สิเน่หาสาวพรหมจรรย์ [จบแล้ว]

โดย: วรัมพร,หงสรถ



ตอนที่ 10 : ตอนที่ 5 อัศวินหน้าเลือด (1)


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ตอนที่ 5 อัศวินหน้าเลือด

 

 

 

ร่างสูงใหญ่ขยับตัวเล็กน้อย ตาคมหรี่มองนาฬิกาบนข้อมือบ่งบอกเวลาตีสี่ ปัณณธรสลัดศีรษะไปมาไล่ความมึนงงทั้งที่ตั้งใจจะพักสายตาแค่สองชั่วโมงแต่กลับเผลอหลับยาวจนใกล้รุ่งของอีกวัน ก่อนหันมองใครอีกคนที่อยู่ในห้อง

ปัณณธรเดินไปยังห้องนอนของหญิงสาว มือใหญ่ผลักบานประตูเข้าไปแล้วยิ้มพรายที่หญิงสาวไม่ได้ล็อกประตูตามคำสั่งของเขา ลลิตา เธอนี่เป็นผู้หญิงที่บ้าจริงๆ ตาคมมองนิ่งไปยังร่างแน่งน้อยที่คดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่นึกอยากจุมพิตกลีบปากบางนั่นเหลือเกิน ก่อนตัดใจเข้าไปทำธุระส่วนตัวให้เสร็จเรียบร้อย

เตียงนุ่มยุบตัวลงอย่างช้าๆ เมื่อร่างสูงใหญ่ของปัณณธรนั่งลงข้างแม่นางฟ้าของเขา นิ้วเรียวยาวไล้ปัดป่ายปอยผมที่ระตามใบหน้าเรียวของหญิงสาว เขาลากไล้ปลายนิ้วจนถึงกลีบปากบอบบางน่าจูบ ลลิตาเผลอแลบลิ้นเลียริมฝีปากคล้ายคนกำลังเพ้อฝัน

“ยั่วผมหรือไงคุณ” กดปลายนิ้วลงบนกลีบปากอิ่มเคล้าคลึงอย่างสิเน่หา ก่อนโน้มใบหน้าเข้าใกล้แตะริมฝีปากลงบนเรียวปากนุ่มนิ่มที่เขารู้ว่ามันให้ความรู้สึกซาบซ่านและหวานล้ำแค่ไหน เรียวลิ้นอุ่นสอดแทรกได้อย่างง่ายดายเมื่อเจ้าของเผยอกลีบปากต้อนรับ แขนเรียวสวยวาดโอบรอบลำคอหนา กดโน้มลงให้แนบชิดซึ่งเธอกำลังเคลิ้มฝันที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับเจ้าชาย

“อื้อ” เสียงเล็กครางออกมาแผ่วเบาเมื่อความรัญจวนที่ได้รับเลือนหาย

“เธอยากให้ฉันรักเธอหรือไง ลลิตา” เขาละริมฝีปากออกห่างแล้วกระซิบชิดซอกหูขาวเล็ก เมื่อเจ้าตัวกำลังเผยอยิ้มราวกับดีใจที่ได้จูบจากเจ้าชายในโลกของนิยาย

        คนที่กำลังอยู่ห้วงแห่งความฝันแสนวาบหวิวก็รั้งศีรษะได้รูปของคนที่เปลี่ยนจากการกระซิบมาซุกไซ้ที่ซอกคอเข้ามาหาแล้วเป็นฝ่ายมอบจุมพิตดูดดื่มให้แก่เขา จุมพิตหวานล้ำเริ่มจะร้อนเร่าขึ้นตามแรงปรารถนาที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน คนกำลังเพ้อฝันบดเบียดร่างกายเข้าหาความอบอุ่น

“เธอนี่มันน่านักเชียว” กล่าวจบผู้ที่กำลังแปลงร่างเป็นเจ้าชายในฝันของของแม่นางฟ้า ยอมตัดใจละห่างจากร่างเย้ายวนแล้วมาหยุดถอนหายใจหอบกระเส่าอยู่ปลายเตียง แต่ตาคมกลับจับจ้องไปยังแม่นางฟ้าตัวน้อยใต้ผ้าห่มนิ่ง คงต้องหาวิธีทำให้เธอมาเป็นของเขาเร็วๆ เสียแล้วละมั้ง เจ้าของไร่ธนานนท์พึมพำเบาๆ คิดหาวิธีครอบครองทั้งตัวและหัวใจของหญิงสาวร่างบางให้ได้เร็ววัน เขาไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันที่ร่างกายต้องการเธอได้มากมายขนาดนี้

“ลลิตา ตื่นได้แล้ว” หลังจากปรับสีหน้าและอารมณ์ดิบให้เข้าที่แต่ก็ยากเย็นนัก ปัณณธรเอ่ยเรียกคนร่างเล็กที่นอนยิ้มอยู่บนเตียงเสียงแข็ง แต่มันกลับแตกพร่าอย่างห้ามไม่อยู่ มือใหญ่ยกขึ้นลูบหน้า พ่นลมหายใจอย่างเครียดจัด

“ฮื่อ” คนถูกปลุกครางอย่างขัดใจ พลิกกายไปมาแล้วคว้าหมอนมาปิดหน้าปิดตาอย่างเช่นที่เคยทำเวลาถูกใครรบกวนเวลานอน

“ลลิตา จะตื่นไหม” แม้จะขำระคนเอ็นดูแม่นางฟ้าแสนสวย แต่เขาก็ต้องปลุกเธอให้ตื่นไม่งั้นหากรอให้สว่างโร่ คนร้ายคงได้แห่ตามกันเป็นพรวน เมื่อร่างบางไม่ไหวติงกับคำขานเรียก ปัณณธรเดินกลับไปนั่งลงที่เดิม ยื้อแย่งหมอนใบใหญ่โยนทิ้งไป เอ่ยเสียงเข้มตามด้วยโน้มหน้าเข้าใกล้ ลมหายใจเป่ารดกันเพียงแค่คืบ ส่งมือใหญ่ไปสะกิดคนร่างเล็กแต่เจ้าหล่อนกลับเบี่ยงตัวหนี

“ลลิตา เธอนี่ ปลุกยากปลุกเย็นเหลือเกินนะ ไม่ตื่นใช่ไหม” กล่าวจบคนพยายามข่มอารมณ์ที่ลุกฮือยังไม่หมดไปจากกายก็โน้มใบหน้าลงมาชิด ก่อนแตะริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนกลีบปากบอบบาง สอดมือใหญ่เข้าท้ายทอย รั้งศีรษะได้รูปสวยของหญิงสาวขึ้น

“อื้อ” เมื่อถูกรุกรานแบบจาบจ้วง คนร่างบางเริ่มดิ้นอึกอักเพราะมันไม่ใช่ความฝันอีกต่อไปแล้ว ฝ่ามือใหญ่เลื่อนไล้ลงสู่สะโพกกลมมน เขาเคล้าคลึงราวกับจะกลั่นแกล้ง แต่มันให้ความรู้สึกวาบหวิวแก่คนที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นให้ผวา สองมือน้อยสะเปะสะปะก่อนออกแรงทุบไปตามไหล่กว้าง ดวงตากลมเล็กขยับเล็กน้อยแล้วเปิดกว้าง อาการตกใจทำให้ลิ้นอุ่นร้อนซอกซอนหาความนุ่มหวานภายในเรียวปากนุ่มได้ถนัดถนี่ขึ้น

“อื้อ!” เสียงหวานร้องประท้วง เมื่ออากาศที่ใช้หายใจลดน้อยลงทุกทีแต่ร่างกายกลับสั่นสะท้านวูบหนึ่งของความรู้สึกเหมือนเธอเคยได้รับสัมผัสวาบหวามนี่จากใครสักคน กลิ่นกายของคนที่กำลังรุกล้ำเธอช่างเหมือนเขาคนนั้นเหลือเกิน สองแขนเรียววาดโอบรอบลำคอหนาที่กำลังซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ดวงตาหวานเริ่มหลับพริ้มลุ่มหลงไปกับห้วงพิศวาสที่อ่อนหวานละมุนละไมราวกับอยู่ในความฝันอีกครั้ง เธอกำลังเคลิ้มฝันจนไม่รู้ว่าเจ้าชายในฝันได้จัดการกับเสื้อตัวสวยของไปเรียบร้อยแล้ว

“ลลิตา ผมขอถอดมันออกนะครับ” ชายหนุ่มบอกเสียงสั่นพร่า เขากำลังห้ามความต้องการที่เกิดขึ้นไม่อยู่ทั้งที่ตั้งใจจะแค่ปลุกหญิงสาวด้วยวิธีของเขาเท่านั้น ฝ่ามือร้อนลูบไล้จากแผ่นท้องเนียนเรียบขึ้นไปหาบราเซียร์ตัวน้อย เขาเลื่อนริมฝีปากร้อนมาจุมพิตหว่างอกอวบที่เบียดกันแน่นจนยากจะห้ามใจ ก่อนปลดบราตัวน้อยออกอย่างช้าๆ ดอกบัวคู่งามก็ผลิบานให้ริมฝีปากร้อนที่เฝ้ารอเข้าครอบครองตามใจที่ปรารถนาอย่างทันท่วงที พร้อมทั้งส่งอุ้งมือใหญ่ช่วยฟอนฟ้อนดอกบัวอีกข้าง เสียงลมหายใจของเขากระเส่าเพราะความต้องการที่พุ่งสูง

ลลิตาแอ่นอกให้ฝ่ามือใหญ่มากขึ้นเมื่อทรวงอกนุ่มถูกปลุกเร้าเคล้าคลึงอย่างนุ่มนวล เธอส่งเสียงครางอย่างรัญจวน ดวงตาหวานน่าพิสมัยหลับพริ้ม สอดปลายนิ้วพันเล่นกับกลุ่มผมดกดำของเขาอย่างสิเน่หา เธอกำลังฝันอีกแล้วหรือ

ปัณณธรละห่างเพียงเล็กน้อยเพื่อเฝ้ามองหญิงสาวที่กำลังบิดเร้าอย่างเย้ายวน สองมือของเธอกำลังไขว่คว้าหาเขา ก่อนตัดใจโน้มตัวกลับไปหาหญิงสาวอีกครั้ง ในครานี้เขารุกเร้าเธอทั้งมือทั้งปากไปพร้อมกัน สองมือใหญ่เลื่อนไล้มาฟอนเฟ้นสะโพกกลมมน ยิ่งเขารุกเท่าไหร่ลลิตาก็ยิ่งส่งเสียงคราง สองมือน้อยเริ่มผลักดันร่างแน่นหนักที่ทาบทับเธอ ศีรษะได้รูปสวยสั่นส่ายสะบัดไปมา

“ลลิตา ถ้าคุณยังไม่ตื่น ผมคงห้ามใจไม่ไหวแน่” คนที่เริ่มต้านทานอารมณ์ดิบไม่ไหวตัดใจเอ่ยถามเป็นครั้งสุดท้าย เขาอยากรักเธอแทบขาดใจแต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อยากให้หญิงสาวเกลียดหากได้รู้ว่าเขากำลังล่วงเกินเธอ ก่อนถอยห่างแล้วจับคนร่างเล็กเขย่าจนตัวสั่นคลอน

“คะ...คุณ..” ลลิตาถลึงพรวดลุกนั่งอย่างทันท่วงที เมื่อร่างใหญ่โตของเขาไปยืนอยู่ปลายเตียง

“ตื่นได้สักทีนะ นึกว่าต้องให้ผมปล้ำคุณซะก่อน ผู้หญิงบ้าอะไร ดึงผู้ชายเข้าไปกอดจูบอยู่ได้ แถมมือยังเหนียวเป็นตุ๊กแกอีก” เสียงทุ้มต่อว่าทันที แต่ก็เป็นคำโป้ปดมดเท็จที่สาวสวยไม่มีวันได้รู้ ตากลมเล็กหันมองเขาด้วยความตกใจ

“จะบ้าเหรอ ฉะ...ฉันเนี่ยนะ” คนถูกกล่าวหาร้องถามด้วยความไม่เข้าใจ เธอกำลังฝันถึงเจ้าชายของเธอต่างหาก แต่กลับกลายเป็นเขาได้ยังไงกัน แถมยังมีหน้ามากล่าวหาเธออีก เจ้าชายต่างหากที่ดึงตัวเธอเข้าสวมกอดและก็มอบจุมพิตให้เธอ

“ก็ใช่น่ะสิ หรือคิดว่าเป็นผมที่เข้ามาปล้ำคุณ ดูซะก่อน ผมใส่เสื้อผ้าครบ แต่คุณ...” เสียงทุ้มพูดค้างไว้แค่นั้นแล้วใช้นิ้วชี้ไปหาคนร่างเล็กแทน ที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังนั่งเปลือยอกให้เขาดูอยู่ ลลิตาก้มมองตามนิ้วของเขาแล้วก็แทบเต้นก่อนร้องกรี๊ดสุดเสียง

“กรี๊ด! นี่...นี่ คุณรังแกฉันใช่ไหม ผู้ชายบ้า ผู้ชายเฮงซวย ไว้ใจไม่ได้ ฉันจะฆ่าคุณ” ลลิตาตวาดลั่นห้อง ทั้งโกรธทั้งอายปนเปกันไปหมด นี่เขาไม่เห็นของเธอไปถึงไหนกันแล้วหรือไง

“หยุดเดี๋ยวนี่นะ!” หลังจากต้องคอยหลบสิ่งของที่หญิงสาวคว้าอะไรได้ก็ปาใส่เขาไม่ยั้งจนห้องเริ่มจะเลอะเทอะ ปัณณธรกระโจนไปตะครุบร่างเล็กไว้ แล้วกดตรึงลงบนที่นอนนุ่ม 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha