สะใภ้ขัดดอก(จบบริบูรณ์)

โดย: กนกรส มาศอุไร



ตอนที่ 9 : Ep9 : เสื้อขย้ำเหยื่อ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ตอน...เสือขย้ำเหยือ


 

สะใภ้ขัดดอก
กนกรส
www.mebmarket.com
น่านพยัคฆ์ มีปมอดีตอันแสนเจ็บปวด เขาจึงหันหลังให้กับความรักอย่างไร้เยื้อใย จวบจนกระทั่งได้เจอกับดอกเบี้ยถูกใจ แม่เนื้อหอมคนงาม แม่นางฟ...



อืม...ขอบใจมาก งั้นผมต้องรบกวนขอเคสนี้เร่งด่วนหน่อยก็แล้วกันนะ นี่ก็หลายวันแล้วที่หลานสาวของผมหายตัวออกจากบ้านไป บอกตามตรงผมร้อนใจ อยากจะให้หาตัวหลานสาวของผมให้เจอเร็วที่สุด แกไม่เคยออกจากบ้านไปไหนนานขนาดนี้มาก่อน ผมไม่ไว้ใจ กลัวแกจะถูกทำร้ายเอา...

ครับ...ทางเราจะเร่งตามหาเธอให้ได้ตัวเร็วที่สุดครับ คุณชาติชายสบายใจได้เลยครับ ... ปลายสายเอ่ยตอบรับเสียงหนักแน่นตามหน้าที่ของตัวเอง  ชาติชายต้องพ่นลมหายจากออก ถึงจะยังหาตัวไม่เจอ แต่ก็ยังดีกว่าจะปล่อยให้นิดาหายไปโดยที่เขาไม่รู้เลยอะไรเลย  เขาจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดกับเพื่อนรัก ยามเมื่อต้องเจอหน้ากันในอีกภพหนึ่ง...

ขอบคุณมากครับ ผมหวังว่าคงจะได้ฟังข่าวดีเร็วๆนี่...

แน่นอนครับคุณชาติชาย ทางเราไม่เคยทำงานผิดพลาดอยู่แล้ว...  เมื่อปลายสายเอ่ยรับปาก ชาติชายจึงกดวางสายจากนักสืบที่เขาลงทุนจ้างให้ออกตามหาตัวนิดา เขาได้แต่นั่งถอดถอนลมหายใจเข้าออกด้วยความรู้สึกเป็นกังวล เขาทั้งเป็นห่วง ทั้งอดสงสารหญิงสาวผู้อาภัพอย่างนิดาไม่ได้...

หนูนิ...หนูไปอยู่ที่ไหนนะลูก รู้ไหมลุงเป็นห่วงเหลือเกิน...ชาติชายได้แต่รำพึงกับตัวเองเสียงแผ่วเบา เขาผิดเองที่ปล่อยให้ทุกอย่างลงเอยแบบนี้ เพราะเขาไม่เด็ดขาดพอ จึงปล่อยให้เพียงใจมีสิทธิทุกอย่างภายในบ้านวนาสินธ์แต่เพียงผู้เดียว

บ้านในความเป็นจริงแล้วเขาไม่ใช่เจ้าของมันอย่างแท้จริง แต่เขาเป็นเพียงผู้อาศัยคนหนึ่งเท่านั้น เรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจากนิดา และหญิงสาวเองก็ไม่เคยทวงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของจากเขาเลยสักครั้งเดียว แต่ทว่ากับทำตนเป็นเพียงผู้อาศัย ทำงานแลกข้าวแลกเศษเงินในการดำรงชีพให้รอดพ้นในแต่ละวันเพียงแค่นั้นจริงๆ

ศีรษะขาวเอนลงพิงพนักเก้าอี้ทำงานก่อนจะปิดเปลือกตาลงด้วยความหนักใจ นี้ก็ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว เขายังไม่ได้ข่าวความคืบหน้าของหญิงสาวเลยสักนิด มีแต่คำบอกเล่าของผู้เป็นภรรยาตอนเขากลับมาจากต่างประเทศเท่านั้น คำพูดพวกนั้น มันไม่น่าเชื่อถือได้เลยสักคำ เขารู้จักนิสัยใจคอภรรยของตัวเองดี...

คุณชาติชายพักสายตาลง เพื่อจะย้อนไปถึงวันนั้นขึ้นมา...

คุณหญิง...แล้วนี่หนูนิหายไปไหนเสียแล้วล่ะ ตั้งแต่ผมกลับมา ทำไมผมยังไม่เห็นหน้าของหลานเลย หรือออกไปซื้อของในตลาด...ประมุขของบ้านเอ่ยปากถามถึงหลานสาวนอกไส้ของตัวเอง เมื่อเขากลับมาตั้งหลายชั่วโมงแล้ว ยังไม่เห็นหน้าของนิดาเลย โดยปกติ หน้าที่ยกน้ำมาให้เขา จะต้องเป็นหน้าที่ของนิดาเป็นคนถือออกมาให้เขาเองเสียทุกครั้งหลังจากเขากลับเข้าบ้านมา แต่วันนี้กลับเป็นสาวใช้คนอื่นยกเอาเข้ามาแทนนิดา...

คุณยังจะต้องไปถามหามันทำไมกันล่ะค่ะคุณพี่ขา...หึ...น้องไม่อยากจะพูดให้เป็นเสนียดปากน้องหรอกนะคะ แม่หลานสาวตัวดีของคุณพี่ มันทำเรื่องงามหน้าอะไรไว้ให้บ้านเราบ้าง...เพียงใจดัดเสียงทำแสร้งตีหน้ายุ่ง

ทำไม...เกิดอะไรขึ้นกับหลานของผม นี่มีเรื่องอะไรที่ผมยังไม่รู้อีกรึเปล่าคุณหญิง ไหนคุณลองพูดออกมาให้ผมฟังสักทีเถอะ อะไรคือเรื่องเสนียดปากอย่างที่คุณบอก...ชาติชายเค้นเสียงถามคิ้วขมวดเข้าหากัน ส่งสายตาขอคำตอบจากผู้เป็นภรรยา กลิ่นลางบางอย่างส่อเคล้า ต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับนิดาเป็นแน่...

ก็จะมีอะไรซะอีกล่ะคะคุณพี่ขา  ก็นังหลานสาวตัวดีของคุณพี่น่ะสิคะ มันหนีตามผู้ชายหายหัวไปตั้งหลายวันแล้ว คุณไม่ต้องไปเป็นห่วงมันนักหรอกค่ะ ทางที่ดีน้องว่า คุณพี่รีบโทรไปบอกเพื่อนของคุณ ทางไร่ราชพยัคฆ์จะดีกว่านะคะ ว่าเจ้าสาวที่เขาอยากได้ตัวนักหนาน่ะ ตอนนี้มันหนีตามผู้ชายไปเรียบร้อยแล้ว...

“คุณว่าอะไรนะคุณหญิง นิดานี่น่ะ จะหนีตามผู้ชายไป?”

จำได้วันนั้นเขาหมดอาลัยตายอยากในชีวิตไปชั่ววัน เด็กน้อยลูกสาวเพียงคนเดียวของเพื่อนรักต้องหายตัวออกจากบ้านไป โดยทิ้งเงื้อนงำบางอย่างเอาไว้ ร้อยไม่เชื่อ พันก็ไม่เชื่อ มันมันมีทางเป็นไปได้ หญิงสาวงดงามทั้งกาย วาจา และใจอย่างนิดา จะหนีตามใครไปได้ มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นมากกว่านั้นอย่างแน่นอน...

นิดาหนีตามผู้ชายไปนี่นะ...เขาไม่หลงเชื่อคำพูดของเพียงใจเลยสักนิด ถึงเขาจะไม่ได้ใกล้ชิดสนิทผูกพันธ์กับนิดามากมายเหมือนกับสุดาพรรณ แต่เขาก็พอจะรู้จักนิสัยใจคอของเด็กสาวคนนี้ว่ามีนิสัยเป็นเช่นไร เด็กดีอย่างนิดานี่น่ะเหรอจะหนีตามใครไปได้ ถ้าสลับเป็นบุตรสาวของเขา นั่นแหละเขาถึงจะเถียงไม่ออก...

ชาติชายอยากจะเถียงภรรยากลับไปเช่นนั้นนัก แต่เพราะให้ความเกรงใจกันมาแต่เริ่มต้น เขาจึงทำได้แค่รับฟังเพียงอย่างเดียว ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดกับเพียงใจให้มากความ เพราะก็พอจะรู้คำตอบของเรื่องนี้ดี เพียงใจจะไม่มีวันบอกความจริงกับเขาให้รับรู้ ว่านิดาหายออกจากบ้านไปไหน เขาจึงแอบจ้างนักสืบให้ออกตามหาหญิงสาวอยู่เงียบๆโดยไม่ให้เพียงใจได้รู้...

มันไม่มีวันที่นิดาจะหนีตามใครไปได้เลย ยิ่งเป็นเรื่องด้านชู้สาวแล้วเขายิ่งมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ นิดาไม่เคยไปยุ่งเกี่ยวหรือมีเรื่องผู้ชายผ่านเข้าหูเขาให้ต้องหนักใจเลยสักครั้ง ผิดกับสุดาพรรณลูกสาวเพียงคนเดียวของเขานัก เพราะรายนั้น มีแต่เรื่องแบบนี้มาเข้าหูเขาไม่เว้นแต่ละวัน...

เฮ้อ!เมื่อนึกถึงผู้เป็นภรรยากับลูกสาวของตัวเอง ประมุขของวนาสินธ์ก็ได้แต่ระบายลมหายใจออกด้วยความผิดหวัง ก็เพราะไม่ใช่การจับจ่ายใช้เงินอย่างสุรุ่ยสุร่ายของสองสาวนี้หรอกเหรอ หนี้สินที่เขามีอยู่ปัจจุบันถึงได้ล้นต้ว จนต้องแบกหน้าไปขอยืมเงินกับน่านสิงห์ เพื่อนรักของเขาแถมยังพ่วงท้ายตำแหน่งอดีตคนรักเก่าของนาตยา มารดาของนิดาด้วย

เมื่อนึกถึงนาตยาเขาก็อดละอายแก่ใจกับเพื่อนรักทั้งสองคนนี้ไม่ได้...

ตรีภพเพื่อนรัก...ฉันขอโทษ นาตยาฉันขอโทษ ขอโทษที่ไม่สามารถดูแลลูกสาวของพวกเธอได้อยู่อย่างสบายตามที่เธอสองคนไว้ใจชาติชายปล่อยให้น้ำตาล่วงลงมาด้วยความอัดอั้นตันใจ เขารู้สึกผิดกับเพื่อนรักทั้งสองคนนี้มาก

ไม่รู้ป่านนี้นิดาจะไปตกระกำลำบากอยู่แห่งหนใด  ถึงแม้นิดาจะไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆของตัวเอง แต่เขาก็รักไม่ต่างกับลูกสาวในอกของเขาเลย ยิ่งเขาได้รับปากกับนาตยามารดาของหญิงสาวเอาไว้อย่างดิบดี ก่อนเธอจะสิ้นใจ เขาจะเลี้ยงดูนิดาเสมือนลูกสาวแท้ๆของตัวเอง แต่ความเป็นจริง นิดากับถูกเลี้ยงดูไม่ต่างอะไรจากสาวใช้คนหนึ่งเลยสักนิด...


***********************

 

 ร่างสาวดิ้นพล่านเพียงเพื่อต้องการช่วยเหลือตัวเองให้หลุดพ้น กลับยิ่งทำให้น่านพยัคฆ์แทบบ้าคลั่งขึ้นมากกว่าเก่า เธอไม่รู้บ้างเลยหรือไง ว่ายิ่งดิ้นก็ยิ่งทำให้ร่างกายเกิดการเสียดสีกันมากยิ่งขึ้น ยิ่งเสียดสีก็ยิ่งทำให้เขาหมดความอดทนมากเข้าไปทุกที

 ให้ตายสิ โว้ย!!!... เขาเองก็ชักจะทนไม่ไหวกับความรู้สึกรัญจวนชวนเสียวซ่านนี้แล้วเหมือนกัน หรือจะจับร่างหวานนี้กินให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปเลย โทษฐานอยากดิ้นจนเขาอารมณ์กระเจิง แต่ถ้าเขาทำเช่นนั้น นิดาอาจจะโกธรเกลียดเขาขึ้นมาก็ได้ ใจหนึ่งสนับสนุนแต่อีกใจก็ร้องค้านสลับกันไปมา จนชายหนุ่มหยุดชะงักลงเมื่อไอ้ลูกชายไม่รักดีมันดันดีดตัวขึ้นมาเสียดสีกับความนุ่มนิ่มจนเขาหลุดเสียงร้องควรญครางอย่างห้ามไม่อยู่...

อืม!...นิดาหยุดดิ้นเดี๋ยวนี่นะน่านพยัคฆ์กัดฟันสั่งเสียงเข้ม เมื่อเขาใกล้จะหมดความอดทนเข้าไปทุกที

งั้นคุณก็ลุกออกไปจากตัวฉันก่อนสิ มาทับฉันไว้อย่างนี้ ฉันอึดอัดนะคะ...นิดาเหวใส่เสียงสั่นเครือ น้ำตาพาลจะไหลออกมาเมื่อเธอรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในชีวิตเหลือเกิน ทำไมนะ โลกใบนี้ถึงได้มีแต่คนจ้องจะทำร้ายเธออยู่ตลอดเวลา ไม่รู้เมื่อชาติที่แล้วเธอได้ไปทำเวรทำกรรมอะไรกับใครเอาไว้นักหนา ชาตินี้ถึงเกิดมาชดใช้กรรมไม่จบไม่สิ้นเสียที จะไปทางไหนก็มีแต่คนคิดจะทำร้ายเธอแทบทั้งนั้น...

รู้ไหมว่ายิ่งเธอยิ่งดิ้นอะไรๆของเธอมันก็ยิ่งเสียดสีไปกับอะไรๆของฉันมากขึ้น แล้วรู้ไหมว่าสุดท้ายมันจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ถ้าฉันหมดความอดทนลงตอนนี้...น่านพยัคฆ์เอ่ยเตือนแววตาเริ่มพล่ามัวเข้าไปทุกทีเมื่อนิดาได้ฟังคำพูดของชายหนุ่มเธอจึงหยุดอาการดิ้นลง ไม่ใช่เธอไม่รู้สึก แต่เธอไม่แน่ใจต่างหาก ถ้าเธอนอนนิ่งเฉยโดยไม่ขัดขืนเลย เขาจะยอมปล่อยเธอเป็นอิสระหรือเปล่า

ฉันไม่ดิ้นแล้วคุณก็ลุกไปจากตัวของฉันเสียทีสิ...นิดาประท้วงเสียงเข้มขึ้นเมื่อเธอหยุดดิ้นตามคำสั่งเขาแล้ว แต่เขาก็ยังนอนเฉยไม่ยอมลุกออกไปจากตัวเธอเสียที

ชูว์...ฉันขอเวลาชายหนุ่มแตะนิ้วลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม ส่งแววตาร้องขอ

เวลาอะไรไม่ทราบ?”

ก็เวลาปลอบลูกชายไม่ให้มันคึกยังไงล่ะแม่คุณ...น่านพยัคฆ์กัดฟันเฉลย

ว้าย!!!น่ารังเกียจที่สุด คนบ้า...นิดาถึงกับหลุดเสียงร้อง รีบชักมือตัวเองกลับ เมื่อมือใหญ่ของเขาจับมือเธอไปวางแหมะยังแท่งเหล็กขนาดใหญ่ของเขา ใบหน้าหวานสวยถึงกับซับสีเลือดขึ้นโดยอัตโนมัติ

เห็นไหมแม่เนื้อหอม ว่าฉันทรมานมากแค่ไหน ถ้าเธอจะกรุณาช่วย...น่านพยัคฆ์หยุดพูดแต่เปลี่ยนเป็นสื่อความหมายบางอย่างทางสายตาแทน

ช่วยอะไร?” นิดารู้สึกตื่นกลัวกับแววตาแพรวพราวยามเขามองมาเพื่อใช้สื่อความหมายบางอย่างให้รู้เข้าใจ

ก็ช่วยทำให้ฉันหายทรมานยังไงล่ะจ๊ะยาหยีจ๋า...

 ไอ้คนบ้า ไอ้คนลามก...ไม่...ฉันไม่มีทางช่วยอะไรคุณทั้งนั้น แล้วนี่คุณเข้ามาในห้องนอนของฉันได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะร้องให้คุณพยัคฆ์ได้ยิน...นิดาหน้าตึงรีบส่ายหัวปฏิเสธจนผมยุ่ง ไม่ว่าอะไรก็ตามแต่ที่เขาต้องการให้เธอช่วย มันจะไม่มีทางเป็นไปได้ เธอจะไมยอมทำตามคำสั่งของเขาโดยเด็ดขาด สายตาหื่นออกขนาดนั้น ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเขาจะให้เธอช่วยอะไร...

ยัยซื่อบื้อ...อยากร้องก็ร้องสิ ร้องให้ดังๆยิ่งดี ใครได้ยินเข้า เขาจะได้รู้ว่าเธอกับฉันกำลังเล่นจ้ำจี้กันอยู่ในห้องนอนนี้...

ใครจะเล่นจ้ำจี้กับคุณไม่ทราบ ไอ้บ้า คอยดูนะฉันจะฟ้องคุณพยัคฆ์ให้ไล่นายออก...นิดาดิ้นรนฟาดแขนไปมายังร่างใหญ่ อยากให้เขาเจ็บ แต่ดูเหมือนเธอจะเป็นฝ่ายเจ็บมือเองเสียมากกว่า

ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ฟ้องคุณพยัคฆ์บ้าง ว่าเธอน่ะแอบเข้ามานอนห้องฉันเอง...ไม่รู้นะ ว่าติดใจอะไรในตัวฉันหรือเปล่า ถึงได้กล้ามานอนรอให้ฉันทำ...แบบนี้

อะไรนะ! คุณบอกว่า ห้องนี้เป็นห้องของคุณอย่างงั้นเหรอ...นิดาทวนคำอย่างงุนงงเข้าไปกันใหญ่

ก็เออนะสิ จะแปลกใจทำไม อย่าบอกว่าเธอไม่รู้น่านพยัคฆ์ตีมึน เขาก็ไม่ได้คิดจะโกหกนิดาเสียหน่อยก็นี่บ้านของเขา เพราะฉะนั้นห้องทุกห้องในบ้านหลังนี้ก็ต้องเป็นของเขามันก็ถูกต้องแล้วนี่นา...

นิดามองสำรวจรอบๆห้องอีกครั้ง เธอเริ่มไม่แน่ใจขึ้นมาเสียแล้วสิ หรือว่าสายบัวจะพาเธอเข้าห้องผิด เพราะจะว่าไปแล้วในตู้เสื้อผ้าใบนั้น ก็ล้วนแล้วมีแต่ข้าวของเครื่องใช้ ที่เธอเห็นนายมืดเป็นคนเลือกซื้อมาหมดทุกชิ้น ตอนอยู่ในห้างสรรพสินค้าที่เขาเป็นคนพาเธอเข้าไป...

จริงด้วยสินะ...หรือแท้ที่จริงแล้วห้องนี้เป็นของนายมืดจริงๆ...เมื่อคิดได้ดังนั้น หญิงสาวก็อยากจะเอาหัวมุดดินหนีนัก รู้สึกอับอายขายขี้หน้าซะเหลือเกิน...

ความจริง ฉันต้องเป็นฝ่ายถามประโยคนี้กับเธอเสียมากว่านะนิดา เธอมานอนบนเตียงของฉันทำไม หรือว่าคันเลยอยากให้ฉันช่วยเกาให้ ฉันก็เคยดูเธอเอาไว้ไม่มีผิดเสียด้วยตอนก่อนจะเข้ามาในไร่ ทำไม...คงเข้าใจผิด คิดว่าห้องนี้เป็นห้องของนายพยัคฆ์เขาหรือไงล่ะ แม่หน้าวอกเนื้อหอม แต่ขอโทษนะ มันดันกลายเป็นห้องของไอ้ขี้ข้าอย่างฉันเข้า...ปลายเสียงน่านพยัคฆ์จงใจพูดจาเหยาะหยันหญิงสาว  แม้ใจจริงไม่ได้อยากจะพูดจาทำร้ายจิตใจของนิดาเลยแม้แต่น้อย แต่ก็เพราะนิสัยปากเสียของเขามันแก้ไม่หายสักทีนี่สิ จะทำอย่างไรได้ก็ปากมันพูดไปแล้ว...

มันจะมากเกินไปแล้วนะ ไอ้คนปากเสีย ฉันไม่ได้คัน และฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าห้องนี้เป็นห้องของคุณ ถ้าเพียงแค่ฉันรู้สักนิด ฉันจะไม่มีวันเข้ามาเหยียบย่ำ ให้ตัวเองต้องตกต่ำเพราะเกลือกกลั้วอยู่บนเตียงเดียวกับคนจิตใจสกปรกอย่างคุณเด็ดขาด และการที่ฉันเข้ามาทำงานในไร่แห่งนี้นั้น ฉันต้องการมาทำงานจริงๆ ไม่ได้ต้องการจ้องจะจับใครหน้าไหนทั้งสิ้น”  นิดาหยุดหายใจก่อนจะสะบัดร่างของตัวเองออก

“ปล่อย...ฉันต้องการจะออกไปให้พ้นๆจากห้องนี้เสียที คุณจะมากักขังฉันไว้ทำไม...

“ไอ้ที่พยายามดิ้นอยู่เนี่ย ต้องการหรือไม่ต้องการ คำพูดก็อย่างการกระทำก็อย่าง เธอนี่มันก็ร้ายไม่ใช่เล่นเหมือนกันเลยนะแม่ลิงหน้าวอก...” หญิงสาวถึงกับควันออกหูกับคำหยาบคายที่พ่นออกมาจากปากเสียๆของชายหนุ่ม ใบหน้าหวานนั้นขาวซีดสลับกับแดง เมื่อเธอทั้งโกรธและทั้งอาย เขากล้าดียังไง มาพูดจากล่าวหาโดยไร้ความจริงทุกประการ

คำพูดสวยหรูดีนะ แต่บังเอิญว่าฉันไม่คิดจะเชื่อเสียด้วยสิ ฉันว่านี้ยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำสิไม่ว่า พอถูกจับได้แล้วก็มาทำเป็นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ หึ...คงจะชินนิสัยมักง่ายเหมือนตอนอยู่กรุงเทพสิท่า...แม่สาวกรุงเทพฯใจแตก ฉันอยากจะรู้นัก เธอผ่านการมีผัวมาแล้วกี่คนกันแน่ แล้วถ้าจะรวมฉันเข้าไปด้วยอีกสักคนมันจะถึงร้อยหรือเปล่า...น่านพยัคฆ์ลอยหน้าลอยตาถามด้วยน้ำเสียงยียวน จึงเป็นจุดสิ้นสุดของความอดกลั้น ฝ่ามือน้อยยกขึ้นแหวกอากาศ ก่อนจะฝาดฝั่งลงยังใบหน้าของผู้ชายปากร้าย...

เพลียะ!!!!

เสียงฟาดฝ่ามือดังลั่นไปทั่วทั้งห้องนอน เมื่อความอดทนของนิดาสิ้นสุดลง ใบหน้าคมหันไปตามแรงสะบัดของฝ่ามือน้อยในทันที...

คนเลว! คุณกล้าดียังไงถึงมาพูดจาดูถูกคนอื่นให้เขาเสียๆหายๆ ฉันไปทำอะไรให้คุณเจ็บซ้ำน้ำใจนักหนาฮะ คุณถึงมากล่าวหาฉันจนไม่เหลือชิ้นดี...ฮือ...ฮือ...นิดาถึงกับปล่อยโฮอย่างสุดกลั้น เมื่อบาดแผลภายในใจถูกสะกิดขึ้นมาให้กลายเป็นแผลเหวอะหวะอีกครั้ง

เธอ!...กล้าดียังไงมาตบหน้าฉันฮะ...น่านพยัคฆ์ที่หันหน้ากลับมา เขาชี้หน้าหญิงสาวมือสั่นด้วยความโกรธกรุ่น ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าตบหน้าเขามาก่อน

แววตาของเสือเจ้าอารมณ์วาวโรจน์ดุดันขึ้น ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าตบหน้าเขาเลยสักคนเดียว แล้วนิดาเป็นใครถึงได้กล้ามาตบหน้าเขา น่านพยัคฆ์ถึงกับกัดฟันกรอดๆด้วยความโมโหสุดขีด โดยไม่คิดจะโทษตัวเองก่อนจะไปกล่าวหาคนอื่น ก็ไอ้ที่ถูกหญิงสาวตบหน้านั้นเป็นเพราะด้วยปากเสียๆของตัวเองแท้ๆ หาใช่เป็นเพราะความผิดของนิดาเลยสักนิด แต่คนพาลเมื่อพายุอารมณ์สาดสัดเข้าใส่จนล้นเอ่อ ก็หาสิ่งใดมายับยั่งให้คิดถึงความผิดชอบชั่วดีได้...

เมื่อนิดาเห็นแววตาสีสนิมวาวโรจน์ดูน่ากลัว  เธอเองก็ถึงกับกลัวจนลนลานขึ้นมา ร่างน้อยรีบขยับถอยห่าง แต่เพราะถูกร่างกายใหญ่โตทาบทับเอาไว้จนเกินครึ่ง เธอจึงหนีไปไหนไม่รอด เสือร้ายผู้เอาแต่ใจจึงฉุดรั้งร่างงาม กระชากทั้งคนทั้งชุดนอนของหญิงสาวออกตามแรงอารมณ์ จนเหลือแต่เพียงสองชิ้นน้อยปกปิดส่วนสงวนเอาไว้อย่างล่อแหลม...

โอ๊ย!!!นิดาถึงกับร้องเสียงหลง เมื่อเธอรู้สึกเจ็บแปล๊บตรงบริเวณผิวเนื้อเมื่อถูกเศษของชุดนอนบาดเข้ากับผิวกาย ร่างน้อยสั่นเทาด้วยความกลัว พยายามดิ้นรนหนีสุดชีวิต เพื่อเอาตัวรอดให้ได้ เมื่อใบหน้าถมึงทึงของคนเจ้าอารมณ์ฉกวูบลงมาเพื่อลงทัณฑ์คนกล้าดีที่บังอาจมาตบหน้าเขา....

ริมฝีปากหยักหนากระแทกลงเข้าใส่ริมฝีปากอิ่มอย่างรุนแรง จนหญิงสาวได้กลิ่นคาวของเลือด ไม่มีความอ่อนโยนในรสจูบนี้เลยสักนิด น่านพยัคฆ์ดึงดันจะเอาปลายลิ้นของตัวเองเข้าไปในโพรงปากอิ่มของหญิงสาวให้ได้ แต่นิดาไม่ยอม เธอเม้มริมฝีปากของตัวเองเอาไว้แน่น น่านพยัคฆ์เลยใช้มือใหญ่บีบขยำทรวงอกเต่งตึงจนเนินเนื้อขาวล้นทะลักง้ามนิ้วมือ นิดาเผยอปากขึ้นร้องด้วยความเจ็บปวด เลยเข้าทางชายหนุ่มทันที

 น่านพยัคฆ์รีบส่งปลายลิ้นของตัวเองเข้าไปกวาดชิมสำรวจความหอมหวานภายในโพรงปากของหญิงสาวทุกซอกทุกมุม บางคราก็แกล้งขบกัดริมฝีปากอิ่มจนร่างงามสะดุ้ง จนต้องส่งเสียงประท้วงออกไป เพื่อร้องขอให้เขาหยุด แต่ก็ดูจะไม่เป็นผล เมื่อเธอยิ่งส่งเสียงร้องขอ น่านพยัคฆ์ก็ยิ่งเพิ่มแรงลงทัณฑ์เธอหนักมือเข้าไปอีก...

อืม...อือ...อ่อย...นิดาถึงกับร้องคราง มือน้อยก็คอยแต่จะทุบตีร่างใหญ่พัลวัน แต่ร่างของเสือเจ้าอารมณ์ไม่แม้แต่จะระคายผิวเลยด้วยซ้ำ เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาบดจูบสูบวิญญาณหญิงสาวอย่างเอาเป็นเอาตาย

อาร์...หวานอะไรอย่างนี้แม่เนื้อหอม...น่านพยัคฆ์ขบเม้มริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาวเสียงดัง สลับกับพึมพำเสียงแหบพล่าด้วยความพึงพอใจกับรสชาติหวานลิ้นที่เขาได้รับจากหญิงสาว เมื่อรู้สึกพอใจกับความหวานจากโพลงปากแล้ว ชายหนุ่มจึงค่อยๆลากลิ้นใหญ่อันช่ำชองไล้ฉิมผ่านผิวเนื้อขาวนวลเนียนลงมาเรื่อยๆเริ่มตั้งแต่พวงแก้มเนียนละออจนถึงสิ่งยั่วยวนใจให้ไอ้ลูกชายเขาคึกคักมากที่สุด  น่านพยัคฆ์หยุดกึกโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เขารีบใช้ริมฝีปากใหญ่ขบเม้มลงบนหัวจงอยสีชมพูอ่อนซึ่งมันชูชันรอคอยให้เขาได้ดูดดื่มเพื่อดับกระหายหิวจนแทบขาดใจให้ได้

อย่า...ไม่นะ...ได้โปรดนิกลัวแล้ว...อย่าทำอะไรนิเลยนิดายังร้องขออ้อนวอนเขาจนน้ำตาแทบกลายเป็นสายเลือด แต่คนที่หลงมัวเมากับรสชาติถูกลิ้น ยังคงตั้งหน้าตั้งตาดื่มกินอย่างเอร็ดอร่อย

ไม่..พอก่อน...อย่าค่ะ...นิดาหลับตาพริ้มพรายหลุดเสียงควรญคราญแผ่วเบา เมื่อเธอถูกเขาระแลงปลายลิ้นลงบนยอดบัวงามทั้งสองข้างสลับกันไปมา ส่วนข้างไหนที่ว่างเว้นก็ถูกฝ่ามือใหญ่คลึงเคล้นจนนิดาอยากจะกลั้นใจตายไปเสียรู้แล้วรู้รอด

น่านพยัคฆ์กำลังเพลิดเพลินกับอารมณ์เร่าร้อนปนดิบเถื่อน  เขากระตุกมุมปากเมื่อเมียสาวใต้ร่างเริ่มตัวอ่อนระทวย นิ้วเรียวยาวจึงเริ่มทำงานกรีดกรายลงใต้ร่างกายสาว ชำแรกลีบผกามาสสีสวยสดออก แล้วกดนิ้วชี้เข้าไปเป็นการเบิกทาง เขาต้องการเร่งให้หญิงสาวผลิตน้ำหวานออกมาเยอะๆเพื่อให้เขาได้ดื่มกินดับกระหายหิว

โอ้ย! เจ็บค่ะ ได้โปรดเอามันออกไป อย่าทำอะไรนิอีกเลยนะคะ นิขอโทษ นิกลัวแล้ว...นิดานิ่วหน้าอ้อนวอนร้องขอด้วยความเจ็บปวด เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอมหลุดหายเข้าไปทักทายในเหลือบถ้ำหวงแหนของตัวเอง

อย่ามาทำเป็นสำออยไปหน่อยเลยน่านิดา! ของมันเคยๆกันดีอยู่ไม่ใช่หรือไง ต่อให้เธอแสดงให้ดูน่าสงสารมากแค่ไหน ฉันก็ไม่มีทางหลงกลเลห์มารยาเธอไปได้หรอก เลิกทำตัวอ่อนต่อโลกแล้วมาสนุกกับฉันให้สุดเหวี่ยงกันดีกว่านะ แม่เนื้อหวานของฉัน...น่านพยัคฆ์กัดฟันตวาดออกไปด้วยพื้นฐานนิสัยเป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่เป็นทุนเดิม จึงทำให้น่านพยัคฆ์หลงลืมความอ่อนโยนหมดทุกสิ่งทุกอย่าง ในเวลานี้อารมณ์ของชายหนุ่มเกินใครจะยับยั่งได้อีกต่อไป ทุกการระทำเต็มไปด้วยความดิบเถื่อน เขาต้องการเพียงลงโทษคนกล้าดีมาตบหน้าเขาเท่านั้น และนี้ก็เป็นบทลงโทษที่เขาจะมอบให้กับนิดา... 

ร่างงามถึงกับสะดุ้งเป็นพักๆ หญิงสาวปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาโดยไม่คิดจะเช็ดมันทิ้ง บางเวลาหญิงสาวต้องทนกัดฟันสะกดกั้นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเอาไว้ไม่ให้เขาได้สมใจ ว่าเธอนั้นรู้สึกเจ็บปวดกับการกระทำอันหยาบช้านี้ของเขามากเพียงใด ยิ่งเมื่อยามริมฝีปากร้ายกาจลากไล้ไปทั่วร่างงามของตัวเอง ยิ่งทำให้นิดาแทบจะกลั้นใจตายให้ได้ด้วยความแสบระคาย อาจเป็นเพราะใบหน้าคมเข้มของน่านพยัคฆ์เต็มไปด้วยหนวดเครา จึงทำให้ผิวขาวราวน้ำนมของนิดาเกิดลอยแดงขึ้นเป็นปื้นๆเต็มไปทั่วร่าง..

อืม...ดีเหลือเกินเมียจ๋า...น่านพยัคฆ์ร้องครางเมื่อใบหน้าคมคายเลื่อนลงมาจนเจอกับแอ่งน้ำทิพย์อย่างที่ตัวเองรอคอย เขาไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่นาที รีบก้มใบหน้าเข้าหาแหล่งอาหารชั้นเยี่ยมดูดกลืนสลับกับขบเม้มจนร่างของนิดาถึงกับสั่นคลอน นิดาต้องใช้มือน้อยอุดปากของตัวเองกันเสียงร้องด้วยความทรมาน ชายหนุ่มดื่มด่ำกับรสชาติหวานหอมจนอิ่มเปล้ก่อนจะเงยใบหน้าขึ้นมองร่างงาม เมื่อเขาได้ยินเสียงกรีดร้องพร้อมอาการกระตุกเกร็งของหญิงสาว นั้นหมายถึงเขาได้ส่งความสุขให้นิดาได้ไปเยือนเป็นที่เรียบร้อย ต่อไปก็ถึงตาเขาบ้าง...

ถึงตาฉันบ้างแล้วนะแม่เนื้อหวานร่านสวาทของฉัน...น่านพยัคฆ์ขยับกายขึ้นคล่อมร่างงามก่อนจะส่งตัวตนของเขาใส่เข้าไปในร่างงามจดสุดใจเพียงครั้งเดียว

กรี๊ด!!!ร่างงามผวาเฮือกด้วยความเจ็บทรมาน แต่คนเหนือร่างก็หาได้สนใจไม่ น่านพยัคฆ์ยังคงตั้งหน้าตั้งตากระแทกกระทั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย จับร่างบางพลิกไปพลิกมาตามแต่อำเภอใจ นิดาไม่อาจช่วยเหลือตัวเองได้เลย จนในที่สุดเสียงร้องโหยหวนดังสัตว์บาดเจ็บก็ร้องขึ้นลั่นห้อง เมื่อน่านพยัคฆ์พานิดาไปถึงฝั่งฝันพร้อมๆกัน ร่างใหญ่จึงกระตุกเกร็งปลดปล่อยเชื้อพันธ์เข้ากายสาวจนหมดทุกหยาดหยด ก่อนจะพลิกกายลงนอนหอบหายใจข้างๆกายหอมกรุ่น

พอหายบ้า จิตใต้สำนึกถูกผิดก็วิ่งชนเข้ามา ทำให้น่านพยัคฆ์อยากจะบ้าตายนัก ยิ่งมองเห็นร่องรอยตามเนื้อตามตัวของหญิงสาว น่านพยัคฆ์ก็แทบลืมหายใจ...

นิดารีบพลิกร่างหนีขยับไปนอนจนสุดปลายเตียง เธอรีบนอนหันหลังให้กับเสืออารมณ์ร้าย ปลดปล่อยให้สายน้ำตาชะโลมปลอบใจตัวเอง น่านพยัคฆ์เมื่อได้ปลดปล่อยอารมณ์ร้ายของตัวเอง ชายหนุ่มก็อยากจะทุบหัวตัวเองให้เจ็บๆนัก ยิ่งเมื่อเห็นแรงสะอื้นไห้ของร่างบางแล้ว ใจเขาก็ตกไปอยู่ยังตาตุ่ม แต่ก็ต้องทำเป็นฝืนใจรีบลุกขึ้นพาร่างใหญ่ของตัวเองเดินเข้าห้องน้ำปิดประตูเสียงดังปัง...

เวรแล้วไอ้พยัคฆ์...เขาไม่อาจทนเห็นน้ำตาของนิดาได้ ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยง้อใครเลยสักคนเดียว แล้วนี่เขาจะง้อนิดายังไงดีวะ...

คนสำนึกได้แต่ง้อไม่เป็น  ไม่รู้จะทำยังไงก่อนดี  ได้แต่ชกลมชกแล้งเป็นการทำโทษตัวเองอยู่ภายในห้องน้ำ ส่วนร่างบางภายนอกห้องน้ำก็เอาแต่นอนสะอื้นไห้จนตัวโยง...

 

*******************************

 

 

..


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha