บัญชารักเทพบุตรเถื่อน ซีรีส์ชุด ยาใจคนเถื่อน [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 10 : ตอนที่ 5 ล่อลวง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 5

ล่อลวง

 

 

 

 

 “พี่แอลล่า กลับมาแล้วเหรอคะ” แพรนภัสร้องทักเสียงใส หน้าตายิ้มแย้มหลังจากได้นอนพักเอาแรงพร้อมทั้งอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดใหม่ คือเสื้อยืดกางเกงยีนตามสไตล์ พร้อมกับวางโปรแกรมไว้ว่าค่ำนี้จะเดินเที่ยวสำรวจความงดงามของทะเลสาบสีน้ำเงินเสียหน่อย เพราะมองจากมุมสูงของโรงแรมที่พักแล้วแทบอดใจรอพี่แอลล่ากลับมาไม่ไหว

“จ้ะ กำลังจะมาตามให้ไปทานมื้อค่ำพอดี ไปกันเถอะ แต่แหม ดูแต่งตัวสิ ชุดที่พี่ให้ไปก็ไม่เอามาใส่จะได้สวยๆ เหมือนกัน” แอลล่าบอก ซึ่งเธอหมายถึงชุดแซกลายดอกไม้ผ้าพลิ้วแบบคล้องคอ เหมาะแก่การมาเที่ยวทะเลมากกว่าเสื้อยืดกางเกงยีน รองเท้าผ้าใบเป็นไหนๆ ส่วนแพรนภัสแค่ได้เห็นชุดโชว์ไหล่เธอก็ว่ามันโป๊เหลือเกิน แถมผ้าก็บางเบาเกินไป คนไม่มั่นใจอย่างเธอทำใจใส่มันไม่ได้จริงๆ

“มันโป๊ค่ะ พี่แอลล่า” แพรนภัสยิ้มบางๆ ส่งให้ แต่ต้องหยุดเดินกะทันหันเมื่อเดินออกจากลิฟต์เพื่อตรงไปยังห้องอาหาร ตากลมเล็กของแพรนภัสเบิกกว้างมองอย่างสำรวจ สาวร่างเล็กมองไม่เห็นใครเลยที่แต่งตัวแบบเธอ แพรนภัสแทบจะวิ่งกลับเข้าไปในลิฟต์แต่แอลล่าคว้าแขนไว้ได้ทันเพราะเธอหิวแล้ว เดี๋ยวต้องขึ้นไปพักผ่อนพรุ่งนี้ต้องเริ่มงานแล้วด้วย เธอต้องฟิตร่างกายอีกสักหน่อย

“จะไปไหน แพร” แอลล่าถามขึ้น มองผู้จัดการสาวหน้าตื่น

“ก็แพรอายเขา ดูสิคะ ทุกคนแต่งตัวสวยๆ กันทั้งนั้น” คนใส่เสื้อผ้ารัดกุมไปทั้งตัวกระซิบเสียงแผ่ว แอบมองบรรดาแขกเหรื่อในห้องอาหารหรู แถมแต่ละคนดูดีเหลือเกินหากเทียบกับเธอ

“อย่าไปสนใจเลยแพร สไตล์ใครสไตล์มัน อย่าได้แคร์ ไปเถอะ หิวจนไส้จะขาดแล้ว” แอลล่ากระซิบตอบ ยิ้มให้กำลังใจแล้วลากแขนแพรนภัสเดินเข้าไปยังห้องอาหารซึ่งมันดูหรูหราเกินไปสำหรับแพรนภัส แต่ทุกอย่างที่แพรนภัสไม่เคยทำ ไม่เคยเห็น แอลล่าจัดการสอนให้หมด จนเธอลดความประหม่าและลืมเรื่องการแต่งตัวของตัวเองไปเสียสนิท โดยมีสายตาคมกริบพร้อมมุมปากกระตุกยิ้มอย่างมาดหมายจ้องไปยังผู้ที่ตกเป็นเป้าสายตานิ่ง รอเพียงเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น ส่วนสองสาวก็นั่งรับประทานอาหารมื้อค่ำกันอย่างสนุกสนานจนทำให้ทั้งสองสนิทสนมกันมากขึ้น ราวกับพี่น้องคลานตามกันมา

“กลับขึ้นห้องพักเลยไหมแพร พี่รู้สึกเหนื่อยแล้วละ” แอลล่าเอ่ยถามเสียงเหนื่อยๆ พลางปิดปากหาว เมื่อเดินออกจากห้องอาหาร เพราะหลังจากที่เธอมาถึงก็เดินเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ พร้อมกับกลุ่มทีมงานจนเมื่อยล้าไปหมด

“แพรอยากเดินเล่นแล้วก็ถ่ายรูปก่อนค่ะพี่แอลล่า จะเอารูปไปฝากเจ้าพร้อมซะหน่อย” แพรนภัสบอกเสียงใสพร้อมรอยยิ้มละมุนแล้วก้มดูนาฬิกาที่บอกเวลาทุ่มเศษๆ เท่านั้น ก่อนที่ทั้งสองสาวจะแยกกัน ส่วนกาคิมที่เดินตามอยู่ห่างๆ ก็โทรเรียกลูกน้องให้ตามประกบผู้จัดการส่วนตัวของนางแบบสาวแล้วให้เริ่มตามแผน ส่วนเขาก็ตามติดเป้าหมายทันที ซึ่งเป้าหมายที่ว่ากำลังจะเดินกลับห้องพักอย่างสบายอารมณ์ สะโพกสวยสะบัดตามจังหวะการเดิน ที่คนเดินตามได้แต่มองแล้วนึกอยากจะขย้ำให้หนำใจ ยั่วกันเหลือเกิน ฮันนี่

          แพรนภัสเดินออกจากโรงแรมที่พักหลังจากแยกจากนางแบบสาว ร่างเล็กมองรอบๆ ตัวอย่างตื่นตาตื่นใจกับความสวยงามของทะเลสาบสีน้ำเงิน ก่อนเรียกรถของทางโรงแรมพร้อมทั้งสอบถามแหล่งที่นักท่องเที่ยวให้ความสนใจ หลังนั่งรถเกือบสองชั่วโมง เธอก็มาถึงจุดหมายที่ผู้คนค่อนข้างพลุกพล่าน นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มากันแบบคู่รัก หรือไม่ก็นั่งกันเป็นกลุ่มพูดคุย สังสรรค์กัน บ้างก็นั่งกินลมชมวิวไม่ค่อยมีใครสนใจใครเท่าไหร่นัก แพรนภัสเดินเล่นเรื่อยเปื่อย พลันสายตาสะดุดเข้ากับบ้านหลังใหญ่สีขาวที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลลิบ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงเดินตามทางไปเรื่อยๆ บ้างก็หยุดหยิบกล้องกลางเก่ากลางใหม่ขึ้นมาถ่ายภาพสวยๆ ยามค่ำคืนเอาไปฝากน้องชายโดยไม่ได้ทันสังเกตว่ามีชายฉกรรจ์กำลังตามติดเธออยู่

ส่วนชายหนุ่มร่างยักษ์สามคนที่คอยตามประกบแพรนภัสต่างมีสีหน้าที่เคร่งเครียดเพราะกำลังคิดหาวิธีล่อลวงให้ว่าที่คุณผู้หญิงของคุณแฟรงค์ตามที่คุณกาคิมได้บอกไว้ไปที่แมนชั่นให้ได้ โดยแนะให้ใช้วิธีวิ่งเพราะคุณผู้หญิงของคุณแฟรงค์วิ่งเร็วมาก และเท่านี้จริงๆ ที่คนต้นคิดแผนการบอกให้ลูกน้องทำตาม ทั้งสามหนุ่มจึงรอจังหวะเพื่อกระชากกล้องถ่ายรูปและกระเป๋าของว่าที่คุณผู้หญิงเพื่อเป็นตัวล่อ ทั้งที่จริงฉุดไปซะก็จบเรื่อง

ด้านคนที่ตกเป็นเหยื่อของบอดี้การ์ดร่างบึกที่กำลังจะกลายเป็นโจรชั่วคราวก็กำลังเพลิดเพลินกับการถ่ายรูปจนห่างจากกลุ่มนักท่องเที่ยวคนอื่นมากขึ้นเรื่อยๆ และไม่ได้นึกเฉลียวใจแม้แต่น้อย อีกด้านของคนที่สะกดรอยตามก็รอจังหวะวิ่งเข้าไปกระชากทั้งกล้องทั้งกระเป๋าแล้ววิ่งตรงไปตามแผนที่วางไว้ทันที

“เฮ้ย! ของฉัน” เสียงหวานใสอุทานลั่น ตากลมเล็กเบิกกว้างเมื่อของรักของหวงถูกกระชาก เธอเหลียวซ้ายแลขวาร้องขอความช่วยเหลือแต่กลับไม่มีผู้คนเอาเสียเลย ทว่าแท้จริงแล้วมีอีกสองคนที่ซ่อนตัวเพื่อคอยอารักขาว่าที่คุณผู้หญิงของเจ้านายอยู่เผื่อมีอะไรเกิดขึ้นนอกแผน ส่วนแพรนภัสหลังหายจากอาการตกใจอีกทั้งก็หันหน้าไปขอความช่วยเหลือจากใครไม่ได้ก็หงุดหงิดใจเหลือเกิน ด้วยความเสียดายของแล้วที่สำคัญในกระเป๋าใบนั้นยังมีเงินทั้งหมดของเธออยู่ด้วย

แค่โจรคนเดียวเอาอยู่น่า สู้เพื่อเงิน เพื่อของ สาวสวยรูปร่างอ้อนแอ้นเรียกพละกำลังแล้วออกแรงวิ่งไปยังโจรปลอมที่วิ่งช้าลงเพราะยังไม่เห็นว่าที่คุณผู้หญิงของคุณแฟรงค์วิ่งตาม

“ไอ้โจรบ้า! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! เอาของฉันคืนมา ไอ้บ้า! หยุดนะโว้ย” แพรนภัสวิ่งตามไปติดๆ ไอ้โจรบ้านั่นรู้จักนักวิ่งประจำโรงเรียนอย่างเธอน้อยไปเสียแล้ว ก่อนหันไปคว้าท่อนไม้ที่ปักคาอยู่ในถึงขยะขึ้นมาจับไว้มั่นแล้วออกแรงวิ่ง สาวร่างบางคิดอย่างเดียวคือต้องเอาของของเธอคืนมาให้ได้ อุตส่าห์เจียดเงินไปซื้อกล้องมา ถึงจะเก่าก็เถอะแต่เสียดาย

ด้านอีกสองคนหลังออกมาจากที่ซ่อนก็ออกตัววิ่งและดักรออยู่ที่ถนนทางเข้าแมนชั่นของคุณแฟรงค์ จัดการนัดแนะกับเหล่าบอดี้การ์ดในแมนชั่นอย่างดิบดี แม้จะขำที่เล่นอะไรกันเหมือนเด็กแต่ทว่าดูจะจริงจังเหลือเกินกับสองคนที่วิ่งไล่ตามกัน แถมคงไม่รู้ตัวกันแน่ว่าวิ่งกันไปกี่กิโลแล้ว

“ไอ้โจรชั่ว เอาของฉันคืนมานะ” ทั้งโจรปลอมทั้งเจ้าของทรัพย์สินยืนหอบห่างกันไม่มากนัก จังหวะที่หัวขโมยก้มหน้ามองพื้นเพราะอดขำไม่ได้แต่ยังปั้นหน้านิ่งไว้ แพรนภัสจึงขว้างท่อนไม้ในมือใส่และมือปาระดับเธอก็แม่นเป๊ะ ตามด้วยกระโดดถีบจนโจรปลอมล้มกลิ้งแบบไม่ทันได้ตั้งตัว แพรนภัสวิ่งเข้าเตะซ้ำอีกสองสามครั้งแล้วกระชากของทุกอย่างคืนใส่เกียร์วิ่งแบบเต็มสตรีม

“ไอ้หัวขโมย ของของฉัน ถ้าไม่ให้อย่าหวัง!” แพรนภัสยังจะมีแรงหันมาตะโกนใส่ ส่วนคนที่โดนทำร้ายยังนอนจุกแต่พอเห็นเพื่อนสองคนวิ่งตามว่าที่คุณผู้หญิงไป เขาจึงนั่งมองบ้างเพราะเหนื่อย

ส่วนแพรนภัสกอดของที่ไปแย่งมาได้แน่นแล้วตั้งหน้าตั้งวิ่งเพื่อไปขอความช่วยเหลือจากคนในบ้านหลังงาม จะให้วิ่งกลับไปทางเดิมก็กลัวพวกโจรจะดักทำร้าย ทว่าของในมือยังไม่ทันได้อยู่กับเจ้าของนานก็มีอีกสองคนโผล่มากระชากจากเธอไป


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha