สะใภ้ขัดดอก(จบบริบูรณ์)

โดย: กนกรส มาศอุไร



ตอนที่ 12 : Ep12 : ยุทธการอ้อนเมีย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ตอน...ยุทธการอ้อนเมีย

           

สะใภ้ขัดดอก
กนกรส
www.mebmarket.com
น่านพยัคฆ์ มีปมอดีตอันแสนเจ็บปวด เขาจึงหันหลังให้กับความรักอย่างไร้เยื้อใย จวบจนกระทั่งได้เจอกับดอกเบี้ยถูกใจ แม่เนื้อหอมคนงาม แม่นางฟ...


พอตกช่วงกลางคืนศึกขนาดย่อมก็บังเกิดขึ้น เมื่อนิดาไม่ยอมให้จอมวายร้ายเข้ามาในเขตพื้นที่ห้องนอนส่วนตัว  แต่น่านพยัคฆ์ดึงดันจะเข้าไปให้ได้ เป็นตายร้ายดียังไงเขาก็จะต้องเข้าไปให้ได้ด้วย  ก็เขาจะนอนกอดเมียซะอย่างใครจะมาห้ามเขาได้  กะอีแค่ประตูบานแค่นี้มีหรือจะทำอะไรเขาได้  หึ...รู้จักคนอย่างเขาน้อยไปเสียแล้วแม่เมียตัวหอมจ๋า...

            ไปไหนก็ไปเลยไป ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน...  เสียงหวานหลังประตูเหวใส่

            ก็จะนอนกับเมีย จะให้พี่ไปไหนได้ล่ะครับหนูนิจ๋า...อีกฟากหนึ่งส่งเสียงโต้กลับ อย่างไม่ยอมแพ้เช่นเดียวกัน

            จะไปไหนก็ไป นั่นมันเรื่องของคุณสิ ไม่เห็นจะเกี่ยวกับฉันนี่...

            เกี่ยวสิก็หนูนิเป็นเมียของพี่ ถ้าไม่ให้เกี่ยวกับเมียแล้วจะไปให้เกี่ยวกับใครได้ล่ะครับ...

            คนปากไม่ดี บอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่ใช่เมียของคุณ...  นิดาแทบอยากจะกระโจนออกไปขวนใบหน้าคนปากไม่ดีนัก ทีอย่างนี้มาบอกว่าเธอเป็นเมีย ตอนอยู่ต่อหน้าเพื่อนของเขา เขากลับวางเธออยู่ในฐานะเพียงคนงานในไร่เท่านั้น...

            หนูนิเป็นเมียของพี่ และพี่ก็จะนอนกับเมียของตัวเองเท่านั้นด้วย...คนหน้าไม่อายยังคงดึงดันตีมึนต่อไป คืนนี้ถ้าไม่ได้เข้าไปนอนกอดเมีย เขาก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น จะยืนส่งเสียงดังมันอยู่หน้าห้องนี่ล่ะ ถ้านิดาทนได้ก็ทนไป...

            ก็มันเรื่องอะไรกันเล่าที่เขาจะต้องยอมล่าถอยกลับไปนอนห้องของตัวเองให้เปล่าเปลี่ยวเอกาง่ายๆ ก็ในเมื่อตอนนี้เขามีเมียแล้ว ดั่งนั้นเขาก็ต้องนอนกับเมียสิถึงจะถูก คนหน้ามึนคิดเอาแต่ใจตัวเองโดยไม่เคยถามความสมัครใจของอีกฝ่ายว่าเขายอมรับตัวเองเป็นสามีของเขาหรือไม่...และถึงแม้นิดาจะไม่ยอมให้เขาเข้าไปแต่เขาจะเข้า เธอจะทำอะไรเขาได้ หนูกับราชพยัคฆ์เช่นเขามันต่างกันเห็นๆอยู่แล้ว น่านพยัคฆ์คิดอย่างลำพองใจ..

            หนูนิจ๋า...ให้ผัวนอนด้วยคนนะ ๆ ผัวอยากนอนกอดเมียตัวหอมเหลือเกิน อย่าใจร้ายกับผัวนักเลยนะ ผัวใจจะขาดอยู่แล้วเนี่ยเมียจ๋า...  น่านพยัคฆ์ลงทุนส่งเสียงออดอ้อนออเซาะสุดฤทธิ์สุดเดช  มันเป็นทษฎีแรกที่เหล่าบรรดาคนงานชายในไร่ของเขาต่างลงความเห็นมา และมันก็เป็นมติเอกฉันท์ของเสียงข้างมากเสียด้วย...

เมื่อเสียงข้างมาก บอกให้เขาปรับเปลี่ยนวิธีการพูดของตัวเองเสียใหม่ จากเดิมที่เขามักจะพูดจาแข็งเป็นมะนาวไม่มีน้ำ แถมยังไม่คิดจะรักษาน้ำใจใคร ก็หัดดัดเสียงให้อ่อนลง เพิ่มจริตจะก้านเข้าไปอีกสักนิด เพียงแค่นี้ แม่เมียตัวหอมของเขา ก็ขี้คร้านจะสิโรราบอยู่แทบเท้า ยอมขึ้นเตียงให้เขานอนกกกอดอย่างง่ายดาย โดยไม่ต้องใช้พละกำลังเข้าข่มเหงเหมือนเมื่อเช้านี้อีกด้วย...

ตอนแรกที่เขาฟังไอ้กลยุทธ์ที่พวกมันบอกว่าเด็ดดวง เขาก็แทบอยากจะเอาเท้ายันพวกมันสักโครมให้หายสะอิดสะเอียน มีอย่างที่ไหน ให้ผู้ชายเลี้ยงสุนัขไว้ในปากเป็นอาจิณเช่นเขา ไปพูดจาไพเราะอ่อนหวาน จ้ะ จ๋า แถมยังต้องปรุงแต่งจริตจะก้านบ้าบอเพิ่มเข้าไปอีกด้วย คิดแล้วขนในกายก็พากันลุกซู่ขึ้นมาทันควัน จนร่ำๆขามันจะกระตุกขึ้นมาฟาดปากไอ้พวกนี้เอาเสียดื้อๆ

มันต้องใช้กลยุทธ์ทำตัวให้น่ารักเหมือนแมวตัวน้อยเชื่องๆ กับคำพูดไพเราะเสนาะหูเข้าช่วย กี่รายต่อกี่ราย เป็นต้องตายเพราะกลยุทธ์เด็ดดวงนี้ทั้งนั้นแหละนาย เชื่อหัวไอ้เมืองสิ ไม่งั้นน้องโสภาแม่ยอดขมองอิ่มของเมืองจะติดเมืองงอมแงมอย่างนี่เหรอ...  รายแรกที่ยกมือขึ้นขอเสนอความคิดเห็นก็คือแม้นเมือง  เนื่องจากตัวเองได้เมียเด็กกว่าถึงยี่สิบปี ใครๆต่างก็ยกย่องให้เขาเป็นเอกบุรุษในเรื่องนี้ เพราะนอกจากอายุจะห่างกันเป็นรอบๆแล้ว แม่ภรรยาตัวน้อยก็ทั้งรักทั้งหลงแม้นเมืองยิ่งกว่าอะไรดี แบบว่าชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ก็ว่าได้...

            ใช่ๆนาย แดงก็เคยใช้ลูกไม้นี้เหมือนกันนะ ตอนอีลำใยมันจับได้ว่าแดงซ่อนเงินมันเมื่อเดือนก่อน ตอนแรกมันถือสากกระเบือจะมาเพ่นกบาลเอาให้ได้ แต่พอแดงใช้มารยาเข้าใส่ แกล้งบีบน้ำตาทำให้มันสงสารนิด โอ้ย!นาย มันแทบจะวางสากกระเบือลงไม่ทัน...  เมื่อมีเสียงหนึ่งเสียงสองสนับสนุนจึงตามมา แต่รายที่สองนี้บรรดาเพื่อนพ้องต่างส่ายหน้ามองมาอย่างไม่เชื่อถือสักเท่าไหร่นัก

 วางสากกระเบือแล้วร่อนจานใส่หัวเอ็งแทนจนเลือดอาบหน้าเอ็งอ่ะนะ ไอ้แดง...มืดแย้งขึ้นกลั้วเสียงหัวเราะ ส่วนบรรดาคนงานชายคนอื่นเมื่อได้ฟังต่างก็หัวเราะครื้นชอบอกชอบใจกันยกใหญ่  ก็ไอ้ริ้วรอยจางๆบนหน้าผากของคนเสนอความคิด ยังมีให้เห็นเป็นหลักฐานอยู่เลย แหมะ!มันยังหน้าด้านริอาจมาเสนอหน้ากับนายอีก...

พี่มืดก็...อย่าแซวกันสิ นั่นมันเกิดข้อผิดพลาดทางเทคนิคนิดหน่อย นายอย่าไปฟังพี่มืดนะ เชื่อแดงนี่รับรองเห็นผลทันตา...แดงไม่ยอมเสียหน้ารีบเสนอขึ้นใหม่

ผลทันตาเหมือนบนหัวกบาลเอ็งน่ะหรือวะไอ้แดง นี่เอ็งคงไม่คิดว่าไอ้รอยแผลเป็นบนหัวเอ็งนั่นคือรางวัลสำหรับมารยาหรอกนะ...  ลุงก่ำผู้มีอายุอาวุโสสุดอดหมั่นไส้ไอ้คนเสนอความคิดเห็นไม่ได้เลยสวนขึ้นมาอีกคน

ลุงก่ำอ่ะ...ล้อแดงทำไม แดงอายเป็นนะ เดี๋ยวไอ้พวกนี้ก็เอาไปล้อยันลูกแดงบวชกันพอดี...  คนหน้าบางบ่นกระปอดกระแปด

น่านพยัคฆ์ไม่ได้ปฏิเสธแต่ก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจยังไงบอกไม่ถูก เมื่อดูจากเสียงสนับสนุนอีกหลายเสียงที่ต่างเสนอกันขึ้นมา  ล้วนเป็นไปในทิศทางเดียวกันทั้งสิ้น นั่นก็คือ ให้เขาปรับปรุงเปลี่ยนแปลงนิสัยแข็งกระด้างของตัวเองเสียใหม่...

แล้วไอ้คำพูดหวานๆเนี่ยมันต้องพูดกันยังไงวะ ข้าพูดไม่เป็นกับเขาหรอกนะ  สู้ให้ข้าไปหาเรื่องชกต่อยกับคนอื่นยังจะง่ายเสียกว่าที่จะให้ข้าต้องมาทำอะไรก็ไม่รู้ ฟังดูโครตยากเลยวะ...

            เดี๋ยวมืดจัดการให้ก็ได้นาย สอ...บอ...มอ...อย...หอ...นายสบายใจได้เรื่องนี้...  มืดดีดนิ้วเปาะยักคิ้วไปยังบรรดาพวกพ้อง เมื่อมืดพอจะหาวิธีช่วยให้นายพูดจาหวานๆกับนางฟ้าของมันได้แล้ว

เออ...จะทำอะไรก็รีบๆทำกันเข้าเลยนะพวกเอ็ง เดี๋ยวคืนนี้ถ้าข้าอดนอนกอดเมียขึ้นมาเมื่อไหร่ รับรองพวกเอ็งทุกคนเดือดร้อนแน่  คนจะอ้อนเมียยังไม่วายข่มขู่ลูกน้อง  สายตาที่ใช้กวาดมองไปรอบๆโต๊ะดูหนักใจอยู่ไม่ใช่น้อย แม้แต่คำแรกที่จะงัดออกมาอ้อนเมีย เขายังคิดไม่ออกเลยสักคำเดียว...

เฮ้อ!...คำพูดหวานๆหากสาวใดได้ยินก็ต้องยอมใจอ่อนทุกรายไปนี่นะ มันก็คงจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับไอ้พวกนั้นอยู่หรอก เขาไม่เถียง แต่สำหรับเขา...จะมีใครรู้บ้างไหมว่ามันสุดแสนจะเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหน ก็กว่าเขาจะหลุดคำพูดฟังดูเลี่ยนหูแต่ละคำแต่ละประโยคออกมาได้ เขาก็แทบจะถอดใจไปตั้งหลายหน แต่เพื่อเมียสุดที่รัก ตอนนี้อะไรเขาก็ยอมทำทั้งนั้นแหละ ต่อให้ต้องไปบุกน้ำลุยไฟ เขาก็จะทำ...

หนูนิครับ เปิดประตูให้พี่พยัคฆ์เข้าไปหน่อยนะครับ...นะครับคนดีของผัวจ๋า...น่านพยัคฆ์รีบคลี่แผ่นกระดาษในกระเป๋ากางเกงออก กวาดสายตาสีสนิมเหล็กอ่านตัวอักษรแต่ละประโยคแต่ละบรรทัดด้วยความตั้งใจจริง

เฮ้ย!!! ทำไมมันหวานเลี่ยนพิกลจังวะ...ถึงแต่ละประโยคจะดูเลี่ยนๆไปบ้าง แต่น่านพยัคฆ์ก็อดนึกขอบคุณ ไอ้บรรดาสามีแห่งชาติทั้งหลายไม่ได้ พวกมันช่างสรรหาคำแต่ละคำได้หวานเลี่ยนชวนอาเจียนดีแท้...น่านพยัคฆ์ต้องแอบกลืนน้ำลายส่ายหน้ากับประโยคเด็ดของลูกน้อง แต่ก็ต้องยอมพูดเพราะเลี่ยงไม่ได้...

 เอาวะเป็นไงเป็นกัน...ชายหนุ่มให้กำลังใจตัวเองให้ฮึดขึ้นสู้อีกครั้งหนึ่ง  อุปสรรคแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก ในเมื่อรางวัลแห่งชัยชนะในครั้งนี้  มีแม่เนื้อหอมรสชาติหวานลิ้นกำลังรอให้เขาเข้าไปเชยชิมอยู่ด้านหลังประตูนั่น  เพียงน่านพยัคฆ์นึกถึงความหอมหวานไปทั้งเนื้อทั้งตัวของแม่เมียตัวหอม กำลังใจเลยมาเต็มร้อยอีกครั้งเลยทีนี้...

แต่คนฟังอยู่อีกด้าน ก็หาได้คิดจะยอมหรือใจอ่อนเปิดประตูให้คนอยากอ้อนเมียอีกด้านเข้ามาได้ง่ายๆไม่ แล้วยิ่งมาได้ฟังคำพูดหวานหูชวนให้อาเจียนของน่านพยัคฆ์ นิดาก็แทบอยากจะเก็บกระเป๋าแล้วหนีออกจากไร่แห่งนี้เสียเร็วๆเท่าไหร่ยิ่งดี...

คนอะไรพูดออกมาแต่ละคำ  ไม่นึกละอายแก่ใจเอาเสียบ้างเลย เธอไม่ได้สมยอมพร้อมใจเป็นเมียเขาเสียหน่อย เขาใช้กำลังกับความเหนือชั้นกว่า บังคับข่มเหงรังแกเธอต่างหากเล่า ผู้ชายปากเสียงอย่างเขา เธอไม่เสียเวลามองให้เปลืองลูกตาหรอก ถ้าเขาไม่ใช่กำลังขืนใจเธอ มีเหรอเธอจะยอมเขาแบบนี้ได้ บอกเลยว่าไม่มีทาง...

เมียจ๋า เปิดประตูให้ผัวเข้าไปหน่อยสิ ผัวง่วงนอนแล้ว...

หยาบคาย คนปากไม่ดี คุณไม่ใช่ผัวฉันนะ อย่ามาปากเสียพูดจาพล่อยๆให้ฉันนึกรังเกียจคุณไปมากกว่านี้อีกเลยคุณน่านพยัคฆ์ แล้วก็ช่วยกลับห้องของคุณไปได้แล้ว ถ้าง่วงนักก็กลับไปนอนห้องของคุณสิ นี่มันห้องของฉัน หรือคุณจะบอกว่านี่เป็นบ้านของคุณอีก ถ้างั้นฉันจะไปนอนกับสายบัวแทนก็ได้...เสียงเล็กเหวใส่ใบหน้าบูดบึ้ง นิดาโกรธจนลมแทบจะออกหูได้ ผู้ชายอะไรหน้าไม่อาย เที่ยวมาขี้ตู่ เรียกคนอื่นว่าเป็นเมียของตัวเอง เธอไม่ยอมรับเขาให้มาเป็นสามีหรอก ผู้ชายปากเสีย บ้าอำนาจอย่างเขา อย่างมากก็เป็นได้แค่คนรู้จักกันเท่านั้นแหละ  อย่าหวังจะได้เป็นอะไรกับเธอมากกว่านั้นเลย  พอตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่น ไม่เห็นเขาจะอ้างสิทธิ์ความเป็นผัวเป็นเมียกับเธอสักคำเดียว แต่กลับผลักไส แนะนำเธอเป็นเพียงคนงานในไร่ของเขาเท่านั้น แต่พอตอนนี้ เขากลับจะมาตีมึนยัดเยียดสิทธิ์บ้าบอนั้นให้กับเธอ ถึงเธอจะมีอะไรกับเขาไปแล้วก็จริงอยู่ แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะนำมากล่าวอ้างได้ ไม่อย่างงั้นเขาก็คงจะมีเมียเป็นร้อยเป็นพันคนไปแล้วล่ะมั้งถ้าเขาจะอ้างสิทธิ์แบบนี้กับเธอ...

เขาคงมีความปรารถนาต้องการอยากหาที่ระบายกำหนัด คุณค่าของเธอที่มีต่อเขา ก็คงเป็นได้เพียงแค่นี้สินะ นิดาก้มใบหน้าหวานลงน้ำตาซึมออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรู้สึกรวดร้าวในจิตใจ เหตุเพราะเธอเกิดมาต่ำต้อยด้อยค่าใช่ไหม เขาจึงตีค่าตั้งราคาเธอเป็นเพียงเมียเอาไว้ขัดดอก หากเขาใช้จนเบื่อแล้วก็คงจะโยนทิ้ง เธอก็คงไม่ต่างจากเศษขยะกองนึง เมื่อหมดประโยชน์ก็หมดความหมายไร้ค่าไร้ราคา คงไม่เหลือคุณค่าใดเอาไว้ให้ตัวเองรู้สึกภูมิใจอีกต่อไป...

ไม่จ้ะไม่ หนูนิไม่ต้องไปนอนที่ไหนหรอกนะคนดี แล้วบ้านนี้มันก็เป็นของหนูนิเหมือนกัน ของๆผัวก็ย่อมเป็นของๆเมียเหมือนกันล่ะครับ...  น่านพยัคฆ์พูดไหลลื่นโดยไม่ต้องท่องสคิปในแผ่นกระดาษสักตัวเดียว เพียงแค่ได้ยินเมียบอกจะไปนอนห้องอื่นแทนแค่นั้น

            หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ...คนน่ารังเกียจ

            หนูนิจะเกลียดผัวของตัวเองได้ยังไง...

ทำไมฉันจะเกลียดคุณไม่ได้ ก็ในเมื่อคุณไม่ใช่สามีของฉันจริงๆสักหน่อย คุณพูดเองเออเองอยู่คนเดียว ฉันไม่ยอมรับ ฉันเหนื่อย อยากจะพักแล้ว คุณกลับไปเสียเถอะค่ะ...

             เราช่วยกันทำทั้งสองฝ่ายต่างหากล่ะหนูนิ...นี่หนูนิกะจะฟันพี่พยัคฆ์แล้วทิ้งอย่างงั้นเหรอ...พี่ไม่ยอมนะ ยังไงหนูนิก็ต้องรับผิดชอบพี่...คนหน้ามึนถึงกับมึนหนักเข้าไปอีก คนฟังถึงกับอ้าปากค้างนึกไม่ถึงว่าเขาจะกล้าพูดจาออกมาได้หน้าตบเยี่ยงนี้ จนร่ำๆนิดาอยากจะเปิดประตูออกไป แล้วตะกุยใบหน้าหล่อเหลาของเขาให้หายเจ็บแค้นใจนัก

รับผิดชอบบ้าบอของคุณนะสิ คนอะไรยิ่งพูดก็ยิ่งไปกันใหญ่ ฉันจะนอนแล้วคุณก็ไปพักผ่อนเถอะค่ะ...  นิดาเบื่อที่จะพูดกับคนพูดจาไม่รู้เรื่อง เธอเลยออกปากไล่ส่งเขาอีกครั้ง

งั้นหนูนิก็เปิดประตูให้พี่เข้าไปหน่อยสิ พี่จะได้พักตามที่หนูนิอยากให้พี่พักไง อีกอย่างหนูนิก็จะได้นอนด้วย แฟร์ๆทั้งสองฝ่ายเลยเห็นไหมที่รัก...

            แฟร์กับผีคุณนะสิคนบ้า งั้นก็ตามสบายคุณเลยแล้วกัน ถ้าอยากจะยืนอยู่อย่างงั้นทั้งคืนก็ตามสบายนะคะ ฉันไปนอนก่อนล่ะ ราตรีสวัสดิ์...เอ่ยจบนิดาสะก็บัดหน้าใส่ประตูค้อนลมค้นแล้งไปตามประสา ก่อนหญิงสาวจะหันหลังให้ประตูห้องเพื่อตัดความรำคาญ ขืนถ้าเธอยังยืนพูดจาโต้ตอบกับเขาอยู่แบบนี้ ทั้งคืนเธอก็คงไม่ต้องนอนกันล่ะ...

แต่ก่อนที่นิดาจะเดินไปจากตรงจุดนั้น หญิงสาวยังไม่ลืมที่จะหันไปเข็นเอาเก้าอี้ตัวใหญ่ยักษ์ที่คิดว่ามันพอจะป้องกันได้อีกชั้น  หากอีกฝั่งหากุญแจสำรองมาเปิดและดันประตูเปิดเข้ามา อย่างน้อยมันก็ต้องติดเก้าอี้ตัวนี้จนเปิดเข้ามาไม่ได้...

             หนูนิ...หนูนิ...เปิดสิ หนูนิ...โธ่โว้ย...น่านพยัคทั้งเรียกทั้งเคาะบานประตูเสียงดังโครมคราม แต่ก็ได้รับความเงียบเป็นการสะท้อนกลับมา ชายหนุ่มไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวใดๆจากอีกฝั่งหนึ่งอีกแล้ว  และเมื่อเขาเอาใบหูแนบชิดกับบานประตูเพื่อจะฟังเสียงความเคลื่อนไหวของฝั่งตรงข้าม ดูเหมือนทุกอย่างจะเงียงกริบไปแล้วเช่นกัน...

 น่านพยัคฆ์ได้แต่ฮึมๆในใจด้วยความหงุดหงิด ใครว่านิดาอ่อนหวานนุ่มนวลไม่ทันคน เจ้าหล่อนนะดื้อแสนดื้อน่ะสิไม่ว่า คอยดูนะ เขาไม่ยอมล่าถอยง่ายๆหรอก ถ้ามันเข้าทางประตูไม่ได้ เขาก็มีทางอื่นให้เข้า ฮึ...ฮึ...นึกว่าจะรอดเงื้อมมือของเขาง่ายๆเหรอแม่เมียตัวหอม คอยดูนะถ้าเขาเข้าไปได้เมื่อไหร่ล่ะก็ จะจับฟัดเสียให้หายหมั่นเขี้ยวเลย..

น่านพยัคฆ์รีบผละออกจากบานประตูใหญ่  เขาเดินผิวปากไปด้วยสายตามุ่งมั่น เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าเขาจะเข้าทางไหนแทนดี  ชายหนุ่มไม่ได้อนาทรร้อนใจที่เข้าห้องเมียตัวเองไม่ได้ ยังไงคืนนี้ซะเขาก็ต้องได้นอนกอดร่างนุ่มนิ่ม น่านพยัคฆ์ซะอย่าง ไม่มีคำว่าอยากได้แล้วจะไม่ได้หรอกนะจะบอกให้...

************************

 

          

 

            ตุ๊บ!!!!

เสียงเหมือนของหนักหล่นลงกระแทกสู่พื้นดังขึ้นโดยเจ้าของห้องไม่ได้เอะใจอะไรเลยสักนิด  ว่าเธอกำลังจะมีภัยอันตรายมาเยือนโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว นิดามัวแต่ชำระร่างกายภายในห้องน้ำ เพื่อทำให้ตัวเองได้รู้สึกสดชื่นมากขึ้น หลังจากวันนี้ทั้งวันเธอมัวแต่ขลุกตัวเองอยู่ภายในโรงอาหารของไร่จนถึงเย็น ก่อนเจ้าของไร่จะถือวิสาสะฉุดกระชากเธอกลับเข้าบ้านของเขาโดยมีสายตาของคนงานภายในไร่ต่างมองมาด้วยแววตาตกตะลึง...

และเป็นเพราะเสียงจากสายน้ำฝักบัว  เมื่อมันกระทบกับพื้นปูน เสียงจึงดังกลบเสียงก๊อกแก๊กด้านนอกจนหมดสิ้น มันเลยไปเข้าทางให้จอมเจ้าเล่ห์ได้ย่องเข้าห้องเมียสาวได้อย่างสะดวกสบายใจไปโดยปริยาย...

นิดาเองก็ไม่ทันนึกถึงบานหน้าต่างเลย เมื่อเธอเปิดมันเอาไว้เพื่อรับลมเย็น ไม่ได้เฉลียวใจคิดจะปิดมันก่อนเธอเดินเข้าไปอาบน้ำเลยด้วยซ้ำ เพราะไม่คิดว่าจะมีใครหน้าไหนกล้าปีนมันเข้ามาหาเธอได้ เมื่อดูจากความสูง ก็ดูจะหลายเมตรอยู่เหมือนกัน   เธอจึงระวังแค่บานประตู และก่อนเธอจะเข้าไปอาบน้ำ เธอก็ไปลากเก้าอี้อีกตัวมาเสริมความหนาแน่นเอาไว้เพื่อความมั่นใจ อย่างไรเสียน่านพยัคฆ์ก็ไม่สามารถพังทลายเก้าอี้พวกนั่นเข้ามาได้ง่ายๆอย่างแน่นอน...

เฮ้อ! ทางสะดวกเสียด้วยโว้ย...น่านพยัคฆ์กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเขาปีนหน้าต่างเข้ามาแล้วกลับพบว่าแม่ภรรยาตัวหอมของเขากำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำพอดี

ฮึ...คราวนี้เธอเสร็จฉันแน่ แม่เมียจอมดื้อด้านของฉัน...คนเจ้าเล่ห์หันไปยักคิ้วใส่บานประตูห้องน้ำ

หลังจากนิดาได้รับอิสระจากจอมวายร้ายเมื่อช่วงบ่าย เพราะมีคนงานชายวิ่งมาตามเขา ว่าเกิดปัญหาเครื่องจักรขัดข้อง น่านพยัคฆ์เลยต้องรีบไปดู ทิ้งให้เธออยู่กับสายบัวเพียงสองคน ถึงแม้ว่าก่อนหน้านั้น เธอจะมีคุณหมอสันตินั่งสนทนาอยู่เป็นเพื่อนด้วย แต่เขาก็อยู่ได้เพียงชั่วระยะเวลาไม่นานเท่าไหร่นัก เมื่อเจ้าของไร่คอยแต่จะหาเรื่องขับไล่ให้คุณหมอกลับไปโรงพยาบาลเสียเร็วๆ กับประจวบเหมาะมีเคสเร่งด่วนเข้ามา คุณหมอสันติจึงต้องขอตัวกลับไปทำงาน น่านพยัคฆ์แทบจะร้องตะโกนไชโยออกมาดังๆ เมื่อไอ้หมอเพื่อนทรยศกลับไปทำงานได้เสียที นิดาเลยชักชวนสายบัวพากันเดินตรงลิ่วไปยังโรงอาหารของไร่ เมื่อเธอไม่ชินนักกับการนั่งๆนอนๆอยู่เฉยๆโดยไม่หางานอะไรทำสักอย่าง เธอใช้เวลาขลุกตัวเองอยู่ในนั้นตลอดทั้งวันก็ว่าได้...

            หญิงสาวคอยช่วยหยิบจับทำอาหารอย่างคล่องแคล่วจนได้รับคำชมจากบรรดาพวกแม่ครัวทั้งหลาย ไม่ใช่เพียงแค่เรื่องทำอาหารแม้แต่นิสัยใจคอของเธอก็ทำให้เป็นปลื้มกันโดยถ้วนทั่ว กับความอ่อนน้อมถ่อมตน และยังไม่ถือเนื้อถือตัวเป็นกันเองกับทุกคนอีกด้วย...

 นิดาเลยได้ใจจากบรรดาพวกคนงานทั้งในครัวและในไร่ไปแบบเต็มๆ สร้างความขุ่นใจให้กับหญิงสาวอีกคนให้เกิดแรงริษยามากยิ่งขึ้นเข้าไปอีก เมื่อโฉมฉายนำปิ่นโตมาให้น่านพยัคฆ์ในไร่ แล้วบังเอิญเดินผ่านมาทางห้องครัวพอดี กับได้ยินเสียงหัวเราะพูดคุยกันสนุกสนานดังเล็ดรอดออกมาจากด้านในโรงครัวใหญ่

ด้วยความสงสัยโฉมฉายเลยเดินเข้าไปแอบดู จึงได้ทันเห็นนิดากำลังพูดคุยเป็นกันเองกับพวกคนงานต่ำต้อยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม โดยเฉพาะกับพวกบรรดาแม่ครัวปากร้ายทั้งหลาย  จึงยิ่งทำให้โฉมฉายรู้สึกหงุดหงิดหมั่นไส้ในตัวของนิดามากขึ้นทบทวีคูณไปอีก เพราะเท่าที่ผ่านมา ไม่เคยมีสักครั้งที่แม่พวกปากร้ายในห้องครัวใหญ่นี้ จะพูดจาดีๆกับเธอ ส่วนใหญ่ก็เอาแต่พูดจาเหน็บแนมจิกกัดเธอเป็นการตอบโต้...

ไฟริษยาในใจโหมกระพือขึ้น เมื่อสัญญาณบางอย่างร้องเตือน โฉมฉายสัญญากับตัวเอง เธอจะต้องหาทางกำจัดนิดาออกไปให้พ้นจากไร่นี้ให้เร็วที่สุด เมื่อเธอสัมผัสถึงบางอย่าง นิดากำลังจะเข้ามาแย่งน่านพยัคฆ์ไปจากเธอ ถ้าขืนปล่อยเอาไว้เนิ่นนานกว่านี้ เธอจะต้องชวดอดได้น่านพยัคฆ์มาเป็นสามีของตัวเองอย่างแน่นอน...

วันนี้คุณนิไม่ต้องไปดูแลนายสิงห์หรอกหรือคะ ถึงได้มาช่วยงานป้าในห้องครัวนี้ได้...  ลำเจียกหัวหน้าแม่ครัวใหญ่เป็นคนเอ่ยถามขึ้น เมื่อวันนี้ทั้งวันไม่เห็นนายหญิงคนงามจะออกห่างจากห้องครัวไปไหนเลย

วันนี้ไม่ต้องค่ะ คุณน่านพยัคฆ์อนุญาตให้นิเริ่มทำงานได้พรุ่งนี้...นิดาเอี้ยวตัวไปตอบแม่ครัวใหญ่ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะยกทัพพีขึ้นชิมน้ำแกงจืด เป็นแกงที่ป้าลำเจียกบอกว่า น่านพยัคฆ์สั่งให้ทำทุกวันห้ามขาดแม้แต่วันเดียว...

นายของป้าลำเจียกชอบทานแกงจืดหรือคะ นิเห็นวันนี้ก็ทำอีกแล้ว...  เพราะเท่าที่เธอเห็นเมณูของวันนี้ กับข้าวอย่างอื่นก็ไม่เห็นป้าลำเจียกจะทำซ้ำกับเมณูของเมื่อวาน เห็นมียกเว้นก็แต่แกงจืดนี่แหละที่ทำให้นิดานึกสงสัยขึ้นมา...

ค่ะ...พึ่งจะมาชอบก็เมื่อวานนี่เอง...  ป้าลำเจียกตอบพร้อมรอยยิ้มติดมุมปาก ก็คงจะชอบตั้งแต่นายหญิงใช้ให้สายบัวเอาไปให้นายพิเศษนั่นแหละ ป้าลำเจียกแอบคิดอยู่ในใจ...

นิดาพยักหน้ารับแบบแกนๆไปอย่างงั้นเอง ทั้งที่ก็รู้สึกแปลกๆกับคำว่า ...พึ่งจะมาชอบก็เมื่อวานนี้ แล้วมันหมายความอะไร พึ่งจะมาชอบ...

หรือคะ...  ป้าลำเจียกยิ้มรับใบหน้างงๆของนายสาว

 

*******************

ซู่...ซู่...ซู่...เสียงน้ำในห้องน้ำยังคงดังขึ้นเป็นระยะๆ บ่งบอกถึงภายใน คนอาบยังคงไม่เสร็จสิ้นภารกิจส่วนตัวง่ายๆ ตอนนี้ร่างใหญ่โตของคนอยากอ้อนเมีย เมื่อกระโดดมายืนบนพื้นห้องได้อย่างปลอดภัย จึงชะโงกใบหน้าอันหล่อเหลาในแบบของชายไทยส่งซิกให้ลูกน้องคู่ใจเอาบันไดไปเก็บได้ มือใหญ่ก็โบกสะบัดขับไล่ลูกน้องอีกคนให้ไปไกลๆ เนื่องจากภารกิจเบื้องต้นสำเร็จลุล่วงผ่านพ้นไปได้ด้วยดี...

น่านพยัคฆ์ถึงกับยิ้มกว้างให้กับตัวเอง เมื่อเขาได้นำร่างอันทรงเสน่ห์มายืนอยู่ภายในห้องของแม่เมียตัวหอมเป็นผลสำเร็จตามที่คิดเอาไว้แต่แรก...

ก็บอกแล้ว ไม่มีอะไรที่ไอ้น่านพยัคฆ์คนนี้อยากได้แล้วจะไม่ได้...

น่านพยัคฆ์ได้ยินเสียงน้ำดัง ซู่ซ่า จึงรีบเคลื่อนย้ายตัวเองไปนอนเอกเขนกบนเตียงขนาดกว้าง ด้วยความสบายอกสบายใจ สองลำแขนช้อนไว้ใต้ศีรษะใหญ่ของตัวเอง ส่วนลำขายาวก็กระดิกอย่างสบายอารมณ์ เขานอนรอให้ร่างหอมละมุนออกมาเสียก่อน โดยสายตาคมจ้องเขม็งไปยังประตูห้องน้ำไม่ให้คลาดสายตาเพียงสักนิด เขาเพียงรอให้แม่เมียตัวหอมเปิดประตูห้องน้ำออกมา แล้วทีนี้ล่ะก็ คอยดูนะ เขาจะจับร่างนุ่มนิ่มมาฟัดเสียให้หายพยศเลย...

 

***********************


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha