สะใภ้ขัดดอก(จบบริบูรณ์)

โดย: กนกรส มาศอุไร



ตอนที่ 27 : Ep27 : แม่เสือสาว2


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


ตอน...แม่เสือสาว2


เมื่อสุดาพรรณใช้ให้มารดาโทรไปขอความช่วยเหลือจากทางไร่ราชพยัคฆ์  และได้รับการตอบรับว่าทางนั้นจะให้ความช่วยเหลือ   หญิงสาวก็ถึงกับเนื้อเต้น เมื่อแอบคิดเข้าข้างตัวเอง  ทางนั้นคงอยากได้เธอเป็นลูกสะใภ้  ถึงได้ยอมให้ความช่วยเหลืออย่างง่ายดายโดยไม่อิดออดเลยสักคำนิดเดียว...

เขาบอกจะให้คนทางไร่ขึ้นมาจัดการให้น่ะลูก...   คุณหญิงเพียงใจซึ่งตอนนี้มีใบหน้าหม่นหมองลงมาก  เพราะนางหมดกำลังใจจะลุกขึ้นมาดูแลตัวเอง  เอ่ยบอกกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหย อาการของสามีนางถึงจะพ้นขีดอันตราย แต่ก็ต้องรอลุ้นอีกที  หากคุณชาติชายรู้สึกตัวขึ้นมา  ระบบร่างกายจะกลับคืนภาวะปกติทุกอย่างหรือไม่...

หรือคะคุณแม่...ดีจริง เห็นไหมคะว่าพวกนั้นต้องยอมช่วยเหลือเราอย่างที่หนูบอกเอาไว้...

นั่นสิ...ทำไมถึงได้ยอมช่วยเราง่ายๆนะ   แม่ยังไม่ทันได้บอกอะไรกับทางไร่นั้น คุณสิงห์ก็ตอบตกลงกลับมาทันที

ก็คุณลุงคงอยากให้แพรไปเป็นลูกสะใภ้ของท่านน่ะสิคะ คุณแม่หายสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปได้เลย  คนเข้าข้างตัวเองเฉลยให้มารดาได้ฟังด้วยรอยยิ้ม

จริงด้วยสิ แม่ก็ลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเลยค่ะ  ก็นังนิดามันเล่นหนีหายออกจากบ้านไปนานขนาดนี้แล้ว  พวกนั้นคงไม่หน้าโง่เพื่อจะรอมันหรอกนะ  คงจะเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นลูกสาวคนสวยของแม่แทน...

แล้วนี่คงจะเป็นพี่พยัคฆ์แน่ๆที่จะเป็นคนขึ้นมาจัดการปัญหาให้เรา  คุณแม่เห็นด้วยกับแพรไหมคะ...  พอพูดถึงชายหนุ่มสายตาคนพูดก็แพรวพราวขึ้นมา  เมื่อเธอนึกไปถึงใบหน้าอันหล่อเหลากับหุ่นสูงใหญ่ดูน่าเกรงขามของน่านพยัคฆ์  ความอยากบางอย่างก็บังเกิดขึ้นในหัวใจ

แม่ก็ไม่ทราบเหมือนกันจ้ะลูก...แล้วนี่แต่งตัวซะสวยจะออกไปไหนหรือคะ หรือมีนัดกับลูกชายท่านรัฐมนตรีอีกแล้ว  คุณหญิงสำรวจเครื่องแต่งกายลูกสาวที่วันนี้แต่งตัวเปิดโชว์เนื้อหนังมากผิดปกติ  พาดพิงไปถึงชายหนุ่มที่กำลังมีข่าวพัวพันกับบุตรสาวของตัวเองอยู่ในขณะนี้

เปล่าหรอกค่ะ แพรกับเขาเลิกกันแล้ว คุณแม่ไม่ต้องพูดถึงเขาให้แพรได้ยินอีกนะคะ แพรเบื่อ... 

สุดาพรรณสะบัดเสียงหงุดหงิดเมื่อชายหนุ่มนักรักคนล่าสุด  ซึ่งมีดีกรีเป็นถึงลูกชายท่านรัฐมนตรี  ดันมาเขี่ยเธอทิ้งไปเมื่อวันก่อน  ตอนเธอแกล้งทำเซอร์ไพรส์หวังให้เขาประหลาดใจโดยการบุกไปหาเขาถึงคอนโด  แต่กลับพบว่าเขามีผู้หญิงอื่นอยู่ในห้องนั้น  สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บใจยิ่งกว่า  เมื่อเขาเลือกแม่นั่นไม่ได้เลือกเธอ...

อ้าว...งั้นลูกแพรจะแต่งตัวไปไหน?”

ก็ไปโรงพยาบาลอย่างไรล่ะคะ ถามมาได้คุณแม่เนี่ย...  สุดาพรรณตอบมารดายิ้มๆพร้อมกับยักไหล่สวยเก๋

ไปโรงพยาบาล?หรือคะ!...   คุณหญิงร้องอุทานไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองสักเท่าไหร่  นี่มันก็ผ่านไปหลายวันนับตั้งแต่คุณชาติชายเข้าโรงพยาบาล  แต่สุดาพรรณซึ่งเป็นถึงลูกสาวแต่กลับไม่เหลียวแลหมั่นคอยไปหาบิดาเท่าที่ควร  แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น  ทำไมลูกสาวสุดที่รักของนาง  ถึงได้ลุกขึ้นมาแต่งตัวเสียสวยแฉล้มเยี่ยงนี้ได้

ด้วยชุดนี้เนี่ยนะคะลูกแพร?...”   คุณหญิงขมวดคิ้วลงมองดูชุดที่ลูกสาวสุดที่รักสวมใส่และบอกกับเธอว่าจะไปโรงพยาบาล

ค่ะ...ทำไมคะ  ชุดนี้มันไม่สวยพอหรือว่าติดขัดตรงไหน คุณแม่ช่วยดูให้แพรทีสิคะ แพรจะใส่ไปต้อนรับพี่พยัคฆ์เขาน่ะค่ะ...   สิ้นคำสุดาพรรณก็ลุกพรวดหมุนตัวให้มารดาช่วยดูความสวยอีกแรง  เมื่อชุดนี้เธอเลือกแล้วที่จะใส่ไปให้น่านพยัคฆ์ได้ตะลึงจนตาค้างถึงความสวยไม่เป็นสองรองใครของเธอ  ในเมื่อด้านหน้ามันโชว์หน้าอกขาวอวบให้เห็นเกือบจะครึ่งเต้า  ส่วนทางด้านหลังก็คว้านโชว์แผ่นหลังขาวเนียนไปจนสุดสะโพกงาม

สวยค่ะสวย...ลูกแม่จะใส่ชุดอะไรก็สวยไปหมดนั่นล่ะค่ะ...   คนที่ไม่เคยขัดใจกันสักเรื่องตั้งแต่เล็กยันโต  เออออไปกับลูกสาวกวาดสายตามองด้วยความชื่นชม  ไม่ว่าสุดาพรรณจะทำอะไรนางก็มักจะเห็นดีเห็นงามตามไปหมดทุกเรื่อง   ถึงครั้งนี้นางจะรู้สึกค้านกับความเหมาะสมทั้งสถานที่และเวลา  แต่คุณหญิงเพียงใจกลับทำนิ่งเฉยไม่ได้เอ่ยคัดค้านอย่างที่นางรู้สึกออกไปกับลูกสาวของตัวเอง...

หึ...ก็ดีเหมือนกันหากน่านพยัคฆ์ได้มาเห็นความสวยเซ็กซี่ของสุดาพรรณเข้าวันนี้ นางจะได้สบายตัวตามไปด้วย  และคราวนี้นางคงจะมีเงินเข้าบ่อนได้ตลอดชีวิตโดยไม่ต้องหยิบยืมใคร  แค่เพียงได้คิดว่าจะได้เจ้าของไร่ราชพยัคฆ์มาเป็นลูกเขย  คุณหญิงเพียงใจก็อดเนื้อเต้นตามบุตรสาวไปด้วยไม่ได้อีกคน...

สองแม่ลูกต่างมองตากันแล้วระบายยิ้มออกมา   ความหวังเส้นสุดท้ายกำลังจะโบยบินมาอยู่ในกำมืออีกไม่กี่อึดใจ   สุดาพรรณสาบานกับตัวเองเอาไว้อย่างมั่นเหมาะ  เธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อดึงน่านพยัคฆ์ให้มาอยู่ในกำมือของเธอให้จงได้...

หญิงสาวระบายยิ้มอ่อนให้มารดาอีกครั้งก่อนจะสะบัดก้นงอนงามก้าวเดินออกไปนอกประตูบ้าน  จุดมุ่งหมายของเธอก็คือโรงพยาบาลซึ่งจะมีเทพบุตรสุดหล่อล่ำแถมร่ำรวยมหาศาล  มาตกอยู่แทบเท้าเพราะความสวยสุดเซ็กซี่ขยี้ใจชายเช่นเธอ...

*****************

แต่เมื่อสุดาพรรณมาถึงโรงพยาบาล  สิ่งที่ทำให้หญิงสาวถึงกับโกรธจนลมแทบจะออกหูได้   เมื่อเธอผลักบานประตูห้องพักฟื้นของบิดาเข้ามา  กลับพบเพียงผู้หญิงที่เธอเกลียดแสนเกลียดยืนน้ำตาไหลพรากข้างๆเตียงบิดาของเธอแทน

            นังนิ....   สุดาพรรณจิกเสียงเรียกบุคคลที่เธอไม่คิดว่าชาตินี้จะได้มาพบเจอกันอีก  ในเมื่อมันหนีหายออกจากบ้านไปนานหลายเดือน  และเธอเองก็เข้าใจมาโดยตลอดนิดาได้หนีตามผู้ชายไป  อาจจะเป็นไอ้คนที่เธอว่าจ้างให้ไปจัดการกับนิดาก็ได้...

   แกมาทำไม?...”  ใบหน้าแต่งจัดมองตรงไปยังร่างบางด้วยหัวใจร้อนระอุ

             คุณแพร!...   เมื่อหันไปตามเสียงเรียก  นิดาก็ถึงกับผวา ถอยร่างไปทางด้านหลังหลายก้าว  แววตาของสุดาพรรณดูช่างน่ากลัวเหลือเกิน

  ค...คือ...นิมาเยี่ยมคุณลุงชาติค่ะ   เพราะความกลัวเมื่อหวนนึกถึงสิ่งที่สุดาพรรณจ้างคนมาฉุดเธอในวันนั้น  เสียงตอบเลยฟังดูตะกุกตะกักเต็มที

 ไม่ต้องมาสะเออะเยี่ยมคุณพ่อของฉัน  ในเมื่อแกมันไม่รักดี หนีตามผู้ชายออกจากบ้านไปตั้งนานแล้วก็ไม่ต้องมาสาระแน  เอาหน้าตาแกมาให้พวกฉันเห็นอีกต่อไป  ออกไปให้พ้นๆเลยไป...แต่เอะ!เดี๋ยวก่อน  แล้วนี่แกรู้ได้อย่างไรว่าคุณพ่อของฉันเข้าโรงพยาบาล... 

  สุดาพรรณชี้นิ้วไล่ให้นิดาออกไปให้พ้นหูพ้นตาแล้วไม่ต้องกลับมาให้เห็นอีก  ไม่ใช่เป็นเพราะความเกลียดในตัวของหญิงสาวอย่างเดียว  แต่เธอกลัวจะมีใครจับได้  เรื่องที่เธอจ้างวานคนให้ไปฉุดนิดาเพื่อเอาไปข่มขืน แต่ก็ต้องแอะใจส่งสัยขึ้นมา แล้วนี่นิดารู้เรื่องที่พ่อของเธอนอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ได้ยังไง...

คือว่านิ...

              ผมโทรไปบอกนิเขาเอง...   เสียงกร้าวที่บังเอิญเข้ามาเยี่ยมดูอาการของเพื่อนบ้านวันนี้เข้าพอดี   กล่าวแทรกขึ้นเสียงห้วน  ใบหน้าขาวสะอาดระบายยิ้มส่งไปให้หญิงสาวอีกคนด้วยความดีใจ   นานแล้วที่เขาไม่ได้เจอกับนิดาอีกเลย  นับตั้งแต่ครั้งบังเอิญเจอเธอทำงานที่โรงแรมแห่งหนึ่ง  หลังจากวันนั้นเมื่อเขาไปหาเธออีกหน  ก็ปรากฏว่าเธอไม่ได้ทำงานต่อที่โรงแรมแห่งนั้นอีกแล้ว  แต่กลับไปทำงานที่ไร่อะไรสักอย่างที่เชียงใหม่แทน  หลังจากนั้นเขาก็เฝ้าติดตามถามข่าวของนิดากับคุณลุงชาติชาย  แต่ท่านก็ไม่เคยให้คำตอบที่เขารอคอยได้เลยสักครั้งเดียว...

คุณวิน...สวัสดีค่ะ  นิดาถึงกับพ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก  เมื่อมีเทพบุตรขี่ม้าขาวเข้ามาช่วยเหลือชีวิตเธอเอาไว้ได้ทันพอดี

ครับสวัสดี...จะมาเยี่ยมคุณลุงชาติวันนี้ทำไมไม่บอกผมก่อน  เราจะได้มาพร้อมกันไง...  นาวินสาวเท้ามาหยุดยืนข้างๆกับร่างน้อยที่เขาแสนคิดถึง  ก่อนจะวางของเยี่ยมไข้บนโต๊ะใกล้ๆกับเตียงคนป่วย

นิดาทำเพียงยิ้มขอบคุณส่งไปให้ชายหนุ่ม แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก ..

             อ้อ...งั้นแสดงว่าคุณวินทราบดี ว่าแม่นี่มันหนีตามผู้ชายไปอยู่ที่ไหนและกับใครสินะ...  เพราะความอิจฉาริษยาสุดาพรรณจึงพูดโพล่งถามขึ้นมา  กี่ปีต่อกี่ปีเธอก็ไม่เคยอยู่ในสายตาของผู้ชายคนนี้เลยสินะ...นาวิน

ครับ...แต่นิไม่ได้หนีตามใครไปอย่างที่คุณแพรกล่าวหาหรอกนะ ผมเป็นพยานได้ นิเขาก็แค่ออกไปหางานทำที่อื่นก็แค่นั้นเอง...  

นาวินเลิกคิ้วมองผู้หญิงที่เขารังเกียจ  เอ่ยเสียงเครียดตอบคำถามแทนนิดาด้วยความรู้สึกไม่พอใจ  สุดาพรรณถึงกับต้องกำมือเข้าหากันแน่น  ริมฝีปากเคลือบลิปสติกเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง  นี่ไม่ใช่หนแรกที่นาวินผู้ชายที่เธอหมายปองเอ่ยวาจาเข้าข้างและกางปีกปกป้องนิดา  แต่มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งยามเมื่อเธอหาทางระบายอาการหงุดหงิดลงกับผู้หญิงที่เกิดมาเพื่อโดดเด่นไปกว่าเธอในทุกๆด้าน...

 นิครับ แล้วนี่คุณลุงท่านมีอาการเป็นอย่างไรบ้าง ผมทราบข่าวเมื่อวานนี้เอง เลยรีบมาเยี่ยมอาการของท่านวันนี้   ดีใจนะที่ได้เจอกับนิ...   นาวินส่งยิ้มละไมให้กับนิดา  เขาไม่อยากจะสนใจผู้หญิงประเภทสุดาพรรณนัก  เลยหันไปถามอาการคนป่วยกับนิดาแทน

ท่านยังไม่ฟื้นเลยค่ะ  นิสอบถามอาการกับคุณหมอเมื่อสักครู่  คุณหมอบอกว่าอาจต้องใช้เวลาสักหน่อยในการฟื้นตัวหลังจากการผ่าตัดเสร็จ และอาจต้องรอดูอาการที่อาจจะเกิดแทรกซ้อนขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้  แต่นิก็ภาวนาขออย่าให้มีอะไรเกิดขึ้นกับท่านอีกเลย แค่นี้ท่านก็เหนื่อยมามากพออยู่แล้ว...  ปลายหางเสียงนิดาพูดออกมาอย่างแผ่วเบา เธอรู้สึกสงสารผู้มีพระคุณจับใจ

หรือครับ...แต่ก็ดีนะ ท่านจะได้พักบ้าง ผมเห็นท่านตรากตรำทำงานหนักอยู่เพียงคนเดียวมานานเหลือเกิน  ถึงจะได้พักด้วยอาการป่วยแต่ก็ยังถือว่าได้พักร่างกายไปในตัวด้วยเหมือนกัน...

 บทสนทนาของทั้งคู่สร้างความขุ่นใจให้กับผู้หญิงที่ดูเหมือนจะไร้ตัวตนไปโดยสิ้นเชิง   เมื่อไม่มีใครคิดให้ความสำคัญ  สุดาพรรณจึงเดินปั้นปึ่ง  ก่อนจะกระแทกก้นนั่งลงบนโซฟา  มองสองคนด้วยสายตาเจ็บใจ  ฝากเอาไว้ก่อนเถอะถ้าหากเธอจับน่านพยัคฆ์ได้เมื่อไหร่จะสั่งคนให้ไปกำจัดนังนิดาอีกครั้ง  โดยที่ครั้งนี้จะไม่ยอมให้มันกลับมาเสนอหน้าอยู่บนโลกใบนี้ได้เลยคอยดู...

 นิกำลังจะกลับแล้วล่ะค่ะ...งั้นนิลาคุณวินตรงนี้เลยแล้วกันนะคะ  แล้วอีกอย่างคุณแพรเธอก็มาแล้วด้วย นิไม่อยากอยู่เป็นก้าง...  นิดาเอ่ยลายิ้มๆ แต่นาวินถึงกับส่ายหน้าเป็นระวิง

ถ้านิกลับ งั้นผมก็กลับพร้อมนิด้วยคนแล้วกันนะ...นิพูดแบบนี้ผมขนลุกซู่เลย ผมไม่อยากทนใช้อากาศหายใจร่วมกับผู้หญิงใจดำคนนี้หรอกนะนิ  ตอนนิไม่อยู่ผู้หญิงคนนี้เขาสร้างเรื่องเอาไว้ให้กับผมมากมาย  เอาไว้ผมจะเล่าให้นิฟังที่หลังแล้วกัน  งั้นเรากลับกันเถอะครับ เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมตอนท่านรู้สึกตัวก็แล้วกัน...  

นาวินโน้มใบหน้าลงไปกระซิบบอกข้างริมหูสวย  เรียกสายตาให้คนมองถึงกับลุกวาวด้วยความอิจฉา  ถึงตอนนี้เธอจะเปลี่ยนเป้าหมายใหม่  แต่ส่วนลึกของก้นบึ้งของหัวใจ  นาวินก็ยังคงเป็นผู้ชายที่เธอแอบหลงรักอยู่ไม่เคยจางหาย...

นิดาหันใบหน้าไปมองเจ้าของดวงตากร้าว  ก่อนจะยกมือขึ้นไหว้เพื่อกล่าวลา...

นิกลับก่อนนะคะคุณแพร พรุ่งนี้นิค่อยมาเยี่ยมคุณท่านใหม่...

             ถ้าจะให้ดีก็ไม่ต้องเสนอหน้ามาเยี่ยมอีก เห็นหน้าเธอทีไรฉันกินข้าวไม่ลงทุกที...

             ไปกันเถอะนิ...ผมรู้สึกคันตัวขึ้นมายังไงไม่รู้สิ กลัวตัวริ้นไรแถวๆนี้มันกระโดดเข้าใส่เอาน่ะ...

  สิ้นคำนาวินจึงกระตุกแขนของนิดาให้เดินออกไปจากห้องคนป่วยด้วยกัน  ใบหน้าขาวตี๋เบ้ออกเมื่อปรายหางตามองไปยังหญิงสาวที่นั่งหน้าเชิดอยู่บนโซฟา  ยิ่งเขามองการแต่งเนื้อแต่งตัวของเธอเข้าแล้ว  นาวินก็ได้แต่นึกสมเพชอยู่ในใจ  เขาไม่อยากหลุดคำหยาบคายใดออกมาต่อหน้านิดา  เรื่องราวของสุดาพรรณที่ทำเอาไว้กับเขา  เป็นเรื่องแสบทรวงจนเกินให้อภัย  แต่ก็เพราะคุณชาติชายได้ขอร้องเอาไว้ เขาเลยไม่อยากจะเอาตัวเข้าไปเกลือกกลั้วยุ่งเกี่ยวกับสุดาพรรณอีก...

เขาว่าอาจมเมื่อมันมีกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรง  ไม่ว่าจะจับวางไปอยู่ตรงส่วนไหนมันก็ยังส่งกลิ่นเหม็นอวลตลบไปทั่วอยู่ดี  เขาเลยต้องถอยห่างออกมาให้ไกลสุดเท่าที่กลิ่นของอาจมนั้นจะพัดผ่านเข้ามาถึงเขาไม่ได้ เฉกเช่นเดียวกับสุดาพรรณ  กลิ่นคาวในตัวเธอที่โชยออกมาจากร่างอันสวยงามชวนมอง  มันยิ่งทำให้เขาอยากจะอาเจียนออกมาทุกครั้งยามเมื่อเขาได้อยู่ใกล้ชิดกับตัวเธอ...

*********************

 

 

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha