สายเลือดนาคราช(จบ)

โดย: รัตนะมณี



ตอนที่ 3 : พี่สาวผู้เสียสละ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

พี่สาวผู้เสียสละ

 

"ตายเสียเถอะ...เจ้ามนุษย์!"

หนึ่งในทหารผู้รับคำสั่งเงื้อหอกในมือขึ้นหมายจะแทงเข้าที่กลางลำตัว

"เดี๋ยว!...เจ้าจะฆ่าพระชายาของเจ้าชายชโลธรจริงๆหรือ..หากเจ้าชายรู้ต้องเสียพระทัยมากแน่ๆ"

ทหารนาคอีกนายยั้งเอาไว้ด้วยยังนึกเห็นใจเจ้าชายของตน

"คำสั่งองค์นาคาธิบดีสิทธิสารเดโช..เจ้ากล้าขัดหรือ..มีหวังหัวขาด"

เมื่อต้องเลือกทหารนาคจำใจต้องเงื้อหอกในมือขึ้นอีกครั้ง..มุกดาน้ำตาไหลพรากเมื่อความสุขที่เคยมีบัดนี้สูญสิ้นทุกสิ่ง..แม้แต่ชีวิตของตน

"เฮ๊ย!!..หยุดนะ!"

ธนาและมุกล้อมมาถึงก็เห็นภาพเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดตรงหน้า..ธนาคว้าท่อนไม้ที่อยู่ใกล้มือขว้างปัดคมหอกจนหลุดมือทหารนาคออกไปได้ทัน..แล้วรีบเข้าไปต่อสู้ปกป้องมุกดาผู้เป็นน้องเมีย

 

"มุกล้อม!..พามุกดาหนีเร็ว!"

เสียงผู้เป็นสามีรีบออกคำสั่ง..มุกล้อมวิ่งเข้าไปพยุงตัวมุกดาลงจากเรือนอย่างทุลักทุเล

"มุกดา...นี่มันเกิดอะไรขึ้น!..ทะ..ทำไมน้องเหมือนคนท้องแก่..ละ..เลือดเต็มไปหมด"

มุกล้อมเห็นสภาพน้องแล้วแทบจะเป็นลมตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก

"หนีก่อนพี่มุกล้อม...พวกเขารับคำสั่งให้ฆ่าฉัน อะ..โอ๊ยย..ท้อง..ท้องฉัน" มุกดากุมท้องด้วยความเจ็บปวด

"กะ..เกิดอะไรมุกดา...จะคลอดเหรอ?"

"พะ..พี่มุกล้อม...ฉันเพิ่งคลอดลูกไปคนหนึ่งทะ..ทำไมฉันยังเจ็บเหมือนจะคลอดอีกล่ะ"

มุกดาแทบจะไปต่อไม่ไหว..มุกล้อมมองหาพุ่มไม้หนารีบพยุงน้องสาวไปด้านหลังในทันที

"หรือ..จะแฝด..ว่าแต่มุกดาไปท้องกับใครตั้งแต่เมื่อไหร่..พี่งงไปหมดแล้ว?" มุกล้อมมือไม้สั่นทั้งสงสัยทั้งกังวลไปหมด

 

"พะ..พี่..ฉันจะคลอดแล้ว...อื้ออ..ฮึ๊บบบบบ"

 

 

อุแว๊!อุแว๊!

เพียงอึดใจเดียวทารกน้อยก็โผล่พ้นจากท้องมารดา..มุกล้อมรีบฉีกผ้าถุงห่อตัวเด็กเอาไว้แล้วใช้มีดสั้นที่หยิบติดมือมาไว้ป้องกันตัวตัดสายสะดือ

"เด็กผู้หญิง..มุกดาได้ลูกสาว..น่ารักน่าชังนักหลานป้า"

มุกล้อมชื่นชมหลานได้เพียงไม่นาน..ธนาก็วิ่งหนีทหารนาคมาพอดีจึงรีบเรียกเอาไว้

"พี่ธนา!..ทางนี้"

ทั้งสามพยายามเก็บเสียงให้เงียบที่สุดเมื่อทหารนาคเข้ามาใกล้ก็มองหาอยู่พักใหญ่

 

"ข้าว่าต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ..ข้าได้กลิ่นสาปและกลิ่นคาวเลือด"

พวกทหารนาคทำจมูกฟุดฟิดสูดกลิ่นของมนุษย์ทั้งสามเพื่อจะหาตัวมุกดา

"พี่มุกล้อมพาลูกสาวฉันหนีไปกับพี่ธนาเถอะ..พวกมันต้องการเพียงชีวิตฉันเท่านั้น" มุกดาพยายามบอกให้พี่สาวหนีเอาตัวรอด

"จะได้ยังไงมุกดา..เด็กต้องกินนมแม่พี่จะเอานมที่ไหนให้ยัยหนูนี่ล่ะ"

 

มุกล้อมไม่เห็นด้วยเพราะมีกันเพียงสองคนพี่น้อง..แถมตอนนี้น้องสาวก็เพิ่งจะคลอดลูกออกมาหยกๆ..อย่างไรเสียเด็กก็ต้องการแม่มากกว่าป้าเป็นแน่

"ฉันหนีไปไม่ไหวหรอกพี่..เสียเลือดไปมากตอนนี้แทบไม่มีแรงเดิน"

มุกดาหน้าซีดขาวอย่างกับกระดาษ..มุกล้อมมองน้องสาวและหลานด้วยความสงสารในที่สุดก็ตัดสินใจบางอย่างออกมา

"พี่ธนา..ช่วยพามุกดากับหลานฉันหนีไปให้ไกลทีเถิด..ประเดี๋ยวฉันจะล่อพวกมันไปทางอื่นเอง"

"มุกล้อม!..มันอันตรายนะ..เสี่ยงชีวิตชัดๆ" ธนาหน้าเคร่งเครียดเมื่อผู้เป็นภรรยาเสนอความคิดออกมา

"ฉันกับมุกดาหน้าเหมือนกัน..ถ้าไม่ทำแบบนี้เราก็จะตายกันหมด..สามชีวิตแลกกับชีวิตเดียวมันคุ้มแล้วพี่" มุกล้อมกล่าวจบก็รีบวิ่งออกไปทันที

 

"เฮ๊ย!...นางไปนู้นแล้ว" ทหารนาคทั้งสองรีบตามมุกล้อมไปอย่างรวดเร็ว

 

"มุกล้อม!..โธ่..."

ธนาเจ็บปวดใจอย่างที่สุดแต่จะให้ทิ้งมุกดาและลูกน้อยก็ทำไม่ได้..จึงต้องกัดฟันประคองมุกดาที่อุ้มลูกไว้ในอกเพื่อหนีจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด...

 

สิบแปดปีผ่านไป...

 

"พี่ธนา...คิดถึงพี่มุกล้อมหรือจ๊ะ?"

มุกดาที่ยกสำรับกับข้าวมาให้ผู้เป็นพี่เขยที่กำลังนั่งเหม่อลอยมองสวนดอกไม้..หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นมุกล้อมก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย..ธนาจึงพามุกดาและลูกสาวย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองหลวง

 

"ไม่มีวันไหนที่พี่ไม่คิดถึงมุกล้อม..ได้แต่หวังว่าเราจะได้พบกันอีกในปรโลก"

ผู้เป็นพี่เขยหน้านิ่งแม้จะผ่านมานานหลายปีแต่ความรักที่มีต่อพี่สาวตนนั้นไม่เคยจืดจาง

"พี่มุกล้อมช่างโชคดี..ที่มีคนที่รักเขาสุดหัวใจ"

มุกดาปวดร้าวภายในใจเมื่อนึกถึงชโลธรบุรุษหนุ่มที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันจนมีลูก..แม้จะมารู้ความจริงว่าแท้จริงแล้วเขาคือเจ้าชายเมืองนาค..แต่หัวใจของมุกดาก็ยังเฝ้าคิดถึงอยู่ทุกลมหายใจปะปนไปกับความโกรธความเสียใจที่เขาไม่เคยบอกจนถึงวันที่ต้องพรากจากไปพร้อมกับลูกสาวอีกคน..แถมยังมีส่วนทำให้พี่สาวต้องมาตายเพื่อช่วยเหลือตนและลูก

 

"มุกดา...ไม่คิดจะบอกความจริงกับหนูดาบ้างหรือ?"

ธนาหันมาเอ่ยถามเมื่อเห็นมุกดายืนซึมไป..นับตั้งแต่มุกดาได้เล่าความจริงทั้งหมดให้ฟังธนาก็ตกใจอยู่ไม่น้อย..จากนั้นจึงแก้ปัญหาด้วยการให้ลูกสาวของมุกดาเรียกธนาว่า..พ่อ

"ยัยดาจะรับได้หรือจ๊ะพี่..ถ้าเขารู้ว่าพ่อที่แท้จริงของเขาเป็นพญานาค..จะไม่ตกใจคิดว่าตัวเองมีสายเลือดของสัตว์ประหลาดหรือจ๊ะ"

"มุกดา...พญานาคไม่ใช่สัตว์ประหลาดนะท่านเป็นโอปปาติกะกึ่งเทพแถมยังมีอิทธิฤทธิ์อีกด้วย"

ธนาพยายามอธิบายให้มุกดาเข้าใจเพราะเดิมทีตนก็เคยได้รู้จากการบวชเรียนมาบ้าง

"มีฤทธิ์..แต่ไม่เคยกลับมาหาฉันและลูกอีกเลย"

มุกดาเอ่ยด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาของตนที่ต้องมารักกับนาคราชหนุ่มจนได้พบกับเหตุการณ์ที่เลวร้าย

"เขาอาจคิดว่ามุกดาตายไปแล้วก็ได้..เพราะมุกล้อมหน้าเหมือนมุกดาจนแทบแยกไม่ออกและเขาก็จากไปก่อนที่จะรู้ด้วยซ้ำว่ามุกดามีลูกสาวฝาแฝดอีกคนในท้อง" ถ้อยคำของธนาทำให้มุกดาได้คิด

 

"ถ้าอย่างนั้น..ฉันคงตายไปจากหัวใจของเขาแล้วล่ะพี่...อีกอย่างยัยดาก็ไม่มีอะไรแปลกไปกว่าคนอื่น..สายเลือดในตัวที่เป็นพญานาคอาจไม่มีผลอะไรก็ได้นะ"

มุกดาภาวนาไม่อยากให้ลูกสาวต้องมีร่างกายที่ต่างไปจากมนุษย์ทั่วไป

 

 

"แม่คะ...ดากลับมาแล้วค่ะ!"

ปาลิดาส่งเสียงดังทันทีที่กลับมาถึงมองหาผู้เป็นแม่ไปรอบๆบ้าน

"ยัยดา!...แม่อยู่ในสวนจ๊ะ" มุกดาเอ่ยเรียกลูกสาว

"อ้าว..พ่อธนาก็อยู่ตรงนี้ด้วยหรือคะ..ดีเลยค่ะดามีเรื่องจะขออนุญาตพอดี"

หญิงสาวหน้าตาสะสวยอย่างกับนางในวรรณคดีผิวขาวเนียนเหมือนบำรุงมาอย่างดีเดินมาตามเสียงผู้เป็นแม่..เข้ามานั่งข้างมารดาโอบเอวออดอ้อน

"จะอ้อนเอาอะไรล่ะยัยตัวแสบของแม่?"

มุกดาลูบศรีษะลูกสาวด้วยความรักใคร่..ทุกครั้งที่เห็นหน้าปาลิดาทำให้มุกดาต้องนึกถึงชโลธรทุกครั้งด้วยโครงหน้าและผิวพรรณที่คล้ายกัน

"แม่คะ..พ่อคะ..เพื่อนๆของดาจะไปฉลองที่สอบเข้ามหาลัยกันได้จึงจัดทริปไปไหว้พระเก้าวัดกันค่ะ"

เจ้าตัวดีเอ่ยฉะฉานเสียงดังฟังชัดแสดงสีหน้าท่าทีอยากไปเป็นที่สุด

"แล้วไปที่ไหนบ้างล่ะลูก?" ผู้เป็นแม่เอ่ยถามพลางส่งของว่างให้ทาน

"หลายที่ค่ะแม่..แถบๆฝั่งอิสานน่ะค่ะ" ปาลิดากล่าวไปกินไปอย่างมีความสุข

"อิสาน!..คงไม่ไปเล่นน้ำด้วยใช่ไหม?"

มุกดาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินสถานที่ที่ลูกสาวจะไปอดที่จะกังวลไม่ได้

 

"ไม่หรอกค่ะ...ตั้งใจจะไปไหว้พระทำบุญเท่านั้นถ้าจะเล่นน้ำ..ดาชวนเพื่อนไปล่องแพหรือทะเลไม่ดีกว่าหรือคะ..แม่" ลูกสาวมองหน้ามารดาแล้วนึกขำว่าใครที่ไหนจะจัดทริปไปเล่นน้ำโขงกัน

"ก็เห็นเราชอบน้ำอย่างกับอะไรดี..แม่ก็นึกว่ายัยตัวแสบของแม่จะอยากลงไปว่ายเล่น" ผู้เป็นแม่แสร้งทำเป็นเย้าหยอกทั้งที่ในใจนึกหวั่น

"ให้ดาไปนะคะ..พ่อธนา" คราวนี้หันไปส่งเสียงอ้อนผู้เป็นพ่อบ้าง

"ไปเถอะลูก..แค่ไปไหว้พระคงไม่มีอะไรน่าห่วง ลูกก็โตแล้วด้วยต้องดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว"

ธนาเอ่ยอนุญาตแล้วหันไปพยักหน้ากับมุกดาเพื่อให้ยินยอมพร้อมกับจับศรีษะลูกสาวด้วยความเอ็นดู

"เย้!...ขอบคุณค่ะพ่อ..ขอบคุณค่ะแม่"

ปาลิดายิ้มกว้างรีบกระโดดไปหอมแก้มผู้เป็นแม่และพ่อทันทีเป็นการขอบคุณ...


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha