ร้อนรักสาวนักเต้น Shade of Blue -ทำมือพร้อมส่ง-

โดย: อัณณากานต์ / ตั้งใจเขียน / รตี



ตอนที่ 3 : ค้าง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                                        

        “กู๊ดไนท์ มายปริ้นเซส” ประโยคนั้นยังก้องอยู่ในหูของสเตฟาเนียแม้ว่ามันจะผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้วก็ตาม

        เขามาส่งถึงหน้าประตูห้องก่อนจะกลับเขามอบจูบที่แสนหวานแสนอ้อยอิ่งอยู่เป็นนาที เธอคิดว่าเขาจะเปลี่ยนใจเข้ามาเปิดศึกด้วยกันแต่เปล่าเขาจูบหน้าผากเป็นการบอกลาอีกครั้งแล้วเดินไปที่ลิฟต์

        ถ้าเมื่อกี้คือการเล่นเกมมันก็เป็นเกมที่เขาชนะแบบขาดลอยและเธอแพ้แบบหลุดลุ่ยเพราะเธอหยุดคิดถึงเขาไม่ได้ รสจูบของเขาเร่าร้อนแต่แฝงความอ่อนโยนไว้เช่นกัน ร่างกายสุดเซ็กซี่ที่จับไปตรงไหนก็พาให้อารมณ์กระเจิดกระเจิงและสุดท้ายเสียงครางในลำคอยามที่เขาพึงใจกับจังหวะขยับโยกของการบดเบียดเสียดสี มันดังก้องซ้ำไปซ้ำมายิ่งกว่าประโยคบอกลาเมื่อสักครู่อีกทั้งที่มันผ่านมาหลายวันแล้ว

        สเตฟาเนียคิดว่าแมทธิวยังกลัวที่จะถลำตัวกับเธอเต็มร้อย เขาจึงสงวนท่าทีและไม่ค้างด้วยกันในคืนนี้ก็ถ้าเขาต้องการเธอแบบปากบอกจริงๆ ทำไมจึงปล่อยให้โอกาสหลุดลอย เธอทั้งเบียดทั้งไซ้เขาจนแทบจะรวมเป็นร่างเดียวกันแต่เขากลับผละออกห่างแล้วบอกลาหน้าตาเฉย

        แต่สเตฟาเนียคิดผิด

        แมทธิวต้องการเธอจริงๆ แต่เขาแค่อยากรักษาคำพูดและไม่อยากให้การนัดพบเพื่อการพูดคุยจบลงที่เซ็กส์ เขาไม่อยากให้เธอคิดว่าระหว่างเราสองคนมีแค่เรื่องอย่างว่าและที่สำคัญกว่านั้นเขาไม่อยากให้เธอคิดว่ามาดักรอเพื่อพาเธอขึ้นเตียง

        มันดูไม่คูลเลยว่าไหมล่ะ

        “เอาเถอะพ่อรูปหล่อพ่อคนฮอท พร้อมเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน” สเตฟาเนียหยุดความคิดฟุ้งซ่านแล้วปิดโคมไฟหัวเตียง เธอต้องนอนแล้วเพราะพรุ่งนี้มีนัดทานมื้อสายกับคนที่เพิ่งหนีไป

 

วันรุ่งขึ้น

        แดดยามสายของเช้าวันใหม่สาดส่องเข้ามาในคอนโดหรูย่านสุขุมวิทที่หน้าต่างบานเดิมเหมือนทุกวันแต่วันนี้เจ้าของห้องกลับรู้สึกว่าแสงของมันช่างสดใสเหลือเกิน

        “มีเวลาอีกหลายชั่วโมงขอทำสวยก่อนแล้วกัน” เรียวขายาวเตะพื้นทีละข้างแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องน้ำ จากนั้นจึงเปิดตู้เก็บของเหนืออ่างล้างหน้าแล้วควานหาเกลือสปาและอีกสารพัดสิ่งประทินโฉมที่มีครบหัวจรดเท้าแต่ไม่เคยหยิบออกมาใช้เลย

        “เกลือขัดตัว มาร์คพอกหน้า ทรีทเม้นมือกับเท้า โอเคครบแล้วเนอะ” สเตฟาเนียหอบกระปุกและซองต่างๆ ไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินไปที่อ่างอาบน้ำสีขาว

        “ตายๆ ลืมแว๊กซ์ผมได้ยังไง” เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องกลับมาที่เดิมแล้วควานหากระปุกอีกอันกว่าจะเจอก็นานพอดูเมื่อตรวจดูว่าข้าวของครบแล้วจริงๆ เธอก็เดินไปที่อ่างแล้ววางของทั้งหมดไว้ที่ชั้นไม้เล็กๆ จากนั้นก็เปิดน้ำ

        “คุณจะตื่นรึยังนะ” สเตฟาเนียนั่งหมิ่นๆ อยู่ที่ขอบอ่าง มือเรียวสวยแกว่งไปมาในอ่างน้ำแล้วคิดถึงชายหนุ่มที่ไม่ได้เจอหน้าตั้งสิบสองชั่วโมง แมทธิวไม่ใช่ผู้ชายสุดฮอทเพียงคนเดียวที่เธอเคยพบ ในคลับเปลื้องผ้ามีผู้ชายที่ฮอทเท่าเขาหรือฮอทกว่าเขาจนนับไม่ถ้วนแต่ไม่มีใครดูจริงจังเท่าเขาสักคน

        “ติ๊ดๆ” เสียงเตือนจากมือถือดังขึ้น เธอหยิบมาดูแล้วก็ยิ้มแก้มปริเพราะคนที่กำลังคิดถึงส่งมาบอกอรุณสวัสดิ์และย้ำว่าอย่าลืมนัด

        “แบบนี้เรียกว่าลืมไหมล่ะ” สเตฟาเนียลงไปนั่งในอ่างอาบน้ำแล้วจัดการบำรุงสวยให้ตัวเองขนานใหญ่

        “หอมจังเลย” ผ่านไปสองชั่วโมง เธอก็มายืนเปลือยอยู่หน้ากระจกและสำรวจทุกอย่างตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอเห็นร่างกายไร้เสื้อผ้าของตัวเองจนชินตาแต่วันนี้มันกลับไม่เหมือนทุกวัน เธอกำลังหน้าแดงเพราะดันจินตนาการว่าข้างหลังมีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่โอบกอดและซุกไซ้อยู่

        “บ้าแล้วฟีฟี่” เธอคว้าผ้าขนหนูมาพันไว้รอบอกแล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วนั่นก็คือปัญหาต่อไป

        “จะใส่ชุดอะไรดีเนี่ย” หญิงสาวรำพึงอยู่หน้าตู้ขนาดมหึมา ในนั้นมีชุดทุกแบบเท่าที่เสื้อผ้าจะมีได้ เช่นชุดกระโปรงแบบสั้น แบบยาว แบบเกาะอก แบบสายเดี่ยว ท่อนล่างมีทั้งกางเกงและกระโปรงความยาวแตกต่างกันส่วนท่อนบนที่เป็นเสื้อเยอะจนร้านขายเสื้อผ้าบางร้านยังต้องอาย

        “มื้อสาย สบายๆ ไม่ต้องจัดเต็มมากก็ได้เนอะ” สเตฟาเนียตัดสินใจเลือกชุดกระโปรงเนื้อผ้าบางเบาพลิ้วไหวสีฟ้าอ่อน จะว่าไปเธอแทบไม่เคยได้ใส่เสื้อผ้าพวกนี้เลยด้วยซ้ำเพราะกลับมาจากทำงานเธอก็นอน ตื่นมาอีกทีก็กินข้าวอยู่ในห้อง ทำนั่นทำนี่แล้วก็ได้เวลาทำงานอีกแล้ว

 

ร้านอาหาร

        แมทธิวลางานครึ่งวันเพื่อการนี้โดยเฉพาะเขามาถึงก่อนเวลานัดสิบห้านาทีส่วนเธอมาถึงก่อนห้านาที ปริ้นเซสของเขาอยู่ในชุดกระโปรงสีฟ้าสดใสและเนื้อผ้ามันคงเบามากเพราะมันปลิวไสวไปตามจังหวะการเดินและสายลม

        “สวัสดีครับ” แมทธิวลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเลื่อนเก้าอี้ให้สุภาพสตรี

        “ขอบคุณค่ะ คุณต้องกลับไปทำงานกี่โมงคะเนี่ย” ดูจากสูทเรียบกริบก็รู้แล้วว่าเขาต้องทำงานแน่ๆ ปกติเวลาพักเที่ยงมันก็แค่ชั่วโมงเดียวเท่านั้น เธอจะได้เจอเขาแค่ชั่วโมงเดียวจริงๆ เหรอ อุตส่าห์ ขัดตัว แว็กซ์ผมบำรุงทุกอย่างตั้งแต่หัวจรดเท้า

        “ผมลางานครึ่งวัน เป็นยังไงบ้างเมื่อคืนหลับสบายไหมครับ”

        “ก็สบายค่ะ” เธอตอบแบบไม่เต็มเสียงมันคงจะสบายกว่านั้นถ้ามีเขานอนอยู่ข้างๆ หรืออยู่ข้างบน

        “ดื่มอะไรดีครับ”

        “แตงโมปั่นค่ะ” เมื่อบริกรมารับรายการเครื่องดื่มทั้งคู่ก็เปิดเมนูเพื่อดูรายการอาหารผ่านไปอึดใจใหญ่ๆ สเตฟาเนียก็ปิดมันลง

        “ได้แล้วเหรอครับ”

        “ใช่ค่ะ” เธอตอบแล้วอมยิ้ม

        “สั่งอาหารครับ เชิญคุณก่อนครับ” แมทธิวเรียกบริกรแล้วผายมือให้สุภาพสตรีสั่งเป็นคนแรก

        “แอพเพอร์ไทเซอร์เป็นหอยแมลงภู่อบกระเทียมกับยำหมูย่างแล้วก็ตามด้วยซุปผักโขมกับซีซาร์สลัด จานหลักขอเป็นขาหมูเยอรมันทอดค่ะ”

        “ของผมขอแค่ทีโบนสเต๊กครับ” แมทธิวยื่นเมนูคืนให้บริการแต่ยังคงมองหญิงสาวไม่วางตา

        “บอกแล้วว่าให้มาดูฉันทานมื้อกลางวันก่อน”

        “ถ้าทานไม่หมดจะโดนทำโทษนะครับ”

        “อยู่ที่ว่าโทษมันน่ากลัวขนาดไหนค่ะ จะได้ตัดสินใจถูกว่าจะทานเหลือหรือทานให้หมด”

        “ผมจะจูบคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่ถอดเสื้อผ้าเพื่อเป็นการลงโทษ” แมทธิวยื่นหน้าไปใกล้แล้วกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันเพียงสองคน

        “แบบนี้ไม่เรียกลงโทษนะคะ เรียกว่ารางวัล” สเตฟาเนียกระซิบตอบ

         มื้อกลางวันดำเนินไปด้วยดี อาหารเลิศรสทุกเมนูไม่ว่าจานหลักหรือจานรองแถมยังมีผลไม้กับของหวานตบท้ายอีกด้วย แมทธิวเชื่อแล้วว่าเธอไม่ได้พูดเล่นเรื่องกินจุ

        “ว้า! แน่นไปหมดแล้วค่ะ ฉันทานไม่หมด” สเตฟาเนียจงใจเหลือเชอร์รี่ที่ประดับเค้กไว้

        “ทานให้หน่อยได้ไหมคะแมท ฉันไม่อยากทิ้งให้เสียของ ฉันยินดีโดนลงโทษค่ะ” หญิงสาวแกว่งผลไม้ลูกเล็กเบาๆ แล้วบรรจงป้อนให้เขาด้วยความตั้งใจ

        “ฉันพร้อมรับการลงทัณฑ์แล้วค่ะ” เธอกระซิบเมื่อเชอร์รี่หายเข้าไปในปากของเขา


Come and get it / Selena Gomez

https://www.youtube.com/watch?v=n-D1EB74Ckg


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha