ร้อนรักสาวนักเต้น Shade of Blue -ทำมือพร้อมส่ง-

โดย: อัณณากานต์ / ตั้งใจเขียน / รตี



ตอนที่ 2 : คุณมีค่ามากกว่าที่คิด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                                       

        “ไฮ ปริ้นเซส” แมทธิวทักทายคนที่เพิ่งเดินออกมาจากประตู เช้าที่ตื่นมาแล้วไม่เจอสเตฟาเนียเขาก็โทรไปหาคีธเพื่อนที่จัดการเรื่องงานสละโสดว่ามีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับสาวนักเต้นที่จ้างมาคืนนั้นบ้างแล้วคนแบบคีธก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เจ้าหมอนั่นมีทุกอย่างที่เขาต้องการ

        “ว้าว ไฮ คุณมาทำอะไรแถวนี้คะ” สเตฟาเนียไม่คาดคิดว่าจะได้เจอกับเขาอีก จากการแนบชิดกันไม่กี่ชั่วโมงเธอก็รู้ว่าเขาไม่ใช่พวกที่คลั่งไคล้คลับเปลื้องผ้าหรือการเต้นบนเวทีเขาชอบเซ็กส์แบบดูดดื่มสุนทรีย์เปิดเพลงคลอเบาๆ

        “คุณก็น่าจะรู้ว่าผมมาทำอะไร” แมทธิวตอบกลับด้วยเสียงแข็งๆ สามวันแล้วที่มาดักรอเธอและถ้าคืนนี้ไม่เจอเขาจะให้เจ้าคีธมันดำเนินการอีกขั้นแต่ดีว่าเจอก่อนไม่อย่างนั้นเขาได้กลายเป็นอาชญากรปล้นข้อมูลแน่ๆ

        “คืนนั้นฉันลืมจ่ายเงินคุณเหรอ” สเตฟาเนียกล่าวแล้วหัวเราะ แมทธิวจากที่หัวเสียก็เผลอยิ้มออกมายามที่เธอหัวเราะใครเล่าจะปั้นหน้างออยู่ได้ ก็รอยยิ้มของเธอเสียงหัวเราะของเธอมันทำให้ทุกอย่างสดใสเหลือเกิน

        “ไปทานอะไรกันหน่อยไหม” สาวนักเต้นไม่อาจใจดำได้ลงคอ จึงยอมไปทานมื้อดึกกับชายหนุ่มแต่โดยดี

 

ร้านอาหาร

        “ขอสลัดทูน่า น้ำสลัดโลว์แฟตนะคะ น้ำดื่มขอเป็นน้ำแร่แบบอัดลมค่ะ”

        “ผมขอแซนด์วิชอกไก่แล้วก็โทนิค”

        “อิ่มเหรอ ทานแค่นั้น”

        “ไม่อิ่มก็ต้องอิ่มค่ะ ดึกแล้วไม่ควรทานเยอะนอกจากเรื่องรักษารูปร่างแล้วก็เรื่องการนอนด้วยค่ะ เวลาทานอะไรหนักๆ ก่อนนอนฉันจะนอนไม่หลับมันอึดอัด”

        “ฉันไม่ได้ห่วงสวยระวังเรื่องอาหารขนาดที่ว่าไม่เตะอย่างอื่นเลยนอกจากสลัดคุณต้องมาเห็นตอนกลางวันว่าฉันทานเยอะขนาดไหน”

        “งั้นพรุ่งนี้เราไปทานมื้อกลางวันด้วยกันนะ ที่ไหนดี”

        “คุณนี่หาโอกาสให้ตัวเองได้ตลอดเลยนะ”

        “ตกลงไหม พรุ่งนี้ทานมื้อกลางวันด้วยกัน”

        “เอาให้จบมื้อนี้ก่อนดีกว่าค่ะ ตกลงคุณมาดักรอฉันทำไมคะ”

        “ผมคิดถึงคุณ” เป็นคำตอบสั้นๆ สี่พยางค์ที่ทำให้หัวใจของสเตฟาเนียอ่อนยวบเหมือนขี้ผึ้งโดนไฟลน สายตาของเขาไม่ได้ล้อเล่นหรือวอกแวกเลยตอนที่พูดมันออกมา

        “อยากให้ฉันเต้นให้ดูอีกใช่ไหมล่ะ”

        “คุณรู้ดีว่าผมคิดถึงตอนไหนสเตฟาเนีย” แมทธิวบอกแล้วจ้องตาสีฟ้าแสนสวยของอีกฝ่าย

        “ทำไมคุณถึงหนีไปโดยไม่บอกลา”

        “ทำไม” แมทธิวคาดคั้นด้วยน้ำเสียงตัดพ้อเมื่อเธอไม่บอกเหตุผล

        “ฉันก็แค่นักเต้นระบำแมทธิว คุณอย่ามาจริงจังกับฉันเลย”

        “ถ้าไม่ให้ผมจริงจังกับคุณ งั้นคุณจริงจังกับผมได้ไหม”

 

40% loading .............................................


        “ฉันเพิ่งรู้นะคะว่าหนุ่มไอทีจะไม่มีเหตุผลได้ขนาดนี้ ปกติพวกคุณมีแต่ข้อมูลที่ถูกต้องแม่นยำเสมอไม่ใช่เหรอคะ”

        “คุณจะเป็นข้อมูลที่แน่นอนให้ผมไหมล่ะ เป็นข้อมูลที่มั่นคงไม่เปลี่ยนแปลงร้อยเปอร์เซ็นต์ทำซ้ำและคัดลอกไม่ได้มีแค่ไฟล์เดียวเท่านั้นบนโลกใบนี้”

        “ขอจูนสมองหน่อย พอดีเซลล์ประสาทด้านคำนวณของฉันแย่มาก”

        “คุณล้อเล่นกับความรู้สึกผม สนุกไหมสเตฟาเนีย” แมทธิวบอกด้วยเสียงเรียบๆ แล้วมองไปนอกหน้าต่าง หรือเขาจะรุกเร็วเกินไปหรือเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลย

        “เฮ้ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่คิดว่า

        “ไม่คิดว่าอะไร” แมทธิวถาม

        “ไม่คิดว่าคุณจะจริงจังกับเรื่องแค่คืนเดียว”

        “ผมบอกคุณแล้วนี่สเตฟาเนียว่าผมอยากไปกับคุณให้ไกลที่สุดเท่าที่มันจะไปได้แต่ยังไม่ทันเช้าเลยด้วยซ้ำคุณก็หนีผมไปแล้ว ไม่มีแม้แต่คำลากระดาษโน้ตสักแผ่นก็ไม่เห็น”

        “ปกติฉันก็ทำแบบนี้ตลอด”

        “แต่ผมไม่ใช่คนปกติ ผมมันคนบ้า”

        “ฉันเชื่อค่ะ”

        “ทีแบบนี้ไม่คัดค้านนะ”

        “คนสติดีที่ไหนจะมารักผู้หญิงที่มีอาชีพเต้นในคลับเปลื้องผ้าล่ะคะ”

        “คนสติดีแบบผมนี่แหละ เราลองคบกันไหมสเตฟาเนีย”

        “ว้าว รวดเร็วมาก น้ำยังไม่ทันมาเสิร์ฟเลยนะคะ”

        “งั้นคุณค่อยตอบตอนน้ำมาเสิร์ฟก็ได้”

        “ให้เวลาเยอะจังเลยค่ะ”

        “คุณแค่ให้โอกาสผมดูแลคุณก็เท่านั้นเอง ไม่เห็นมีอะไรต้องคิดให้ยากนอกจากคุณจะรังเกียจผม”

        “ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้รังเกียจคุณแต่ฉันเป็นแบบนี้ใครจะรับได้”

        “ผมนี่ไง ผมเจอคุณตอนที่ทำงานนะผมรู้ดีว่าคุณทำอะไร”

        “แล้วคุณจะขอให้ฉันเลิกไหม”

        “ไม่ คุณยังเต้นได้คุณต้องรักอาชีพนี้มากแน่ๆ ไม่งั้นคงไปทำอย่างอื่นนานแล้ว ผมเห็นแววตาของคุณมันสดใสมีชีวิตชีวายามที่คุณอยู่บนเวทีได้เต้นไปตามเสียงเพลง”

        “แต่คุณห้ามนอนกับลูกค้า” แมทธิวกล่าวทิ้งท้าย

        “แหม่ แต่ลูกค้าบางคนก็ฮอทมากใครจะห้ามใจไหวล่ะคะ”

        “ผมจะทำให้คุณคิดถึงแค่ผมเพียงคนเดียว ผมจะทำให้คุณรู้สึกว่าผู้ชายบนโลกที่เหลือไม่มีค่าอะไรเลย”

        “มั่นใจจังเลยนะคะ” สเตฟาเนียยกน้ำขึ้นจิบเพื่อดับความเร่าร้อนให้ตัวเอง ทำไมเธอต้องหวั่นไหวและตื่นเต้นด้วย

        “น้ำมาเสิร์ฟแล้ว คุณมีคำตอบรึยังครับ”

        “ตกลงค่ะ” สเตฟาเนียคิดเพียงชั่วครู่ก็ได้คำตอบ เธอไม่มีอะไรต้องเสี่ยงก็แค่ยอมเปิดใจจะยากอะไร อย่างมากสุดก็แค่โดนหลอกก็เท่านั้นเองและใช่ว่าเธอไม่เคยผ่านความบัดซบแบบนั้นมาก่อนถ้าจะโดนอีกครั้งก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยสักนิด

        “ระหว่างนี้ขอให้อดทนกับความฮอตของลูกค้าเยอะๆ หน่อยนะ” แมทธิวเอ่ยพร้อมรอยยิ้มกว้าง

        “ไหนว่าเจ๋ง”

        “คืนนี้ผมชวนคุณมาทานข้าวก็จะแค่ทานข้าวจริงๆ ผมเป็นคนรักษาคำพูด” ชายหนุ่มประสานมือไว้ใต้คางแล้วพินิจใบหน้าหวานหยาดเยิ้มของอีกฝ่ายทีละส่วน สเตฟาเนียหลบสายตาคมดั่งนกเหยี่ยวของเขาแล้วบิดมือแก้เก้อ โดนลูกค้าจ้องจนตาค้างทั้งคลับยังไม่อายเท่าตอนนี้เลย

        “คุณเรียกผมว่าแมทก็ได้นะ”

        “โอเคค่ะ”

        “แล้วคุณล่ะ มีชื่อเล่นไหม”

        “คุณแม่เรียกฉันว่าฟีฟี่ค่ะ ส่วนเพื่อนที่โรงเรียนหรือคนอื่นๆ เรียกสเตฟี่”

        “น่ารักจังฟีฟี่ แต่ผมอยากเรียกคุณว่าปริ้นเซสด้วย”

        “ทำไมล่ะคะ”

        “ก็ชื่อของคุณแปลว่ามงกุฎแล้วเจ้าหญิงก็ต้องสวมมงกุฎ คุณจะเป็นเจ้าหญิงของผมเพียงคนเดียวสเตฟาเนีย”

        “คุณพร้อมจะให้ผมดูและปรนนิบัติไหมฟีฟี่”

        “ถ้าคุณพร้อมฉันก็คงพร้อมค่ะ” เธอตอบแบบไม่แน่ใจเพราะไม่รู้ว่าจะมั่นใจกับความสัมพันธ์ครั้งนี้ได้มากแค่ไหน ถ้าเขาต้องการแค่เซ็กส์ก็ไม่จำเป็นต้องหวานขนาดนี้ไหม

        “ฟีฟี่คุณมีค่าคุณสำคัญกับผมมากเกินกว่าที่คุณจะเข้าใจ คุณรู้ไหมว่าตอนที่ตื่นมาแล้วไม่เจอคุณเหมือนโลกมันพังทลายเหมือนทุกอย่างมันจบสิ้นแล้ว”

        “ฉันขอโทษค่ะฉันแค่คิดว่ามันเป็นการบอกลาที่ดีที่สุด”

        “จากนี้ไปเราจะไม่ลากันแบบนั้นอีก ตกลงไหมครับ”

        “ตกลงค่ะ” เธอตอบแล้วกุมมือเขาไว้ 


Earned it / The Weekend

https://www.youtube.com/watch?v=xe_iCkFsQKE



ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha