ร้อนรักสาวนักเต้น Shade of Blue -ทำมือพร้อมส่ง-

โดย: อัณณากานต์



ตอนที่ 5 : สงครามหมอน สงครามลิ้น


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

                                     

        แมทธิวปลดกระดุมชุดเดรสของสเตฟาเนียออกทีละเม็ด มันเป็นกระดุมเล็กๆ สีเงินอยู่บริเวณหน้าอกและยาวเรื่อยลงไปถึงชายกระโปรง ความจริงแค่ปลดสองสามเม็ดก็ถอดชุดได้แล้วแต่เขาก็อ้อยอิ่งปลดมันไปเรื่อยๆ เพราะอยากเห็นทุกส่วนสัดของเธอเปิดเผยออกมาทีละนิดๆ

        ผิวกายของเธอเนียนนุ่มไปทั้งตัวไม่ว่าจะเป็นหัวไหล่ เนินอก ทรวงงาม หน้าท้องและเรียวขา เขาปลดกระดุมและฝากรอยจูบแผ่วเบาไปเรื่อยๆ จนเกือบถึงเม็ดสุดท้าย

        “ติ๊ดๆๆ” เสียงมือถือของแมทธิวดังลั่นขึ้นมาต้องเรียกว่าดังกระหึ่มจะเหมาะกว่าเพราะมันทำให้สเตฟาเนียสะดุ้งด้วยความตกใจ

        “เรื่องงาน ผมขอตัวแปบนะ” เขาบอกแล้วผลุนผลันออกไป

        หญิงสาวกลอกตาไปมาด้วยความเซ็ง กำลังเคลิ้มๆ ก็มาตกสวรรค์ด้วยเสียงมือถือนรก ทำไมเขาจะต้องเปิดให้มันดังขนาดนั้นแล้วเรื่องงานจริงไหม แถมยังออกท่าลุกลี้ลุกลนเหลือเกินไม่ใช่เมียโทรตามเหรอ

        “ซอรี่ ปริ้นเซส” แมทธิวบอกเมื่อเดินกลับมา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอเคืองแค่ไหนเพราะมองตาเขียวเชียว

        “ฉันอยากอาบน้ำ” สเตฟาเนียว่าแล้วรวบชุดที่เกือบจะหลุดขึ้นมากอดไว้แนบตัว

        “คุยกันก่อนฟีฟี่” แมทธิวรั้งคนตัวเล็กไว้ด้วยอ้อมกอด

        “เรื่องงาน ผมคุยกับเจ้านาย”

        “ทำไมต้องทำท่าลุกลี้ลุกลนขนาดนั้น” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่มีความน้อยใจเจืออยู่ในนั้นล้านเปอร์เซ็นต์

        “ผมรู้ว่าเจ้านายโทรมาผิดเวลาแต่ก็ต้องรับ ถ้าไม่รับผมแย่แน่ๆ งานของผมไม่ว่าจะอยู่ส่วนไหนของโลกเจ้านายจะต้องติดต่อได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง”

        “นี่พนักงานหรือทาส”

        “ระบบที่ผมดูแลมันใหญ่มากและมันจะผิดพลาดไม่ได้เลย ผมขอโทษฟีฟี่”

        “ดีกันเถอะ เมื่อกี้ถึงไหนแล้วนะที่รัก” แมทธิวพักคางไว้ที่ไหล่เปลือยเปล่า จมูกโด่งซุกไซ้ไปที่ซอกคอแล้วเริ่มต้นเล้าโลมคนรักอีกครั้ง

        “ซอรี่นะที่รักแต่มันเรื่องงานจริงๆ ยกโทษให้ผมนะ” เสียงทุ้มกระซิบอ้อนวอนเบาๆ แล้วคลอเคลียทั้งหูและลำคอของเธอ

        “นะครับ ดีกัน” แมทธิวเว้าวอนแล้วเม้มที่ลำคอขาวผ่อง

        “โอเคๆ เข้าใจแล้ว อย่าดูดแรงสิมันจะเป็นรอยนะ” สเตฟาเนียต่อรองด้วยเสียงสั่นๆ โดนทั้งจูบ ทั้งดูด ทั้งไซ้ใครจะมีสติและโกรธอยู่ได้

        “งั้นผมทำตรงที่คนจะไม่เห็นนะ” ริมฝีปากร้อนผ่าวไล้ลงมาที่เนินอกแล้วดูดผิวเนื้อเข้าไปในปาก ออกแรงเพียงนิดเดียวผิวเนื้อขาวๆ ก็เป็นรอยแดงจ้ำ

        “ชอบแสดงความเป็นเจ้าของเหรอ”

        “ใช่ ทำให้ผมบ้างสิผมอยากเป็นของคุณ”

        “ไม่ ฉันไม่อยากทำ” สเตฟาเนียพูดแล้วกอดอก เธอจงใจจะแกล้งให้เขาน้อยใจและมันก็ได้ผลเกินคาด

        “แล้วคุณอยากให้ผมอยู่ตรงนี้ไหม” แมทธิวผละออกห่างสเตฟาเนีย เขารู้สึกว่านับจากนี้คงต้องวิ่งตามและอ้อนวอนเธอจนเหนื่อยแน่ๆ เพราะเธอดูพร้อมจะผลักไสและอยู่ให้ไกลเขาที่สุด

        “เฮ้ แมท ฉันล้อเล่น” สเตฟาเนียเขยิบเข้าไปใกล้ชายหนุ่มตัวโตที่ขี้งอนเหลือเกิน

        “คุณล้อเล่นได้เหมือนจริงมากฟีฟี่”

        “ฉันล้อเล่นฉันอยากให้คุณอยู่ตรงนี้ที่สุด รู้ไหมคะ” หญิงสาวบอกแล้วเอนกายลงบนที่นอน เธอกระดิกนิ้วชี้ให้เขาตามมาและแมทธิวเต็มใจเป็นอย่างยิ่งกับคำสั่งนี้

        “เรามาทำที่ค้างไว้ให้เสร็จดีกว่าค่ะ” เธอโอบคอชายหนุ่มที่คร่อมอยู่ด้านบน สองริมฝีปากประกบกันแนบแน่นแล้วจุมพิตก็กลายเป็นเกมแลกลิ้นบดขยี้กันแบบดุเดือดถึงใจ

 

เช้าวันใหม่

        เตียงใหญ่ระเกะระกะไปด้วยเสื้อผ้าชิ้นเล็กชิ้นใหญ่ ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ประหนึ่งว่าตรงนี้เกิดสงครามกลางเมืองก็ไม่ปาน หญิงชายบนเตียงยังคงนอนหลับอุตุไม่สนใจเวลาและนาทีว่ามันล่วงเลยมาจนสายโด่ง ชายหนุ่มเพียงขยับกายแล้วกอดหญิงสาวให้แน่นกว่าเดิม

        “เฮ้ แมทสายแล้ว” สเตฟาเนียเห็นแสงแดดจากภายนอกก็บอกคนตัวโตด้วยความตกใจ

        “หืมมม ยังไม่อยากตื่น” แมทธิวงัวเงียตอบโดยที่ยังไม่ลืมตา

        “แมท คุณต้องไปทำงาน”

        “หยุด ลาไว้แล้ว”

        “นี่วางแผนไว้เหรอเนี่ย” สเตฟาเนียดิ้นออกจากอ้อมกอดแล้วลุกขึ้นนั่ง

        “อืม วางไว้” แมทธิวยังคงหลับตาพูดต่อไป ก็เขายังไม่อยากตื่นนี่นาอยากนอนกอดเธอนานๆ

        “หนุ่มไอทีนี่เป็นจอมวางแผนจริงๆ ร้ายนักเชียว”

        “ผมไม่ร้ายหรอก ผมอ่อนแอจะตายเวลาอยู่กับคุณ” ชายหนุ่มยอมลืมตาในที่สุด เขาเขยิบไปใกล้ๆ แล้วเอาศีรษะไปหนุนไว้บนตักของเธอ

        “ก็ร้ายอยู่ดี มีการลางานล่วงหน้าแล้วถ้าเมื่อคืนไม่ได้ค้างกับฉัน วันนี้จะไปไหนล่ะ”

        “นอนอยู่คอนโดแล้วก็กินอาหารแช่แข็ง”

        “แต่ก็ร้ายอยู่ดี นี่แน่ะๆ” สเตฟาเนียเอาหมอนตีหน้าท้องแมทธิวเบาๆ

        “คุณอยากทำสงครามใช่ไหมฟีฟี่” แมทธิวคว้าหมอนแล้วตีคนตัวเล็กบ้าง

        “สู้เหรอแมท คุณสู้ฉันเหรอ” สเตฟาเนียลุกขึ้นยืนแล้วกระหน่ำตีร่างบึกบึนด้วยหมอนแบบไม่นับครั้ง แมทธิวยอมแพ้แล้วป้องแขนไปที่หน้าและลำตัวเพื่อยับยั้งการจู่โจมจากหมอนนิ่มๆ

        “ที่รัก ผมยอม ยอมแล้วค้าบ ซอรี่ ดาร์ลิ้งค์”

        “นี่ๆๆ คราวหน้าห้ามสู้นะ” สเตฟาเนียตีหมอนไปที่ขาของแมทธิวเป็นการส่งท้ายแล้วก็ทิ้งตัวนอนเพราะหมดแรง

        “สนุกไหม” แมทธิวถามคนที่นอนหน้าแดงหอบแฮ่กๆ อยู่ด้านข้าง

        “สนุก ฮ่าๆๆ” สเตฟาเนียตอบแล้วหัวเราะร่วน

        “ตอนเด็กๆ ฉันเล่นกับคุณแม่ประจำเลย” เมื่อพูดถึงครอบครัวรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเธอก็หายไป

        “ผมขอถามบางอย่างได้ไหมถ้าคุณไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบ”

        “ถามมาสิคะ”

        “หลังๆ คุณไม่ค่อยได้เจอกับครอบครัวเหรอ”

        “ใช่ค่ะ”

        “บอกได้ไหมว่าทำไม”

        “ฉันไม่ใช่ลูกที่ดีของพ่อค่ะ ฉันก็เลยย้ายมาอยู่เมืองไทยเพื่อตัดปัญหา”

        “พวกเขายังอยู่รัสเซียเหรอ”

        “ใช่ค่ะ”

        “แล้วได้เจอกันบ้างไหม”

        “เจอค่ะ คุณแม่จะมาหาฉันปีละสองครั้ง”

        “แล้วคุณพ่อล่ะ ถ้าผมเข้าใจไม่ผิดคุณมีพี่ใช่ไหม”

        “ฉันมีพี่สาว เรามีกันสองพี่น้องแต่ก็ไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่ ฉันไม่ได้เป็นคนโปรดของพ่อแล้วก็ไม่เก่งเหมือนพี่”

        “ตอนนี้คุณมีผมนะฟีฟี่”

        “ขอบคุณนะคะ”

        “เมื่อกี้คุณเริ่มสงคราม คราวนี้ตาผมบ้างนะ” แมทธิวชวนคนรักเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากให้เธอต้องหมองหม่นกับเรื่องหนักใจ

        “อะไรอ่ะแมท ไหนว่าจะไม่สู้” สเตฟาเนียหันมองคนตัวโตแบบเอาเรื่อง

        “คุณเต็มใจทำสงครามแน่เพราะผมจะทำสงครามจุมพิต”

        “ผมรักคุณฟีฟี่ คุณไม่ต้องบอกผมจนกว่าคุณจะรู้สึกแบบนั้นจริงๆ” แมทธิววางมือทั้งสองข้างไว้บนพวงแก้มแดงระเรื่อของสเตฟาเนีย เช้านี้คือเช้าที่มีความสุขที่สุดเพราะตื่นขึ้นมาแล้วได้สบตาเธอเป็นคนแรก เขาอยากให้ชีวิตที่เหลือเป็นแบบนี้ตลอดไป
        “ขอเวลาฉันหน่อยนะคะ”

        “นานแค่ไหนผมก็รอได้ขอแค่คุณอย่าหนีผมไป ถ้าคุณไม่รู้สึกเหมือนผมคุณก็แค่บอกแล้วผมจะไปตามทางของผม”

        “ขอบคุณนะคะแมทที่คุณให้เกียรติฉัน” ที่ผ่านมาสเตฟาเนียเจอแต่ผู้ชายจิตใจทรามเป็นส่วนมาก เธอเป็นเพียงวัตถุทางเพศเอาไว้สนองตัณหาคนพวกนั้น

        “ผมบอกแล้วว่าคุณมีค่ากับผมมากกว่าที่คุณคิดฟีฟี่ มายปริ้นเซส” แมทธิวส่งลิ้นหนาแทรกเข้าไปในโพรงปากแสนหวาน สองลิ้นดุนดันกันไปมาจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบที่ได้ยินแล้วชวนสยิวเป็นที่สุด

        “ไปทำสงครามตรงอื่นบ้างได้ไหมคะ” เธอถามเมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ ดวงตาสีฟ้าสดใสปรายมองที่กลางลำตัวเพื่อสื่อความหมายบางอย่าง

        “ได้สิครับที่รัก ผมจะโจมตีจนคุณต้องร้องขอชีวิตเลย” แมทธิวมุ่งหน้าหาเป้าหมายแล้วส่งพลลิ้นและกำลังนิ้วรุกรานเข้าไปอย่างหนักหน่วง สเตฟาเนียรักเพลงชิวหาของแมทธิวเหลือเกินเขาเป็นผู้ชายคนแรกที่รู้จุดรู้จังหวะที่จะทำให้เธอสุขสมจนตัวลอย

        “แมท เร็วอีก อู้วววว” แมทธิวละเลงลิ้นระรัวนิ้วสอดประสานรับกันเป็นจังหวะแล้วสเตฟาเนียก็กรีดร้องเสียงของความเสียวซ่านจนลั่นห้อง


         Zayn - Pillow talk

         

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha