอแผงอกที่เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสามเม็ด กล้ามเนื้อภายในนั่นตึงแน่น หน้าของแอลล่าก็เลยเห่อร้อนอย่างช่วยไม่ได้ มือเรียวยกขึ้นลูบใบหน้าตัวเองไปมาราวคนละเมอ หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับเพลงแดนซ์ในผับบาร์

กาคิมกระตุกยิ้มและเริ่มจะมีแผนอยู่ในใจ นั่นคือฉุดเธอไปเกาะโบราโบร่าพร้อมเขาคงดี ในเมื่ออีกไม่กี่วันเขาและคุณแฟรงค์ก็ต้องเดินทางกลับกันแล้ว ไม่เสียเที่ยวจริงๆ ที่มาเมืองไทยคราวนี้

“คุณผู้หญิง” กาคิมใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ บนแก้มเนียนของนางแบบสาวที่ถามอะไรไปดูเหมือนมันจะไม่เข้าประสาทหูเธอแม้แต่น้อย จนแอลล่ามาสะดุ้งกับปลายนิ้วที่วนไล้บนแก้มก่อนยกมือปัดออกอย่างคนถือตัว แล้วถลึงตาวาวๆ ใส่ราวกับแม่เสือ

ดี! หวงตัวซะด้วย แบบนี้คงสนุก กาคิมคิดอย่างหมายมาด แล้วก้มมองนาฬิกาบนข้อมือเพราะใกล้ได้เวลากลับของเจ้านายหนุ่ม อีกทั้งพรุ่งนี้คุณแฟรงค์ยังมีโปรแกรมตระเวนเยี่ยมญาติของมารดาแต่เช้า ส่วนเขาหากเสร็จสิ้นภารกิจจากคุณแฟรงค์คงต้องรีบทำตามความต้องการของตัวเองบ้าง แล้วยื่นมือช่วยพยุงนางแบบสาว

“ขอบคุณ” แอลล่าตอบเสียงห้วนเช่นเดิม เมื่อคนร่างยักษ์พาเธอมานั่งพักที่ม้านั่งหินอ่อนที่เขานั่งกินลมชมวิวอยู่ก่อนหน้าและยังใจดีนวดเท้าเธอให้หายปวดอีกด้วย กาคิมมองใบหน้าเรียวสวยของนางแบบสาวทันทีเช่นกันเมื่อได้รับคำขอบคุณแบบห้วนๆ

“คุณนี่ นอกจากสวยแล้วคงหาอะไรที่ดีกว่านี้คงไม่มีแล้วนะครับ คุณผู้หญิง” กาคิมกล่าวทิ้งท้ายเอาไว้ แล้วเดินกลับเข้าไปในไนต์คลับเพื่อไปรอรับคุณแฟรงค์ที่ห้องวีไอพี แอลล่ามองตามหลังแล้วตะโกนด่าอย่างเหลือทน แต่ทว่าคนที่ถูกต่อว่าเดินหายเข้าไปด้านในรวดเร็วราวกับมนุษย์ล่องหนแต่นางแบบสาวก็ยังยืนบ่นยืนด่าอีตายักษ์ไม่เลิก

“เหอะ! ไอ้ยักษ์ นายมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉันแบบนี้ คอยดูเถอะ อย่าให้เจออีกก็แล้วกัน จะหลอกให้รักแล้วเฉดหัวทิ้งซะให้เข็ด” หลังจากนั้นแอลล่าก็หมดอารมณ์ที่จะเข้าไปสนุกต่อในคลับและพาลหงุดหงิดไปถึงผู้ชายที่พี่แจ๊สแนะนำให้รู้จักที่ก็หน้านิ่งพอกับไอ้ยักษ์บ้าที่เธอเจอเมื่อครู่ ไม่รู้หลุดมาจากหลุมเดียวกันหรือเปล่า นางแบบสาวโทร.หาพี่แจ๊สเพื่อขอตัวกลับพร้อมทั้งบอกกล่าวว่าพรุ่งนี้สายๆ เธอจะเดินทางกลับกรุงเทพฯ เลยหากแพรนภัสเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อย

 

วันรุ่งขึ้นแพรนภัสสงสัยไม่น้อยที่นางแบบสาวนัดให้เธอไปพบที่โรงแรม แถมยังบอกอีกว่าจะเดินทางกลับกรุงเทพฯ และขึ้นเครื่องบ่ายนี้ ส่วนแอลล่าก็จองตั๋วเที่ยวบินได้แล้ว ทั้งที่ความจริงอยากกลับให้เร็วกว่านี้ นางแบบสาวพยายามถามตัวเองว่าทำไมเธอถึงรีบร้อนเหมือนจะหนีใคร ก่อนที่เจ้าตัวจะสลัดภาพอีตายักษ์ที่เข้ามาก่อกวนนั่นออกไป เมื่อแพรนภัสเดินทางมาถึงโรงแรมที่พักของเธอในเวลาเก้าโมงเช้า ซึ่งแพรนภัสก็ได้กราบลามารดาและร่ำลาน้องชายเพียงคนเดียวโดยกำชับให้น้องชายดูแลมารดาให้ดี

“ตามสบายนะ แพร” แอลล่าเปิดประตูรับผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่เข้ามาและพูดคุยอย่างเป็นกันเอง

“ขอบคุณค่ะ คุณแอลล่า” แพรนภัสยกมือไหว้ขอบคุณ แต่แอลล่ากลับหันมามอง

“ไม่เอานะแพร อย่าเรียกคุณเลย ที่พี่รับแพรมาทำงานก็เพราะนึกเอ็นดูเหมือนน้องสาว เรียกพี่แอลล่าก็แล้วกันนะ พี่อยากมีพี่น้องที่น่ารักแบบแพรกับพร้อมบ้างนะ” นางแบบสาวบอกพร้อมรอยยิ้มอย่างจริงใจ

“เอ่อ จะดีเหรอคะ” คนถูกขอร้องทำหน้าตาประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อนางแบบสาวคนดังไม่ถือตัว

“เอาตามที่พี่บอกแหละดีแล้ว ว่าแต่เราลงไปทานอาหารกันเถอะ จะได้เดินหาของฝากด้วยก่อนไปสนามบิน” แอลล่าเดินไปฉุดมือแพรนภัสขึ้นมาแล้วหันไปลากกระเป๋าใบโตของตัวเองมาด้วย แพรนภัสจึงรีบไปคว้าไว้อย่างรู้หน้าที่ แต่ก็ยื้อแย่งจนทำให้แอลล่ายอมให้แพรนภัสเป็นคนลากกระเป๋า 

“กระเป๋าแพรทำไมใบเล็กจังล่ะจ๊ะ” แอลล่าหันไปถามเมื่อเห็นกระเป๋าของผู้จัดการส่วนตัว ใบเล็กกว่ากระเป๋าเครื่องสำอางของเธอด้วยซ้ำ ซึ่งแพรนภัสไม่ได้คิดว่าจะต้องเอาอะไรไปเยอะแยะ เธอใส่ซ้ำกันไปมาก็ไม่มีใครสนใจหรอก

“ก็แค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุด แล้วก็ของใช้นิดหน่อยเท่านั้นเองค่ะพี่แอลล่า แพรไม่อยากขนไปเยอะ อีกอย่างความจริงแล้วแพรก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะนอกจากเสื้อผ้าแล้วก็เงินอีกนิดหน่อย”     แพรนภัสบอกแล้วยิ้มแหย เธอมีเงินเก็บในธนาคารแค่สี่หมื่นนิดๆเท่านั้น หลังจากไปเบิกเอาไว้ใช้ในระหว่างรอรับเงินเดือนแค่หมื่นกว่าบาท ที่เหลือเธอก็เอาไว้ให้มารดาและน้องชาย

แอลล่าหันกลับมาก่อนที่จะเดินไปถึงลิฟต์ แล้วหยิบเอาเงินเดือนเดือนแรกส่งให้แพรนภัสเพราะอยากให้แพรนภัสมีเสื้อผ้าสวยๆ ใส่บ้าง แต่กลับไปนี่หากแพรนภัสไม่รังเกียจเสื้อผ้าของเธอที่บางชุดซื้อมายังไม่เคยใส่ออกงานเลยสักครั้งจะยกให้กับแพรนภัสเอาไว้ใส่บ้าง เผื่อเธอต้องควงแพรนภัสออกงานด้วย ก่อนจะยื่นเงินเดือนให้กับแพรนภัส

“เอ่อ อะไรคะ คุณ...”

“บอกให้เรียกว่าอะไร แพร” แอลล่าทำเสียงเข้มใส่ แพรนภัสจึงส่งยิ้มบางๆ ให้แล้วเปลี่ยนสรรพนามเรียกตามความต้องการของนางแบบสาว

“เงินอะไรคะ พี่แอลล่า” แพรนภัสเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

        “ก็เงินเดือน เดือนแรกไงล่ะ” แอลล่าแถลงข้อข้องใจ แล้วเอาเงินใส่มือแพรนภัสไว้

“แต่แพรยังไม่ได้เริ่มงานเลยนี่คะ พี่แอลล่า” แพรนภัสท้วง แล้วมองเงินในมือ

“ก็นี่ไง งานแรกแพรช่วยหิ้วกระเป๋าให้พี่ ไปเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันเอานะ แล้วรีบเกิบเงินซะ โจรขโมยมันเยอะ เก็บดีๆ ล่ะ” แอลล่าสั่งแล้วรั้งตัวแพรนภัสให้เดินตามเมื่อเห็นว่าเธอเก็บเงินเข้ากระเป๋าเรียบร้อย หลังจากนั้นก็ลงไปทานอาหารกัน เดินซื้อของฝากและเดินทางไปยังสนามบินรอเวลาขึ้นเครื่องเดินทางกลับกรุงเทพฯ

ขณะนั่นที่ล็อบบี้โรงแรมที่พักของแอลล่า กาคิมก็มาขอพบนางแบบสาวโดยอ้างว่านางแบบสาวให้มารับ แต่ต้องผิดหวังและยังเป็นที่น่าสงสัยของพนักงานที่นี่อีกด้วยที่กล่าวอ้างเช่นนั้น เพราะนางแบบสาวเช็กเอาต์ออกไปแล้วตั้งแต่เช้าของวันนี้ กาคิมเดินออกจากโรงแรมด้วยอาการเซ็ง คิดถึงหน้าขาวๆ ลุกสไตล์ลูกครึ่งของนางแบบสาวแล้วให้นึกเสียดาย เขาพลาดเพราะต้องไปดูแลคุณแฟรงค์ที่เดินทางไปเยี่ยมญาติของมารดากว่าจะได้กลับก็ดึกดื่น บอดี้การ์ดหนุ่มถอนใจเบาๆ ก่อนจะโทร.ให้เพื่อนที่เป็นนักสืบช่วยตามหานางแบบสาวแล้วเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ

ติ๊ด....ติ๊ด...

“ว่าไง” หลังผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง กาคิมกรอกเสียงไปตามสายเมื่อหน้าจอโชว์เบอร์ของเพื่อนนักสืบที่เขาให้ตามสืบประวัติของนางแบบสาวและสวรรค์ก็เข้าข้างคนอย่างเขาเสียจริง เมื่อนางแบบสาวกำลังจะเดินทางไปถ่ายแบบที่เกาะโบราโบร่า

“ขอบใจเพื่อน” กาคิมกล่าวลาคนในสายแล้วคลี่ยิ้ม

แอลล่า คุณมีโอกาสได้เดินทางไป แต่ไม่มีวันได้เดินทางกลับแน่ๆ หากผมไม่ยอมปล่อยคุณกลับ แล้วเจอกัน แอลล่า คนจ้องตะครุบนางแบบสาวคิดอย่างหมายมั่น งานนี้ไม่มีคำว่าพลาดอีกแน่ ก่อนกระชากรถหรูออกไปเพื่อกลับไปทำหน้าที่ดูแลคุณแฟรงค์เจ้านายสุดหล่อตามหน้าที่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha