สิเน่หาสาวพรหมจรรย์ [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 ภารกิจเสี่ยง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 1

ภารกิจเสี่ยง

 

 

 

หลังจากนอนคร่ำครวญอยู่นาน พลันเธอก็คิดแผนประหลาดขึ้นมาได้เมื่อนึกถึงเพื่อนรักสมัยเรียน ด้านคนที่เพื่อนสาวกำลังคิดถึงอยู่ก็เกิดอาการจามไม่หยุดขณะเดินเลือกซื้อของในห้างหรูกลางเมือง ไม่นานนักเสียงเพลงเรียกเข้าสุดโปรดก็ดังขึ้น สาวสวยลุคเฉิ่มขยับแว่นสายตาแล้วก้มมองเบอร์ที่โชว์หน้าจอนั่น

“ยายต้าร์ มีอะไรอีกล่ะ กวนจริงคนกำลังเดินเล่นเพลินๆ ” ปริมส่งเสียงพึมพำแล้วกดรับสายของเพื่อนรักและทันทีที่รับ โทรศัพท์ก็แทบจะหลุดมือเสียให้ได้เมื่อเจอเสียงของเพื่อนรักร้องห่มร้องไห้ ในขณะที่เพื่อนสาวก็ต้องจัดฉากเพื่อที่จะให้เพื่อนช่วยทำงานนี้ให้สำเร็จ

“ยายต้าร์ แกหยุดร้องไห้ก่อนได้ไหม แล้วมีอะไรก็ค่อยๆ พูดมา” หลังจากฟังเพื่อนสาวพร่ำพรรณนาที่รู้เรื่องบ้างไม่รู้บ้างสาวแสนเฉิ่มก็รีบร้องห้าม พลางเดินไปหามุมนั่งเพื่อคุยให้สะดวกขึ้น เมื่อเผลอเสียงดังทำให้คนบริเวณนั้นมองมาที่เธอเป็นจุดเดียว

“ถ้าแกฟังฉันแล้ว แกก็ต้องช่วยฉันให้ได้ด้วยนะยายปริม ไม่งั้นฉันจะไปผูกคอตายเดี๋ยวนี้แหละ” คนที่คิดแผนประชดชีวิตได้ก็พูดดักคอและแอบขู่บังคับเพื่อนรักไปด้วย เพราะไม่งั้นเธอคงต้องตายแน่ๆ แค่คิดสภาพตัวเองว่าต้องอยู่ร่วมห้องกับอาตี๋ปราโมทย์ในคืนเข้าหอ ลลิตาก็นึกอยากกัดลิ้นตัวเองตายเสียให้ได้

“นี่มันเรื่องอะไรกัน แกถึงจะลาตายแบบนี้ ยายต้าร์” ปริมถามด้วยความสงสัย เพราะปกติเพื่อนสาวของเธอไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน พลันให้นึกถึงเรื่องที่เพื่อนถูกบังคับให้หาคู่มาแต่งงานและต้องรีบมีทายาทให้กับเจ้าสัวทรงชัย

“ยายต้าร์ นี่อย่าบอกนะว่าแกถูกเจ้าสัวบังคับให้แต่งงาน”

“ก็ใช่น่ะสิ แล้วแกรู้ไหม คุณป๊าจะให้ฉันแต่งงานกับอาตี๋ปราโมทย์นั่นแหละ”

“อี๊! นั่นไม่ใช่สเปกแกไม่ใช่เหรอ” ปริมพลางทำเสียงยี้ เพราะเคยถูกลากให้ไปร่วมรับประทานอาหารมาเมื่อหลายเดือนก่อน แค่เธอเห็นรูปร่างอ้วนกลม พุงยื่น ของคุณปราโมทย์ที่เธอก็ไม่ชอบผู้ชายสไตล์นี้เช่นกันก็ทำให้นึกสงสารเพื่อนรักเป็นที่สุด

“ของมันแน่อยู่แล้ว สามีในอนาคตของฉันต้องหล่อล่ำ กล้ามโตๆ หุ่นงี้นะต้องมีซิกแพ็กเป็นลอนแข็งปึก ชวนให้สยิว หน้าโหดแต่หล่อ ดูดีย่ะ ไม่ใช่ อ้วนลงพุงแบบคุณปราโมทย์” เสียงแหลมปรี๊ดของคุณหนูต้าร์สวนกลับแทบจะทันที ทำเอาเพื่อนสาวอดขำไม่ได้ ก็เพราะเธอและเพื่อนตั้งสเปกไว้แบบนี้น่ะสิ จนป่านนี้ถึงได้ครองตัวเป็นโสดในเมื่อผู้ชายแบบนั้นมักจะมีแฟนอยู่แล้ว แถมยังไม่รู้ว่ายังจะมีหลงเหลือให้เธอและเพื่อนได้ไขว่คว้าหามาเป็นแฟนหรือไม่

“แต่ฉันว่าแกก็ลองเปลี่ยนสเปกดูบ้างสิ เพราะไหนๆ แกก็ต้องแต่งงานกับคุณปราโมทย์อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ถูกเจ้าสัวบีบบังคับแบบนี้คงหนีไม่พ้นแน่” ปริมบอกอย่างทีเล่นทีจริงเพราะก็จนปัญญาเหมือนกันแหละว่าจะช่วยได้ยังไง ซึ่งใครๆ ก็รู้ว่าหากเจ้าสัวทรงชัยพูดออกมาก็ต้องเป็นไปตามที่ท่านเจ้าสัวต้องการ แถมเธอเองก็ถูกพี่ชายสุดหล่อคอยแต่กระแนะกระแหนเรื่องแฟนอยู่เหมือนกัน แต่ทว่าเธอก็อ้างกับพี่ชายได้เสมอ เพราะพี่ชายเธอก็ไม่ยังแต่งงานเหมือนกัน

“หยุดเลยนะยายปริม ตกลงแกจะช่วยฉันไหม หรือจะมาซ้ำเติมฉัน” ลลิตาต่อว่าด้วยเสียงกระเง้ากระงอด พลางทำเสียงฮึดฮัดใส่ตามมาอีกยก

“ก็ได้ๆ ก็บอกมาว่าจะให้ช่วยยังไง รับรองฉันช่วยแกแน่ เพราะฉันก็ไม่อยากไปงานแต่งหมูเหมือนกัน”

“ยายปริม!

“โอเคๆ เพื่อนรัก งั้นก็บอกมาว่าแกจะทำอะไร แล้วจะให้ฉันช่วยอะไร” หลังถูกเพื่อนรักตะคอกใส่เสียงห้วน ปริมจึงรีบบอกอย่างยอมแพ้แล้วรอฟังเรื่องที่เพื่อนรักขอร้องให้ช่วย ไม่นานนักภารกิจหาคนพรากพรหมจรรย์ของลลิตาก็เริ่มถ่ายทอดมายังทุกอณูการได้ยินของปริมที่กำลังอ้าปากค้างกับเรื่องราวต่างๆ ที่เพื่อนรักอยากให้สาวเฉิ่มเชยอย่างเธอช่วย

“แกจะบ้าหรือไง ยายต้าร์ ให้ฉันไปหาผู้ชายหล่อ ล่ำ มาพรากพรหมจรรย์ของแกเนี่ยนะ” กว่าที่ปริมจะพูดแทรกได้ก็ต้องทนฟังเสียงสะอื้นไห้ปนขู่บังคับของเพื่อนรักอย่างคุณหนูต้าร์สุดสวยอยู่นาน

ตาย! ตายแน่ๆ แกก็ช่างจะคิดได้นะกับภารกิจบ้าบอแบบนี้ ยายต้าร์ คนที่อยู่ในตำแหน่งที่ปรึกษากับภารกิจในครั้งก็โอดครวญจนอยากจะขอลาออกจากการเป็นที่ปรึกษาเสียให้ได้

“ฉันไม่ได้บ้า แต่ฉันไม่ยอมหรอกนะ ที่จะเอาพรหมจรรย์ที่ฉันอุตส่าห์รักษามาค่อนชีวิตไปเสียให้อาตี๋ปราโมทย์อะไรนั่น ฮึ! ไม่มีทางซะหรอก เพราะถ้าฉันจะต้องเสียก็ขอเสียให้กับผู้ชายในสเปกของฉันเท่านั้น แกเข้าใจไหม ยายปริม” ลลิตาบอกด้วยเสียงเด็ดเดี่ยว ก็ในเมื่อเธอถูกคุณป๊าบังคับแถมยังยกเธอให้เขาไปแล้วแบบนี้ แล้วจะให้เธอทำยังได้

“โอเค เป็นอันว่าฉันเข้าใจแก แต่แกจะให้ฉันไปหาใครที่ไหนล่ะ” ปริมบอกอย่างคนยอมแพ้ในความมุ่งมั่นกับภารกิจสำคัญสุดชีวิตของเพื่อนรัก

“ก็หาคนที่หล่อ ล่ำ หุ่นทรมานใจฉัน แล้วก็ต้องเป็นคนที่เก็บความลับได้เก่ง เอาให้สุดยอดยิ่งกว่าเจมส์ บอนด์ แล้วกัน และที่สำคัญห้ามให้ผู้ชายคนนั้นรู้จักชื่อเสียงเรียงนามของฉันด้วยนะยายปริม” เจ้าของภารกิจเสี่ยงบอกรายละเอียดเสียงดังฟังชัด ทว่าคนฟังอย่างปริมก็ได้แต่ถอนหายใจเข้าออกอยู่หลายครั้ง

มันจะมีหลงเหลืออยู่บนโลกนี้ไหมนี่ ผู้ชายแบบนี้น่ะยายต้าร์ เฮ้อ...แกกำลังทำให้ฉันบ้าตายรู้หรือเปล่ายายต้าร์เพื่อนรักถอนหายใจก็แล้ว แต่ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะไปหาใครที่ไหนดี สาวโสดอีกคนก็โอดครวญกับภารกิจสุดหินของเพื่อนรัก นี่ถ้าพวกเธอมีเพื่อนชายที่สนิทสนมและโสดหลงเหลืออยู่บ้างก็คงหาง่ายกว่านี้มั้ง

“ยายปริม ฟังอยู่หรือเปล่า” เมื่อคนปลายสายเงียบทำเอาเจ้าของภารกิจถามย้ำ

“ฟังอยู่ แต่แกก็นะยายต้าร์ ไม่ให้รู้จักชื่อ ต้องเก็บความลับเก่ง อะไรจะขนาดนั้น ว่าแต่ฉันขอถามหน่อยเถอะนะ แล้วแกคิดว่าเขาจะจำหน้าแกไม่ได้หรือไง ต้องอยู่ใกล้ชิดกันแบบนั่นน่ะ ตอนที่แกกับผู้ชายหุ่นหล่อล่ำเลิฟซีนกันอยู่หรือแกจะเอาผ้าปิดตาเขาไว้ แล้วมันจะได้เหรอ” ปริมถามด้วยความสงสัยยิ่งนัก ไม่นานหน้าคนถามก็แดงก่ำอดเขินอายแทนเพื่อนไม่ได้

“ช่างมันเถอะ ถ้าบังเอิญต้องเจอกันฉันก็จะทำเป็นไม่รู้จัก แต่ว่าคนที่แกหามาต้องเป็นคนที่ไว้ใจได้ หากได้ค่าจ้างแล้วก็ถือว่าจบกัน ห้ามเอาไปแพร่งพรายให้ใครรู้เด็ดขาด ฉะนั้นเรื่องนี้มีฉัน แก แล้วก็ผู้ชายในสเปกของฉันเท่านั้นที่รู้ และถือว่าข้อนี้สำคัญมาก! เพราะฉันกลัวคุณป๊าจะรู้ว่าฉันทำตัวเหลวไหล” เจ้าของภารกิจบอกอย่างมั่นใจและวาดฝันกับภารกิจนี้ แม้มันจะดูประหลาดไปแต่จะให้ทำไงได้ ก็เธอไม่อยากเสียความบริสุทธิ์ให้กับอาตี๋ปราโมทย์นี่ แถมคราวนี้คุณป๊าก็ไม่ยอมเธอแล้วด้วย

“โหแก ยายต้าร์ ข้อจำกัดของแกมันดูเยอะไปหรือเปล่า แล้วฉันจะมีปัญญาหาให้ไหม” ปริมแม้จะยอมรับปากว่าจะช่วยแต่ก็ยังมิวายที่จะต่อว่าต่อขานเจ้าของภารกิจ เมื่อคนอยากเสียพรหมจรรย์ยืนยันว่าจะต้องมอบให้ผู้ชายในสเปกให้ได้ โดยไม่นึกถึงคนไปควานหาผู้ชายแบบนั้นเลยสักนิด


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha