Secret´love ความ(รัก)ลับ

โดย: O_ZONE



ตอนที่ 1 : Secret´love 1


ตอนต่อไป


                      1

                        >>>>>>>>>>>


ตึกๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

“จอดก่อนค่ะ แฮกๆ รอฉันก่อน แฮกๆ รอด้วยคร่าาาาาา” สัสเอ๊ย! ไม่ทันจน

ได้เสียงที่ทุกคนได้ยินเมื่อสักครู่เป็นเสียงของฉันเองค่ะ ก่อนอื่นฉันขอแนะนำตัวก่อนเลยนะคะ ฉันชื่อ ป.เป้ย ค่ะ เรียนปี 3 คณะบริหารธุรกิจที่มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง แต่ทุกคนอย่างพึ่งเข้าใจผิดคิดว่าฉันรวยนะคะ เพราะที่ฉันเข้ามาเรียนที่มหาลัยนี่ได้เพราะฉันเป็นเด็กทุนในโครงการ

โครงการนี้เป็นโครงการที่ให้เด็กที่เรียนจบมัธยมปลายที่เรียนดีแต่มีฐานะยากจนได้เข้ามาเรียน โดยแต่ล่ะเทอมต้องมีเกรดเฉลี่ยไม่ต่ำกว่า 3.50 และฉันก็เป็นหนึ่งในเด็กทุน

ฉันเป็นเด็กที่ไม่มีใครต้องการ เพราะฉันโดนพ่อแม่นำมาทิ้งไว้ในถังขยะ โชคดีที่แม่ครูพึ่งกลับมาจากซื้อของ ได้ยินเด็กร้องเลยเข้าไปดู และก็เจอฉัน แกเลยเก็บฉันไปเลี้ยงที่บ้านพักพิง ฉันย้ายออกมาจากบ้านพักพิงตอนอายุ 18 ปี เพื่อทำตามฝันของตัวเอง นั้นก็คือเรียนต่อ แต่บังเอิญไม่มีเงินไง เลยต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย

ชีวิตฉันฟังดูน่าบัดซบใช่ไหมล่ะ แต่ถ้าจะให้โทษคนอื่นก็คงไม่ได้ ต้องโทษอีไรท์คนเดียว -_-

แล้วสาเหตุที่ฉันไปมหาลัยสายใน

วันนี้เพราะเมื่อคืนทำงานดึกเลยตื่นสาย

ก็อย่างว่าฉันต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย แต่ช่างเหอะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอก เพราะมีเรียนเช้าทีไร อีเป้ยสายประจำ

“เอาว่ะ! นั่งแท็กซี่ก็ได้ ดีกว่าไม่ทัน” ฉันตัดสินใจเรียกแท็กซี่และบอกทางไปมหาลัยทันที

พอลงจากแท็กซี่ฉันก็รีบวิ่งไปคณะทันที คณะที่ฉันเรียนบอกได้เลยว่า มีแต่ลูกผู้รากมากดี ลูกนักธุรกิจไฮโซ นักการเมือง ก็คงจะมีแต่ฉันนี่แหละมั้งที่โลโซ แถมจนอีกต่างหาก อ่อ! อย่าเรียกว่าจนเลย เรียกว่า ยาจก จะถูกกว่า

แต่พอฉันก้าวขาเข้ามาในคณะเท่านั้นแหละ ทุกสายตาก็มองฉันอย่างกับเป็นตัวประหลาดผสมกับแมลงสาบที่มาจากดาวอังคาร (มโนล้ำมาก) ก็ไม่แปลกหรอก ฉันรู้สภาพตัวเองดี เสื้อนักศึกษาตัวใหญ่ กระโปรงยาวเกือบจะถึงตาตุ่ม (อีกนิดก็จะเป็นชุดราตรีล่ะ -_-!) แว่นตาหนาเตอะ รองเท้าผ้าใบเก่าๆ หอบของพลุงพลัง

"ว๊าย! ดูสิแก ยัยเฉิมแม่ชี ตัวซวยของคณะเรามาแล้ว ทุกคนปรบมือต้อนรับ she หน่อย” นอกจากจะมีสายตาดูถูกของทุกคนแล้ว ยังมีคำพูดดูแคลนจากสัมพเวสีดังเข้ามากระทบหูฉันอีกด้วย แต่ฉันชินแล้วล่ะ เสียงหมามันเห่านะ^^

“อีเป้ยมึงมานั่งกับพวกกูดีกว่า อย่าไปเสียเวลากับพวกปากปีจอเลย” แพทริก หรือ แพทตี้ กระเทยควายทึกประจำกลุ่มเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นฉันกำลังโดนพวกปากปีจอหาเรื่อง แต่พวกฉันไม่ค่อยเรียกมันว่าแพทตี้หรอก สวนมากจะเรียกมันว่า...

“อีแพศยาพูดถูกมึงมานั่งนี่ดีกว่ามา” ใช่แล้ว ส่วนมากจะเรียกมันว่าแพศยามากกว่า เหมยลี่พูดพร้อมกับตบเก้าอี้ข้างๆ มันเพื่อเป็นสัญลักษณ์ให้ฉันรู้ เหมยลี่ หรืออีเหมย ผู้หญิงเจ้าของใบหน้าสวยเย้ายวนมีเสน่ห ์ แต่นิสัยห้าว

“นี่อีดอกเหมย บอกแล้วไงให้เรียกกูว่า แพทตี้ แพทตี้ไม่ใช่แพศยา เดี่ยวกูก็ตบหน้าแหกหรอก” แพทตี้พูดขึ้นพร้อมกับง้างมือขึ้นบนอากาศทำท่าประกอบ

“พอเลยพวกมึงสองคน นี่พวกมึงไม่กัดกันซักวันจะตายหรอว่ะ” ข้าวฟ้างพูดขึ้นเพื่อสงบศึก เมื่อเห็นว่าเพื่อนทั้งสองกำลังวางมวยกัน ข้าวฟ้างสาวสวยหน้าหวาน แต่ปากไม่หวานเหมือนหน้าตา

“อีเป้ย ทำไมวันนี้มาสายว่ะ” แพทตี้ถามขึ้นเมื่อเห็นฉันเดินมาถึงโต๊ะ

“เมื่อคืนทำงานดึกว่ะ กูเลยตื่นสาย”

“กูบอกแล้ว ให้มึงหาผัวรวยๆ มาเลี้ยง มึงจะได้เลิกทำงานตอนกลางคืนซะที” เหมยลี่บอกฉัน แพทตี้และข้าวฟ้างจึงพยักหน้าเห็นด้วยกับมัน

“หาแล้ว แต่เค้าไม่สนใจ อย่าว่าแต่สนใจเลยแม้แต่หน้ากูเค้ายังไม่อยากมอง” หึ! พูดแล้วก็เศร้า ฉันแอบชอบผู้ชายคนหนึ่ง เรียนคณะเดียวกันนี่แหละ ชื่อฟินิกซ์ เป็นผู้ชายหนึ่งในกลุ่มฮอตของคณะเรา

กลุ่มของฟินิกซ์มีทั้งหมด 3 คน คิม ผู้ชายหน้าตาหล่อเท่ บุคลิกเงียบขรึม เป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูง แต่นั้นแหละ คือเสน่ห์ที่เรียกผู้หญิงและมีรอยสักที่อกด้านซ้าย ยิ่งทำให้เค้าดูเท่ขึ้นไปอีกเท่าตัว ที่บ้านทำธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรมที่มีสาขาเกือบทั่วประเทศ ส่วนคนที่สอง ชื่อรันเวย์ ผู้ชายหน้าสวย เพลอๆ สวยกว่าผู้หญิงซะอีกจนฉันยังแอบอิจฉา เค้ายิ้มแต่ละทีนี่ฉันละลาย แต่อย่าเข้าใจผิดคิดว่ารันเวย์ชอบไม้ป่าเดียวกันนะ เค้านะผู้ชายแท้ 100%

เคยมีคนไปถามเค้าว่าเป็นเกย์รึป่าว โดนรันเวย์กระทืบนอนโรงบาลตั้งหลายวัน บ้านหมอนี่ทำกิจการเกี่ยวกับรถยนต์ ทั้งนำเข้าและส่งออกแถมเป็นรายใหญ่ลำดับต้นๆ ของประเทศอีกต่างหาก และคนสุดท้าย ฟินิกซ์ ยังไงล่ะ ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาดูเจ้าสำอางนิดๆ เป็นคนเย็นชา หยิ่งๆ นิ่งๆ ไม่ค่อยพูด ที่บ้านทำกิจการเกี่ยวกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และยังมีธุรกิจอื่นๆ อีก บอกได้คำเดียวว่า เพอร์เฟค

และเป็นผู้ชายที่ฉันแอบชอบมาตั้งแต่รับน้องตอนเข้ามหาลัยใหม่ๆ

“เออ! ว่าแต่ว่าวันนี้กูยังไม่เห็นคุณชายของมึงเลยอีเป้ย วันนี้ไปไหนว่ะ ทำไมมันยังไม่มาอีก” เหมยลี่พูดขึ้น คุณชายที่มันพูดถึงก็ฟินิกซ์นั้นแหละ เออ นั้นสิ ฉันมาฉันยังไม่เห็นฟินิกซ์เลย

หายไปไหนของเค้าอ่ะ เห็นแต่รันเวย์กับคิมแค่สองคนเอง

“นี่อีเหมย มึงไปหลบอยู่รูไหนมาย๊ะ ถึงไม่รู้ข่าวของไอ้คุณชายนะห่ะ” แพทตี้พูดขึ้น ตอนแรกก็กะว่าจะไม่สนใจแล้วนะ แต่พอรู้ว่าเป็นฟินิกซ์เท่านั้นแหละ หูฉันนี่ผึ่งเลย แฮ่ๆ ก็คนมันชอบอ่ะ เรื่อบอะไรที่เกี่ยวกับเค้า ฉันก็อยากรู้ดิ

“ข่าวไรว่ะ เล่าดิ! ด่วนเลยอีแพท” ข้าวฟ้างพูดขึ้น

“คืองี้มึง กูได้ยินข่าวมาว่า ฟินิกซ์กับพี่น้ำฟ้าอ่ะ เลิกกันแล้ว” เฮ้ย!! จริงดิ ไม่จริงมั้ง ฟินิกซ์รักพี่น้ำฟ้าจะตาย จะเลิกกันได้ไง

“แล้วเลิกกันทำไมาว่ะ เค้ารักกันจะตายไม่ใช่หรอ” เหมยลี่ถามแพทตี้ นั่นดิ ฉันก็อยากรู้แหมือนกัน

“กูก็ไม่รู้หรอก ว่าเค้าเลิกกันทำไม แต่กูได้ยินรุ่นน้องเค้าพูดกันให้แซดเลยนะ ว่าพี่น้ำฟ้าอ่ะแอบซุกเด็ก แล้วฟินิกซ์จับได้ แต่พอนางโดนจับได้ว่ามีกิ๊กนะ นางก็อ้างว่าเป็นเพราะฟินิกซ์ไม่มีเวลาให้ นางแค่หาเพื่อนแก้เหงา เหอะ! กูว่าตอแหลมากกว่าว่ะ” แพทตี้อธิบายให้พวกฉันฟังพร้อมกับทำหน้าหมั่นไส้พี่น้ำฟ้า

พี่น้ำฟ้าเป็นดาวมหาลัย สวย รวย เก่ง คบกับฟินิกซ์มาได้ 3 ปีแล้ว ถ้ารวมปีนี้ด้วย ฟินิกซ์ไม่ชอบคบรุ่นน้องหรอก เพราะรุ่นน้องมักจะงี่เหง้า เอาแต่ใจ เพราะคิดว่าตัวเองเด็กกว่า เค้าชอบคบรุ่นพี่หรือไม่ก็รุ่นเดียวกัน เพราะน่าจะมีเหตุผล ไม่งี่เหง้า

พี่น้ำฟ้าอยู่ปี 4 ส่วนพวกเราอยู่ปี 3 พวกเค้าคบกันมาตั้งแต่ปี 1 แถมเป็นคู่รักที่เพอร์เฟคมากเพราะดีกรีและโปรไฟล์ของทั้งคู่ดีมาก ทำให้เป็นคู่รักที่ทุกคนก็ต่างพากันอิจฉา รวมถึงอีเป้ยด้วย -_-

เลิกกันก็ดี เผื่อเขาจะหันมามองฉันบ้าง ^_^ ฉันคิดในใจพร้อมกับยิ้มออกมา

“แหม อีเป้ย ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวนะมึง” แพทตี้พูดขึ้นพร้อมกับหันมาแขวะฉัน

อีนี่ ตาเหยี่ยวจริงๆ

"ป๊าวววว กูก็แค่ดีใจที่เค้าตาสว่างซะที”

“แต่ไอ้คุณชายมันรักพี่น้าฟ้ามากนะ แบบนี่ไม่เสียใจแย่หรอว่ะ” ข้าวฟ้างพูดขึ้น พร้อมกับทำท่าคิด

“เดี่ยวกูจะเป็นคนทำให้ฟินิกซ์หายเอง” จู่ๆ หัวสมองฉันก็นึกอะไรได้ แต่ที่ไวกว่าสมองก็ปากฉันนี่แหละ แต่เมื่อฉันพูดจบ ดูเหมือนพวกมันจะตกใจนิดๆ เพราะพวกมันรู้อยู่แล้วว่าฉันชอบฟินิกซ์ แต่ฉันไม่เคยทำตัวประเจิดประเจ้อเท่านั้นเอง

“อีเป้ย มึงเอาจริงดิ” ข้าวฟ้างถามฉัน ฉันจึงพยักหน้าให้มันเป็นคำตอบ

“แต่มึงอาจจะไม่สมหวังนะเป้ย ดีไม่ดีมันอาจจะไม่สนใจมึงเลยก็ได” ข้าวฟ้างบอกฉันด้วยความเป็นห่วง

“กูรู้ แต่หัวใจมันห้ามกันได้ที่ไหนกันล่ะ” ใช่ หัวใจมันห้ามกันได้ซะที่ไหน ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าสุดท้ายผลมันจะออกมาเป็นอย่างไร แต่ฉันก็พร้อมจะเสี่ยงอยู่ดี

ใครบ้างล่ะจะมารักมาชอบฉัน สวยก็ไม่สวย จนก็จน ยังริอาจไปชอบเค้า ลูกหมากับเทวดาชัดๆ

“ช่างมันเหอะมึง ปล่อยมันทำเหอะ ดีไม่ดีมันอาจจะฟลุ๊คได้ไอ้คุณชายมาเป็นแฟนจริงๆ ก็ได้” ใช่ บางทีฉันอาจจะฟลุ๊คได้ฟินิกซ์เป็นแฟนก็ได้ใครจะไปรู้

“แต่กูอยากให้มึงรู้ไว้นะเป้ย ถ้ามึงไม่ไหวขอให้มึงหยุดแล้วเดินออกมา พวกกูจะอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆ มึงเสมอ” แพทตี้บอกฉันด้วยความเป็นห่วง ฉันจึงพยักหน้ารับ

เพื่อนแท้ของฉันก็มีแค่พวกมันนี่แหละ เวลาที่ฉันมีปัญหา ก็ได้พวกมันนี่แหละคอยช่วย แม้กระทั่งตอนไม่สบายก็ได้พวกมันนี่แหละที่ดูแล ตอนฉันเข้ามาเรียนที่นี่ใหม่ๆ นะ ฉันนี่โดนแกล้งประจำ ก็ได้พวกมันที่คอยช่วย เราเลยสนิทกันและเป็นเพื่อนกัน แต่พวกมันไม่ได้จนเหมือนฉันหรอกนะ พวกมันรวยมากเลยล่ะ แต่พวกเราคบกันที่นิสัยไม่ใช่ฐานะ ฉันก็เลยรักพวกมันมาก แต่ก็ต้องขอบคุณอีไรท์นะที่เขียนให้ฉันได้เจอคนดีบ้างอ่ะ (ไม่เป็นไรย่ะ ยังไงก็ไม่มีค่าตัวให้อยู่แล้ว) อีไรท์ขี้งก -_-

                   >>>>>>>>>>>>>>>>>>




ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha