สานหัวใจรัก (จบ)

โดย: ไหมขวัญ



ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

4

 

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเรื่องมันถึงได้เป็นแบบนี้” ทันทีที่อยู่กันแค่คนในครอบครัวนายวันดีก็ถามภรรยาเสียงเครียด

“ก็ยัยคุณนายผู้ดีนั่นมันไปแอบนินทาพวกเราลับหลังทำไมละ ดีนะที่แม่บังเอิญไปได้ยินเข้า ต่อหน้าทำเป็นนิ่งๆ เงียบๆ พอลับหลังเอาคนอื่นนินทาและดูถูกสารพัด บ้านเล็กอย่างกับรังหนูบ้างละ บ้านนอกบ้างละ ไหนจะที่ประกาศโต้งๆ ว่าไม่อยากได้ลูกสาวเราไปเป็นสะใภ้ให้แปดเปื้อนชาติตระกูล บอกเลยเรื่องนี้แม่รับไม่ได้” พูดจบก็ทิ้งตัวลงนั่งอย่างโมโห

“เอาน่า...ใจเย็นๆ สิแม่” นายวันดีปลอบภรรยาอย่างใจเย็น ถึงแม้จะรู้สึกไม่พอใจคำดูถูกของนางบุษกรอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

“เย็นไม่ไหวหรอกค่ะ ดีแล้วที่ยังไม่มีการหมั้นหมายเกิดขึ้น พวกผู้ดีห่วงหวงแต่หน้าตาวงศ์ตระกูลไปไกลๆ อย่ามาข้องเกี่ยวกันเลยดีที่สุด”

นายวันดีถอนหายใจเฮือก ก่อนจะหันไปมองลูกสาวที่นั่งซึมอยู่ที่โซฟาอย่างอดเป็นห่วงไม่ได้ “เบญ...เป็นไงบ้างลูก”

“เบญขอโทษนะคะคุณพ่อคุณแม่ที่ทำให้คนอื่นมาดูถูกพวกเราแบบนี้ถึงบ้าน” หญิงสาวยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยขอโทษบุพการีทั้งสองเสียงสั่นเครือ “เบญรู้มาตลอดว่าแม่ของคุณยุไม่ชอบเบญสักเท่าไหร่ แต่คุณยุบอกว่าไม่มีปัญหาเบญก็คิดว่ามันจะไม่มีปัญหาจริงๆ”

“ไม่เป็นไรลูก ปัญหาทุกอย่างมันมีทางแก้” นายวันดีเข้าไปกอดปลอบลูกสาวอย่างเห็นใจ

“นี่ไงทางแก้ ต่างคนต่างอยู่ ดูถูกกันขนาดนั้น แม่ไม่ยอมให้แกไปยุ่งกับคนพวกนั้นอีกเด็ดขาด”

“พ่อว่าเรื่องนี้ให้ลูกตัดสินใจเองดีกว่า คุณกับคุณบุษกรก็พอกัน ไม่น่าเอาอารมณ์ของตัวเองเป็นใหญ่เลย ดูสิเรื่องเลยเตลิดไปกันใหญ่” นายวันดีอดที่จะบ่นไม่ได้

“เอะ! พ่อนี่”

“พอเถอะค่ะ อย่าทะเลาะกันเลย...เบญขอตัวนะคะ” ว่าแล้วเบญจาก็ลุกขึ้นเดินเลี่ยงเขาห้องนอนของตัวเองไปเงียบๆ

“เอาไงล่ะที่นี้”

“จะเอาไงล่ะ แม่ก็จะไปบอกให้ตาธุมาช่วยปลอบใจยัยเบญไง...ว่าแล้วก็ไปดีกว่า”

นายวันดีมองตามหลังภรรยาที่เดินเริงร่าออกจากบ้านไปแล้วส่ายศีรษะ คนเรานี่ก็แปลกรู้ทั้งรู้ว่าคนมันไม่รักก็ยังพยายามจะจับให้คู่กันอยู่ได้

 

“ผมไม่คิดว่าแม่จะเป็นคนแบบนี้ ทำไมแม่ไปดูถูกครอบครัวของเบญเขาแบบนั้น” วายุตำหนิคนเป็นแม่ทันที่ที่ล้อรถหมุนมุ่งหน้ากลับกรุงเทพฯ

“ก็มันจริงไหมล่ะ จนแล้วไม่เจียม อวดดีบอกว่าไม่ได้อยากได้แกไปเป็นลูกเขย กัดฟันพูดซะละมั้ง” นางบุษกรเอ่ยเสียงเยาะ มีหรือคนที่จะไม่ชอบคนรวยๆ

“พวกเขาพูดจริง คุณแม่ของเบญไม่ชอบผม แต่มีผู้ชายอีกคนที่ท่านอยากได้ไปเป็นลูกเขย”

“ก็ดีแล้วไง แกจะไปแคร์ทำไม เลิกๆ ไปซะ พวกบ้านนอกก็ให้แต่งกับพวกบ้านนอกด้วยกันน่ะเหมาะสมที่สุดละ”

“ผมว่าเรื่องของลูกคุณไม่น่าจะไปยุ่งให้มากนักน่าจะดีกว่านะ แล้วไอ้ที่ไปดูถูกครอบครัวหนูเบญเขาแบบนั้น มันสมควรแล้วหรือ” นายวรุฒเตือนสติภรรยาที่ดูเหมือนจะไม่ควบคุมอารมณ์ตัวเองเอาเสียเลย

“ก็ฉันพูดเรื่องจริง หนูบีดีกว่าเห็นๆ ทั้งฐานะหน้าตาชาติตระกูล ไม่มีผู้หญิงคนไหนเหมาะกับลูกชายของเราเท่าคนนี้แล้วละคะ” นางเอยถึงลูกสาวท่านทูตที่หมายหมั้นปั้นมือจะเอาเป็นลูกสะใภ้อย่างชื่นชม

“แต่พี่ยุไม่ได้รักพี่บีนะคะ” ลูกสาวคนเล็กเอ่ยแย้งแทนพี่ชาย

“รักมันกินได้หรือไง แกอย่ามาพูดให้แม่อารมณ์เสียกว่าเดิมนะ เหมือนกันหมดทั้งพ่อทั้งลูก...โทร.หาหนูบีดีกว่า”

ทุกคนมองท่าทีกระดี๋กระด๋าของนางบุษกรแล้วส่ายศีรษะ วายุถอนหายใจพลางทิ้งตัวพิงพนักเบาะอย่างเหนื่อยกับการต่อกรกับมารดา ด้านนายวรุฒมองลูกชายอย่างเห็นใจแต่ในเวลานี้ก็ทำได้เพียงตบไหล่กว้างนั้นเบาๆ

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha