Secret´love ความ(รัก)ลับ

โดย: O_ZONE



ตอนที่ 6 : Secret´love 6


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


                      6

                   >>>>>>>>>>>


2 อาทิตย์ต่อมา

@ คอนโด y

ตอนนี้ก็ผ่านมาสองอาทิตย์แล้วที่ฉันกับฟินิกซ์โดยที่ไม่มีใครรู้ด้วย ว่าฉันเป็นแฟนกับฟินิกซ์ สองอาทิตย์ที่ผ่านมา บอกได้เลยว่าฉันเหนื่อยมาก เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ ตื่นเช้ามาต้องทำอาหารเช้าไว้ให้ฟินิกซ์

พอทำอาหารเสร็จก็ต้องรีบไปอาบน้ำเพื่อไปเรียน

แต่ฉันไม่ได้ไปพร้อมกับฟินิกซ์นะ ไปรถเมล์เหมือนเดิมนั้นแหละ เขาอ้างว่า กลัวคนที่มหาลัยจะรู้

พอกลับมาจากมหาลัย ฉันก็ต้องทำความสะอาดคอนโด ทั้ง ปัดกวาดเช็ดถู ทำทุกอย่างนั้นแหละ

พอทำความสะอาดเสร็จ ฉันก็ต้องอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงานพาร์ทไทม์ อ่อ! ฉันไม่ได้ลาออกจากงานหรอกนะ ฉันยังทำงานพาร์ทไทม์อยู่ ฟินิกซ์ก็ไม่ได้ว่าอะไร บอกว่าอยากทำก็ทำ

กลับมาจากทำงานก็เที่ยงคืนทุกวัน แล้วก็ต้องมานั่งทำรายงานส่งอาจารย์อีก นี่แหละชีวิตฉันตลอด 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา แล้วเขากลับมาจากทำงานนะก็จะได้ยินเสียง

"อ๊ะๆ ๆ ๆ ๆ ฟินิกซ์ขา เจนเสียว" เสียงนี้แหละที่ฉันได้ยินออกมาจากห้องของเขา

"ซี๊ด เสียวค_วชิบ อ๊ะๆ ๆ ๆ ๆ " คงจะพาผู้หญิงมาที่ห้องอีกแล้วสินะ

"อ๊ะๆ ๆ ๆ ๆ จะ...เจนกะ...ใกล้จะเสร็จเสร็จแล้วค่ะ อ๊ะๆ ๆ ๆ ๆ "

"ฉะ….ฉันสะ...เสร็จแล้ว ซี๊ด อ่า~" ฉันได้แต่นั่งยกมือปิดหูตัวเอง ไม่อยากได้ยินไม่อยากรับรู้สิ่งที่พวกเขากำลังทำ

มันเจ็บนะ ที่เห็นเขามีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น ทั้งๆ ที่มีฉันเป็นแฟนอยู่แล้ว ก็รู้อยู่หรอกว่าเขาจะไม่เลิกยุ่งกับผู้หญิง แต่ไม่คิดว่าเขาจะพามานอนที่คอนโดด้วย

จะให้เขาพาไปทำที่อื่นก็ไม่ได้อีก เพราะที่นี่มันคอนโดของเค้า และฉันก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องหรือก้าวก่ายชีวิตของเขาด้วย

จะว่าไป ฉันกับเขาก็ไม่เคยทำอะไรที่แฟนกันเขาทำกันเลยสักอย่าง จับมือกัน นั่งใกล้กัน อย่าว่าจะจับมือกันเลย ระยะหนึ่งเมตรฉันก็ยังไม่เคยได้เข้าใกล้ แม้กระทั่งตอนกินข้าว ฉันยังได้มานั่งกินที่ครัว

ฉันจะคอยรักสังขารตัวเองนอนลงที่โซฟา เอามือที่ปิดหูออกวางไว้ข้างๆ ค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำใสๆ ไหลลงมาที่หางตา

ถ้าถามว่าทำไมฉันจึงยังอยู่ ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แต่อกด้านซ้ายและสมองมันตะโกนบอกว่าห้ามฉันยอมแพ้เด็ดขาด

หึ! คงเป็นรักคำเดียวละมั้ง ที่ทำให้ฉันทนเขาได้ขนาดนี้

แกร๊ก~

ฉันนอนหลับตาคิดอะไรเพลินๆ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเปิดประตู ฉันจึงเช็ดน้ำตาออกจากหางตา ลุกขึ้นนั่งและมองไปทางด้านห้องของฟีนิกซ์

เห็นฟินิกซ์ยืนพิงกรอบประตูด้วยสภาพผ้าขนหนูผืนเดียว ที่พันรอบเอวไว้หลวมๆ เขามองฉันนิ่งๆ และเดินเข้าไปในครัว สักพักฟีนิกซ์ก็ออกมาพร้อมกับขวดน้ำและแก้วอีก 1 ใบ

"กลับมานานแล้วหรอ" เขาถามฉันพร้อมกับกระดกน้ำที่อยู่ในมือจนหมด

"สักพักแล้วล่ะ" ฉันตอบฟินิกซ์ไปพร้อมกับยิ้มให้เขา เพื่อกลบเกลื่อนความเจ็บปวดที่อยู่ในหัวใจ

"ฟินิกซ์ขา~" ขณะที่ฉันกำลังคุยกับฟินิกซ์ ก็มีเสียงผู้หญิงดังมาจากด้านห้องของฟินิกซ์ คงเป็นคนที่เขาพามาสินะ

พอยัยนั่นเห็นฉัน เธอก็หยุดชะงัก แล้วมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยาม

"ฟินิกซ์ขา ยัยเฉิมนี่ใครหรอคะ" ผู้หญิงคนนั้นถามฟินิกซ์และเดินไปเกาะแขนของฟินิกซ์ ฟินิกซ์มองหน้าฉันและยิ้มที่มุมปาก

"คนใช้คอนโดฉันเอง"

คำตอบของฟินิกซ์มันทำให้ฉันสตั๊นไป 3 วิ ฉันก็เข้าใจนะว่าเขาไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันคบกับเขา แต่เขาน่าจะหาคำตอบที่มันทำให้ฉันดูมีค่ากว่านี้ไม่ได้หรอ

ไม่ต้องบอกว่าฉันเป็นแฟนก็ได้ แต่น่าจะบอกว่าฉันเป็นเพื่อน เป็นน้อง เป็นญาติอะไรพวกนี้ก็ได้

คำตอบเมื่อสักครู่มันทำมันเรียกน้ำใสๆ ออกมาจากดวงตาฉันได้เลยล่ะ ฉันจึงกระพริบตาถี่ๆ เพื่อให้น้ำใสๆ ไม่หยดลงต่อหน้าพวกเขา

ฉันมองหน้าฟินิกซ์ด้วยสายตาตัดพ้อ และผิดหวัง แต่เขากลับมองหน้าฉันด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความรู้สึกผิด เหมือนประโยคที่เขาพูดเมื่อสักครู่เป็นเรื่องจริง

"เธอไปรอฉันที่รถไป ถ้าฉันแต่งตัวเสร็จแล้วเดี๋ยวจะไปส่ง" ฟินิกซ์พูดจบผู้หญิงคนนั้นก็หอมแก้มฟินิกซ์ และเดินออกจากห้องไป

ฉันได้แต่มองตามผู้หญิงคนนั้นไปด้วยสายตาอึ้งๆ นี่ต่อหน้าต่อตาฉันเลยนะ พวกเขาทำเหมือนฉันเป็นธาตุอากาศ ทั้งๆ ที่ฉันก็นั่งอยู่ตรงนี้ และสถานะของฉันก็คือแฟน ถึงแม้จะเป็นแฟนลับๆ ก็เถอะ

"ฟีนิกซ์นายจะไปไหนนี่มันจะตีสองแล้วนะ" ฉันเอ่ยถามฟินิกซ์เมื่อเห็นเขาแต่งตัวเสร็จแล้วและกำลังจะออกไปข้างนอก

"ฉันจะไปส่งเจน"

"แต่นี่มันดึกมากแล้วนะ นายไม่ไปไม่ได้หรอ" ฉันถามฟินิกซ์พร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนให้เขา

"ฉัน จะ ไป ส่ง เจน" ฟินิกซ์พูดทีละคำเน้นให้ฉันฟัง

"แต่…"

"ฉันคิดว่าเธอน่าจะยังจำกฎได้นะป.เป้ย" ฉันยังพูดไม่จบฟินิกซ์ก็พูดแทรกขึ้น

"แต่ฉันเป็นห่วงนาย ใช่ ที่ฉันไม่อยากให้เขาออกไปข้างนอกเพราะตอนนี้มันดึกมากแล้ว ฉันแค่กลัวว่าเขาจะเป็นอันตราย

"หึ! ห่วงตัวเองก่อนเถอะ" ฟินิกซ์พูดขึ้นพร้อมกับเดินไปหยิบกุญแจที่โต๊ะ และเดินออกไปทันที แม้แต่ความเป็นห่วงหรือความหวังดี ฉันก็ไม่มีสิทธ์สินะ

สงสัยฉันคงมีสิทธิ์แค่ดูแลห้องให้เขาเท่านั้นมั้ง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha