สามีฉันคืออาจารย์ NC 25++

โดย: เจ้าแมวเหมียว



ตอนที่ 13 : ความจริง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ย้อนไปก่อนที่เราจะมาปารีส ในตอนที่ผมพาพลอยไปทานอาหารตอนที่เรายังอยู่มัลดีฟส์กัน สาเหตุของการเปลี่ยนไปของผม
“ว้าว บรรยากาศดีจังเลยค่ะ”
“วิน! นั้นวินใช่มั้ยคะ”
"......."
“วินจริงๆด้วย แพรดีใจจังที่ได้เจอวินอีก”
ผู้หญิงคนนี้ คือ แพรวาแฟนเก่าของผมเองที่เลิกกันไปเมื่อสองปีก่อน
“พลอยส่งอาหารไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา”
ผมพูดกับพลอยเสร็จก็ลุกขึ้นเดินนำแพรวาไป เพื่อให้เธอเดินตามผมไปคุยกันข้างนอก ไม่ใช่ว่าผมจะมีความลับกับพลอยหรอกนะ แต่อีกไม่กี่วันจะเป็นวันเกิดพลอย ผมไปปรึกษาไอ้มาคัสมา มันบอกว่าถ้าอยากจะเซอร์ไพรส์แบบซึ้งๆ ต้องทำตัวอย่างที่ไม่ทำเคยทำมาก่อน ผมเลยถามมันกลับไปว่าแล้วต้องทำอย่างไง มันเลยบอกว่า ทำยังไงก็ได้ให้พลอยรู้สึกว่าผมเปลี่ยนไปและผมคิดอยู่หลายวันว่าจะทำอย่างไงดี จนแพรวาเดิมเข้ามาทักผม

@ชายหาด
“แพรดีใจนะคะ ที่ได้พบวินอีกครั้ง”
"วินก็ดีใจที่ได้พบแพรอีก แพรมาได้ถูกเวลามากเลยล่ะ”
“ถูกเวลายังไงคะ?”
“แพรเห็นผู้หญิงคนที่นั่งด้วยกับวินเมื่อกี้นี้มั้ย”
“เห็นสิคะ แพรกำลังจะถามอยู่พอดี ว่าเธอเป็นใครกัน ใช่แฟนของวินมั้ย”
“ไม่ใช่หรอก แต่พลอยเป็นภรรยาของวินต่างหากล่ะ”
“จริงเหรอคะ! หมายความว่าวินแต่งงานแล้ว”
“ใช่ครับ เราเพิ่งแต่งงานกันและเรากำลังมาฮันนีมูนกันที่นี่”
“แพรดีใจนะคะ ที่วินได้เจอกับรักใหม่”
“แพรยังไม่เลิกโทษตัวเองอีกหรอ มันเป็นความผิดของวินต่างหาก ที่ดูแลแพรไม่ดีพอเอง”
“ฮึก ฮือๆ วิน แพรขอโทษค่ะ” แพรวาร้องไห้และเข้ามากอดผม
“แพรไม่ต้องร้องนะ แพรไม่ได้ผิดอะไรเลย วินต่างหากที่ผิด ผิดที่ไม่ได้ดูแลแพรให้มากกว่านี้ เลยต้องให้คนอื่นเข้ามาดูแลแทน มันสมควรแล้วที่เเพรจะเลือกเขา ไม่ใช่วิน"
ผมเช็ดน้ำตาให้แพรวา
“แพรก็ผิดค่ะ ผิดที่อ่อนไหว ไม่มั่นคงต่อความรักของเรา”
“ก็เราไม่ใช่เนื้อคู่กันไง เมื่อเจอคนที่ใช่ คนที่ไม่ใช่ก็ต้องเดินออกมาอยู่ดี”
“แพรเห็นวินมีความสุข แพรก็มีความสุขแล้วล่ะคะ”
“ตอนนี้วินมีความสุขมากเลยล่ะ แพรล่ะเป็นไงบ้าง”
“แพรมีความสุขดีค่ะ มีครอบครับที่อบอุ่น พ่อแม่ลูก ขอบคุณที่ช่วยแพรกับลูกวันนั้นนะคะ”
“มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วที่ต้องช่วยคนไข้”
“แต่ถ้าหมอคนนั้นไม่ใช่วิน แพรกับลูกก็คงไม่รอดมาจนมาถึงทุกวันนี้หรอกค่ะ”
“ก็สามีแพรเล่นเอาปืนมาจ่อวินไว้ซะอย่างนั้น วินก็กลัวตายเป็นนะ ฮ่าๆๆ”
“เดี๋ยวนี้เขาใจเย็นลงแล้วค่ะ ไม่ใช้อารมณ์เหมือนแต่ก่อนแล้ว ก็ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้น วันที่เขาจะสูญเสียแพรกับลูกไปนั่นแหละค่ะ”
“ดีแล้วล่ะ แพรจะได้มีความสุข แล้วเขาไม่มากับแพรด้วยหรอ”
“มาสิคะ ไม่มาด้วยไง แพรเห็นวินเลยขอเขามาเจอวินน่ะคะ”
“ปกติเขาขี้หึงนิ ทำไมถึงปล่อยให้มาเจอวินง่ายๆแบบนี้ล่ะ”
“เพราะวิน คือ คนที่ช่วยชีวิตแพรกับลูกเอาไว้ไงคะ เขาเลยยอมๆไม่อาฆาตเหมือนแต่ก่อนแล้ว”
“หึ ไม่ใช่ว่าจะส่งคนกระทืบวินทีหลังหรอกนะ”
“ไม่หรอกค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง”
“รีบกลับไปเถอะค่ะ เดี๋ยวภรรยาของวินจะรอนาน แล้วงอนวินเอาได้ แพรไม่รู้ด้วยนะคะ”
“นั้นแหละที่วินต้องการ”
“ยังไงคะ? ทำไมต้องให้น้องพลอยงอนวินด้วย”
“ก็อีกไม่กี่วันจะเป็นวันเกิดพลอยไง วินเลยกะจะเซอร์ไพรส์”
“ด้วยการทำให้งอน แล้วเซอร์ไพรส์เนี่ยนะคะ เฮ้อ! ทำไมพวกผู้ชายชอบทำแบบนี้กับผู้หญิงกัน แพรล่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆ ระวังน้องพลอยจะโกรธจริงๆนะคะ”
“แพรช่วยวินหน่อยสิ”
“ช่วยยังไงคะ?”
“อันดับแรก ช่วยฝากรอยจูบไว้ชัดๆที่คอเสื้อด้านหลังให้วินหน่อยสิ”
“ค่ะ แล้วไงต่อคะ”
แพรวาทำอย่างที่อัศวินบอก เธอรู้ว่าสามีของเธอแอบมองเธออยู่ เธอก็อยากจะทดสอบความอดทนของเขาดูเหมือนกัน
“แพรจะกลับปารีสเมื่อไหร่”
“พรุ่งนี้เช้าค่ะ ทำไมเหรอคะ?”
“พอดีเลย กลับไปช่วยทำเค้กวันเกิดให้วินหน่อยนะ วินจะพาพลอยไปฮันนีมูนต่อที่ปารีส กว่าจะถึงโน่นก็วันเกิดพลอยพอดีเลย”
“ได้ค่ะ เชื่อใจฝีมือการทำเค้กของแพรได้เลยค่ะ ถึงจะไม่ทำนานแล้วแต่ฝีมือยังไม่ตกอย่างแน่นอนค่ะ”
“เพราะเชื่อใจไง เลยฝากให้ทำ”
“ไปพักที่โรงแรมของสามีแพรกันนะคะ เดี๋ยวแพรเปิดห้องที่ดีที่สุดให้”
“ก็ดีนะ วินไม่รู้จะพักที่ไหนอยู่เหมือนกัน ฝากเเพรด้วยนะเรื่องห้อง”
“โอเคค่ะ กลับไปถึงแพรจะรีบทำเค้กไปส่งก่อนเที่ยงคืนและจะส่งอุปกรณ์ต่างๆไว้ตกเเต่งห้องไปด้วยนะคะ แต่วินต้องให้น้องพลอยออกมาจากห้องก่อนนะคะ”
“ไม่มีปัญหา วินคิดแผนไว้แล้ว”
“ค่ะ แพรจะคอยดูนะคะ ว่าจะรุ่งหรือจะร่วง บายค่ะ แพรขอตัวก่อนนะคะ”
“ครับ”
ผมกลับเข้าไปยังร้านอาหาร เห็นพลอยกำลังทำหน้าเซ็งๆ อยู่ เธอคงจะรอผมนานแล้วสินะ
“พลอยพี่ขอโทษนะ คุยกันนานไปหน่อย”
ผมรีบขอโทษเธอก่อนนั่งลง
“ไม่เป็นไรค่ะ อาหารที่สั่งมามันเย็นหมดแล้ว จะให้สั่งใหม่ไหมคะ”
“ไม่ต้องหรอก พี่ทานได้ รีบกินรีบกลับกันเถอะ”
ผมทำเป็นไม่สนใจเธอนั่งกินข้าวเงียบๆไม่พูดไม่จาหรือไม่แม้แต่มองหน้าเธอ
“ค่ะ…”
“ผู้หญิงคนนั้นใครเหรอคะ” พลอยถามผม ซึ่งผมรู้ว่าเธอต้องถาม
“เอ่อ..เพื่อนเก่าน่ะ”
ผมตอบตะกุกตะกัก ไม่ยอมสบตาเธออีกต่างหาก เพื่อให้เธอระแวงผม
“เหรอคะ คงจะเป็นเพื่อนเก่าคนสำคัญสินะคะ” พลอยพูดด้วยน้ำเสียเศร้าๆ
“อืม”
ไหนๆก็ไหนแล้ว คงต้องทำไปให้สุด
“รีบกินเถอะ พี่จะกลับแล้ว”
“ค่ะ”
ดูสีหน้าพลอยจะผิดหวัง ก็แน่ล่ะสิ ผมสัญญาจะพาเธอไปกินของหวานต่อนิ แต่ผมกลับผิดสัญญาพาเธอกลับซะนั้น
‘พี่ขอโทษนะพลอย ไว้วันหลังที่จะพามาใหม่’ ผมได้แต่พูดในใจ

@ห้องพัก
หลังจากทานข้าวเสร็จผมก็พาพลอยกลับทันที โดยไม่พูดจาอะไรกับเธอสักคำ
“พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ”
“ค่ะ”
พรึบ!
ผมถอดเสื้อผ้าออกและแกล้งโยนพลาดให้มันตกอยู่ที่พื้น แล้วหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไป ก่อนจะออกมาดูผลงานของตัวเอง
แกร๊ก..
“อาบเสร็จแล้วเหรอคะ"
แต่แปลกที่พลอยยังยิ้มได้ หรือว่าจะไม่เห็นลอยลิปสติกนั้นของแพรวากัน
“อืม ไปอาบต่อเถอะ พี่ง่วงแล้ว ขอนอนก่อน”
ผมพูดเสร็จก็ล้มตัวลงนอนทันที ผมแกล้งหลับและหันหลังให้พลอย ทั้งๆที่ทุกๆคืนผมจะกอดเธอและมีอะไรกันก่อนนอนเสมอ ผมรู้สึกได้ว่าเธอกำลังร้องไห้ สักพักเสียงก็เริ่มเงียบเหมือนจะหลับไปแล้ว ผมจึงหันไปกอดเธอและเธอก็เข้ามาซุกที่อกของผมอย่างโหยหา
“พี่ขอโทษนะ ที่ทำให้พลอยเสียใจ”
ผมก้มลงไปจูบหน้าผากของเธอและกอดเธอไว้จนเช้า
ผมรีบตื่นก่อนที่พลอยจะตื่นและเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ
เเกร๊ก…
“ตื่นแล้วหรอ รีบไปอาบน้ำสิ เราจะไปปารีสกันต่อ”
“ไปเลยหรอคะ พลอยคิดว่าเราจะอยู่ต่อซะอีก”
“ใช่เราไปกันเลย พอดีพี่มีธุระที่ต้องไปทำที่โน่นด้วย”
“ค่ะ”
“พี่จะไปรอด้านล่างนะ จะรีบไปเช็คเอ้าท์ก่อนจะได้ไม่เสียเวลา”
“ค่ะ”
ที่ผมรีบลงมาไม่ใช่เพราะอะไรหรอก เดี๋ยวผมเผลอใจอ่อนกับพลอยอย่างเมื่อคืนอีก ผมเลยต้องหาข้ออ้างไปรอด้านล่างก่อน
ผมพบแพรเข้าพอดี เรายืนพูดคุยกันต่อจากเมื่อวานและผมเห็นพลอยกำลังเดินออกจากลิฟ ผมเลยดึงแพรเข้าไปกอด นี่ผมเสี่ยงมากเลยนะ เสี่ยงอะไรน่ะเหรอ ก็เสี่ยงกระสุนปืนจากสามีของแพรไง สามีแพรเป็นมาเฟียจะไม่ให้กลัวได้ไง สักพักผมก็ปล่อยแพรแล้วก็ลาเธอ หลังจากเราแยกกันพลอยก็เดินมาหาผมหลังจากนั้น
“ไปเถอะเครื่องจะออกแล้ว มาพี่ถือกระเป๋าให้”
“ขอบคุณค่ะ”
ผมยื่นมือไปรับกระเป๋าจากพลอยแล้วถือมันออกไป ตลอดที่นั่งเครื่องไปปารีส ผมก็ไม่พูดกับเธอสักคำ เเกล้งหลับบ้าง ใส่หูฟังฟังเพลงบ้าง เล่นโทรศัพท์บ้าง ทำทุกอย่างที่ไม่ให้ตัวเองว่างหรือทำตัวให้ยุ่งมากที่สุด จนถึงปารีสและมาถึงโรงแรมในปารีสที่เเพรได้เตรียมไว้ให้ผม

@โรงแรมในปารีส
พวกเรานั่งรถแท็กซี่ต่อมาจากสนามบินเพื่อมาโรงแรม
“ถึงที่พักแล้ว ลงกันเถอะ”
“ค่ะ”
“ของไว้นี่แหละ เดี๋ยวจะมีพนักงานขนขึ้นตามไปที่ห้อง รอพี่อยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวพี่จะไปเช็คอิน”
“ได้ค่ะ พลอยจะรอตรงนี้”
ผมปล่อยให้พลอยยืนรอผมสักพัก ก่อนจะชวนเธอไปที่ห้องพัก
“ไปกันเถอะ”
“ค่ะ”
“นี่คือห้องที่เราจะพักกัน รีบเอาของไปเก็บเถอะมันดึกแล้วจะได้พักผ่อนกัน”
“เอ่อ..เห็นว่าที่นี่อยู่ใกล้กับหอไอเฟล ที่นั้นกำลังจะจุดพลุฉลองกัน ตอนเที่ยงคืน..”
“อีกเดี๋ยวก็จะเที่ยวคืนแล้วด้วย..”
“แล้วยังไง?”
“...พลอยอยากจะไปดูค่ะ เราออกไปด้วยกันได้มั้ยคะ สักแป๊บหนึ่งก็ยังดี..”
แกร๊ก!!
“ตรงนี้ก็มองเห็นหอไอเฟล” ผมเปิดหน้าต่างออก
“ว้าว! สวยจังค่ะ ของจริงหรอคะ หอไอเฟล”
“ก็ตอนนี้เราอยู่ปารีสนะ..ก็ต้องของจริงสิ”
“...ถ้าอยากดูมากกว่านั้น จะไปดูคนเดียวก็แล้วแต่”
“..........”
“ค่ะ... พลอยจะออกไปคนเดียว”
“รีบไปรีบกลับล่ะ”
“ค่ะ นั้นพลอยออกไปเลยนะคะ”
พลอยวิ่งออกไป ขาของผมกำลังจะก้าวตามเธอไปและกอดเธอไว้รั้งไม่ให้เธอไป และอยากบอกว่าผมขอโทษ แต่มันยังไม่ถึงเวลา แค่อีกนิดเดียวเท่านั้น
“รอก่อนนะพลอยและพี่จะกลับไปเป็นอัศวินคนเดิมของพลอย”
ผมอาบน้ำเสร็จเหลือบไปมองนาฬิกา ก็พบว่ามันเกือบจะเที่ยงคืน
“เลิกสนใจสักที เดี๋ยวพลอยก็กลับมาเองเเหละ”
ผมเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเปิดแชทลับและคุยกับคนในแชทนั้นต่อจนเพลิน เพื่อหยุดคิดเรื่องของพลอยให้มากที่สุด ผมไม่อยากคิดถึงเรื่องพลอยตอนนี้ เดี๋ยวแผนที่ตั้งใจวางมามันจะผังไม่เป็นท่า อุตส่าห์ใจแข็งได้มาขนาดนี้แล้วแท้ๆ
ก๊อกๆๆ...
“ครับๆ ขอสักครู่ครับ”
“มีของมาส่งครับ เซ็นชื่อรับของตรงนี้ด้วยครับ”
“นี่ครับ” ผมเซ็นชื่อรับของที่ส่งมาให้
“ขอบคุณครับ”
ผมเปิดดูของที่ส่งมาเพื่อให้แน่จะมาส่งมาถูกและมันก็เป็นสิ่งที่ผมต้องการจริงๆ และผมก็มองดูนาฬิกา ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว ผมต้องจัดการซ่อนมันไว้ จะให้พลอยเห็นมันก่อนไม่ได้เด็ดขาด
กรี๊งงง...
“ฮัลโหลครับ ผมอัศวินพูดสายครับ”
“วินคะ ได้รับของที่แพรส่งไปให้ยังคะ”
“ได้รับแล้วแพร วินขอบคุณแพรมากนะ วินชอบมันมาก”
“วินชอบมันแพรก็ดีใจแล้วค่ะ”
“แพรรู้ใจวินเสมอ”
"มันก็ต้องแน่นอนอยู่แล้ว เราคบกันมาตั้ง 7 ปีเลยนะคะ”
“นั้นสิ ตั้ง 7 ปีแน่ะ”
“แพรขอให้วินมีความสุขกับของที่แพรส่งไปให้นะคะ แพรรักวินนะคะ ยังรักเสมอ”
“ครับ วินก็รักแพร แต่แบบเพื่อนนะ”
“แพรรู้ค่ะ ฮ่าๆ เเล้วนี้น้องพลอยไปไหนคะ”
“ไปดูพลุที่หอไอเฟลน่ะ”
“นี่วินปล่อยให้น้องพลอยไปคนเดียวได้ไงคะ! มันอันตรายมากเลยรู้มั้ย ”
“วินก็กำลังจะออกไปตามอยู่นี่ไงล่ะ”
“รีบๆไปเลยค่ะ ก่อนจะมานั่งเสียใจทีหลัง”
“โอเคๆ วินจะรีบไป”
“บายค่ะ”
“ครับ”
แพรวางสายไป ผมหยิบเสื้อหนาวออกมาและไม่ลืมจะหยิบของเธอไปด้วย ก็เธอไม่ได้เอาเสื้อหนาวออกไปด้วยน่ะสิ ตอนนี้คงหนาวน่าดูเลย
“พลอยนะพลอย ไม่หยิบเสื้อหนาวไป คงหนาวแย่เลย”
ผมรีบไปยังหอไอเฟล แต่คนเยอะจังทำให้หาเธอไม่เจอ
“ไอ้วินเอ๊ย! แกไม่น่าปล่อยให้พลอยออกมาคนเดียวอย่างกับที่แพรบอกเลย ถ้าพลอยเป็นไรไปแกจะทำยังไง”
ผมเริ่มร้อนร่น วิ่งไปทั่วเพื่อหาพลอย
“พลอย พี่หาซะ..ขอโทษครับ”
ผมคิดว่าผู้หญิงคนนั้นคือพลอย แต่เปล่าไม่ใช่ ผมจึงรีบขอโทษเธอไป
“พลอย...เธออยู่ไหน”
ตู๊ดด...
ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรหาเธอและมองไปรอบๆ เผื่อจะเจอเธอ แต่โทรศัพท์เธอไม่มีสัญญาณตอบกลับมาเลย
“บ้าจริง!! พลอยเธออยู่ไหน”
“พี่ขอโทษพลอย พี่สัญญาว่าต่อไปที่จะไม่ทำแบบนี้อีก”
ผมได้แต่ด่าตัวเองที่ทำอะไรไม่คิด เนี่ยมันเมืองนอกนะ ไม่ใช่กรุงเทพฯที่จะปล่อยให้เธอไปไหนมาไหนได้คนเดียวแบบนี้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha