Secret´love ความ(รัก)ลับ

โดย: O_ZONE



ตอนที่ 4 : Secret´love 4


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



                      4

                  >>>>>>>>>>>>>>




-@ คอนโด y-


ตอนนี้ฉันก็อยู่ที่คอนโด y ซึ่งเป็นคอนโดของฟินิกซ์ ฉันทำงานพาร์ทไทม์เสร็จตั้งแต่ 3 ทุ่ม พอเลิกงานฉันก็ออกมาเดินซื้อของขวัญให้ฟินิกซ์ ก็รู้อยู่หรอกว่าซื้อไปให้แล้วยังไงเขาก็ไม่เอาแต่ฉันก็อยากเอาไปให้เขาอยู่ดี

ฉันมาถึงคอนโดของฟินิกซ์ตอน 5 ทุ่ม ถามพนักงานด้านล่างเขาก็บอกว่าฟินิกซ์ยังไม่กลับ ฉันเลยยืนรอตั้งแต่ 5 ทุ่ม จนตอนนี้ก็ตี 2 แล้วฟินิกซ์ยังไม่กลับมาเลย

เฮ้ย~ ไอ้เราก็อุตส่าห์รีบทำงาน รีบไปหาซื้อของขวัญมาให้ พอมาถึงนึกว่ากลับมาแล้วซะอีก ที่ไหนได้ เงารถก็ยังไม่เห็น

ขณะที่ฉันกำลังจะกลับก็ได้ยินเสียงรถสปอร์ตคันหรูขับเข้ามาที่ลานจอดรถของคอนโด ฉันจำรถสปอร์ตคันนั้นได้ดี เพราะมันคือรถของคนที่ฉันกำลังรอคอยยังไงล่ะ รถของฟินิกซ์

พอฉันจะเดินเข้าไปหาฟินิกซ์ เขาก็เดินเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง พวกเขาสองคนเดินควงกันมาที่ลิฟต์

หึ! เจ็บไหมล่ะใจ ตามเข้ามาตั้งนานแต่เขาไม่สนใจ กับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ได้ตามอะไร เขาก็สนใจตลอด เพราะอีเป้ยเป็นได้แค่คนนอกสายตา แต่ฉันก็ยังฝืนยิ้มและเดินเข้าไปหาฟินิกซ์

“ฟินิกซ์” ฉันเรียกเขา ฟินิกซ์หยุดเดิน แล้วหันมามองฉันด้วยสายตาเซ็งๆ เหมือนรำคาญฉันมาก

“มีอะไร” เขาตอบฉันด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ฉันมองหน้าผู้หญิงที่มากับเขา เหมือนฟีนิกซ์จะรู้ว่าฉันหมายความถึงอะไร เขาหันไปกระซิบกับผู้หญิงคนนั้น แล้วผู้หญิงคนนั้นก็เดินขึ้นลิฟต์ไป

“happy birthday นะ” พอผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว ฉันจึงพูดพร้อมกับยื่นกล่องของขวัญให้กับฟินิกซ์ ฟีนิกซ์มองกล่องของขวัญด้วยสายตานิ่งๆ และเอื้อมมือมาหยิบของขวัญ

“ทำไมยังอยู่” นานพอสมควรที่ฟินิกซ์จะเอ่ยประโยคออกมา

“ห่ะ” ไม่ใช่ว่าฉันไม่ได้ยินหรอกนะแต่ฉันไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร เขามองหน้าฉันด้วยสีหน้าหงุดหงิด และพูดขึ้นอีกครั้ง

“ที่คอยตามฉัน ทำนั่นทำนี่ให้ฉัน ซื้อนั่นซื้อนี่มาให้ฉัน ก็เห็นอยู่ว่าฉันไม่สนใจ แล้วทำไมไม่ไป ทำไมถึงยังทำอยู่” เขาอธิบายให้ฉันฟัง

“กะ… ก็ฉันชอบนายหนิ ฉันเคยลองหยุดทำแล้วแต่ฉะ…” ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ ฟินิกซ์ก็ตะคอกขึ้นมาเสียงดัง

“แต่ฉันไม่ได้ชอบเธอ ฉันรำคาญและอึดอัดทุกครั้งที่เธอทำแบบนี้” เขาบอกฉันพร้อมกับมองหน้าฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าเหยียดหยาม

“หึ! ดูสาระรูปตัวเองหน่อยสิ สวยก็ไม่สวย จนก็จน แต่งตัวก็เชย แล้วดูฉันสิ เพอร์เฟคทุกอย่าง เธอมีอะไรที่คู่ควรกับฉันบ้าง” เจ็บ! บอกได้คำเดียวว่าเจ็บมาก เจ็บจนพูดไม่ออก ฉันอยากจะหนีหายไปจากตรงนี้ซะด้วยซ้ำ แต่ก็ทำไม่ได้

“ถ้านายไม่รักฉัน นายก็ไม่ควรที่จะมาดูถูกความรักของฉัน” ฉันตะคอกบอกฟินิกซ์ไปด้วยความโมโหและน้อยใจ ไม่รักก็ไม่เห็นต้องมาว่าฉันขนาดนี้เลยหนิ ทำยังกับฉันไปฆ่าพ่อแม่เขาตาย

ฟินิกซ์มอบฉันอย่างอึ้งๆ สงสัยเขาคงไม่เคยเห็นฉันในโหมดนี้มาก่อนมั้ง แล้วจู่ๆ เขาก็ยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเลห์

“เธอรักฉันมากหรอ” ฟินิกซ์ถามฉันพร้อมกับเดินเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ ส่วนฉันก็ได้แต่ถอยหลัง จนหลังฉันชนกับเสาทำให้เดินถอยต่อไม่ได้

“ชะ...ใช่” ฉันตอบฟินิกซ์ไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“ยอมได้ทุกอย่างหรอ” ฟินิกซ์ถามพร้อมกับโน้มหน้าลงมาจ้องฉันจนหน้าผากเราเกือบแตะกัน แม่เจ้าโว้ยยยย ตอนนี้ใจอีเป้ยเต้นเร็วและแรงมาก อย่างกับเน็ตสี่จีแอดวานซ์ยังไงยังงั้นแหละ

และจู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝัน เมื่อฟินิกซ์พูดประโยคที่ฉันไม่คาดคิดว่าจะออกมาจากปากผู้ชายคนนี้

“งั้นเรามาคบกันไหม”

ประโยคเมื่อสักครู่มันทำให้ฉันเบิกตากว้างยิ่งกว่าไข่ห่าน ก็ใครจะไปคิดละ ว่าคนที่ฉันตามจีบจะมาพูดกับฉันแบบนี้ ประโยคเมื่อกี้อีเป้ยแทบช็อค

“แต่ฉันมีกฎนะ” แล้วประโยคต่อมาของเขา มันทำให้ฉันขมวดคิ้วยุ่งด้วยความสงสัย

“กฎอะไร”

“ถ้าเธอตอบตกลงแล้วฉันจะบอก แต่ทำไมก็ไสหัวไปและอย่ามายุ่งกับชีวิตฉันอีก” ประโยคนี้มันทำให้ฉันคิดหนักเหมือนกันนะ คนจะเป็นแฟนกันได้นิต้องมีกฎด้วยหรอฉันเพิ่งรู้

“ว่าไง” ฟินิกซ์ถามฉันเพื่อเร่งเอาคำตอบ เอาวะ!! เป็นไงเป็นกัน

“ฉันตกลง” ฉันตอบฟินิกซ์ไป ฟินิกซ์เงยหน้าขึ้นจากฉันเพราะฉันสูงแค่ระดับไหล่เขาเองมั้งและถอยหลังไปอีกเพื่อเว้นระยะห่าง

“กฎของฉันมี 6 ข้อ” ฟีนิกซ์พูดขึ้น พร้อมกับกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

“ข้อหนึ่งห้ามเธอยุ่งวุ่นวายกับผู้หญิงของฉัน”

“....” อ่าว! เขาจะไม่เลิกยุ่งกับผู้หญิงหรอ

“ข้อสองห้ามเธอเรียกร้องอะไรจากฉัน”

“....” อันนี้ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า

“ข้อสามเลิกตามตื๊อฉันเหมือนตอนที่อยู่มหา´ลัย”

“....” ข้อนี้น่าจะทำได้นะ เพราะเราเป็นแฟนกันแล้ว

“ข้อสี่ฉันจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรทั้งนั้นเพื่อเธอ”

“....” ข้อนี้ไม่เป็นไร เพราะฉันก็รักเขาในแบบที่เขาเป็นเขานี่แหละ

“ข้อห้าเธอต้องย้ายมาอยู่กับฉันที่คอนโด”

“....” ข้อนี้ดีมาก

“และข้อหก…… ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาดว่าเราสองคนคบกัน”

ฉันว่าขอสุดท้ายนี่มันแปลกๆ นะคบกันแต่ห้ามให้คนอื่นรู้ว่าคบกัน

คือหมายถึงคบกันแบบลับๆ หรอ

“คบกันแต่ห้ามให้ใครรู้เนี้ยนะ” ฉันถามฟินิกซ์ไปด้วยความสงสัย

“ใช่ ทนได้ก็ทน ทนไม่ได้ก็ไสหัวไป” เขาบอกฉัน เหอะ! อุตส่าห์จีบจนฉันได้เป็นแฟนแล้ว จะให้ยอมแพ้ง่ายๆ ได้ยังไง

“แล้วนายจะให้ฉันย้ายมาอยู่คอนโดวันไหนล่ะ” ก็เขาบอกเองนิ ว่าให้ฉันย้ายมาอยู่กับเขาที่คอนโด

“พรุ่งนี้” อ่อ พรุ่งนี้ ห่ะ!! พรุ่งนี้O_O พรุ่งนี้เลยหรอ ไม่เร็วไปหน่อยหรอ

“ฉันว่ามันเร็วไปไหม ขอเวละ ….” ฉันยังพูดไม่จบ ฟินิกซ์ก็พูดแทรกขึ้น

“ฉันบอกว่าพรุ่งนี้ ถ้าจะมาก็มา ถ้าไม่มาก็ไสหัวไปซะ” ทำไมเขาชอบพูดจังคำว่าไสหัวไปเนี่ย ทำไมชอบไล่ฉันจัง

“กะ…. ก็ได้ๆ พรุ่งนี้ก็พรุ่งนี้” ฉันบอกฟินิกซ์ไป เขาหันมามองฉันแล้วกระตุกยิ้มที่มุมปาก เหมือนตัวโกงในละครหลังข่าวที่ฉันชอบดูเปี๊ยบและได้ยินเสียงหัวเราะ “หึ” ในลำคอเบาๆ แต่ฉันได้ยินไง แล้วเขาก็โดนขึ้นลิฟต์ไป ไม่หันมามองฉันหรือลาฉันสักคำ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha