สายเลือดนาคราช(จบ)

โดย: รัตนะมณี



ตอนที่ 1 : อุบัติรัก


ตอนต่อไป

อุบัติรัก

 

สายน้ำกว้าง  เส้นทางไกล  ไหลพาดผ่าน

หลายหมู่บ้าน  เป็นธารน้ำ  ลำห้วยใส

บางช่วงลึก  นึกหวาดกลัว  ตัวตกไป

บางช่วงไหล ให้ตื้นเขิน  เกินพอดี

 

อาณาเขต  พระเวทย์ป้อง ท้องน้ำไว้

ผู้เป็นใหญ่  ในธารา  นาคานี้

สิทธิสาร-  เดโชนาค  มากบารมี

คลุมพื้นที่  กี่ทัพมา  ต้องปราชัย..

 

 

"ชโลธร!..จะไปที่ใด?"

เสียงทุ้มดุกังวาลขึ้นเมื่อสายพระเนตรเหลือบไปเห็นโอรสเพียงองค์เดียวกำลังจะหนีออกไปจากวัง

"ทะ..ท่านพ่อ..ข้าเพียงอยากจะไปว่ายน้ำเล่นแถวๆนี้เท่านั้นพระเจ้าข้า...คืนนี้เพ็ญเต็มดวงน่าอาบแสงจันทร์รับพลังยิ่งนัก" นาคาหนุ่มรูปงามผิวขาวเหลืองรีบกล่าวตอบผู้เป็นบิดา

"คิดจะขึ้นไปเมืองมนุษย์อีกล่ะสิ..อย่านึกว่าข้าไม่รู้นะ" ผู้เป็นบิดาเสียงเข้ม

"ข้าเพียงไปอาบแสงจันทร์ไม่นาน..ประเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว..ท่านพ่อ" ร่างหนาท่าทางงามสง่าเร่งก้าวเท้าออกไปโดยไม่รอฟังคำทัดทาน

 

"เจ้าชโลธร!..คิดจะหนีงานอภิเษกสมรสหรืออย่างไรกัน..อย่าคิดว่าจะเลี่ยงได้เลย..เหอะ!"

พญาสิทธิสารเดโชหัวเสียอย่างที่สุดเมื่อราชโอรสเพียงองค์เดียวแสดงท่าทีแข็งกร้าวต่อต้านตน

เมืองมนุษย์

 

"มุกดา..มาลอยกระทงกับพี่ตรงนี้ดีกว่าไม่ต้องไปเบียดผู้คนมากมาย..ดูสิไม่ค่อยมีใครมาตรงนี้สายน้ำโล่งเชียวกระทงของเราจะได้ลอยไปไกลๆ"

เสียงพี่สาวฝาแฝดเรียกน้องสาวให้รีบตามตนมาแล้วขยับออกเล็กน้อยให้ผู้เป็นน้องได้เข้ามาลอยกระทงได้สะดวก

"พี่มุกล้อม..ลอยเสร็จแล้วพี่กลับไปกับพี่ธนาเถิดจ๊ะเดี๋ยวมุกดาก็จะปิดบ้านเข้านอนแล้ว..ไม่ต้องห่วงหรอก" น้องสาวหันมาบอกในขณะที่มือเรียวผลักกระทงออกไปหลังอธิษฐานเสร็จ

 

"อืม...ก็ได้แต่มุกดาต้องรีบเข้าบ้านนะ"

พี่สาวมองด้วยความเป็นห่วงแต่ก็ยอมทำตามความต้องการของน้องสาวเพราะตนก็ต้องให้ความสำคัญกับผู้เป็นสามีเช่นกัน

"จ๊ะ..พี่มุกล้อม"

หลังมุกล้อมกลับไปแล้ว..มุกดายืนมองดวงจันทร์เต็มดวงที่กำลังส่องแสงสุกสว่างสะท้อนเงาอยู่บนผิวน้ำยิ้มบางๆด้วยชื่นชมความงดงามของมัน...

 

 

"เฮ้อออ!..จะให้ข้าแต่งกับนาคีที่ข้ามิได้รักได้ใคร่ด้วยเลยสักนิด..ใครจะไปทำใจได้"

นาคาหนุ่มพร่ำบ่นด้วยความอึดอัดใจเต็มที..ด้วยพญาสิทธิสารเดโชผู้เป็นบิดามีอุปนิสัยค่อนข้างเผด็จการนัก

 

"เอ๊ะ!...นี่กระทงของผู้ใดกันลอยมาในเขตแดนของเราได้"

ชโลธรนาคหนุ่มที่กำลังแหวกว่ายน้ำอย่างสำราญใจเพราะรู้ว่ามนุษย์ทั่วไปไม่มีทางจะมองเห็นร่างนาคของตนได้..ในขณะที่อิ่มเอมกับแสงจันทราที่ส่องสว่างลงมาก็เกิดไปชนเข้ากับกระทงใบตองใบน้อยที่ตกแต่งอย่างปราณีตงดงามเข้าพอดี

"ผู้ทำกระทงฝีมือดียิ่งนัก...เอ๋...เส้นผมใครกัน?"

นาคหนุ่มหยิบปอยผมสลวยกระจุกเล็กๆขึ้นมาดูพลัน..สายลมก็พัดโชยกลิ่นหอมจากเส้นผมเข้ามาปะทะจมูกจนทำให้หัวใจสั่นไหวขึ้นมา..เมื่อสัมผัสกับความนุ่มละมุนของปอยผมนั้นยิ่งรู้สึกอยากพบกับเจ้าของเส้นผมนี้

"นางเป็นใครกันนะ?"

ความใคร่รู้ทำให้ชโลธรออกมองหาที่มาของกระทงน้อยใบนี้แล้วแหวกว่ายทวนน้ำขึ้นมาเรื่อยๆจนใกล้เขตแดนพวกมนุษย์

 

"นางอยู่ที่ใดหนอ..เจ้าของเส้นผมหอมละมุนนี้"

นาคหนุ่มเปรยขึ้นเมื่อพยายามมองหาอยู่ครู่หนึ่ง มนุษย์มากมายที่เดินสวนกันไปมาที่ท่าน้ำแต่ก็ไม่มีใครที่น่าจะเป็นเจ้าของกลิ่นหอมนี้..จนกระทั่งสายลมพัดโชยขึ้นมาอีกครั้ง

"หืม...กลิ่นนี้..อยู่ไม่ไกล"

นาคหนุ่มรีบแหวกว่ายไปอย่างรวดเร็วจนถึงช่วงที่ไกลผู้คนออกมาพอประมาณ

"ดวงจันทร์เจ้าขา..มุกดากลับบ้านก่อนนะเจ้าคะ"

หญิงสาวหน้าตาแฉล้มเรือนผมดำขลับยาวถึงกลางหลังอมยิ้มกับเงาจันทร์ในน้ำแล้วขยับกายหันหลังเดินจากไป

"แม่นาง...เจ้าของเส้นผม"

ชโลธรตรึงใจในใบหน้าหวานนั่นรีบขึ้นจากน้ำตามนางไปอย่างรวดเร็ว

 

"เอ๊ะ!...แปลกจัง"

มุกดาเหลียวหลังมองเป็นระยะๆเมื่อรู้สึกเหมือนกำลังถูกใครสักคนคอยเดินตาม..แต่หันมองกี่คราก็พบเพียงความว่างเปล่า

'หึหึ...เจ้าจักเห็นข้าได้เยี่ยงไรหากข้ามิปรารถนาจะให้ผู้ใดเห็น'

นาคหนุ่มยิ้มขำยามเห็นนางเหลียวหน้าเหลียวหลังด้วยความหวาดระแวง

 

"เจ้าที่เจ้าทางเจ้าขา...คุ้มครองมุกดาด้วยนะเจ้าคะอย่าให้ผีสางที่ไหนมาหลอกหลอนมุกดาเลย"

หญิงสาวยกมือขึ้นท่วมหัวกล่าวบอกโดยเร็วเมื่อรู้สึกคล้ายได้ยินลมหายใจใครอยู่ใกล้ๆตัวยิ่งเพิ่มความหวาดกลัวในหัวใจขึ้นมา

'นี่เจ้า!..คิดว่านาคาเยี่ยงข้าเป็นผีกระนั้นหรือ?' ชโลธรหน้าย่นขึ้นทันทีที่ได้ยินนางเอ่ยบอกเจ้าที่เจ้าทาง

 

"จ๊ะเอ๋!..คนสวยไปลอยกระทงมาหรือจ๊ะ?"

มุกดาสะดุ้งสุดตัวหัวใจร่วงไปกองกับพื้นหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นชายฉกรรจ์สามคนพุ่งออกมาจากข้างทางดักหน้าตนเอาไว้

"ละ..หลีกไปนะ..ฉะ..ฉันจะกลับบ้าน..ไม่งั้นฉันจะร้องตะโกนให้คนช่วย"

มุกดาทำใจดีสู้เสือเอ่ยขู่ชายสามคนตรงหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

'พวกมันเป็นนาคนี่หน่า..เหตุใดจึงมาราวีมนุษย์เยี่ยงนี้'

เจ้าชายเมืองนาคเยี่ยงเขามองแว๊บเดียวก็รู้ในทันใด..ดวงตาของพวกมันส่องแสงเป็นประกายขนาดนั้น

 

"พี่ชอบน้องสาว..เรามาเป็นผัวเมียกันดีไหมจ๊ะ"

หนึ่งในสามอุกอาจเข้ามาคว้าแขนมุกดาทันทีโดยไม่สนใจว่าหญิงสาวจะตกใจเพียงใด

"กรี๊ดดด!..ปล่อยฉัน..ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ..ช่วยด้วย!ใครก็ได้ช่วยฉันที!"

มุกดาหวีดร้องสุดเสียงภาวนาให้ใครที่เดินผ่านมาได้ยินเข้าสักคน

"ชัยยันต์..รีบทำให้นางหุบปากเร็วประเดี๋ยวมนุษย์ก็แห่กันมาดอก!" ชายร่างใหญ่ที่สุดออกคำสั่งอย่างดุดัน

อุ๊ก!!!

มุกดาตัวงอทันทีที่หมัดหนักๆของเจ้าคนที่ถูกออกคำสั่งต่อยเข้ามาที่ท้องน้อยแล้วรีบแบกขึ้นพาดบ่าทำท่าจะรีบเอาตัวไป

"หยุด!..บัดเดี๋ยวนี้!"

เสียงดุเข้มตวาดขึ้นอย่างขุ่นเคืองที่สุด..ทำให้ชายฉกรรจ์ทั้งสามต้องหันกลับมามอง

"เจ้าเป็นใคร?..มนุษยรึ?"  ชายร่างใหญ่ที่คล้ายเป็นหัวหน้ารีบถามอย่างรำคาญใจ

"พ่อข้าเป็นผู้ครองพื้นที่แถบนี้ทั้งหมด..พวกเจ้าต่างหากเป็นใคร?" ชโลธรปรากฏตัวขึ้นอย่างเปิดเผยเพื่อให้อีกฝ่ายได้ประจักษ์

 

"ระ..หรือว่า..เจ้าชายชโลธร"

หนึ่งในสามเอ่ยขึ้นปากคอสั่นเมื่อมองชัดๆก็ตาเบิกโพลงแล้วรีบวิ่งหายไป

"ปล่อยนางลง" ชโลธรออกคำสั่งเสียงเรียบนิ่ง

"พะ..พระเจ้าข้า"

ชายฉกรรจ์ที่แบกนางอยู่รีบวางมุกดาลงก่อนที่จะวิ่งหายไปอีกคนเหลือเพียงผู้ที่คล้ายเป็นหัวหน้าใหญ่

"ฝากไว้ก่อนเถิด..เจ้าชายชโลธร"

กล่าวจบร่างใหญ่ก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาคล้ายผู้มีอิทธิฤทธิ์พอตัว

"เหอะ!..รีบมาเอาคืนก็แล้วกันเจ้าพวกมิจฉานาค"

นาคหนุ่มกล่าวจบก็เข้ามาดูหญิงสาวที่ตอนนี้หมดสติไปแล้ว

"แม่นาง..ตื่นเถิด..แม่นาง"

ชโลธรพยายามเขย่าตัวหญิงสาวให้ฟื้นคืนสติ..แต่ยิ่งพิศก็ยิ่งถูกใจในตัวนางใบหน้าแฉล้มผิวพรรณนวลเนียนน่าสัมผัส..และเส้นผมนี้..กลิ่นนี้

 

"เจ้าจริงๆด้วย..เจ้าของเส้นผมหอม"

 

 


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha