สายเลือดนาคราช(จบ)

โดย: รัตนะมณี



ตอนที่ 8 : ยอมช่วยก็ได้


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ยอมช่วยก็ได้

 

"แย่แล้ว!...ท่านพ่อมา..พี่รินแก้วรีบพาปาลิดาหลบไปก่อนเร็วเข้าเถิด"

เพียงไม่นานร่างของผู้เป็นบิดาก็ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเป็นห่วงอย่างที่สุด

 

"กันติชา...ลูกเป็นเยี่ยงไรบ้าง?"

"ทะ..ท่านพ่อ..ข้าอยู่นี่"

เมื่อรินแก้วพาตัวปาลิดาหลบเข้าไปใต้แท่นบรรทมได้ทันอย่างหวุดหวิด..กันติชาก็รีบขึ้นไปนอนแทนที่ทำท่าทีคล้ายไม่ค่อยจะสบาย

"พ่อรู้ข่าวเรื่องงานอภิเษกของลูกในอีกสองวันแล้ว...กันติชาพ่อขอโทษที่ช่วยอันใดไม่ได้เลย"

ชโลธรรู้สึกผิดยิ่งนักที่ไม่สามารถจะทำให้พญาสิทธิสารเดโชเปลี่ยนใจในเรื่องนี้ได้

"มิเป็นไรเจ้าค่ะท่านพ่อ..คงเป็นกรรมของลูกที่จักต้องอภิเษกกับผู้ที่ลูกมิได้รัก"

กันติชาแสร้งทำสีหน้าเศร้าสลดน้ำตาคลอ..แต่ในขณะเดียวกันปาลิดาที่แอบฟังอยู่ใต้แท่นบรรทมก็ยิ่งหวาดหวั่นครุ่นคิดโต้แย้งในใจอย่างอึดอัด

'กรรมของเธอแต่โยนมาให้ฉันเต็มๆเลยนะยะ..แล้วคิดว่าฉันรักพ่อนาคนั่นหรือไง..ฮือ..เวรกรรมกลายมาเป็นของฉันแล้ว'

 

"กันติชาลูกรัก...ชะตาของลูกมิได้ต่างอันใดกับพ่อเมื่อสิบแปดปีก่อนเลย" ผู้เป็นบิดาเอ่ยบางสิ่งขึ้นจนทำให้นาคีสาวถึงกับหันมองด้วยความประหลาดใจ

"สิบแปดปีก่อน...เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ?"

คำถามของธิดาตนทำให้ชโลธรได้รู้สึกตัวว่าเผลอหลุดพูดบางสิ่งออกมา

"เอ่อ...มะ..ไม่มีอันใดดอก"

"ท่านพ่อ...ลูกกำลังจะต้องออกเรือนไป..ท่านพ่อช่วยบอกลูกเถิดเจ้าค่ะ..เมื่อสิบแปดปีก่อนเกิดอันใดขึ้นกับท่านแม่ของลูก?" กันติชาตาวาวจ้องหน้าผู้เป็นบิดานิ่ง

"แม่...ของลูก.."

ชโลธรสองจิตสองใจในการจะเอ่ยถึงเรื่องนี้เพราะกลัวธิดาตนจะต้องเสียใจ

"ท่านพ่อ...ลูกไม่มีท่านแม่เหมือนนาคีตนอื่นไม่เคยได้เห็นไม่เคยได้รับรู้เรื่องราวของท่านแม่เลย ท่านพ่อจะไม่ทรงให้ลูกได้รู้จักท่านแม่บ้างหรือเจ้าคะว่าเป็นสตรีเช่นไรจึงมัดใจท่านพ่อได้นานถึงเพียงนี้"

คำรบเร้าของผู้เป็นธิดาทำให้นาคาผู้เป็นบิดาคิดหนัก...นอกจากผู้เป็นธิดาที่รอฟังสตรีอีกสองนางที่แอบอยู่ข้างใต้ก็พลอยได้ลุ้นกันไปด้วย

 

"ลูกพ่อ...แม่ของลูกเป็นคนที่งดงามมากเรือนผมยาวตรงดำขลับเหมือนอย่างลูก..และเพราะเส้นผมของนางถึงทำให้พ่อได้พบและรักกับแม่ของลูก" ชโลธรลูบเส้นผมนุ่มลื่นของธิดาตนด้วยความคิดถึงคนรัก

"ท่านแม่ของลูก..นามว่ากระไรเจ้าคะ?" กันติชาเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น

"นางนามว่า...มุกดา..มุกดาเทวี"

นาคาผู้เป็นบิดาต่อท้ายด้วยคำว่าเทวีเพื่อแสดงถึงการยกย่องผู้เป็นมารดาของลูกสาว

'อุต๊ะ..ชื่อเหมือนแม่ฉันเลย..ดีนะแม่มุกดาไม่มีคำว่าเทวีไม่งั้นฉันอาจคิดได้ว่าเรามีแม่คนเดียวกัน หึหึ'

ปาลิดาที่พลอยได้ยินไปด้วยอดที่จะนึกขำเสียมิได้ที่บังเอิญเหลือเกินที่กันติชามีแม่ชื่อเดียวกับตน

"ท่านพ่อเจ้าคะ..เหตุใดท่านแม่จึงด่วนจากลูกไปล่ะเจ้าคะ?" นาคีสาวรู้สึกเศร้าขึ้นมาเมื่อตลอดเวลาที่เติบโตนางมิเคยได้รับความรักจากผู้เป็นแม่เลย

"เอ่อ...นาง..เสียเลือดมากจึงจากเราไปเร็วเช่นนี้"

ชโลธรเงยหน้าขึ้นพยายามเก็บงำน้ำตาที่เอ่อล้นด้วยความเจ็บปวดด้วยหลีกหนีความจริงไม่ได้ว่านางต้องมาตายเพราะเหตุใด

"เอ๋?...แล้วท่านแม่มิใช่คู่อภิเษกของท่านพ่อหรือเจ้าคะ..ท่านพ่อถึงได้กล่าวว่าลูกมีชะตาเดียวกันกับท่านพ่อ" นาคีสาวนึกเอะใจจึงได้ย้อนถามผู้เป็นบิดา

"นางมิใช่...พ่อหนีงานอภิเษกที่ท่านปู่ลูกกำหนดขึ้นจึงได้ไปพบกับท่านแม่ของลูก"

"จริงหรือเจ้าคะ!..แล้วท่านพ่อไปพบท่านแม่ที่ใดพบได้เยี่ยงไรเจ้าคะ? กันติชาถามรัวจนผู้เป็นบิดาอึกอักตอบไม่ถูก

"เอ่อ...เอาไว้พ่อค่อยเล่าให้ลูกฟังใหม่ก็แล้วกัน ตอนนี้ลูกนอนพักก่อนเถิดใกล้จะถึงวันอภิเษกแล้ว กันติชาลูกเข้มแข็งกว่าที่พ่อคิดมากนัก..พ่อภูมิใจในตัวลูก" ชโลธรจุมพิตหน้าผากธิดาตนด้วยความรักสุดหัวใจ

 

"ลูกก็รักท่านพ่อ"

นาคีร่างบางโอบกอดผู้เป็นบิดาด้วยความรักและเคารพแต่ก็แอบขอประทานอภัยในใจในสิ่งที่ตนกำลังจะทำ...

 

 

"โอ๊ยย...เมื่อยแทบแย่"

ปาลิดาบ่นอุบเมื่อคลานออกมาจากใต้แท่นบรรทมหลังชโลธรได้กลับออกไปแล้ว

"ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยปาลิดาที่ทำให้ลำบาก"

กันติชาเอ่ยขอโทษพลางพยุงร่างหญิงสาวมนุษย์ให้ขึ้นมานั่งข้างๆตน

"กันติชา...พาฉันไปส่งเถอะนะป่านนี้เพื่อนๆฉันคงเป็นห่วงแย่แล้ว..ไหนจะแม่กับพ่อธนาของฉันอีกหากท่านรู้ว่าฉันหายไปต้องตกใจมากแน่ๆ"

ปาลิดาพยายามอ้อนวอนอีกครั้งคราวนี้ยกเอาเหตุผลมากมายขึ้นมาเพื่อให้นาคีสาวเห็นใจ

"ไม่ได้!...เจ้าต้องช่วยข้าก่อน..เจ้าจักใจร้ายปล่อยให้ข้าต้องอภิเษกไปกับนาคาที่ไม่รักหรือ..ชีวิตข้าช่างอาภัพนัก..ท่านแม่ก็ตายจากไปตั้งแต่ข้ายังเล็ก..พี่น้องก็ไม่มีเพื่อนก็ไม่มี..ฮือออ"

กันติชาร้องไห้ฟูมฟายปานจะขาดใจเอาแต่จับแขนปาลิดาเอาไว้แน่น

 

"เอ่อ..แม่ลูกครึ่ง...โปรดช่วยจ้าวนางของข้าด้วยเถิดนะข้าขอร้องเจ้าอีกคน"

รินแก้วที่ยืนมองด้วยความหมั่นไส้ปาลิดา..อยู่ๆก็ถูกดึงให้นั่งลงแล้วก็สบสายตาขยุบขยิบของผู้เป็นนายเป็นนัยเพื่อให้ช่วยแสดงท่าทีวิงวอน

"เฮ้ออ!...กะ..ก็ได้..ช่วยเธอก็ได้..แต่เธอต้องรับปากฉันด้วยนะว่าจะรีบพาฉันกลับไป"

ในที่สุดปาลิดาก็อดใจอ่อนต่อน้ำตาของนาคีสาวไม่ได้จำต้องรับปากช่วยเหลือ

 

"ได้..ได้!..ข้ารับปากเจ้า...พี่รินแก้วเอาชุดมาเปลี่ยนให้นางเร็ว"

กันติชารีบหันไปบอกพี่เลี้ยงสาวโดยไวให้รีบเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย..เพียงไม่นานปาลิดาก็กลายเป็นนาคีสาวที่ละม้ายคล้ายกันติชาอย่างไม่ผิดเพี้ยน

 

"โอ้ว...มะ..เหมือนกันยังกับฝาแฝดเลยเจ้าค่ะจ้าวนาง..ต่างกันเพียงสีผมเท่านั้น" แม้แต่รินแก้วเองยังตกตะลึงตาค้างในความเหมือนนี้

"พี่รินแก้ว..แล้วจะถูกจับได้หรือไม่ล่ะพี่..สีผมของนางต่างกับข้ามากหรือไม่?" กันติชาเริ่มรู้สึกกังวล

"หากเป็นผู้ที่อยู่ใกล้ชิดก็อาจจะสังเกตเห็นได้เจ้าค่ะ..แต่ก็มิได้โดดเด่นมากนักเพราะสีผมของนางคล้ายกับสีผมของเจ้าชายชโลธร"

รินแก้วรายงานเมื่อพิจารณาสีผมของนายตนและหญิงสาวจากเมืองมนุษย์

"ฉันว่าคงไม่เป็นไรมั้ง..ไม่งั้นคงต้องซื้อน้ำยาย้อมผมมาย้อมให้ดำเหมือนของเธอล่ะ"

ปาลิดาที่คอยขยับชุดที่ตนใส่ให้เข้าที่เอ่ยออกมาอย่างรำคาญใจ

"น้ำยา?..น้ำมนตรากระนั้นรึ..แม่ลูกครึ่งเจ้าใช้มนต์ได้ด้วยหรือ?" รินแก้วมองคล้ายไม่อยากจะเชื่อ

"มง...มนต์อะไรล่ะ..ฉันหมายถึงน้ำยาเปลี่ยนสีผมน่ะที่ตามร้านเสริมสวยเขาใช้กัน" คำกล่าวของปาลิดายิ่งสร้างความงุนงงให้กับนาคีทั้งสอง

"เจ้ากล่าวอันใดข้าไม่เข้าใจ" กันติชาทำหน้าฉงน

"ช่างเถอะ..ช่างเถอะ...ว่าแต่ใช้แค่ผ้าพันหน้าอกแบบนี้มันจะไม่หลุดเหรอ..ผ้าถุงผ้านุ่งนี่ก็อีกฉันไม่ถนัดเลยจริงๆนะ" ปาลิดาหน้ายุ่งเมื่อชุดที่สวมใส่ช่างขัดใจนัก

"เจ้าต้องเรียนรู้ปาลิดา..และนับจากนี้เจ้าคือข้าเจ้าคือ..จ้าวนางกันติชาเทวี"

 

จากนั้นรินแก้วและกันติชาก็ช่วยกันสอนปาลิดาให้เรียนรู้ขนบธรรมเนียม..ภาษา..และท่าทางการเดินเท่าที่จะทำได้ในระยะเวลาที่จำกัด

"จ้าวนางเจ้าคะ..ข้ามีเรื่องอยากจะขอความเมตตาให้ท่านช่วยเหลือข้าสักหน่อย"

ปาลิดาที่ฝึกฝนการพูดมาได้ระยะหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างพยายามสำรวม

"เจ้ามีเรื่องอันใดให้ข้าช่วยหรือปาลิดา?" กันติชากล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

"หากจ้าวนางจะกรุณา..ช่วยส่งสานส์ไปให้สหายของข้าด้วยเถิดเพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่เป็นห่วง"

รินแก้วที่เห็นความพยายามของปาลิดายังแอบอมยิ้มด้วยความเอ็นดู

"พี่รินแก้วจ๊ะ...เราจะช่วยนางได้หรือไม่?" กันติชาหันมาถามผู้เป็นพี่เลี้ยง

"เรื่องนี้อาจจักต้องติดสินบนทหารนาคาบางตนเจ้าค่ะ..จ้าวนาง" รินแก้วกล่าวบอกเท่าที่เคยรู้

"ปาลิดา..เจ้าเขียนสานส์เถิดประเดี๋ยวจะให้พี่รินแก้วช่วยจัดการให้" นาคีสาวหันไปบอกผู้มาจากเมืองมนุษย์

"ขอบคุณเจ้าค่ะ..จ้าวนาง" ปาลิดาถอนสายบัวเบาๆอย่างงดงาม

"ข้าชอบเจ้าจัง..ปาลิดา"

กันติชารู้สึกเอ็นดูนางเหมือนมีสายใยบางๆที่ทำให้รู้สึกผูกพันธ์อย่างบอกไม่ถูก

 

"จะยิ่งเป็นพระคุณเป็นพระเมตตาอย่างที่สุดหากเจ้านางผู้เลอโฉมจะรีบส่งข้ากลับไปข้างบนอย่างเร่งด่วนเจ้าค่ะ" ปาลิดายิ้มทะเล้นจนกันติชาอดยิ้มขำไปด้วยไม่ได้

"เข้าพิธีเสร็จเรียบร้อยเมื่อใดข้าจะรีบส่งเจ้ากลับอย่างแน่นอน"

"แต่เดี๋ยวนะ..จ้าวนางกันติชา..ทำไมเธอถึงคิดว่าแค่ฉันเข้าพิธีแทนก็จะจบเรื่องล่ะ..หลังจากฉันกลับไปแล้วเธอก็ยังอยู่ในตำแหน่งภรรยาของชายคนนั้นอยู่ดีนะ" ปาลิดาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"เมื่ออภิเษกแล้วจะต้องตามผู้เป็นสวามีไปอยู่ที่เมืองของเขา..ข้าก็จะบอกเขาหลังเจ้ากลับไปว่าข้ามิใช่ผู้ที่เข้าพิธีกับเขาแต่เป็นเจ้า..ด้วยเหตุนี้เขากับข้าก็มิอาจนับว่าเป็นคู่ครองกันได้..จากนั้นข้าจะคิดหาวิธีออกจากที่นั่นอีกที" นาคีสาวอธิบายวัตถุประสงค์ของตน

"ก็ทำไมจ้าวนางไม่โวยวายไปเลยว่าไม่แต่ง..ใครจะมาบังคับเธอได้" ปาลิดาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

"ก็ท่านปู่น่ะสิ..บังคับได้..ยังมิเคยมีใครกล้าขัดคำสั่งท่านปู่สักครั้ง" กันติชาเอ่ยสีหน้าจริงจัง

"ท่านปู่เธอดุมากเลยเหรอ?"

"มาก...ใครขัดคำสั่งมักไม่มีชีวิตรอด..ไม่ทำตามก็ตาย" นาคีสาวเอ่ยหน้านิ่ง

"หะ..ห๊า..ตะ..ตาย..แล้วฉันจะเหลือเหรอกันติชา"

ปาลิดาหน้าเสียเหงื่อตกเมื่อได้รับฟังกิตติศัพท์ผู้เป็นใหญ่แห่งนครบาดาล

"ข้าจะช่วยเจ้าเอง..ข้าเป็นผู้คิดแผนหากถูกจับได้ข้าจะรับผิดชอบเอง"

กันติชาจับมือผู้ที่มีใบหน้าเหมือนตนให้คลายกังวลแต่ก็แทบจะไม่ได้ช่วยให้ปาลิดารู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย

 

'เวรกรรมของฉันจริงจริ๊ง!...ใครก็ได้ช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ที...ฮืออออ...แม่จ๋า..ดาอยากกลับบ้าน'

 

.........................................................................

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha