สายเลือดนาคราช(จบ)

โดย: รัตนะมณี



ตอนที่ 2 : ผู้มีพระคุณ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ผู้มีพระคุณ

 

 "อูยย...”

หญิงสาวค่อยๆขยับกายส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวดจากท้องน้อยที่ถูกทำร้าย

 

"ฟื้นแล้วหรือ?"

เสียงไม่คุ้นหูเอ่ยถามทำให้มุกดารีบเงยหน้ามองเจ้าของเสียงในทันทีก่อนจะพบว่าตนเองกำลังนอนหนุนตักชายแปลกหน้าผู้นี้อยู่

"คะ..คุณเป็นใคร?" มุกดารีบถามทันที

"ข้า..เอ่อ..ฉันคือคนที่ช่วยเจ้า..เอ๊ย..น้องสาวเอาไว้จากคนร้ายพวกนั้น"

ถ้อยคำของชายแปลกหน้าทำให้มุกดาย้อนนึกขึ้นมาได้ว่าก่อนนี้ตนกำลังถูกชายสามคนพยายามจะจับตัวไป

"คุณ..ช่วยฉันเอาไว้...เอ่อ..ขอบใจจ๊ะ"

มุกดาน้อมศรีษะยกมือไหว้ผู้มีพระคุณอย่างนอบน้อมภายในใจเต้นระทึก..ด้วยบุรุษผู้นี้หน้าตาหล่อเหล่ากว่าชายใดที่เคยพบมา

"น้องสาวชื่ออะไร?" เสียงทุ้มเอ่ยถาม

"มะ..มุกดาจ๊ะ" หญิงสาวตอบเสียงเบาไม่กล้าสบสายตาคมนั่น

"ไปเถอะ..ฉันจะไปส่งที่บ้าน" ชโลธรประคองหญิงสาวขึ้นยืน

"คุณชื่ออะไรจ๊ะ..มุกดาจะได้เรียกผู้มีพระคุณถูก"

"ชโลธร..เอ่อ..เรียกพี่ชายก็ได้"

นาคหนุ่มเผลอบอกนามจริงออกไปแต่อีกใจก็คิดว่าคงดีกว่าจะมานึกชื่อใหม่ให้เสียเวลา

"พี่ชโลธร..บ้านมุกดาอยู่ทางนู้นจ๊ะ"

เพียงไม่นานนาคหนุ่มก็ประคองร่างบางมาถึงเรือนไม้ยกพื้นสูงที่มืดมิดคล้ายไม่มีใครอยู่

"ทำไมบ้านน้องสาวเงียบเหลือเกิน..ไม่มีผู้ใดอยู่หรือ?" ร่างหนาพยายามมองหาคนในบ้าน

"เอ่อ..มุกดาอยู่คนเดียวจ๊ะ..พี่สาวเพิ่งจะออกเรือนไปอยู่หมู่บ้านถัดไปนี่เองจ๊ะ"

ชโลธรลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจประคองหญิงสาวขึ้นบ้านด้วยใจที่เริ่มเต้นระทึกเมื่อได้รู้ว่านางตัวคนเดียวด้วยกลัวจะหักห้ามใจไม่ไหว

"ฉัน..กลับก่อนดีกว่าน้องสาวอยู่คนเดียวจะดูไม่งามนัก"

นาคาหนุ่มตัดสินใจรีบกลับก่อนที่ความปรารถนาในตัวหญิงสาวจะครุกรุ่นไปกว่านี้

 

"เดี๋ยวจ๊ะ...อ๊ะ!..ว๊าย!"

มุกดาดึงมือชายหนุ่มตั้งใจจะหาน้ำหาท่ามาตอบแทนน้ำใจที่เขาช่วยเหลือตนเอาไว้..แต่ด้วยท้องน้อยที่ยังระบมเลยทำให้ทรุดลงในขณะที่คว้าข้อมือชายหนุ่มเข้าพอดี..ร่างหนาที่หันมาจึงเสียหลักล้มคร่อมทับร่างบางพอดิบพอดี

"ขะ..ข้า..เอ๊ย..ฉันขอโทษ"

ชโลธรใจเต้นรัวพอๆกับหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างเสียงหัวใจที่ดังกระหึ่มทำให้ต่างฝ่ายต่างหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย

 

"มุกดาไม่โกรธพี่หรอกจ๊ะ..พี่ไม่ได้ตั้งใจมุกดารู้"

เสียงหวานที่เอ่ยพร้อมรอยยิ้มละมุนดังมนต์สะกดดึงให้นาคาหนุ่มต้องเข้าไปลิ้มรสริมฝีปากอุ่นสีแดงระเรื่อนั่น..มุกดาตกตะลึงในคราแรกแต่แล้วสัมผัสอบอุ่นที่ไม่เคยได้พบก็เรียกร้องให้ร่างบางตอบรับอย่างขัดเขินด้วยความเต็มใจ

 

"มุกดา..พี่ชอบเจ้า"

ถ้อยคำที่ฟังแปลกหูแต่ก็ไม่ทำให้หญิงสาวแปลกใจเท่าสิ่งที่กระตุ้นให้หัวใจและร่างกายยอมตอบสนองต่อชายแปลกหน้าที่รู้จักกันเพียงคืนเดียว

"พี่..ชโลธร..อื้อออ"

นาคหนุ่มเกินจะต้านทานความเสน่หาที่กำลังลุกโชนขึ้นมา..ยิ่งร่างบางตอบรับด้วยความเต็มใจบ่งบอกถึงหัวใจที่ตรงกันยิ่งทำให้นาคหนุ่มได้ใจ

"หากมุกดาบอกให้หยุดตอนนี้..พี่จะหยุดในทันที..แต่ถ้าไม่ห้าม...จากนี้ไปหากจะห้ามเช่นไรก็หยุดพี่ไม่ได้แล้วหนา"

ไม่มีสิ่งใดอธิบายได้ว่าเหตุใดหัวใจของทั้งสองจึงผูกสมัครรักใคร่กันได้ง่ายดายและรวดเร็วเช่นนี้นอกจากคำว่า...ชะตาฟ้าลิขิต

"พี่จะดูแลมุกดา..จะรักมุกดาเพียงคนเดียว"

ร่างแกร่งให้คำมั่นแก่หญิงสาวที่ยิ้มบางๆด้วยความอายใบหน้าร้อนผ่าวแดงจัดแต่หาได้แสดงความขัดขืนใดๆ

 

"จากนี้ไปน้องจะเป็นเมียพี่..ชายาของชโลธร"

หลังจากคืนนั้นนาคาหนุ่มก็ไม่กลับไปที่วังบาดาลอีกเลย..อยู่กินกับมุกดาหญิงคนรักอย่างมีความสุขโดยที่นางไม่เคยถามความเป็นมาของเขาเลยสักครั้งให้รับรู้เพียงว่าตนมาจากต่างหมู่บ้านไม่มีพ่อแม่และญาติที่ใด..จนกระทั่งมุกดาผู้เป็นภรรยาตั้งครรภ์...

 

 

วังบาดาล..

 

"ยังหาตัวชโลธรโอรสของข้าไม่เจออีกหรือ?"

พญาสิทธิสารเดโชหน้าเคร่งเครียดหลังจากโอรสเพียงองค์เดียวหายไปนานนับเดือน

"เจ้าชายยังร่ายมนต์กำบังตนไว้..พวกข้าพระบาทมิสามารถหาได้พบพระเจ้าข้า" เหล่าทหารนาครายงานสีหน้าหวาดหวั่น

"ข้าให้เวลาอีกสองวัน..มิเช่นนั้นข้าจะขึ้นไปตามด้วยตัวเอง!" พญาสิทธิสารเดโชคำรามลั่น..

 

 

"มุกดา...น้องนั่งพักเถิดเดี๋ยวพี่จะไปซักผ้าให้เอง"

ชโลธรหยิบตะกร้าผ้าขึ้นมาแล้วหันไปบอกเมียรักที่กำลังท้องแก่อุ้ยอ้าย

"ขอบใจจ๊ะ..พี่ชโลธร" มุกดายิ้มให้รู้สึกเกรงใจที่สามีต้องมาทำหน้าที่นี้แทนตน

"พี่ยังนึกแปลกใจ..เหตุใดพี่สาวของน้องจึงไม่มาเยี่ยมเยียนน้องเลย..นับตั้งแต่พี่มาอยู่ที่นี่"

คำถามของผู้เป็นสามีก็ทำให้มุกดานึกเป็นห่วงพี่สาวอยู่เช่นกันนี่ก็เกือบปีแล้วที่มุกล้อมหายเงียบไป

"เอาไว้มุกดาคลอดแล้ว..เราจะไปหาพี่สาวของมุกดากันนะจ๊ะ" หญิงสาวเอ่ยบอกผู้เป็นสามี

 

"แล้วแต่น้องเถิด"

กล่าวจบร่างหนาก็เดินตรงไปที่ริมน้ำเพื่อซักผ้าในตระกร้าแม้นาคหนุ่มจะมีอิทธิฤทธิ์แต่ไม่อยากพลั้งเผลอให้มุกดาได้เห็น

 

"อ๊ะ...ผ้าของมุกดา"

ผ้าของมุกดาเกิดหล่นลงไปในน้ำแล้วจมดิ่งลงไปโดยไม่ทันระวังชโลธรรีบหันมองซ้ายขวาเมื่อไม่เห็นใครจึงแอบใช้ฤทธิ์ให้ผ้าผืนนั้นกลับมาอยู่ในตระกร้าตามเดิมแล้วรีบกลับไปหามุกดา..โดยมิรู้เลยว่าเพราะการใช้ฤทธิ์ครั้งนี้ทำให้บางสิ่งกำลังจะมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในอีกไม่นาน

 

 

"ชโลธร!..นี่มันพลังของลูกข้า"

พญาสิทธิสารเดโชสัมผัสถึงพลังนั้นได้ในทันทีรีบส่องจิตตามขุมพลังนั้นไปอย่างรวดเร็ว

"หึ!..เจอแล้ว..ที่แท้ก็อยู่ใกล้แค่นี้เอง" พญานาคาผู้เป็นใหญ่แห่งน่านน้ำยิ้มเย็นยะเยือก

"เจ้าพี่..เจอตัวลูกแล้วหรือเจ้าคะ?"

มเหสีคู่กายตื่นเต้นยินดีอย่างที่สุด..หลังกินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่นานนับตั้งแต่ชโลธรหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

"ข้าจะไปเอาตัวเจ้าลูกดื้อกลับมา!..หนีงานอภิเษกจนทำให้ข้าแทบมองหน้าสหายไม่ได้..เจ้าชโลธรต้องมารับผิดชอบในเรื่องนี้" กล่าวจบผู้เป็นใหญ่ในน่านน้ำกว้างแถบนี้ก็ลุกขึ้นไปในทันใด...

 

มุกล้อมและสามีได้เดินทางกลับมาจากเมืองหลวงหลังจากธนาผู้เป็นสามีได้รับการจ้างวานด่วนให้ไปรับงานก่อสร้างตึกใหญ่..ตนและสามีจึงรีบไปโดยไม่ทันได้มาส่งข่าวให้น้องสาวได้รับรู้

"พี่ธนา..วันนี้ฉันจะไปเยี่ยมมุกดานะ..มันคงจะโกรธฉันแน่ๆที่หายไปนานโดยไม่บอกกล่าว"

มุกล้อมที่เพิ่งจัดเก็บขาวของเสร็จหันไปแจ้งกับสามีที่เพิ่งได้นั่งพักจากการทำความสะอาดเรือนเช่นกัน

"ประเดี๋ยวพี่จะไปด้วย..มุกดาคงเข้าใจง่ายขึ้นถ้าเราไปอธิบายเหตุผลให้ฟัง" ธนายิ้มให้ภรรยาตนที่ยอมไปลำบากตรากตรำด้วยกันมา

"ก็ดีจ๊ะ..ฉันจะเอาของไปฝากมุกดาด้วยตั้งใจซื้อมาง้อน้องสาวโดยเฉพาะเลยนะพี่"

มุกล้อมยิ้มขำไปกับสามีตนเมื่อนึกถึงภาพน้องสาวยามที่โกรธเคืองแสนงอนง้อยากยิ่งกว่าอะไร

 

พลบค่ำ..

 

"โอะ!..โอ๊ยยย...พะ..พี่ชโลธร!"

มุกดาส่งเสียงเรียกผู้เป็นสามีด้วยความตกใจเมื่อเกิดเจ็บท้องขึ้นมากระทันหันแถมมีน้ำใสๆปนเลือดไหลนองข้างขาตน

"มุกดา!..เป็นอะไร..เจ็บท้องหรือ?" ชโลธรรีบวิ่งเข้ามาดูคนรักที่ทรุดตัวลงนั่งโอดครวญ

"ลูกเรา..จะ..คลอดแล้ว..โอ๊ยยย!" มุกดาเอ่ยเสียงเลิกลั่กในใจหวั่นประหม่าตื่นกลัวอย่างบอกไม่ถูก

"ทะ..ทำเยี่ยงไรดี..ลูกข้า..กำลังจะถือกำเนิดแล้ว"

ชโลธรตื่นเต้นจนเผลอเอ่ยถ้อยคำที่มุกดาฟังแล้วไม่คุ้นหู..แต่ความเจ็บปวดก็มากมายพอที่จะบดบังความสงสัยใดๆในตอนนี้

"หมอจ๊ะพี่..หมอทำคลอด..ตามมาเร็ว" มุกดารีบเอ่ยบอกผู้เป็นสามี

"หมอหรือ?..จริงสิ..หมอหลวง..ข้าต้องไปตามหมอหลวงมาช่วยชายาข้า"

นาคหนุ่มกระวนกระวายคิดจะไปตามหมอหลวงที่นครบาดาลให้ขึ้นมาทำคลอดชายาตน

"พะ..พี่ชโลธร..พี่พูดอะไรจ๊ะ..โอยยย...ใครก็ได้ที่ทำคลอดได้..เร็วๆเถอะพี่..มุกดาจะไม่ไหวแล้ว"

สีหน้าท่าทางที่เจ็บปวดของหญิงคนรักทำให้ชโลธรต้องตั้งสติเพราะนึกได้ว่า..หากทำเช่นนั้นผู้เป็นบิดาตนจะต้องหาตนพบแน่แล้วจึงรีบอุ้มนางเข้าไปในห้อง

"พี่จะทำคลอดให้มุกดาเอง"

นาคหนุ่มคิดจะใช้อิทธิฤทธิ์ช่วยเมื่อเห็นว่าหากชักช้าจะไม่ทันการณ์นางอาจเจ็บปวดจนเป็นอันตรายได้

 

"เร็วพี่..ลูกจะออกมาแล้ว!..อื้บบบบ.."

มุกดาพยายามจัดเตรียมตนเองเท่าที่จะทำได้ให้พร้อมในท่าคลอดโดยสัญชาตญาณของความเป็นแม่..เมื่อลมเบ่งมานางก็พยายามจนสุดความสามารถเมื่อเห็นว่าฝ่ายสามีก็ได้จัดเตรียมการรองรับเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

 

อุแว๊!..อุแว๊!

ทารกน้อยส่งเสียงร้องจ้าเมื่อผู้เป็นพ่อรองรับเอาไว้และตัดสายสะดื้อเสร็จโดยใช้ฤทธิ์เพียงเล็กน้อยเพื่อไม่ให้คนรักได้สงสัย

"ลูกสาว..มุกดา..เราได้ลูกสาว"

ชโลธรยิ้มกริ่มเอ่ยบอกหญิงคนรักเมื่อได้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของทารกน้อยในอ้อมกอดตน

"ตั้งชื่อลูกสิจ๊ะพี่..มุกดาอยากให้พี่เป็นคนตั้ง"

เสียงหญิงคนรักกล่าวบอกอย่างเหนื่อยอ่อนเหงื่อโทรมทั่วใบหน้า

"กันติชา..นางเกิดจากความรักของเราพี่จะให้นามว่า..กันติชานาคี" นาคหนุ่มเอ่ยอย่างพึงพอใจ

"กันติชา..นะ..นาคี..มะ..หมายความว่าอะไรจ๊ะพี่?"

มุกดาได้ยินประโยคหลังถึงกับสะดุดหูใจหายอย่างบอกไม่ถูก..ชโลธรจึงได้สติว่าเอ่ยบางสิ่งที่เป็นความลับออกไปเสียแล้ว

 

"มะ..มุกดา..พี่..พี่อธิบายได้นะ" นาคาหนุ่มใจเสียเมื่อเห็นหน้าคนรักที่กำลังตกใจคล้ายจะร้องไห้

 

 

"ชโลธร!..กลับบาดาลบัดเดี๋ยวนี้!"

เสียงทุ้มขรึมกังวาลขึ้นอย่างดุดันสร้างความตกใจให้กับหนุ่มสาวทั้งสองอย่างสุดหัวใจ

"ทะ..ท่านพ่อ!"

ชโลธรรีบขยับเข้าไปหาเมียรักโอบแขนข้างหนึ่งคล้ายจะปกป้องคุ้มครองนาง

"พะ..พี่ชโลธร..เกิดอะไรขึ้นหรือจ๊ะ?"

มุกดาตัวสั่นเมื่อกลุ่มบุคคลผู้ไม่ได้รับเชิญปรากฏตัวขึ้นพร้อมแต่งกายประหลาดคล้ายกษัตริย์มีสัญลักษณ์บางอย่างที่เหมือนงูอยู่บนศรีษะ

 

"เหอะ!..นี่โอรสข้าหนีงานอภิเษกกับนาคีผู้สูงศักดิ์มาอยู่กินกับนางมนุษย์ผู้นี้หรือ?"

ถ้อยคำประหลาดของผู้แปลกหน้าที่ดูมากบารมีทำให้มุกดาถึงกับหน้าซีดเผือด

"ท่านพ่อ..นางเป็นชายาข้าแล้วแถมยังให้กำเนิดธิดาแก่ข้า..หากจะให้ข้ากลับนางจะต้องไปกับข้าด้วย" ชโลธรกล่าวเสียงแข็งหาได้เกรงกลัวแต่อย่างใด

"ไม่ได้!..นางเป็นมนุษย์มิคู่ควรกับนาคราชเยี่ยงเจ้าดอก..ชโลธร" ผู้เป็นบิดาคัดค้านเสียงดังก้องจนมุกดาสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

"นะ..นาค..นาคราช..พี่เป็นพญานาคอย่างนั้นหรือ?"

มุกดาหันมองสามีรักด้วยความรู้สึกที่สับสนไปหมดทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว

"พี่รักน้อง...มิได้คิดจะหลอกลวงน้อง..ไปอยู่กับพี่ที่วังบาดาลเถิดนะ..มุกดา" ชโลธรแสนจะสงสารชายาที่ต้องมารับรู้ในตอนนี้

"ข้าไม่อนุญาต!...องครักษ์เอาตัวชโลธรและหลานข้ากลับไป!..ส่วนนางมนุษย์..ฆ่าทิ้งเสีย"

คำสั่งกร้าวของพญาสิทธิสารเดโชทำให้ทั้งสองตกใจสุดขีด..องครักษ์เข้าประชิดตัวนาคหนุ่มพร้อมผู้เป็นบิดาได้ช่วงชิงเอาทารกน้อยในมือไปโอบอุ้มเสียเอง..องค์นาคาผู้เป็นใหญ่เหลือบมองหลานสาวชั่วพริบตาก็ให้นึกรักเอ็นดูอย่างล้นเหลือ..จากนั้นจึงเคาะไม้เท้าทรงฤทธาหนึ่งครั้งร่างทั้งหมดก็อันตรธานหายไปทิ้งไว้เพียงทหารนาคและคำสั่งสุดท้าย

 

"เอาศพนางกลับไปให้ข้าดูด้วย!"

 

..................................................................

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha