สะใภ้ขัดดอก(จบบริบูรณ์)

โดย: กนกรส มาศอุไร



ตอนที่ 8 : Ep8 : ตัวร้ายจู่โจมรัก


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ตอน...ตัวร้ายจู่โจมรัก


สะใภ้ขัดดอก
กนกรส
www.mebmarket.com
น่านพยัคฆ์ มีปมอดีตอันแสนเจ็บปวด เขาจึงหันหลังให้กับความรักอย่างไร้เยื้อใย จวบจนกระทั่งได้เจอกับดอกเบี้ยถูกใจ แม่เนื้อหอมคนงาม แม่นางฟ...
 



นิดาต้องชะเง้อคอมองหาชายหนุ่มเจ้าของบ้าน อย่างรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ไม่น้อย นายจ้างที่เธอยังไม่เคยพบหน้าคาดตาเขามาก่อนเลยด้วยซ้ำ เธอได้ยินเพียงแต่กิตติศัพท์ ถึงด้านแย่ๆของเขาเสียส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะเป็น เอาแต่ใจ ปากร้าย ขี้โมโหหงุดหงิดง่าย เจ้าอารมณ์ คำสั่งทุกคำสั่งต้องเด็ดขาด และไม่มีคำว่าไม่ได้ถ้าหากเขาต้องการ แต่กลับเป็นเรื่องน่าแปลกใจ ทำไมคนงานในไร่แห่งนี้ ถึงยังให้ความจงรักภักดีกับน่านพยัคฆ์กันด้วยหัวใจทุกคนด้วยนะ...

เพราะเธออยากจะหนีจากเรื่องเลวร้ายต่างๆที่เกิดขึ้น เธอจึงรีบตกปากรับคำมาทำงานในไร่แห่งนี้ตามคำชักชวนจากคุณวรสิทธิ์เจ้านายเก่ากับคุณน้ำฟ้าผู้เป็นภรรยา ทั้งสองคนนี้ นอกจากจะเป็นเจ้านายที่แสนจะใจดีกับเธอแล้ว พวกเขายังเป็นผู้มีพระคุณกับเธออีกหลายๆเรื่อง รวมถึงเรื่องราวอันน่าเศร้าเรื่องนั้นด้วย...

ถึงแม้เธอจะพยายามไม่อยากหวนกลับไปคิดถึงมันอีก แต่ร่องรอยบางอย่าง ถึงอยากจะลบมันออกไปจากใจมากเท่าใดมันกลับยิ่งจดจำมากขึ้นเท่านั้น ก็คงไม่ต่างจากลมหายใจของคนเรา ถึงแม้จะมองไม่เห็น แต่เราก็รู้ว่ามันมีอยู่จริง...

เมื่อเช้าสายบัวบอกกับเธอเอาไว้ น่านพยัคฆ์จะกลับเข้ามาทานข้าวเย็นด้วย แต่นี่ก็เลยเวลาอาหารค่ำมามากว่าชั่วโมงเห็นจะได้ แต่เธอก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าน่านพยัคฆ์จะกลับเข้ามาในบ้านพักเสียที ถึงเธอจะไม่ได้รู้สึหิวมากมาย แต่ก็อยากจะพบหน้าของผู้ว่าจ้างงานเสียมากกว่า นี่ก็มาอาศัยที่อยู่ที่กินเขาจะเกือบครบวันแล้ว เธอยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ เจ้านายของเธอมีหน้าตาเป็นเช่นไร...

คุณนิขา...เสียงเจื้อยแจ้วของสาวใช้ดังขึ้นทำลายความคิดหลากหลายของนิดาลง

ว่าไงจ๊ะสายบัว…” นิดาขานรับออกไปด้วยรอยยิ้ม หรือคุณน่านพยัคฆ์คงจะกลับมาแล้วสินะ...

นายพยัคฆ์ให้พี่มืดมาบอก ให้คุณนิทานข้าวไปก่อนได้เลยค่ะ ไม่ต้องรอนายแล้ว พอดีแม่ม้าสีนวลจากไร่คุณพี มันจะตกลูกวันนี้ นายเลยต้องไปช่วยดู เลยไม่รู้เวลาแน่ชัดเสียด้วยสิคะว่าจะเสร็จกันกี่โมง ไม่แน่วันนี้นายอาจจะอยู่ค้างที่ไร่ของคุณพีเลยก็ได้...สายบัวเดินหน้าบานเข้ามารายงานนายสาวคนสวย หลังจากพี่มืดโทรศัพท์มาบอกเมื่อกี่นี้ เพราะตอนนี้น่านพยัคฆ์กำลังวุ่นวายกับการช่วยเหลือทำคลอดให้กับแม่ม้าท้องแก่อยู่

นิดาพยักหน้ารับอย่างเสียดาย แววตาหวานหม่นวูบลงเล็กน้อย...

อย่างนั้นหรือคะ...น่าเสียดายจัง เลยไม่ได้ทำความรู้จักกับนายพยัคฆ์ของสายบัวสักทีเลยนะ...  แต่สิ่งที่ทำให้นิดาผิดหวังมากกว่า เมื่อเธอแอบชำเลืองมองด้านหลังของสายบัว คิดว่าคนบอกข่าวจะเดินตามสายบัวเข้ามาด้วยอีกคน แต่ก็ต้องผิดหวัง เมื่อคนบอกข่าวไม่ได้ตามเข้ามาอย่างที่เธอแอบหวังไว้ในใจ...

แม่สีนวลเคยเป็นลูกม้าของไร่นายพยัคฆ์มาก่อนค่ะ พอมันโตเป็นสาว นายเลยยกให้ทางไร่ของคุณพีไป ก็คงจะตอนวันเกิดของคุณพีเมื่อหลายปีก่อนนู่นน่ะค่ะ คุณพีแกชอบเรื่องเกี่ยวกับม้ามาก  จนแกได้เมียเป็นคนสอนขี่ม้าไปซะเลย...ต่างจากคุณพยัคฆ์ของสายบัวยังกับฟ้ากะเหวเลยค่ะ รายนี้ไม่ค่อยชอบเลี้ยงสิ่งมีชีวิตสักเท่าไหร่หรอก แต่ถ้าเรื่องชกต่อยนี่ขอให้บอกเลยค่ะ นายถึงไหนถึงกันเลยก็ว่าได้...สายบัวยังคงพูดไปเรื่อยเปื่อยตามนิสัยของคนช่างพูดช่างเจรจา

ว่าแต่คุณพีนี่เป็นใครเหรอสายบัว แล้วไร่ของเขาอยู่ที่ไหนกันล่ะอยู่ไกลจากไร่ของเราหรือเปล่า...

 ไร่ของคุณพีอยู่ติดกับไร่ของเราแค่นี่เองค่ะ คุณพีแกปลูกไร่องุ่น คุณทั้งสองคนแกเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่จำความได้แล้วมั้งคะ เพราะถูกเลี้ยงมาด้วยกันทั้งคู่ แม่ของนายพยัคฆ์ท่านเสียตั้งแต่นายยังเด็กๆอยู่เลย คุณพาดา แม่ของคุณพี ท่านก็เลยอดสงสารนายพยัคฆ์ไม่ได้ ท่านเลยมักจะพานายพยัคฆ์ไปเลี้ยงที่ไร่ของท่านอยู่เป็นประจำ จนใครๆแถวไร่นี้  หลงเข้าใจผิด คิดว่านายพยัคฆ์เป็นลูกชายของคุณพาดาท่านอีกคนหนึ่งแล้วล่ะค่ะ บางทีคุณพาดาก็เอานายพยัคฆ์ไปเลี้ยงที่ไร่ของตัวเองเป็นเดือนๆเลยก็มีนะคะ...  สายบัวขยายเรื่องราวของเจ้านายให้นิดาฟังคราวๆ ส่วนมือก็ตักข้าวใส่จานให้นายสาวไปด้วย

 อ้าว...ทำไมคุณน่านสิงห์ท่านถึงได้ยอมให้คนอื่นเอาลูกไปเลี้ยงได้ล่ะ แบบนี้แล้วท่านไม่คิดถึงลูกชายแย่หรอกเหรอ...นิดาแย้งข้อสงสัย

สมัยหนุ่มๆนายใหญ่ท่านเจ้าชู้ค่ะ พอนายหญิงเสีย ท่านก็ไม่ค่อยจะกลับเข้าบ้านสักเท่าไหร่ ตกเย็นมาก็เข้าแต่ในเมือง พอกลับเข้ามาก็มักจะมีพวกสาวๆติดไม้ติดมือกลับมาด้วยอยู่เป็นประจำ นายพยัคฆ์แกเลยเกลียดนิสัยเจ้าชู้ของนายใหญ่เข้ากระดูกดำ เพราะนายพยัคฆ์แกคิดมาตลอด สาเหตุที่ทำให้ายหญิงเสีย ก็เพราะนิสัยความเจ้าชู้ของนายใหญ่ท่านนี่ล่ะค่ะ...  สายบัวเล่าไปตามที่ได้ฟังจากปากแม่สายใจมาอีกที

อ้อ...ค่ะนิดาทำเพียงรับฟังเฉยๆไม่ได้ออกความคิดเห็นหรือซักถามอะไรเพิ่มเติมอีก

นายใหญ่กับนายพยัคฆ์ทั้งสองคนแกไม่ค่อยจะลงลอยกันซักเท่าไหร่หรอกนะคะ จะพูดจาดีๆใส่กันนี่นับครั้งได้เลย เจอหน้ากันทีไรเป็นได้ทะเลาะกันเสียบ้านแทบแตกทุกที นี่สายบัวก็มักจะโดนลูกหลงของนายพยัคฆ์มาตั้งหลายครั้งหลายหนแล้วด้วย พูดแล้วก็ยังอดเสียวสันหลังไม่หายเลย เพราะตอนล่าสุดนี่...ก็ก่อนคุณนิจะมาไม่กี่วันล่ะค่ะ เฟอร์นิเจอร์พวกนี้ก็พึ่งจะถูกสับเปลี่ยนเข้ามาใหม่เหมือนกัน...สายบัวเบ้หน้าเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ครั้งล่าสุด

แม่สายใจบอกกับสายบัวว่า...จริงๆแล้วนายใหญ่ท่านน่ะรักนายพยัคฆ์ยิ่งกว่าอะไรเสียอีกค่ะ ถึงจะพูดจาร้ายๆให้กันอยู่ตลอดเวลาก็เถอะนะ แต่หัวอกคนเป็นพ่อ ให้อย่างไรก็ตัดกันไม่ได้หรอก...สายบัวหยุดหายใจเล็กน้อยก่อนจะจ้อขึ้นมาใหม่ นิดาฟังไปก็ทานข้าวไปด้วยความรู้สึกหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก บางความรู้สึกเธอเองก็อดสงสารน่านพยัคฆ์ไม่ได้ การมีพ่อที่เหมือนไม่มีมันคงแย่น่าดูเลยสินะ เมื่อครั้งหนึ่งเธอเองก็เคยมีพ่อ และเธอก็ได้รับความรักความอบอุ่นจากท่านอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง ก่อนที่ท่านจะจากเธอไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมา...

ยิ่งตอนนายพยัคฆ์เป็นวัยรุ่นนั่นยิ่งแล้วใหญ่เลยค่ะ... นายชอบมีเรื่องชกต่อยมาให้นายใหญ่ต้องปวดหัวอยู่เป็นประจำ ดูเหมือนจะวันเว้นวันเสียด้วย แต่นายใหญ่ก็ออกหน้ารับผิดแทนนายพยัคฆ์ทุกครั้งเลยนะคะ จนผู้หลักผู้ใหญ่ในเมืองนี้ยังต้องส่ายหัวให้เลย...สายบัวหัวเราะคิก นึกภาพตามคำบอกเล่าของมารดาตัวเอง ขนาดตอนนี้นายพยัคฆ์ของเธออายุก็ปาเข้าไปสามสิบกว่าๆแล้ว แต่ก็ยังมีเรื่องชกต่อยกับพวกมีอิทธิพลไม่เว้นแต่ละวันไม่ต่างจากสมัยวัยรุ่นเลย...

**********************

 

คุณพยัคฆ์ไม่อยู่ค้างที่ไร่ก่อนหรือคะ นี่ก็จะตีสามกว่าแล้ว น้ำผึ้งเตรียมห้องไว้ให้คุณพยัคฆ์เรียบร้อยแล้วด้วยค่ะภรรยาสาวสวยของไร่พีรยุทธ์เอ่ยปากชวนเพื่อนรักของสามี

นั่นสิไอ้พยัคฆ์ มึงจะรีบกลับไร่ไปทำไมกันวะ อยู่ค้างในไร่กูนี่แหละ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะสว่างแล้ว จะฝืนร่างกายตัวเองกลับทำไม ปกติมึงก็อยู่ค้างไร่กูทุกทีนี่หว่า วันนี้มันดูแปลกๆไปโว้ย...หรือมึงแอบซ้อนใครไว้ที่บ้านแล้วไม่ยอมบอกกู...พีรยุทธ์เอ่ยสำทับคำของภรรยา เชิญชวนให้เพื่อนรักนอนค้างที่บ้านของตัวเอง ก่อนจะวาดลำแขนหนาโอบกอดร่างอุ้ยอ้ายไว้อย่างหวงแหน แววตาสีนิลจับจ้องมองใบหน้ารกครึ้มอย่างคาดคั้น

หรือว่า...พีรยุทธ์นึกขึ้นมาได้เกี่ยวกับเรื่องเมียขัดดอกของน่านพยัคฆ์ เมื่อวรสิทธิ์ได้โทรมาเล่าถึงวีรกรรมที่น่านพยัคฆ์ลงไปก่อไว้ที่กรุงเทพฯ

หรือว่าอะไรของมึงไอ้พี กูไม่ได้แอบซ้อนใครไว้ทั้งนั้นแหละ มึงอย่ามากล่าวหาลอยๆนะโว้ย กูจะเสียหายเอาได้...คนร้อนตัวรีบเสียงดังเป็นการช่วยกลบเกลื่อน

แล้วนางฟ้านี่ใคร?...กูได้ยินคนงานในไร่มึงมันพูดถึงกันดังไปทั่วทั้งไร่ แถมยังลอยมาเข้าหูคนงานในไร่ของกูเสียด้วยสิ...พีรยุทธ์คาดคั้นไม่เลิก ทำไมเขาจะไม่รู้จักนิสัยและความร้ายกาจ ของไอ้เพื่อนตัวดีคนนี้  มันร้ายขนาดลงไปฉกเอาเมียขัดดอกมาไว้ข้างกายตัวเอง โดยไม่ยอมบอกความจริงกับสาวเจ้าสักคำเดียว และดูเหมือนสิ่งที่วรสิทธิ์เล่าให้เขาฟัง มันดันไปรังแกทำปู้ยี่ปู้ยำจับเอาเขามาทำเมียเรียบร้อยโรงเรียนพยัคฆ์ไปแล้วด้วยนี่นะสิ ถ้าไม่ด่ามันว่าร้ายกาจสุดๆ ก็ไม่รู้จะไปสรรหาคำใดเอามาด่ามันอีกแล้ว...

เหลวไหลนะมึง...มีที่ไหนกันนางฟ้า พวกคนงานมันก็พูดไปเรื่อยเปื่อย

ระวังเอาไว้นะคะ ถ้าเขารู้ตัวว่ากำลังถูกหลอกอยู่ คุณพยัคฆ์เองนั่นแหละค่ะที่จะมานั่งเสียใจเอาทีหลังได้มาติกาวางชาร้อนสองแก้วให้สามีและเพื่อนของสามี ก่อนหญิงสาวจะนั่งลงยังโซฟาข้างกายกับสามีของตัวเอง ปากก็เอ่ยเตือนน่านพยัคฆ์ออกไปด้วยความหวังดี

น้ำผึ้งเป็นผู้หญิงเหมือนกัน จะเตือนเอาไว้ให้นะคะ ผู้หญิงที่ดูภายนอกอ่อนหวานนิ่มนวล ดูเหมือนจะหัวอ่อนยอมใครง่ายดาย แต่ความจริงแล้วภายในจิตใจของพวกเธอเหล่านั้น มักจะแข็งแกร่งและใจแข็งสุดๆเลยล่ะค่ะ...มาติการะบายยิ้ม ถึงเธอจะยังไม่เคยเห็นหน้าตาของนิดามาก่อน แต่จากคำบอกเล่าของมืด เธอเองก็พอจะเดานิสัยใจคอของผู้หญิงด้วยกันได้ไม่ยาก

น้ำผึ้งก็ไปขู่ไอ้พยัคฆ์มัน ดูสิหน้ามันซีดยิ่งกว่าตูดของตาม้าน้อยของเราเสียอีกแน่ะ...  พีรยุทธ์พูดแซวเพื่อนใบหน้าระรื่น เขาเองก็อยากจะเห็นนางฟ้าตัวเป็นๆของพวกคนงานในไร่ราชพยัคฆ์ขึ้นมาตงิดๆอยู่เหมือนกัน  อยากจะรู้นักคนที่สามารถปลุกเสือหลับให้ตื่นขึ้นมาได้หน้าตาจะเป็นเช่นไร

  เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้า เขาต้องพาน้ำผึ้งบุกไปเจอตัวจริงของเธอผู้นั้นให้ได้เสียแล้วสิ ผู้หญิงคนนี้มีดีอะไรกันหน่อ  ถึงได้ทำให้ไอ้เสือใจหินกลายเป็นเสือหินกร่อนไปได้แบบนี้..

มึงก็พูดเกินไปแล้วไอ้พี...หน้ากูซีดเพราะกูพักผ่อนน้อยโว้ย กูไม่สนใจหรอก  กะอีแค่ผู้หญิงคนเดียว...เหอะ!!!

แล้วกูจะคอยดู...เน่อะ...ที่รักของพี่พีจ๋าพูดจบพีรยุทธ์ก็หันไปอ้อนเมีย หอมแก้วขาวๆโชว์ไอ้เพื่อนปากแข็งมันเสียเลย

น่านพยัคฆ์ได้แต่เบ้ปากใส่ด้วยความหมั่นไส้ ส่ายหน้าระอากับความหวานจนเว้อของไอ้เพื่อนรัก แต่เขาก็อดจะนึกไปถึงใบหน้าหวานๆแก้มหอมๆของใครบางคนไม่ได้เช่นกัน...

ดึกขนาดนี้เธอคงจะหลับแล้วสินะแม่เมียตัวหอมจ๋า...

***********************

 

ประตูบานไม้ค่อยๆแง้มออก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของแมวขโมยจะทำทีเป็นย่องเข้ามาในห้องอย่างเงียบกริบ สองเท้าย่องเบาก่อนไปชะโงกใบหน้าไล่สายตาคมมองร่างงามบนเตียง ทุกการกระทำน่านพยัคฆ์ต้องทำใหเงียบที่สุด  เพราะเขากลัวร่างน้อยที่กำลังนอนหลับสบายอยู่จะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเสียก่อน

หึ...แม่เนื้อหอม หลับอุตุเลยนะ ดูสินอนน้ำลายไหลยืดเชียว...

น่านพยัคฆ์อดอมยิ้มกับท่านอนของหญิงสาวไม่ได้  ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ดูน่ารักน่าใคร่ไปเสียหมด จนเขาร่ำๆอยากจะทำอะไรต่อมิอะไรมากกว่ามายืนมองร่างงามเฉยๆแบบนี้เสียแล้วสิ แต่ก็ต้องข่มใจตัวเองเอาไว้ เขายังไม่อยากได้ขึ้นชื่อว่าลักหลับใคร โดยเฉพาะกับเมียของตัวเองด้วย มันเสียเชิงชายหมดกันพอดี...

แต่รับรองต่อไปอีกไม่นาน เขาจะไม่ยอมปล่อยให้หญิงสาวได้นอนหลับอย่างสบายอารมณ์แบบนี้อีกต่อไปแล้ว เขาจะเรียกร้องสิทธิ์ในตัวเธอ แบบชนิดที่เรียกว่าทบทั้งต้นทบทั้งดอก...

เธอนี่มันเป็นแม่มดตัวน้อยๆสำหรับฉันจริงๆเลยนะแม่ตัวดี ดูสิเธอทำให้ฉันปวดร้าวไปหมดอีกแล้ว... น่านพยัคฆ์ต้องหักห้ามใจของตัวเองสุดพลัง เมื่อไอ้ลูกชายตัวเก่งของเขา มันอยากจะเข้าไปทักทายแม่ของมันขึ้นมาอีกแล้วนะสิทีนี้...

น่านพยัคฆ์ยืนมองร่างงามอยู่สักครู่ด้วยแววตาอิ่มเอมหัวใจ เขาอยากจะเก็บรายละเอียดของเธอเอาไว้ในทุกซอกของหัวใจทั้งด้านซ้าย ทั้งด้านขวา เอาไว้เป็นแรงใจในการทำงานหนักในวันพรุ่งนี้ก็ยังดี...

ก่อนชายหนุ่มจะเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างบางด้วยท่าทางอ่อนโยน เมื่อมันตกลงไปกองอยู่ตรงปลายเท้าของหญิงสาว ร่างใหญ่ของน่านพยัคฆ์ค่อยๆหย่อนก้นลงนั่งบนเตียงกว้าง แล้วทอดกายหนาของตัวเองนอนราบลงข้างกับกายสาว ทุกการกระทำล้วนเป็นไปอย่างเชื่องช้า เขากลัวจะทำให้นิดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเสียก่อน แววตาสีสนิมเหล็กทอดมองใบหน้าหวานด้วยความรู้สึกอุ่นซ่าน นิ้วใหญ่เกลี่ยลงแผ่วเบาบนใบหน้างดงาม ก่อนใบหน้าคมคายจะโน้มลงจนได้กลิ่นหอมเฉพาะกายของนิดา ริมฝีปากหยักหนาได้รูปสวย กดลงบนแก้มใสอย่างรักใคร่ไล้เรื่อยไปจนถึงหน้าผากมนและย้อนกลับมายังอีกฝั่งหนึ่งของแก้มใส

นอนหลับฝันดีนะครับคนดีของพี่...

น่านพยัคฆ์ก้มกระซิบกล่าวลานิดาข้างใบหูเล็ก ก่อนเขาจะปิดเปลือกตาลงจากอาการง่วงเต็มที ชายหนุ่มซบวงหน้าคมคายลงกับศีรษะทุย สูดดมความหอมจากผมอ่อนละมุนเสมือนเป็นยานอนหลับชั้นดี จนในที่สุดน่านพยัคฆ์ก็หลับสนิทลงอีกคนหนึ่ง โดยในวงแขนของเขาได้โอบกอดร่างอรชรเอาไว้ไม่ยอมห่าง และในขณะเดียวกันในความฝัน นิดากับรู้สึกเหมือนร่างกายได้รับไออุ่นจากใครบางคน ใครบางคนที่เธอเฝ้าฝันหา ในฝันเธอพยายามดึงรั้งความอบอุ่นนั้นไว้ด้วยความหวงแหน ไม่ยอมปล่อยมือออกแม้เพียงเศษเสี้ยวของนาที และในความเป็นจริง หญิงสาวกลับผลิกร่างน้อยของตัวเองหันเข้าหาร่างใหญ่ ยกวงแขนเรียวเสลาของตัวเองขึ้นกอดตอบร่างใหญ่เอาไว้อย่างเหนียวแน่นไม่แพ้ในฝันเลยทีเดียว...

 

************************

 

 

 

 อากาศในยามเช้าทางภาคเหนือ หากไม่ใช่เป็นคนในพื้นที่ คงจะรู้สึกหนาวเย็นอยู่ไม่ใช่น้อย ก็คงเช่นเดียวกันกับร่างบางในอ้อมแขนทรงพลัง ที่ดูเหมือนจะเริ่มขยับตัวเบียดชิดเข้าหาความอบอุ่นให้กับร่างกายของตัวเองมากยิ่งขึ้น เมื่อไอเย็นจากอากาศภายนอกหน้าต่าง โบกพัดเข้ามาจนผ้าม้านสีเขียวสะบัดไหวตามแรงของสายลม...

อืม...  เสียงเล็กร้องประท้วงขึ้นแผ่วเบา เมื่อเธอสัมผัสเข้ากับไออุ่นตามร่างกายเรียกร้องได้เป็นผลสำเร็จ  ดวงตางามยังคงหลับพริ้มอย่างแสนสุขอุรา หาได้รู้สักนิด หากเธอตื่นขึ้นมาพบเจอกับไออุ่นที่ร่างกายเธอเรียกร้องสัมผัสอยู่ในเวลานี้ คงจะทำให้เธอแทบอยากจะผลักไสไออุ่นนั้นไปให้ไกลๆตัวเสียด้วยซ้ำไป เธอคงจะยอมทน ปล่อยให้ร่างกายทนหนาวเย็นเสียยังจะดีกว่า...

ติ๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงร้องเตือนบอกเวลาจากนาฬิกาข้อมือ บวกกับร่างนุ่มนิ่มเริ่มขยับเข้าหาไออุ่น จึงทำให้คนโดนเบียดเข้าใส่เริ่มรู้สึกตัวตื่นตามไปด้วย น่านพยัคฆ์ต้องกระพริบตาถี่ขึ้น เพื่อขับไล่อาการง่วงงุนของตัวเองให้หมดไป พลันสายตาและปลายจมูกโด่งเป็นสันก็สัมผัสเข้ากับกลิ่นหอมอันคุ้นเคย กลิ่นที่เขาไม่อาจลืมได้เลยในชีวิตนี้...

น่านพยัคฆ์ระบายยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่ออาการง่วงงุนจางหายไปเป็นปลิดทิ้ง ตั้งแต่เขาได้กลิ่นหอมจรุงใจของคนในอ้อมแขน ลอยปะทะเข้าสู่โสตประสาทของตัวเองเมื่อสักครู่ ตอนนี้สติของเขากลับมาครบถ้วนสมบูรณ์ น่านพยัคฆ์จึงกระชับอ้อมแขนของตัวเองให้ร่างสาวแนบชิดกับร่างใหญ่ของเขามากยิ่งขึ้น ส่วนปลายจมูกโด่งก็เริ่มทำงานหากำไรให้กับตัวเองบ้างเล็กๆน้อยๆเป็นการเรียกน้ำย่อยไปในตัว และเขาก็เป็นจำพวกพ่อค้าหน้าเลือดเสียด้วยสิ...

ฮึ..ฮึ...ชายหนุ่มคิดอย่างเจ้าเล่ห์...

พ่อค้าแสนเจ้าเล่ห์แตะปลายจมูกโด่งของตัวเอง สูดกลิ่นหอมตั้งแต่ไหลเปลือยเปล่าเรื่อยลงไปจนถึงแก้มนวลใส ก่อนจะวกกลับมาจบลงบนหน้าผากกลมกลึง น่านพยัคฆ์ต้องปิดเปลือกตาลงเพื่อดื่มดำกับความสุขล้ำนี้ กักเก็บเอาไว้เป็นพลังแรงใจ ความสุขที่เขาไม่เคยคิดจะหาจากผู้หญิงคนไหน ไม่ว่าในชีวิตนี้ของเขาจะมีหญิงสาวผ่านเข้ามา มากหน้าหลายตาสักกี่คน เขาก็ไม่เคยคิดจะแยแสหรือให้ความสนใจกับใครมาก่อน  ผู้หญิงพวกนั้นดีแต่คอยสร้างความน่ารำคาญให้เขาเสียมากกว่า...

แต่กับนิดา ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมด เหมือนเธอมีแรงดึงดูดบางอย่าง แรงที่ทำให้เขาอยากเข้าใกล้ไม่อยากห่างเธอไปไหนไกลเลย ใจมันคอยแต่คิดถึงร่างหอมๆ กับ ปากหวานๆ อีกทั้งใบหน้าสวยหยาดเยิ้มราวกับนางฟ้า อย่างกลับที่พวกคนงานในไร่ของเขา ใช้เปรีบเปรยเรียกขานหญิงสาวแทนเรียกชื่อของเธอจนติดปากกันไปทั้งไร่แล้วนั่นแหละ...

อือ…” นิดาเริ่มขยับตัวไปมา เมื่อเธอรู้สึกอึดอัดและรู้สึกเหมือนมีอะไรอุ่นๆแตะลงบนพวงแก้มของตัวเองให้รู้สึกรำคาญอยู่ตลอดเวลา

ตื่นได้แล้วแม่สาวขี้เซา จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน...น่านพยัคฆ์กระซิบข้างหูเล็ก เขาแกล้งกระชับร่างน้อยเข้าหาลำตัว ส่วนปลายจมูกก็คลอเคลียอยู่กับพวงแก้มไม่ยอมห่างหาย ด้วยอาการง่วงงุนของนิดา เธอจึงปัดสิ่งรบกวนออกไปให้พ้นจากใบหน้า แต่ก็ยังไม่ยอมลืมตาขึ้นมาดูสิ่งรบกวนจอมเจ้าเลห์นั่นเสียที

เมื่อเห็นหญิงสาวจอมขี้เซาไม่ยอมลืมตาตื่นขึ้นมาง่ายๆ คนเจ้าเล่ห์จึงยอมละทิ้งพวงแก้มหอม ลดใบหน้าลงมายังสิ่งยวนตายิ่งกว่า เมื่อความนิ่มหยุ่นนั้นเบียดชิดเสียดสีกับความแข็งแกร่งตรงบริเวณหน้าอกของเขาอย่างพอเหมาะพอเจาะ และน่านพยัคฆ์รู้ดีกว่าใคร ความนุ่มนิ่มนั้นหอมหวานเพียงไร ในเมื่อรสชาติของมันยังคงติดอยู่ตรงปลายลิ้นของเขาไม่เคยจางหายไปไหนเลยนี่นา...

อืม...  นิดาหลุดเสียงคราง เมื่อสิ่งน่ารำคาญใจเริ่มยุ่มย่ามแถวบริเวณตรงหน้าอกของตัวเอง มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาด คลับคล้ายคลับคลาเหมือนกับจะเป็น..

พลันแววตาหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้า ถึงกับลืมโพลงขึ้นมองเพดานค้าง อาการง่วงงุนถึงกลับหายเป็นปลิดทิ้ง เปลี่ยนเป็นอาการสั่นไหวเข้ามาแทน...

ว้าย!!!นิดาถึงกับผวากายเฮือกหลุดเสียงร้องด้วยความตกใจสุดชีวิต เมื่อเหลือบสายตาหวานปานน้ำผึ้งลงมองยังบริเวณชวนให้รู้สึกเสียวซ่านแปลกๆตรงบริเวณหน้าอกอวบอิ่มของตัวเอง  เมื่อเธอเห็นกลุ่มผมสีดำกำลังป้วนเปี้ยนขบเม้มความอวบอิ่มผ่านเนื้อผ้าชุดนอนอย่างเอาเป็นเอาตาย จากข้างหนึ่งสลับไปอีกข้างหนึ่งอย่างไม่ให้ยอมน้อยหน้ากันและกัน บางช่วงจังหวะนิดาเองก็เกือบเผลอหลุดเสียงครางออกมาเมื่อความรู้สึกแปลกใหม่กำลังจู่โจมเล่นงานเธออย่างรุนแรง หญิงสาวต้องฝืนกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้ บังคับไม่ให้หลุดเสียงอันน่ารังเกียจนั้นออกมาให้ตัวเองได้อับอายขายหน้า...

อีกทั้งร่างทั้งร่างของเธอยังโดนเจ้าของกลุ่มผมสีดำนั้นทาบทับเอาไว้เสียเกือบจะหมดทั้งตัวอยู่แล้ว จนเธอกระดุกกระดิกช่วยเหลือตัวเองแทบไม่ได้เลย ถึงแม้เธอจะพยายามขยับร่างหนีก็ไม่เป็นผล เมื่อความแตกต่างทางด้านสรีระดูช่างต่างกันราวราชสีห์กับหนูก็ไม่ปาน...

หวาน...หวานเหลือเกินเมียจ๋า...  น่านพยัคฆ์พึมพำเสียงแหบพร่าชิดอกอวบด้วยความพึงพอใจ ปากก็ขบเม้มดอกบัวตูมผ่านเนื้อผ้าบางเบา ซึ่งตอนนี้มันเปียกชุ่มเต็มไปด้วยน้ำลายของชายหนุ่มเป็นวงกว้าง ส่วนมือใหญ่ก็ไม่ยอมปล่อยให้น้อยหน้า น่านพยัคฆ์จัดการเลื่อนมันขึ้นมาคลึงเคล้นดอกบัวข้างที่เหลืออย่างเมามัน จนเจ้าของดอกบัวงามสองดอกถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความรัญจวนใจนักหนา

อืม...ไม่นะ! ปล่อย...  เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับความต้องการส่วนลึก นิดาจึงรีบส่งเสียงร้องห้ามปราม แต่มีหรือคนกำลังหน้ามืดตามัวจะมาสนใจ น่านพยัคฆ์กำลังเพลิดเพลินกับอาหารเช้าแสนโอชะ โดยไม่คิดจะสนใจร่างที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ใต้ร่างใหญ่ของตนเองให้เสียเวลาเลยแม้แต่น้อย เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาดื่มกินทรวงสาวอย่างเอาเป็นเอาตาย

ไม่อย่า...ได้โปรดอย่าทำฉันเลยนะคะ...ปล่อยฉ...ฉันได้แล้ว...  นิดาเปร่งเสียงร้องอ้อนวอนตะกุกตะกักออกไปเบาโหวง เพื่อร้องขอให้เขาหยุดทรมานเธอเสียที แต่ดูแล้วก็ไม่เป็นผลอะไร เมื่อคนหน้ามึนยังคงมัวเมากับความหวานเลิศลิ้น  เขาเพียงแค่สลับข้างไปมา แต่กลับไม่ยอมละห่างออกมาตามคำร้องขอของหญิงสาว...

นิดาจึงตัดสินใจยกฝ่ามือน้อยขึ้น เพื่อใช้ดันศีรษะของเขาให้ออกห่างจากทรวงงามของตัวเอง เมื่อตรงบริเวณช่วงล่างของเธอ แทบจะกระดุกกระดิกช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย ก็คงจะเหลือเพียงสองแขนเรียวเล็กของตัวเองที่ยังมีอิสระอยู่ แต่ดูเหมือนมันก็มีค่าไม่ต่างกันอีกเช่นเคย เมื่อแรงอันน้อยนิดของเธอ หรือจะไปสู้แรงมหาศาลของเขาได้ ก็ไม่ต่างกับเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงดีๆนี่เอง...

ส่วนน่านพยัคฆ์เมื่อโดนขัดใจจึงได้แต่ส่งเสียงจิจ๊ะฮึมฮำเสียงแหบพร่า พร้อมกับเงยใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเครารุงรังขึ้นมาจากสิ่งยวนใจอย่างแสนเสียดาย ชายหนุ่มส่งสายตาว่าเขารำคาญไปยังคนขัดจังหวะ ก่อนที่ริมฝีปากหยักได้จะรูปคลี่ยิ้มออก ส่งไปให้กับแม่หนูน่าฟัดน่าขยำ

ร่างใหญ่ของน่านพยัคฆ์ขยับตัวเองขึ้น จนใบหน้าของทั้งคู่อยู่เสมอกัน ตัวร้ายส่งแววตาสีสนิมหวานเยิ้มก้มลงมองใบหน้าสวยนวลตา แววตาของน่านพยัคฆ์จ้องนิ่งลงมายังคนใต้ร่าง สื่อให้คนมองถึงกับขนในกายลุกซู่ เมื่อมันฉายแววปรารถนาออกมาให้เห็นได้อย่างอย่างชัดเจน

คุณ!!!มืด...  นิดาเผยอริมฝีปากอิ่มขึ้นค้าง เมื่อแววตาหื่นกระหายของเขายามนี้ ช่างรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเธอจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ยิ่งสัมผัสใกล้ชิดสนิทแนบแน่นแบบนี้อีกเล่า มันยิ่งทำให้เธอหวนกลับไปคิดถึงวันนั้น วันที่เธอเหมือนตกอยู่ในห้วงแห่งฝันอันเลวร้ายที่สุดในชีวิต แต่บางช่วงเวลาของฝันนั้น กลับเจือปนไปด้วยความสุขที่เธอไม่อาจลบมันออกไปจากความรู้สึกลึกๆภายในจิตใจดวงนี้ได้เลย แม้เธอจะพยายามลืมมันแล้วก็ตาม...

จุ๊บ...จุ๊บ...จุ๊บ...

ริมฝีปากหยักได้รูปรีบฉกวูบลงยังริมฝีปากอวบอิ่มติดๆกันด้วยความหมั่นเขี้ยว เมื่อเขาเห็นเธอเผยออ้าปากขึ้นค้างไม่ยอมหุบลง แต่ก็ยังไม่เพียงพอกับความต้องการของตัวร้ายจอมหื่น ปลายจมูกโด่งเป็นสันจึงกดย้ำลงบนแก้มใสสูดกลิ่นหอมเข้าไปอีกระลอกใหญ่

นิดาได้แต่นอนตาค้างอ้าปากเหวอทำอะไรไม่ถูกเลย เธอลืมแม้กระทั่งจะปัดป้องช่วยเหลือตัวเอง สองแขนเรียวเสลา มันรู้สึกอ่อนแรงลงจนยกแทบไม่ขึ้น รู้สึกช็อกกลับการจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวของคนเจ้าเล่ห์แถมยังหน้าหื่นอีกต่างหาก นิดาได้แต่นอนร่างนิ่งให้เขาได้แนบชิดตามอำเภอใจ...

ตื่นสักทีนะแม่คนขี้เซา นึกว่าจะได้ลักหลับเธอเสียแล้วสิ เฮ้อ!...หน้าเสียดายชะมัดยาดเลยวะ...ชายหนุ่มบ่นกระปอดกระแปด โดยที่ปลายนิ้วเรียวยาวบีบจมูกเชิดรั้นของแม่เนื้อหอมอย่างหยอกเย้าเอาใจ

รู้ไหมหึ...ฉันเสียเวลาเรียกเธออยู่ตั้งนานเธอก็ไม่ยอมตื่นสักที จนฉันต้องตัดใจ หาวิธีปลุกเธอแบบใหม่ไง ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้นอนกินบ้านกินเมืองชะมัด  รู้ไหมว่านี่มันปาเข้าไปกี่โมงกี่ยามกันแล้วฮะ พึ่งจะนะรู้สาวๆเมืองกรุงเขานอนตื่นสายกันแบบนี้นี่เอง ถึงได้ว่าสิ...  น่านพยัคฆ์แกล้งทำเสียงหงุดหงิดใส่ แต่แววตากลับสื่อไปอีกอย่างหนึ่ง มันช่างดูอ่อนโยนขัดแย้งกับการกระทำของเขาอย่างสิ้นเชิง ยิ่งเมื่อได้มาเห็นร่างนุ่มนิ่มเอาแต่นอนนิ่งเฉยดวงตาเบิกโพลง เขาก็ยิ่งรู้สึกขำหญิงสาวมากขึ้นไปอีก

นี่คงจะช็อกจนพูดอะไรไม่ออกเลยล่ะสิท่า...ฮ่า...ฮ่า...น่านพยัคฆ์แอบขำหญิงสาวในใจ...

นี่ถ้าใครได้เธอไปเป็นเมีย ครอบครัวคงจะเจริญหน้าดูเลยว่ามะ...คนอื่นเขาตื่นไปทำงานในไร่กันหมดแล้ว เห็นมีแต่เธอนี่แหละกลับนอนหลับสบาย...  ชายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆแถมยังพูดประชดหญิงสาวไม่ยอมหยุดหย่อน

คะ?” นิดาถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกไม่เข้าใจกับสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด สมองของเธอตอนนี้มันเหมือนจะเบลอไปหมดแล้ว

ดูสิ...ฉันเลยต้องเสียเวลาออกแรงปลุกเธอแบบนี้ไง เห็นมะ...ว่ามันได้ผลดีเยี่ยมเลยล่ะ...  ตัวร้ายขยับปากอธิบาย ลอยหน้าลอยตาตีมึน  จนคนฟังถึงกับอ้าปากเหวอขึ้นไปอีกกับสิ่งที่เขาพูด

โธ่เอ๊ย!มันหน้าเสียดายฉิบหาย...เขากำลังเพลินได้ที่อยู่กับความหอมหวานนุ่มลิ้นน่ากัดกินนี่อยู่เชียว แม่เมียตัวหอมของเขาดันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อนเสียได้...

แล้วดู...ดู...ดูไอ้ลูกชายตัวดีมันทำ จะกระดุกกระดิกขยายประท้วงอะไรของมันนักหนาวะเนี่ย อดใจไว้ก่อนไอ้ลูกรักเอ่ย เดี๋ยวแม่เอ็งก็ได้ตกใจตื่นกลัวจนเป็นลมเป็นแล้งไปเสียก่อนจนได้หรอกน่า  อย่าดื้อกับพ่อเอ็งนักเลยไอ้ลูกรัก...น่านพยัคฆ์ต้องกัดฟันพูดปลุกปลอบความต้องการของตัวเองให้มันเบาบางลงเสียบ้าง เพราะเขากลัวจะทำให้นิดาตื่นกลัวเสียก่อน เขาไม่อยากข่มแหงรังแกเธอไปมากกว่าที่เคยทำ เขากลัวเธอจะเสียใจจนหนีเขาไปเสียก่อน แต่ยังไม่ทันขาดคำเมื่อไอ้ลูกชายตัวดีมันดันสัมแดงฤทธิ์ขึ้นมาให้เขาต้องอับอายเสียก่อน...

คุณ!...นิดาถึงกับหลุดอุทานเสียงดัง สติที่พร่าเลือนกลับมาทันทีเมื่อเธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังบดเบียดอยู่แถวๆบริเวณสะโพกของเธอ ดูเหมือนมันจะดิ้นได้ด้วยนะ....

คุณจะบ้าเหรอ!!! ออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้เลย ไอ้คนบ้า ไอ้คนหื่น ไอ้คนลามก ไอ้...ไอ้...นิดาหมดคำพูดจะใช้ต่อว่าชายหนุ่ม เมื่อสติหญิงสาวกลับคืนมา แถมยังได้ยินคำพูดจาร้ายๆใส่เธออีก นิดาถึงกับโกรธจนลมออกหู...ปลุกบ้าปลุกบออะไรแบบนี้ นี่มันเรียกการลวนลามกันเห็นๆ เขายังจะมีหน้ามาบอกว่ามันเป็นวิธีการปลุกอย่างงั้นเหรอ...

ฉันบอกให้คุณลุกออกไปจากตัวของฉันเดี๋ยวนี้เลยไง หูหนวกหรือไงถึงไม่ยอมลุกออกไปเสียที...นิดาสั่งเสียงเข้ม มือน้อยก็ผลักไสร่างหนักหนาอย่างนึกรังเกียจ

ไม่ล่ะ...ฉันกำลังสบาย ดูสิตัวเธอทั้งหอมทั้งนิ้ม นิ่ม...ตัวร้ายลอยหน้าลอยตาพูดแถมยังก้มใบหน้าลงสูดกลิ่นหอมแถวๆพวงแก้มประกอบคำพูดอีกต่างหาก

ยี้...คนบ้า ออกไปนะ...คนบ้า...คนหื่น...คนนิสัยไม่ดี...อือ...นิดาเบี่ยงใบหน้าหลบ นั่นกลับยิ่งทำให้ริมฝีปากหยักกับปลายจมูกโด่งของคนบ้ากามปะทะกับพวงแก้มของเธออย่างเหมาะเจาะ ส่วนปากของหญิงสาวก็พ่นคำต่อว่าออกมาไม่ยอมหยุดเช่นกัน

คุณ! มันจะมากไปแล้วนะ กล้าดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้ออกไปจากห้องของฉันด้วย ออกไป...ออกไปเดี๋ยวนี้นะ...สายบัว...สาย....เมื่อรู้ว่าสู้แรงเขาไม่ได้ นิดาเลยตัดสินใจร้องเรียกให้คนช่วย น่านพยัคฆ์ไม่ปล่อยให้หญิงสาวได้ร้องโวยวายเรียกใครมาช่วยง่ายๆ ชายหนุ่มก้มลงใช้ริมฝีปากของตัวเองปิดกั้นเสียงใดๆของหญิงสาวไม่ให้เล็ดรอดออกมาได้อีก

 

***************************

 

 

 

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha