บัญชารักเทพบุตรเถื่อน ซีรีส์ชุด ยาใจคนเถื่อน [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 12 : ตอนที่ 6 ขิงก็ราข่าก็แรง (1)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 6

ขิงก็ราข่าก็แรง (1)

 

 

 

 

สองร่างที่อิงแอบกันอยู่นานหนำซ้ำคนที่มีเรี่ยวแรงน้อยกว่าก็ถูกคนร่างใหญ่ทาบทับด้วยเรือนร่างแข็งแกร่งที่เขาจงใจให้ทุกอย่างแนบสนิทจนแทบกระดิกไม่ได้ ใบหน้าหวานของคนใต้ร่างเริ่มแดงระเรื่อ เมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลง ไม่นานริมฝีปากร้อนผ่าวก็แตะบนหน้าผากมนระดมจุมพิตอย่างอ้อยอิ่งทั่วหน้าเนียนเพราะเห็นทีไรเจ้าของร่างกำยำเป็นต้องอดใจไม่ไหวทุกครั้งไป โดยที่หนุ่มหล่อไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำของตนนั้นได้ถูกบันทึกภาพไว้ทุกช็อต จากนั้นสาวใช้ค่อยๆ แอบออกไปจากแมนชั่นและจัดการส่งภาพถ่ายทั้งหมดจากโทรศัพท์ไปให้ผู้ว่าจ้าง

“ยะ...หยุดนะ โอ๊ย หยุดเถอะ” หญิงสาวร้องห้ามเสียงสั่นและแผ่วเบา ทั่วร่างมันร้อนรนราวกับกำลังถูกกระแสไฟบางอย่างแล่นเข้าหา ขนกายสาวลุกชันจนสองแก้มที่แดงซ่านอยู่แล้วก็แดงมากขึ้น เมื่อริมฝีปากร้อนๆ ของเขาลากผ่านซอกหูนุ่มเมื่อพอใจชายหนุ่มก็ขยับร่างกายห่างจากร่างนุ่ม

“ผมรู้ว่าคุณชอบ ไม่งั้นคงไม่ร้องเสียงดังหรอก ใช่ไหม” ชายหนุ่มกระซิบเสียงนุ่มทุ้มแล้วก้มลงไปหาย้ำเตือนให้เธอได้รู้ว่า สิ่งที่เขาพูดไปนั้นเธอชื่นชอบมันจริงๆ ปลายลิ้นอุ่นปัดป่ายเข้าเลาะเล็มทั่วซอกหูและลำคอขาวเนียนอย่างย่ามใจ

“ยะ...อย่า ไอ้บ้ากาม ปละ...ปล่อยฉันนะ” เสียงร้องห้ามของเธอแผ่วเบาและกระท่อนกระแท่นแทบไม่เป็นภาษา ลมหายใจสะดุดเฮือกๆ ส่วนคนที่สร้างความปั่นป่วนให้แก่กายสาวก็ยิ้มพรายอย่างสมใจ แพรนภัสพยายามสลัดข้อมือให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมแต่ก็ยากลำบากนัก

“อยู่นิ่งๆ ไม่งั้นผมจะทำมากกว่าจูบ แล้วก็อย่าคิดเสี่ยงเพราะผมพูดจริงทำจริง” คนเหนือกว่าขู่เสียงเข้มทว่ามันกลับแหบพร่า ความกำยำก็ปวดรวดร้าวอีกทั้งแววตาก็แพรวพราวด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจซุกซ่อนได้ ทำให้แพรนภัสหยุดอาการต่อต้านอย่างทันที นึกอยากตายเสียตอนนี้ คนอะไร หน้าตาหื่นกามเป็นบ้า

“ดี ทำตัวว่านอนสอนง่ายแบบนี้สิ ผมชอบ” คนออกคำสั่งกล่าวชมเสียงลื่นหู โดยที่แพรนภัสไม่อยากได้ยินเลยสักนิด ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกชายหนุ่มทาบทับไว้ทั้งตัวดังเดิมแต่คราวนี้เขาลงน้ำหนักมาที่ตัวเธอทั้งหมด

“คุณ ปล่อยฉันสิ มานอนทับฉันไว้ทำไม” ในที่สุดคนที่ทนไม่ไหวก็เอ่ยปากขอร้องให้เขาลุกออกไปจากตัวเธอเพราะอึดอัดจะแย่ แถมลมหายใจที่เป่ารดอยู่ตรงหน้ามันก็ทำให้ใจเธอสั่น รู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่ทว่านอกจากคนร่างใหญ่จะไม่ขยับร่างกายที่ทาบทับเธออยู่ออกไปแล้ว ริมฝีปากร้ายกาจของเขาก็เริ่มวนเวียนแทะเล็มกับกลีบปากอิ่มลากไล้ไปตามเนินแก้มนุ่มทั้งสองอย่างเชื่องช้าทำให้ขนกายสาวลุกชันจนยากจะห้ามได้ เกิดมาก็ไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนจู่โจมแบบนี้เลยสักครั้ง ให้ตายเถอะ ยายแพร แกจะมีทางรอดไหมนี่

“คุณ! ฉันบอกให้ปล่อยไงเล่า ปล่อยนะคนบ้า อย่านะ อื้อ คุณบอกให้ฉันอยู่นิ่งๆ ฉันก็อยู่แล้วไง อย่าทำแบบนี้อีกสิ” แพรนภัสร้องห้ามเสียงหลงทว่าเสียงกลับไม่หนักแน่นนัก เมื่อถูกมือใหญ่และริมฝีปากร้อนรุ่มของเขาลูบโลมทั่วร่าง หญิงสาวนึกอยากข่วนหน้าหล่อเหลานั่นสักครั้งเพื่อเอาคืนที่เขาบังอาจมาล่วงเกินร่างกายเธออย่างหน้าด้านๆ และเพียงเสี้ยวนาทีของความคิด แพรนภัสก็กางเล็บหมายจะข่วนให้หน้าหล่อได้แผลสักสองสามแผล

“คิดจะทำอะไร ยายหัวขโมยตัวแสบ” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงแหบห้าว หลังจัดการล็อกสองมือของหญิงสาวเอาไว้เหนือศีรษะได้สำเร็จ ริมฝีปากได้รูปเลื่อนไปแตะแผ่วพลิ้วบนหน้าผากมนที่มีเหงื่อผุดผายทั้งที่อากาศภายในห้องรับแขกแห่งนี้ไม่ได้ร้อนเลยสักนิด แต่มันกลับเย็นสบายเพราะเครื่องทำความเย็น

“ปล่อยฉันนะ” เสียงหวานสั่นร้องบอก พลางหลุบตาลงพยายามไม่มองหน้าเขา แต่ตากลมเล็กก็ต้องเบิกโตเมื่อมองต่ำแล้วเห็นแผงอกล่ำด้วยกล้ามเนื้อแน่นขนัดน่าสัมผัสอยู่ตรงหน้า ถึงแม้จะเคยเห็นน้องชายถอดเสื้อเดินโชว์ทั่วบ้านมาแล้วก็เถอะแต่นั่นน่ะน้องชายที่คลานตามกันมา แต่พอเป็นหน้าอกล่ำๆ ของพ่อเทพบุตรคนนี้ทำไมเธอใจสั่นหวิวคิดเลยเถิดไปว่าอยากจะลูบไล้ความหนั่นแน่นของแผงอกนั่นสักครั้ง

คิดอะไรบ้าๆ เนี่ย ยายแพร เจ้าของร่างเล็กแอบปรามตัวเองอยู่ในใจอย่างน่าอาย สองแก้มก็ร้อนผ่าว

“ขอบอกได้เลยว่าไม่มีวัน ในเมื่อเข้ามาแล้วคิดว่าผมจะปล่อยไปง่ายๆ หรือไง แถมยังทำลายข้าวของในบ้านผมเสียหายอีก อย่าได้คิดเลยว่าจะได้ออกไปจากที่นี่” เขาเค้นเสียงใส่พร้อมแววตาที่ยากคาดเดานัก แล้วค่อยๆ ปล่อยมือเล็กให้เป็นอิสระเพื่อดูว่าหญิงสาวยังคิดจะต่อต้านเขาอยู่อีกหรือไม่ และถ้าหากเธอยังดื้อด้านอยู่อีกละก็ เขาจะได้จัดการขั้นเด็ดขาดซะเลย โทษฐานทำให้ใจเขาเต้นแรงอย่างไม่รู้สาเหตุ

เขาคงไม่คิดฆ่าข่มขืนเธอหรอกนะ แม่จ๋า ช่วยแพรด้วย แพรนภัสเริ่มหวาดหวั่นกับท่าทางของเขา สองมือเล็กยกยันแผงอกกว้างเอาไว้ เรียวหน้าหวานเริ่มซีดเผือด กลัวว่าตนเองต้องพบเจอกับสิ่งที่เธอคาดคิดอยู่ในใจ

“ว้าย! คุณจะทำอะไร” เสียงแหลมเล็กอุทานลั่นเมื่อถูกมือใหญ่ตวัดขึ้นมาให้นั่งเผชิญหน้า หลังจากชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นเมื่อความต้องการที่ซุกซ่อนกำลังเล่นงานเขาอยู่และคงตบะแตกแน่ๆ หากยังนอนแนบชิดกันอยู่แบบนี้ แพรนภัสยกมือทุบไปบนบ่าไหล่ของชายหนุ่มทันทีหลังจากตั้งตัวได้ ขยับถอยห่างชิดพนักโซฟาเรียบหรูจนจะตกอยู่รอมร่อ ทว่าคนที่ทำให้เธอหวาดกลัวก็ทำท่าคุกคามเธอไม่หยุด

“ยะ...หยุด หยุดนะ! อย่าเข้ามาเชียว” หญิงสาวขู่ฟ่อด้วยเสียงสั่น สองมือกอดตัวเองไว้แน่น นัยน์ตาเบิกกว้างจ้องอีกฝ่ายจนตาแทบถลน

“ทำไมผมต้องเชื่อด้วย ในเมื่อที่นี่มันบ้านผม อย่าคิดมาออกคำสั่งกับเจ้าของบ้าน” ชายหนุ่มยอกย้อนด้วยเสียงทุ้มเผยรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อยแต่ก็ช่างบาดใจคนมองเหลือเกิน พอร่างบางเผลอมือใหญ่ก็คว้าหมับที่ข้อเท้าเล็กแล้วกระตุกแรงๆ

แพรนภัสเสียหลักตกเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม และไม่ทันได้ตั้งตัวริมฝีปากร้อนก็แนบลงมาหากลีบปากสีชมพูเรื่อหวังจะได้ชิมความหวาน ทว่าร่างบางก็หลบเลี่ยงได้ทันเขาจึงฉกริมฝีปากร้อนไปหาแก้มนุ่มแทน

“ตามใจผมดีกว่าไหม อย่าคิดหนีเลย ไม่งั้นเจอมากกว่าจูบแน่” วิลเลียมขู่เสียงพร่า เคลื่อนริมฝีปากร้อนเข้าหาเรียวปากอิ่มแต่หญิงสาวก็ผละหลบเพราะไม่ไว้ใจ

“คุณ....คุณจะทำอะไรฉัน อย่านะ” หญิงสาวเอ่ยห้ามเสียงแผ่วไม่มั่นคงนัก หน้าตาตื่นๆ มองอย่างระแวงเพราะแค่เขาขยับเธอก็ผวาแล้ว 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha