Secret´love ความ(รัก)ลับ

โดย: O_ZONE



ตอนที่ 8 : Secret´love 8


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


                                       8

                      >>>>>>>>>>


@ ห้าง kk

ตอนนี้ฉันกับข้าวฟ่างก็พากันมาเดินตากแอร์ที่ห้าง KK พวกฉันมีเรียนคาบเช้าแค่วิชาเดียว ส่วนคาบบ่ายอาจารย์มีประชุมด่วนเลยยกคลาส พวกฉันก็เลยว่างและก็ยังไม่เย็นด้วย ข้าวฟ่างเลยชวนฉันมาเดินซื้อของเล่นฆ่าเวลา

"มึงกูปวดท้องว่ะ สงสัยส้มตำเมื่อตอนกลางวันจะทำพิษกู เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" ข้าวฟ่างพูดขึ้นเมื่อพวกเรากำลังจะเดินไปร้านขายเสื้อผ้า

"ให้กูไปด้วยไหม" ฉันถามข้าวฟ่างเมื่อเห็นมันกำลังจะเดินไปห้องน้ำ

"ไม่ต้องอ่ะ มึงหรอกกูแถวๆ นี้แหละ เดี๋ยวกูมา"

"อืม" ฉันจึงพยักหน้าให้มัน

"ตัวเองดูเรื่องอะไรดีอ่ะ เค้าว่าเรื่องนี้ก็หนุกนะ" ขณะที่ฉันกำลังรอข้าวฟ่าง ฉันจึงหันไปมอง

"แต่เค้าอยากดูเรื่องนี้มากกว่าอ่ะ"

"งั้นเอาเรื่องนี้ก็ได้ เค้าตามใจตัวเองทุกอย่างเลย" ผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นพร้อมกับจูงมือแฟนเดินผ่านฉันไป

เฮ้ย~ นี่ใช่ไหมคือสิ่งที่คนเป็นแฟนส่วนมากเขาทำกัน แล้วทำไมฉันไม่เคยได้สิ่งพวกนี้จากฟินิกซ์เลย ไม่เคยพามาเที่ยว ไม่เคยพามากินข้าวหรือดูหนัง แม้กระทั่งจับมือกันสักครั้งก็ยังไม่เคย

คงมีแต่ความเย็นชาเท่านั้นแหละมั้ง ที่ฉันจะได้จากฟินิกซ์

"อีเป้ย"

ขณะที่ฉันกำลังคิดอะไรเพลินๆ ฉันก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองจากทางด้านหลัง พอหันไปมองก็เจอข้าวฟ่างกำลังเดินมาทางนี้พอดี สงสัยคงทำธุระเสร็จละ

"ไงมึงไหวป่ะ ถ้าไม่ไหวกลับกันเลยก็ได้นะ มึงจะได้พักผ่อน" ฉันถามข้าวฟ่างด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นหน้ามันซีดๆ

"ไม่เป็นไรมึงนั่งพักก็หาย" ข้าวฟ่างตอบฉันพร้อมกับส่งยิ้มสดใสให้ฉัน เพื่อให้ฉันคลายความกังวล

"อีเป้ย กูว่าเราไปดูเสื้อผ้าร้านนั้นกันเถอะ เห็นว่าเขามีคอลเลคชั่นใหม่เข้ามา มึงมาช่วยกูเลือกหน่อยว่าอย่างกูเหมาะกับชุดพวกนั้นหรือเปล่า"

เมื่อเห็นฉันยังกังวลเรื่องของข้าวฟ่างอยู่ มันเลยเปลี่ยนเรื่องคุยแล้วจูงมือฉันเข้าไปในร้านเสื้อผ้าผู้หญิง

"สวัสดีค่ะห้องเสื้อรุจิรายินดีต้อนรับค่ะ" เมื่อพวกฉัน 2 คนเดินเข้ามาในร้านเรียบร้อยแล้ว ก็มีพนักงานของทางร้านเดินเข้ามาต้อนรับพวกเรา

"วันนี้ห้องเสื้อของเรามีคอลเลคชั่นใหม่เข้ามานะคะ ถ้าคุณลูกค้าสนใจชุดไหนทางเรามีโปรโมชั่นลดให้ 20% ทุกชุดค่ะ" พนักงานอธิบายให้พวกฉันฟังพร้อมกับเดินนำไปแผนกชุด Collection ใหม่

บอกได้เลยว่า brandname ทุกชุด และแผนทุกชุด ซึ่งคนอย่างอีเป้ยไม่เหมาะที่จะเสนอหน้าเข้ามาร้านแบบนี้เลยสักนิด คนอย่างอีเป้ยเดินคลองถมก็หรูแล้ว

"อีเป้ย กูว่าชุดนี้เหมาะกับมึงนะ" เขาฟังพูดขึ้นพร้อมกับชี้มือไปที่ชุดเดรสสีขาว เลยเข่าขึ้นมานิดๆ และแอบโชว์หน้าท้องขาวๆ ดูแล้วเซ็กซี่นิดๆ แต่ก็ไม่ได้โปรมากมายอะไร แต่พอพลิกดูป้ายราคา กูจะเป็นลม

"กูไม่มีเงินหรอกมึง"

"เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา นี่ใครอีข้าวฟ่างนะคะ บ้านมีรถขับโทรศัพท์ถ่ายรูปได้ เดี๋ยวชุดนี้กูจ่ายให้มึงเองค่ะ" ข้าวฟ่างพูดขึ้นพร้อมกับทำท่าชี้นิ้วเข้าหาตัวเองและสาธยายสรรพคุณของมันให้ฟัง

"แต่กู…"

"ถือซะว่าเป็นของขวัญวันเกิดมึงล่วงหน้าก็แล้วกัน" ฉันยังพูดไม่จบข้าวฟ้างก็พูดดักทางไว้

"งั้นเอาตามนี้นะ" มันพูดขึ้นพร้อมกับเดินไปหยิบชุดนั้นมา และขณะที่มันกำลังจะหยิบชุดนั้น ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งหยิบชุดที่มันจะซื้อให้ฉันพร้อมกัน

"ขอโทษนะคะ คือชุดนี้ฉันจองแล้ว" ข้าวฟ่างบอกผู้หญิงคนนั้นไปพร้อมกับเอ่ยขอโทษเธอ

"แต่ฉันเจอก่อน"

"คุณจะเจอก่อนฉันได้ยังไงในเมื่อพวกฉันเข้ามาในร้านก่อนคุณ" ดูเหมือนทั้งคู่จะไม่มีใครยอมใคร

"แต่ฉันจะเอาชุดนี้"

"นี่เธอ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง ก็บอกว่าจองแล้วๆ ยังจะมาแย่งของคนอื่นอยู่ได้" ข้าวฟ่างพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะหงุดหงิดและมีโมโหนิดๆ

เหมือนทั้งคู่จะเสียงดังเกินไปจนทำให้พนักงานของร้านเดินเข้ามาห้าม

"คุณลูกค้ามีปัญหาอะไรรึป่าวค่ะ" พนักงานถามข้าวฟ่างและผู้หญิงคนนั้นด้วยใบหน้าซีดๆ

"ก็ฉันจองชุดนี้แล้ว แต่ผู้หญิงคนนี้น่ะสิ เดินเข้ามาแล้วจะไม่แย่งของฉันหน้าตาเฉย"

"ฉันไม่ได้แย่งนะก็เห็นๆ กันอยู่ว่าฉันก็จับชุดนี้พร้อมเธอ"

"คุณลูกค้าใจเย็นๆ ก่อนนะคะ ทางร้านของเรามีชุดคอลเลคชั่นใหม่แบบนี้อีกชุดนึงค่ะแต่เป็นสีดำ ถ้าคุณลูกค้าสนใจ…."

"ฉันจะเอาชุดนี้!! /ฉันจะเอาชุดนี้!!" ทั้งคู่ตอบพร้อมกันและต้องหน้ากันอย่างเอาเรื่อง

"มึงกลัวให้เค้าไปเหอะ กูไม่เอาก็ได้" เมื่อเห็นสถานการณ์ไม่ดีขึ้นฉันจึงเดินไปจับแขนข้าวฟ่างและกระซิบบอกมันที่หู

"ได้ไงกูเจอก่อนมันนะ แล้วชุดนี้ก็เหมาะกับมึงมากด้วย" ข้าวฟ่างบอกฉันพร้อมกับจับชุดไว้แน่น

"งั้นกูเอาชุดอื่นก็ได้มึง ปล่อยให้เค้าไปเหอะ ชุดอื่นสวยๆ ก็มีตั้งเยอะแยะ"

"แต่…."

"เกิดอะไรขึ้น!!"

ขณะที่มันกำลังจะพูด ก็มีเสียงผู้ชายดังแทรกขึ้นมาก่อน ผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาหาพวกเรา แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นเสียงนี้จัง

ฉันจึงตัดสินใจหันหลังไปมองผู้มาใหม่ แล้วหัวใจฉันก็กระตุกวูบ เมื่อคนที่เดินเข้ามาใหม่ คือคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนฉันเอง

"...." ฉันพูดอะไรไม่ออกได้แต่มองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น

"ฟินิกซ์ขามิ้วอยากได้ชุดนี้ค่ะ แต่ยัยบ้านั่นน่ะสิมันไม่ยอมปล่อย" เป็นอีกครั้งที่หัวใจฉันกระตุก ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้าไปหาฟินิกซ์อีกแล้วใช้มือเกาะแขนเขาแบบอ้อนๆ และฟ้องฟินิกซ์ทันที

"......" ส่วนฉันก็ยังพูดอะไรไม่ออกได้แต่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ขนาดฉันเป็นแฟนเค้าให้แท้ๆ ฉันยังไม่มีสิทธิ์ได้ทำแบบนี้เลย

"มึงโอเคไหม?" เมื่อเห็นฉันนิ่งไปนาน ข้าวฟ่างจึงกระซิบถามฉันด้วยความเป็นห่วง ฉันจึงพยักหน้าให้มัน ฟินิกซ์ปรายตามองชุดที่อยู่ในมือของผู้หญิงคนนั้น ที่เข้าฟ่างยอมปล่อยให้เธอด้วยสายตานิ่งๆ

"มีชุดเดียวหรือไง" ฟินิกซ์หันไปถามพนักงานซึ่งน่าจะเป็นผู้จัดการร้าน

"เปล่าค่ะแต่สีนี่หลืออยู่ชุดเดียว" พนักงานตอบฟินิกซ์อย่างนอบน้อม

"แต่ฉันจะซื้อชุดนี้ให้เพื่อนฉัน แล้วฉันก็เจอก่อนเธอด้วย" ข้าวฟ่างพูดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ฟินิกซ์ปรายตามองฉันนิดนึง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ที่ลำคอ

"หึ"

"......"

"คนที่เธอจะซื้อให้คือ…..คนนี้"ฟินิกซ์พูดขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วมาที่ฉัน และมันทำให้ฉันรู้สึกจี๊ดที่หัวใจ ทำไมเขาถึงทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน ควงคนอื่นต่อหน้าฉัน แล้วยังมองฉันด้วยสายตาดูถูก

นั่นน่ะสินะ คนจนๆ อย่างฉันจะเหมาะกับชุดที่อยู่ในร้านแพงๆ แบบนี้ได้ยังไง มันไม่เหมาะกับฉันเลยสักนิด แม้แต่ยืนข้างๆ เค้าฉันก็ยังไม่มีสิทธิ์ คุณอย่างอีเป้ยก็เป็นได้แค่เหงาที่ไม่มีตัวตนเท่านั้นแหละ

"พอเถอะมึง กูไม่เอาหรอก กูคงไม่เหมาะกับชุดแบบนี้ ให้เขาไปเถอะ" ฉันบอกข้าวฟ่างไปพร้อมกับทำสายตาอ้อนวอนปนขอร้องให้มันพาฉันออกไปจากสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้สักที

ยิ่งอยู่ยิ่งเจ็บยิ่งเห็นก็ยิ่งปวด และเหมือนข้าวฟ่างจะเข้าใจความหมายของฉัน เมื่อมันเคลียร์กับผู้หญิงคนนั้นเสร็จ มันก็พาฉันออกมาจากร้านนั้นทันที

"มึงยอมได้ยังไงเป้ย" เมื่อฉันสองคนออกมาจากสารได้สักพัก ข้าวฟ่างจึงเอ่ยถามฉัน

"แล้วมึงจะให้กูทำยังไงล่ะ มึงก็เห็นอยู่ว่าเขาทำเหมือนเราไม่รู้จักกันซะขนาดนั้นน่ะ" เขาทำเหมือนเขาไม่รู้จักฉันทั้งๆ ที่เราก็อยู่ห้องเดียวกัน ไม่ทัก ไม่มอง แถมยังควงผู้หญิงคนนั้นต่อหน้าต่อตาฉันอีกด้วย

"กูว่ามึงต้องรีบเคลียร์กับมันแล้วล่ะ" ข้าวฟ่างพูดพร้อมกับเอามือมาจับไหล่ฉันแล้วบีบเบาๆ ฉันจึงยิ้มให้มัน

ใช่!! ยังไงคืนนี้เราก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha