รวมแซ่บอิโรติก

โดย: Love Top Book



ตอนที่ 29 : อาคม


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


นะโมเม สุขคะโต นะโมเม โสปัตติ นะโมสุคะโต โหติ

อะสัญญัตตา จะ สัมภะวา ปัจจุปันนา ปัญจะพุทธา เสติ

นะโมสุคะโต จะ อะนาคะตา นะมามิหัง สัพเพ เทวา

ยักขา เปตา ภูตา ปะริตา ปะโรคะตา อัคคะเน วา

ชาเมตะยะมัง มะนุสสานัง สัพเพ โกทะวิทา

วินาสสันติ ทะสา ตันจะ ปิยัง มุกขัง มุกคะปัตโต เอหิ

สะเนโท สะเนทา สะเนหา นะเนโห จะ สัพเพ

ชะนะมาเร ปะระชายา ชายะ

มะหาโภโค มะหาโทโส พายะสะเต กัมเมนะ วินาสสันติ

(Credit / คาถาถอนของ http://horoscope.sanook.com/115569/)

อาคม

            ตั้งแต่วันแรกสิ่งที่ผมกลางถนนเห็นคือสัมภเวสีในร่างยายแก่เนื้อตัวมอมแมมยืนเกาะแขนผู้หญิงคนนั้นอยู่ หากเป็นคนปกติคงไม่เป็นไรแต่นี่เธอเองก็เงามืดลักษณะเฉพาะของคนเบญจเพสอยู่ด้วย เพียงเสี้ยววินาทีที่ร่างกายถูกสัมผัส ความชั่วร้ายก็แฝงมากับเธอ

            คุณภีมลากหญิงสาวที่เค้าแอบมองอยู่นานขึ้นรถ โดยไม่รู้เลยว่าภัยร้ายกำลังคืบคลานมาใกล้ การที่เจ้าของรถอย่างคุณภีมเปิดประตูเรียกให้เธอขึ้นมาก็เท่ากับเชื้อเชิญสิ่งที่ติดตัวเธอมาด้วย

            ผมจ้องมันเขม็ง วิญญาณยายแก่ตัณหากลับเริ่มเข้าควบคุมร่างหญิงสาวทีละน้อย ปากพร่ำคาถากันผีตามที่ร่ำเรียนมาแต่ก็ไม่ได้ผล นี่คงจะเป็นคราวเคราะห์ของคนทั้งสองแล้ว

            คืนแรกของชายหนุ่มหญิงสาวจบลงที่เตียง ค่ำคืนแห่งรัตติกาลรุกโชนด้วยไฟราคะยิ่งขับให้สัตว์ป่าชั่วร้ายในร่างคนทรงพลัง สิ่งที่คุณภีมได้ยินคือเสียงหวานครางพร่ากระเส่าร้องขอ ผิดกับสิ่งที่ผมได้ยิน มันเหมือนเสียงหวีดหวิวราวเปรตขอส่วนบุญ

            อยู่เฝ้าสังเกตการณ์ตลอดทั้งคืน ปล่อยให้วิญญาณร้ายเสพสมเรือนร่างกันและกันจนหนำใจ คำคืนแห่งราคะผ่านไปแล้ว หญิงสาวกลับมามีสติอีกครั้ง ผมอยู่รอพบเธอเพื่อเตือนบางอย่าง

            สีหน้าหมองคล้ำอิดโรย กลิ่นสาปคล้ายของเหม็นเน่าโชยออกมาฟ้องว่าวิญญาณร้ายแฝงในร่างเธออย่างสมบูรณ์ อยู่ที่มันจะปรุงแต่งให้คนอื่นเห็นเป็นอย่างไร ได้กลิ่นแบบไหน แต่มันหลอกผมไม่ได้หรอก

            กรรมใครกรรมมัน วิบากกรรมของเธอเอง ฉันคงห้ามเจ้ากรรมนายเวรเธอไม่ได้

            ร่ายคาถาถอนของสวดเอาสิ่งอัปมงคลจออกจากร่างกายคุณภีม โชคดีที่มีเส้นผมสีดำขาวตกอยู่บนเตียงจึงใช้เป็นสื่อบริกรรมคาถา สวดไล่ลงมนตร์สะกดตรึงวิญญาณยายแก่ให้หยุดแค่ที่เธอ

            “กูไม่เคยทำอะไรมึง แล้วมายุ่งเรื่องของกูทำไม” เสียงยายแก่โกรธเกรี้ยวถาม ผมเพียงยิ้มรับปล่อยให้กลิ่นเหม็นสะอิดสะเอียดวูบไหวตบจมูก เงาทะมึนเข้าประชิดตัว ค่อยๆ ขยายใหญ่หวังขู่ให้กลัว

            “เรื่องของคนกับผีตัณหากลับ ทำไมจะยุ่งไม่ได้” เย้าเสียงเจือคำหัวเราะถาม ปลุกต่อมโมโหของผีเฒ่าให้ยิ่งทวีแสดงอิทธิฤทธิ์

            “มันเป็นของกู เป็นของกูมาตั้งนานแล้ว มึงไม่เกี่ยวอย่ายุ่ง!” ยายผีร้ายยังคงพูดย้ำคำเดิม คืนร่างกลับมาเป็นยายแก่น่าสงสารดังเก่า เหลือบเห็นดวงตาลึกโบ๋ดำสนิท ไม่มีนัยน์ตาแต่ทำไมแสนเศร้าเหลือเกิน ผมไม่รู้หรอกว่าอดีตของเขาทั้งสองคืออะไร รู้เพียงอย่ามายุ่งกับคุณภีมเจ้านายผมก็พอ

            “งั้นก็ต่างคนต่างอยู่”

            “จะต่างคนต่างอยู่ได้ไง เอ็งสะกดข้าไว้แล้ว เอาของออกจากตัวผู้ชายคนนั้นซิ แล้วข้าจะไม่ยุ่งกับมันอีก”

            ใช่! ทองคำเปลวที่ผมเสกเข้าไปในตัวคุณภีมคือเวทมนตร์ที่ใช้กำจัดยายผีร้าย วิญาณเวียนวายตายเกิดไม่ได้สะสมบุญบารมีต่อให้แสดงว่าตนน่ากลัวแค่ไหนก็ตาม แต่ยังสู้พุทธคุณของสิ่งศักดิ์สิทธ์ไม่ได้

            “ไม่ได้หรอก ผมไม่กล้าเอาชีวิตเจ้านายไปเสี่ยงหรอก”

            สีหน้าผีเจ้าตัณหาเครียดแค้นจ้องอาฆาตก่อนหายตัวไป ผมได้แต่หวังให้เจ้านายไม่จริงจังกับสาวน้อยคนนั้น ทั้งที่รู้ว่าคุณภีมคิดเกินเลยไปแล้ว

“โปรดติดตาม ชีวิตผีร้ายใน Extra Scene แจกฟรีค่ะ”






ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha