Secret´love ความ(รัก)ลับ

โดย: O_ZONE



ตอนที่ 7 : Secret´love 7


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


                                       7

                    >>>>>>>>>>>


เช้าวันต่อมา

ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเหนื่อยล้า เพราะเมื่อคืน กว่าจะเข้านอนได้ก็ปาเข้าไปตีสามแล้ว แถมขอบตาบวมเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก หลักฐานก็คราบน้ำตาที่แห้งกระบนใบหน้าฉันนี่ไง

ฉันเข้าไปทำธุระส่วนตัวที่ห้องน้ำ และเดินไปห้องครัวเพื่อที่จะไปทำหน้าที่ประจำของตัวเอง แต่ก็ต้องชะงัก เพราะเห็นร่างสูงของใครบางคนกำลังนั่งทานอาหารเช้าที่โต๊ะ

ทำไมวันนี้ตื่นเช้าได้นะ

ฉันคิดในใจพร้อมกับเดินเลยไปที่ครัว แต่ก็ต้องชะงักอีกครั้ง เมื่อเสียงทุ้มต่ำเอยขึ้น

"วันนี้รอไปพร้อมกัน"

"ห่ะ'' หูฝาดป่าววะ หรือฟินิกซ์จะละเมอ ดูฉันยังไม่ตื่น

"วันนี้เธอกับฉันเราจะไปมหาลัยพร้อมกัน" เฮ้ย!! ฟินิกซ์ตัวปลอมแน่ๆ ฉันมองฟินิกซ์ด้วยสายตาอึ้งๆ ไม่คิดว่าเขาจะชวนฉันไปมหาลัยพร้อมกันกับเขา

"ไม่เป็นไรฉันไปรถเมล์….."

"ฉันแค่อยากให้เธอไปช่วยฉันถือของ" นั่นไง ว่าละ คุณยังฟินิกซ์เนี่ยนะจะชวนมึงไปมหาลัยด้วย เขาแค่เอามึงไปถือของด้วยเฉยๆ อีโง่

ฉันได้แต่คิดและด่าตัวเองอยู่ในใจ

"จะไปได้หรือยังยืนบื้อยู่นั่นแหละ" เมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำเอยขึ้น ฉันจึงได้สติ และเดินตามฟินิกซ์ออกไป

"เธอลงตรงนี้แหละ เดี๋ยวคนอื่นสงสัย" เมื่อมาถึงซอยที่กำลังจะถึงมหาลัย ฟินิกซ์จอดรถข้างทางและบอกฉันให้ลงจากรถ

ฉันกำลังจะก้าวขาของตัวเองลงจากรถ คนข้างๆ ก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"ห้ามให้ใครรู้"

"...."

"เด็ดขาด"

ประโยคสุดท้ายก่อนที่ฉันจะก้าวขาพ้นจากประตูรถ มันทำให้ฉันแทบจะยืนต่อไม่ไหว ฉันได้แต่ยืนมองรถที่เคลื่อนออกไปช้าๆ ก่อนจะหายลับไปจากสายตาอย่างตัดพ้อ

"ถ้านายไม่อยากให้คนอื่นรู้ แล้วนายจะมาขอฉันคบทำไมฟินิกซ์" ฉันพูดประโยคที่อยากจะถามเขาออกมา แต่ฉันก็ได้แต่พูดกับตัวเองเท่านั้นแหละ ใครจะไปกล้าทำเค้าล่ะ

@ มหาลัย a

"อีเป้ย ทางนี้" ขณะที่ฉันกำลังจะเดินขึ้นตึก ฉันก็ได้ยินเสียงดัดให้เล็กเหมือนเสียงผู้หญิง แต่มันไม่เหมือนไง ออกจะไปทางเสียงควายคลอดลูกมากกว่า ฉันจึงเดินตามเสียงเรียกไป และเป็นกลุ่มเพื่อนฉันเอง ส่วนคนที่เรียกฉันก็แพทตี้ไงล่ะ

"มึงมากับใคร?" เพราะฉันนั่งลงปุ๊บ เหมยลี่ก็เอ่ยถามฉันปั๊บ แต่ประโยคคำถามของมัน ทำเอาฉันลมหายใจแทบสะดุด เวรละกู!!

"กูก็มารถเมล์ไง" แต่ฉันเลือกที่จะโกหกพวกมันออกไป กูขอโทษนะพวกมึง

"แต่กูเห็นมึงลงมาจากรถไอ้คุณชาย" คราวนี้เป็นข้าวฟ่างที่เอ่ยถามฉัน

"มึงบอกพวกกูมาเดี๋ยวนี้อีเป้ย ถ้ามึงไม่บอก พวกกูจะงอน" แพทตี้พูดขึ้นพร้อมกับกอดอกเชิดหน้าขึ้นและทำแก้มป่องๆ ถ้าเป็นคนอื่นทำอาจจะน่ารักนะ แต่ถ้าเป็นอีนี่ทำ กูสยอง

"อ๋อ พอดีว่ากูลงผิดป้ายอ่ะ แล้วมันเหลืออีกตั้งไกลและฟินิกซ์ก็กำลังจะมามหาลัยพอดีเค้าเห็นฉันเลยให้ฉันติดรถมาด้วย" ฉันอธิบายพร้อมกับปาดเหงื่อที่อยู่บนใบหน้าออก ตายห่าก็คราวนี้

"แต่หอมึงกับคอนโดฟินิกซ์มันคนละทางกันไม่ใช่หรอวะ" ตุบ!! เหมือนมีคนเอาไม้หน้าสามมาฟาดหน้า เมื่อเหมยลี่พูดประโยคนี้ออกมา

ปลาหมอตายเพราะปากแท้ๆ พวกมันมองหน้าฉันอย่างจับผิดและกดดัน พร้อมมองฉันด้วยสายตาที่เหมือนจะบอกว่า มึงจะแถได้สักกี่น้ำ

"มึงพูดความจริงมาซะดีๆ อีเป้ย อย่าให้พวกกูต้องใช้ไม้แข็ง"แพทตี้พูดขึ้นพร้อมกับจ้องหน้าฉัน เอาแล้วไงกู

พวกมันเห็นฉันตอนลงจากรถของฟินิกซ์สินะ ถ้าบอกพวกมันก็เท่ากับว่าฉันทำผิดกฎ แต่ถ้าฉันไม่บอกความจริงของพวกมันพวกมันอาจจะจับฉันทรมาน หรืออาจจะจากฉันไปโยนให้ฉลามกินก็ได้ (ไปแล้วสมงสมองนางเอกไรท์ -_-!)

ฉันตัดสินใจแล้วว่าฉันจะบอกพวกมัน ถึงมันจะผิดกฎแต่ก็ไม่ถึงขั้นโดนตำรวจจับตกใช่ไหม O_O

"เออ…คือว่า….คือ..เออ"

"โอ้ย!! อีเป้ย มึงจะคือ...เออ...คือ...อีกนานไหม กูรอจนแข็งหมดแล้วเนี่ย" แพทตี้พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันเอาแต่อ้ำๆ อึ้งๆ ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี

"อะไรแข็งวะ" เหมยลี่ทำขึ้นเมื่อเห็นแพทตี้พูดประโยคที่ชวน…..

"ก็ทั้งตัวกูเนี่ย"

"รวมถึงตรงนั้นด้วยป่ะ" เหมยลี่ถามพร้อมทำหน้าตาเจ้าเล่ห์

"โอ๊ย!! หยุดๆ ๆ พอได้แล้วพวกมึงน่ะ ฟังอีเป้ยด้วยมันพูดก่อน" และเป็นข้าวฟ่างคนเดิมที่หยุดการสนทนาของแพทตี้กับเหมยลี่

และสายตาของพวกมันก็มองมาที่ฉันคนเดียว เหมือนกูเป็นผู้ร้ายขโมยของแล้วถูกจับได้ก่อนจะโดนตำรวจสอบสวน อารมณ์เหมือนกันเปี๊ยบ

"คือกูกับฟินิกซ์เราเป็นแฟนกัน"

"ห่ะ!! /ว่าไงนะ!! /จริงดิ!! O_O"

พวกมันสามคนตะโกนขึ้นพร้อมกันจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง ถ้าจะตะโกนเสียงดังขนาดนี้ เอาไมค์ไหมมึง

"แล้วกูก็ย้ายไปอยู่กับฟินิกซ์ที่คอนโดแล้วด้วย"

"ห่ะ!! /เฮ้ย!! /สัส"

และเป็นอีกครั้งที่พวกมันตะโกนออกมาพร้อมกัน

"เฮ้ย อยากตะโกนดิวะ กลัวคนทั้งมหาลัยไม่รู้รึไง" ฉันบอกพวกมันแล้วหันไปขอโทษโต๊ะข้างๆ ที่มองพวกฉันมาอย่างงงๆ

"เล่ามาให้พวกกูฟังทั้งหมดเลยอีเป้ย" ข้าวฟ่างพูดขึ้นคนแรกเมื่อตั้งสติได้ ส่วนแพทตี้กับเหมยลี่ ยังคงนั่งอ้าปากค้างเพื่อรอดักแมลงวันอยู่

"คืนนี้มึงเรื่องทั้งหมดมันเริ่มต้นจาก…." ฉันเล่าตั้งแต่วันเกิดของฟินิกซ์ที่ฉันไปดักรอเค้าที่คอนโดเพื่อสารภาพรักและฟินิกซ์ขอฉันเป็นแฟนพร้อมกับกฎระหว่างการคบกันจนถึงตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาและล่าสุดเรื่องเมื่อเช้า

"มันอยู่ไหน!! กูจะไปฆ่ามัน" พอฉันเล่าจบ แพทตี้ก็พูดขึ้นด้วยความโกรธ

"นั่นน่ะสิ ไม่ทำแบบนี่กับมึงได้ยังไง แล้วยังกฎบ้ากฎบอพวกนั้นอีก เห็นแก่ตัวชัดๆ" เหมยลี่พูดขึ้น พวกมันคงโกรธแทนฉัน

"มึงยอมมันได้ยังไงเป้ย กูก็เข้าใจนะว่ามึงรักมันอ่ะ แต่ยอมขนาดนี้มันเกินไปไหมมึง มึงเป็นแฟนมันนะไม่ใช่คนใช้" ข้าวฟ่างบอกฉัน ก็ตอนนั้นฉันคิดว่าถ้าเราเป็นแฟนกันเขาอาจจะสนใจฉันบ้างก็ได้ ถึงแม้จะไม่เท่าคนอื่นๆ แต่ขอให้เขาสนใจฉันสักนิดก็ยังดี แต่ที่ไหนได้เงาหัวกูเขาก็ไม่มอง

"อีเป้ย กูว่ากลับคอนโดมึงต้องไปเคลียร์กับมันให้รู้เรื่องแล้วล่ะ ถึงแม้มันจะไม่ได้ควงมึงออกหน้าออกตาว่าเป็นแฟน แต่มันควรให้เกียรติมึงบ้าง อย่างน้อยก็ให้มันเลิกเอาผู้หญิงมาผสมที่คอนโด" แพทตี้พูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าฉันอย่างมุ่งมั่น นั่นสินะ อย่างน้อยฉันก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนเขา ถึงแม้เขาจะไม่เคยแคร์แต่ฉันก็ยังเป็นแฟนเขาอยู่ดี

"ใช่มึงต้องเคลียร์ แต่ถ้ามึงไม่กล้า เดี๋ยวพวกกูจัดการให้"

"ขอบใจพวกมึงมากนะ แต่ไม่เป็นไรหรอก เรื่องนี้เดี๋ยวกูจัดการเองดีกว่า" ใช่ฉันควรจะอยู่กับฟินิกซ์ให้รู้เรื่องซักที ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาคบกับฉันเพื่ออะไร




ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha