บัญชารักเทพบุตรเถื่อน ซีรีส์ชุด ยาใจคนเถื่อน [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 8 : ตอนที่ 4 แผน เหยื่อ อดีต


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 4

แผน เหยื่อ อดีต

 

 

 

 

สองสัปดาห์ต่อมากับการเดินทางออกนอกประเทศครั้งแรกของแพรนภัส มือของเธอชื้นเหงื่อนับตั้งแต่เดินตามนางแบบสาวเข้ามายังสนามบิน เธอตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนขึ้นเครื่องจากเชียงใหม่มากรุงเทพฯ ซะอีก อดหวั่นๆ และพานให้นึกถึงข่าวต่างๆ เกี่ยวกับเครื่องบินตก

“เป็นอะไรหรือเปล่าแพร” แอลล่าหันไปถามผู้จัดการสาวที่หน้าตาซีดเผือด

“แพรกลัวค่ะพี่แอลล่า แบบว่ามันหวิวๆ เหมือนจะอาเจียนด้วยนะคะ” คนตื่นเต้นบอกเสียงหวาดๆ เธออ่านข่าวหรือดูข่าวเครื่องบินตกทีไรก็เห็นว่าตายกันเกือบหมด แล้วเธอจะโชคร้ายไหม กับการได้นั่งเครื่องบินเหินฟ้าไปยังเกาะชื่อประหลาด

“เอาน่า แรกๆ ก็ตื่นเต้นแบบนี้แหละ เดี๋ยวก็ชิน พี่จะพาบินบ่อยๆ” แอลล่าเย้าให้คนขี้กลัวได้ยิ้มแต่แพรนภัสก็ยิ้มให้แบบฝืนๆ เท่านั้น นางแบบสาวส่ายศีรษะไปมาเบาๆ ก่อนฉุดมือของแพรนภัสให้เดินตามเมื่อได้เวลาออกเดินทาง โดยมีสายตาคมกริบของผู้ชายร่างใหญ่ยักษ์เฝ้ามองด้วยความสนใจพร้อมกับแผนการเริ่มพรั่งพรูเข้ามาในสมอง ก็คนข้างกายนางแบบสาวนั่นก็น่ารักใช่ย่อย

“กาคิม แกเป็นอะไร แล้วมองหาใครวะ” เจ้านายหนุ่มเปิดถามเมื่อเห็นคนสนิทมักเหม่ออยู่เป็นประจำหลังจากกลับจากการขอไปทำธุระส่วนตัว แต่ทว่าวิลเลียมเองก็หวนให้คิดถึงหน้าหวานๆ ริมฝีปากจิ้มลิ้มน่ารักของยายหัวขโมยตัวแสบขึ้นมาเช่นกัน เพียงแค่คิดก็อยากพลิกแผ่นดินตามหาแล้วฉุดกลับเกาะโบราโบร่าซะจริง บังอาจนักที่กล้ามาตบหน้าเขาแล้วชิ่งหนี แต่รอให้จัดการเรื่องสร้างโรงแรมแห่งใหม่ให้เรียบร้อยก่อนเถอะ แล้วเราจะได้พบกันยายหัวขโมยตัวแสบ

ส่วนกาคิมก็ตอบกลับไม่เต็มเสียงดีนัก พลางทำหน้ากลบเกลื่อนแล้วผายมือเชื้อเชิญผู้เป็นนายพร้อมเหล่าบอดี้การ์ดอีกนับสิบขึ้นเครื่องมุ่งหน้าสู่เกาะโบราโบร่า เพื่อรอเวลาเปิดตัวโรงแรมแห่งใหม่ ซึ่งสร้างความไม่พอใจให้กับนักธุรกิจหนุ่มอีกคนที่กำลังเร่งสร้างอำนาจให้เทียบเท่ากับเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ผู้เก่งกาจทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลกัลลาสที่เคยเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่รุ่นพ่อ ทว่าวิลเลียมกลับไม่อยากสร้างปัญหาเขาจึงยอมอยู่อย่างสงบมานานแล้วนับตั้งแต่บิดาได้วางมือและมอบหมายอำนาจให้เขาดูแล แต่ก็มีบ้างที่ต้องตอบโต้ฝ่ายตรงข้ามเพราะคนเหล่านั้นชอบทำตัวเป็นพวกหมาลอบกัด โดยคนที่ถูกกล่าวถึงกำลังทำหน้าเรียบเฉยอย่างคนใช้ความคิดอยู่ภายในห้องพักส่วนตัว

 “ได้ข่าว ไอ้วิลเลียมบ้างหรือเปล่า นาธาน” เอ็ดเวิร์ด เรเวยแยร์ วัยสามสิบสี่ปี ทายาทเจ้าของโรมแรมเรเวย์และสถานบันเทิงชื่อดังบนเกาะโบราโบร่าที่พยายามไล่จี้ความยิ่งใหญ่ของวิลเลียมมาตลอดนับตั้งแต่เปิดตัวจะเป็นคู่แข่งทางด้านการมีอำนาจอย่างเปิดเผย ซึ่งเอ็ดเวิร์ดได้สาบานกับบิดาผู้ล่วงลับเอาไว้ว่าจะต้องยิ่งใหญ่ไม่แพ้ไอ้ทายาทตระกูลกัลลาสอย่างแน่นอน ที่บิดาของเขาทำไม่สำเร็จเสียที

ส่วนทางด้านตระกูลกัลลาส คือนายฟรองค์ กัลลาส ผู้ที่มาบุกเบิกการก่อสร้างโรงแรมจากที่เป็นเพียงธุรกิจเล็กๆ แต่ทุกวันนี้นายฟรองค์ กัลป์ลาส ได้ขยายอำนาจและความยิ่งใหญ่ของการเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์บนเกาะโบราโบร่า จนไม่มีใครเทียบได้ในความมุ่งมั่นและขยันของเขาเพื่อเป็นรากฐานให้กับผู้ที่จะมาสืบทอดในรุ่นต่อไป จนเมื่อวันที่บุตรชายเพียงคนเดียวที่เกิดกับภรรยาสาวชาวไทยในระหว่างที่นายฟรองค์ กัลลาส เดินทางไปท่องเที่ยวทะเลแถบภาคใต้ของประเทศไทยจึงได้พบรักกันและตัดสินใจพามาอยู่ที่เกาะโบราโบร่าและมีบุตรชายด้วยกัน ที่ทุกวันนี้ก็เติบโตและมีความสามารถไม่แพ้ผู้เป็นบิดา นายฟรองค์ กัลป์ลาส จึงวางมือและให้บุตรชายเป็นผู้ดูแลธุรกิจในเครือทั้งหมด

“นายวิลเลียม กำลังเดินทางกลับมาที่เกาะครับ คุณเอ็ดเวิร์ด” นาธานตอบหลังจากส่งให้ลูกน้องตามติดจนรู้แน่ชัดเพื่อหาช่องโหว่หรือจุดอ่อนของทายาทกัลลาสแล้วจึงเข้าจัดการ เพราะที่ผ่านมาลงมือจัดการศัตรูครั้งใดก็พลาดตลอดจนสูญเสียมือปืนไปแล้วหลายคน

“งั้นก็ดี รอดูสิว่าตอนนี้มันคั่วอยู่กับใคร แล้วหาทางกำจัดมันให้ได้ ยิ่งไอ้วิลเลียมมันมีลมหายใจนานเท่าไหร่ ธุรกิจของฉันก็จะยิ่งย่ำแย่ แล้วงานกับทางมาเก๊าเป็นไงบ้าง ทางนั้นพอใจสินค้าของเราหรือเปล่า” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยบอกเสียงเครียด ยกมือลูบใต้คางสากไปมาอย่างคนครุ่นคิด คนอย่างวิลเลียมมันเก่งกาจทุกเรื่อง แต่สักวันมันก็ต้องมีจุดอ่อนบ้าง เขาจะต้องจัดการสั่งสอนมันให้ได้ก่อนที่จะมีการประมูลการสร้างรีสอร์ตแห่งสุดท้ายบนเกาะ เพราะลำพังแค่โรงแรมที่เขามีเพียงแห่งเดียวมันไม่สามารถสร้างเม็ดเงินให้เขาได้มากมายอย่างเขาต้องการ

“พอใจมากครับ และมีการออเดอร์สินค้าเพิ่มมากขึ้น จากข่าวที่ได้รับมาทางฝั่งนั้นมีพวกก่อความไม่สงบและพวกมันก็แบ่งพรรคแบ่งพวกกันด้วย ผมว่าคงอีกไม่นานคนพวกนั้นก็คงได้ฆ่ากันเอง เป็นผลทำให้ทางลูกค้าของเราเลยต้องการสินค้าที่มีอานุภาพร้ายแรงมากขึ้นเพื่อให้พวกมันเอาไปสนองความบ้าคลั่งกัน ส่วนทางเราก็แค่สั่งให้รีบเร่งผลิตสินค้าล็อตใหม่แล้วส่งออกทางเรือปะปนไปกับสินค้าตัวอื่นๆ ที่เราส่งจะไป แต่คุณเอ็ดเวิร์ดไม่ต้องห่วงเรื่องตำรวจนะครับ เพราะพวกตำรวจมันดมกลิ่นหาเราไม่เจอแน่ ส่วนเรื่องจัดนายวิลเลียมผมจะรีบจัดการให้ได้ แล้ววันนี้จะให้เรียกสาวๆ คนไหนดีครับ”

นาธานรายงานความคืบหน้าในธุรกิจมืดของเจ้านาย ก่อนหันไปสนใจคนในหน้าจอทีวีรุ่นล่าสุด เมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มกำลังจับตามองนางแบบสาวหน้าใหม่ที่กำลังโด่งดังไม่แพ้เจ้าของห้องเสื้อชื่อดังอย่างมิแรนด้า ที่ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าเจ้าของห้องเสื้อเคยเป็นคนสนิทชิดเชื้อกับทายาทกัลลาสถึงขั้นวางแผนวิวาห์แต่กลับไปไม่ถึงฝั่งฝัน

“เธอ เป็นนางแบบของห้องเสื้อมิแรนด้า ชื่อมารีครับ เห็นข่าววงในก็ซุบซิบกันว่าเธอกำลังทำตัวตีสนิทกับนายวิลเลียมด้วย แต่หล่อนคงไม่รู้ว่าเจ้าของห้องเสื้อที่ทำงานอยู่เคยเป็นคนในอดีตของนายวิลเลียม” นาธานเอ่ยบอกเพราะรู้ดีว่ามหาเศรษฐีหนุ่มอย่างทายาทกัลลาสนั้นใช้ผู้หญิงเปลืองอย่างกับอะไรดีนับตั้งแต่ได้ข่าวว่าถูกแฟนสาวสลัดทิ้งด้วยข้อหาว่าสุภาพบุรุษเกินไป ข่าวคราวต่างๆ รวมถึงการเปลี่ยนคู่นอนแบบไม่ซ้ำหน้าของทายาทกัลลาสก็ไม่ต่างอะไรกับคุณเอ็ดเวิร์ดเลยสักนิด นาธานผ่อนลมหายใจเบาๆ กับนิสัยที่เหมือนกันของทายาททั้งสองตระกูล

“แกคอยดูไปว่าจะเป็นตัวจริงของมันหรือเปล่า แล้วเมื่อถึงเวลาฉันจะบอกแกเองนาธาน ว่าแกควรจะจัดการยังไง”  เอ็ดเวิร์ดกล่าวจบก็หัวเราะเสียงเหี้ยม ส่วนนาธานก็เดินถอยออกไปเมื่อเจ้านายหนุ่มเอนกายพิงพนักโซฟาอย่างต้องการพักผ่อน โดยที่นาธานไม่ลืมที่จะหาสาวๆ มาบริการเจ้านาย

 

เวลายาวนานนับสิบชั่วโมงสำหรับการเดินทางข้ามทวีปของแพรนภัสที่เจ้าตัวถึงกับเหนื่อยอ่อนและเหมือนจะหมดแรงเพราะอาการหวิวๆ เท้าเล็กของคนร่างบางแตะบนพื้นที่ตั้งของเกาะโบราโบร่าคล้ายคนเกียจคร้าน แต่ทว่าความสวยงามที่อยู่เบื้องหน้าทำให้ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาครั้งนี้เกือบสิบคนถึงกับตื่นตะลึงในความงดงาม อาการอ่อนเพลียต่างๆ หายเป็นปลิดทิ้ง

“พี่แอลล่า นี่เราอยู่บนดินหรือสวรรค์กันแน่คะ”      แพรนภัสหันไปสะกิดนางแบบสาวพร้อมถามเสียงยานคราง ก่อนล้วงเอากล้องตัวโปรดที่เจียดเงินไปซื้อมาถ่ายภาพมือเป็นระวิง ยิ่งน้ำทะเลสีน้ำเงินใสแจ๋วยิ่งทำให้เจ้าตัวอยากจะวิ่งลงไปแหวกว่ายให้หนำใจ

“พี่ว่าน่าจะสวรรค์มากกว่านะ สวย สวยมากๆ เลย ดีใจไหมแพรที่ได้มาเที่ยว” แอลล่าก้มมองผู้จัดการสาวเล็กน้อยเพราะตัวเธอสูงกว่าแพรนภัสพอสมควรแล้วยิ้มบางเบา จะว่าไปผู้จัดการตัวน้อยของเธอก็เหมือนเด็กๆ ซะมากกว่าเพราะอาการตาโตและความตื่นเต้นที่เจ้าตัวปล่อยออกมาเต็มที่ ก่อนจะปรามผู้จัดการสาวที่รัวถ่ายภาพไม่หยุด

“ดีใจสุดๆ เลยค่ะ แพรอยากให้แม่กับน้องได้มาเห็นบ้างจัง” แพรนภัสทำหน้าเศร้าคิดถึงแม่และน้อง หากได้มากันพร้อมหน้าพร้อมตาคงดีไม่น้อย

“ก็ถ้ามีโอกาสก็พามาเที่ยวได้นี่ เดี๋ยวพี่ช่วยเรื่องค่าใช้จ่าย ว่าแต่ตอนนี้เราไปที่พักกันก่อนเถอะ ดูโน่น ทีมงานไปกันหมดแล้ว” นางแบบสาวเอ่ยชวนแล้วฉุดมือของผู้จัดการส่วนตัวเดินตามเหล่าทีมงานไป

สิบนาทีต่อมาเหล่าทีมงานก็แยกย้ายกันไปตามห้องพัก โดยที่แอลล่าและแพรนภัสเลือกที่จะหาห้องพักเอง เพราะแอลล่าตั้งใจไว้ว่าจะอยู่เที่ยวพักผ่อนต่อในเมื่อค่าตอบแทนในการถ่ายแบบชุดน้ำว่ายแสนเซ็กซี่ที่สุดในชีวิตได้ค่าเหนื่อยอยู่มากโข นางแบบสาวจึงถือโอกาสอยู่เที่ยวพักผ่อนให้ชุ่มปอดแล้วกลับไปลุยงานต่อ และไม่นานทั้งสองก็มาถึงโรงแรมชื่อดัง โดยไม่รู้ชะตากรรมเลยว่าหากได้เหยียบย่างเข้ามายังโรงแรมสุดหรูแห่งนี้แล้วชีวิตของสาวต้องพลิกผันแบบไม่คาดฝัน สองสาวต่างหันมายิ้มให้กันอย่างมีความสุขและอึ้งทึ่งกับสภาพการตกแต่งที่ดูหรูหราโออ่าเกินคำบรรยายเสียจริงๆ

“ห้องพักสวยไหมแพร” แอลล่าเอ่ยถามหลังจากพาผู้จัดการสาวมาส่งถึงห้องพัก

“สวยค่ะ ว่าแต่เหนื่อยจังเลยนะคะ” แพรนภัสครางตอบเบาๆ ร่างกายเริ่มจะเข้าโหมดหมดพลังงานทันทีเมื่อได้เห็นเตียงนอนหนานุ่มช่างน่านอนเหลือเกิน แค่คิดคนอยากนอนก็ตาปรือ

“งั้นแพรก็นอนพักผ่อนเถอะ พี่จะออกไปเดินเล่นสักหน่อย ไหนๆ ก็มาแล้วต้องสำรวจให้ทั่วจะได้คุ้มกับค่าเดินทางเสียหน่อย” นางแบบสาวเอ่ย ซึ่งแพรนภัสก็เห็นด้วย แต่รอให้เธอหายเหนื่อยจากการเดินทางและรอให้งานของพี่แอลล่าเสร็จก่อนเถอะ เธอจะขอสำรวจเกาะแห่งนี้ดูบ้าง ก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อย ส่วนแอลล่าเดินกลับห้องพักของเธอแล้วจัดการทำธุระส่วนตัว ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงนางแบบสาวก็ออกจากห้องพักไปชื่นชมความงามของเกาะในช่วงเย็นย่ำเพราะพรุ่งนี้งานถ่ายแบบของเธอก็จะเริ่มขึ้นแล้ว โดยไม่รู้เลยว่าโชคชะตากำลังนำพาให้เธอไปพบใครบางคนที่ก็เดินทางกลับมาที่เกาะสวยงามแห่งนี้เช่นกัน


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha