สืบเรื่อง วุ่นรัก

โดย: Lailan



ตอนที่ 7 : เพื่อความปลอดภัย


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

ท้ายประโยค ผมแค่ทำปากเพื่อไม่ให้หญิงได้ยิน

"เออ ไปก่อนน่ะเว้ย"

กอฟออกไปได้ไม่นาน ผมก้อเห็นหญิงเดินออกไป ก่อนที่ผมจะโทเจอา

[ว่าไงมึง]เจอา

"เชคกล้องวงจรปิดทุกตัว ว่ามีใครตามไอ้กอฟใหม"

[OK]

 

ผมวางสายไอ้เจอาแล้วเดินตามหญิงไปแต่ หญิงก้อไม่ได้ตามไอ้กอฟอย่างที่ผมคาดการณ์ไว้ แต่เธอไปขึ่นดาดฟ้าของอาคารม.ต้น ผมเลยตามไปเงียบๆ ผมหลบอยู่หลังแท๊งน้ำเพื่อดูว่าเทอจะทำอะไร แต่เทอล้วงเอากล้องส่องทางไกล้มาส่องไปยังดาดฟ้าอาคารม.ปลาย ผมเห็นเหมือนเธอบ่นอุบอิบอยู่กับตัวเองแต่ระยะที่ผมกับเธออยู่ใกล้เลยม่ได้ยิน ผมเลยใช้เจอาเป็นตาให้ผมแทน

KEN:มึงดูกล้องดาดฟ้าอาคารม.ปลายหน่อยว่ามีอะไร

JR:รับทราบ.........เฮ้ย...มีการส่งยาหว่ะ..

มึงรู้ได้ไง

KEN:เรื่องมันยาว

ผมเลยดูเธอต่อไป เห็นเธอหยิบกล้องออกมาจากกระเป๋าสะพาย เป็นกล้องราคาแพงลิ้ว ความคมชัดสูง ขี้นมาถ่ายพวกนั้น แล้วก้อเก็บลงกระเป๋าและหยิบ I-PADขึ้นมาเชื่อมต่อกับกล้อง ทำอะไรซักอย่าง สงสัยหาประวัติพวกนี้อยู่ ไม่ได้การล่ะถ้าเกิดว่าเธอเข้ามายุ้งมากกว่านี้จะเ็นอันตรายกับเธอเอง ผมต้องทำอะไรซักอย่าง

กริ่งง...บอกเวลาเข้าเรียน

ผมทิ้งระยะรอให้เธอเดินไปก่อน แล้วผมก้อคอยลง

เข้าห้องเรียน เรียนจนเวลาล้วงมาบ่ายโมงตรง ก้อมีแมจเสจเข้าโทสับผม พอผมเปิดดูก้อเป็นประวัติของหญิง เข้าไปอ่านในห้อน้ำปลอดถัยกว่าเยอะ 
"อาจารย์ครับ ขอตัวเข้าห้องน้ำครับ"
"เชิญ"
 
พอมาถึงห้องน้ำก้อเปิดอ่านประวัติแม่ตัวแสบ ผมแทบอึ่งเลยเมื่ออ่านประวัติเธอ แน่ใจน่ะว่านี้ผู้หญิง ก้อเรื่องที่ชอบรับงานสืบสวนของพ่อไอ้กอฟนะสิ แถมเทควันโดสายดำสะด้วย งานอดิเรกแข็งรถ ผู้หญิงคนนี้ทำให้ผมอึ้งได้ตลอดเวลาจริงๆ ปล่อไว้ไม่ได้แล้วซิ ว่าแล้วก้อโทรไนท์ลูกน้องคนสนิทของผม
[ครับบอส]
"เย็นนี้ก่อนเลิกเรียนเตรียมรถตู้แล้วก้อ ผ้าโป๊ะยาสลบไว้ด้วย มาหลังร.ร"
[ยาสลบหรอครับ]
"อือ ฟังไม่ผิดหรอก จัดการด้วย"
[ตามบัญชาครับ]
ปกติก้อไม่เคยใช้ยาสลบหรอก เพราะส่วนใหญ่จะยินยอมน่ะสิ เพราะส่วนใหญ่ก้อเป็นลูกหนี้ผมทั้งนั้น แต่รายนี้ถ้าจะยาก
คล้อยบ่ายผมก้อรีบปีนกำแพงมาที่รถตู้ที่ในท์เตรียมไว้
"ใหนของล่ะ"
"นี่ครับบอส ผ้า"ในท์
"อือ ฉันโทรเมื่อใหร่ให้ไปรับฉันที่นั้น"
   ผมชี้ไปยังพงไม้รกๆใกล้ๆ
"ครับ"
  ผมปลีกตัวไปรอหญิง ใกล้ๆที่จอดรถของเธอ
-YING TALK-
เลิกเรียนเสร็จฉันก้อปีนรั้วกลับมาที่รถเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกเหมือนมีใครเดิมตามมา
"อุป อื้อ อ่อยอ่ะ อ่อย อืออออ"
เหมือนมีอะไรมาปิดปากแล้วสติฉันก็ดับวูบไม่รับรู้อะไรอีกเลย
 
-KEN TALK-
"ขอโทษน่ะหญิง ผมทำไปเพื่อความปลอดภัยของคุณ"
[ตื้ด...ครับบอส]
"มารับฉันได้ล่ะ"
[ครับ...]
 
ผมอุ้มหญิงขี้นรถ ด้วยความรู้สึกที่เบาหวิว ทำไม่เบาขนาดนี้เนี้ย 
"ในท์ ส่งลูกน้องมาเอารถของหญิงไปจอดที่บ้าน"
"รถ?"
"ใต้พุ้มไม้นั้น"ชี้ไปยังพุ้มไม้กองโต
"ครับ....กลับที่ใหนครับบอส"
"คอนโด"
-คอนโด-
"อือ..ปวดหัวจัง"หญิง
"เป็นไงบ้าง spy"
"นาย..ปรวิท ข่าวเร็วดีนี้"
"เธอก้อเก่งใช่ย่อย แต่เรื่องนี้เธอห้ามยุ้ง"
"ไม่ได้หรอกเพราะนี้คืองานของฉัน "
"ฮึ นึกว่าจะออกไปจากที่นี้ได้ง่ายๆงั้เหรอ"
ผมสเเยะยิ้มและเดินออกไปอย่างผู้ชนะ
 
-YING TALK-
บ้าเอ้ย พลาดจนได้ แล้วยังต้องอยู่ในห้องตาบ้านั้นอีก หนี สิ่งเดียวที่คิดได้ตอนนี้คือหนีฉันต้องหนี ประตูอาจไม่ไดล๊อกก้อได้ บ้าเอ้ยมันล๊อกจากข้างนอก หน้าต่าง ใช้หน้าต่าง 
"ฮึ้ย หน้าต่างก้อไม้ติดห้องอื่นๆด้วย แถมสูงมากน่าจะอยู่ชั้น20 โว้ยยย...ทำไงดีเนี้ยะ ต้องขอความช่วยเหลือใช่โทสับ โทสับอยู่ใหนเนี้ย โอ้ยยย...หมดหนทางแล้วช่มั้ยเนี้ย"
แอ๊ดด....
"นาย...เข้ามาทำไม"
 
"อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซ่ะ อ้อจำไว้ด้วยผมชื่อเคน ไม่ใช่นาย" พูดเสร็จนายนี้ก้อโยนถุงกระดาษที่ใส่ฉัน เย็นชากันเข้าไป 
"เสื้อผ้าคุณอยู่ในนั้น อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันข้างนอก อ้อแล้วก้ออย่ามาคิดที่จะเล่นตุกติกกับผม"
พูดเสร็จก้อเดินออกไป
"ใหนดูสิรสนิยมการแต่งกายของผู้หญิงในอุดมการนายหน่อยสิว่าจะเป็นแบบใหน"
ฉันหยิบเสื้อผ้าขี้นมาดู ไม่สิเรียกมันว่าเศษผ้าดีกว่า อะไรมันจะน้อยชิ้นขนาดนี้ แต่ก้อใช่ว่าฉันไม่เคยใส่หรอก เวลาท่องราตรีฉันก้อใส่สไตนี้เหละ แต่ก้อไม่บ่อย เพราะจะใส่แต่ล่ะทีก้อต้องโดนยัยเมย์เพื่อนรักคนเดียวของฉันกล่อมอยู่นาน ก็มันม่ใช่สไตการแต่งตัวของฉันนี้ ส่วนใหญ่ฉันก้อจะใส่กางแกงซะส่วนใหญ่ จะสั้นจะยาวได้ลเพ แต่ตอนนี้สิเสื้อที่ใส่อยู่ก้อเป็นเสื้อนักเรียน เฮ้ออ...ไม่มีทางเลือกสิน่ะ
 
-KEN TALK-
30นาที ผ่านไป
แอ๊ด.....
"สวยยย...."ผมพึงพำ นี้มันใช่เธอจริงๆหรอ มันเหมือนเปลี่ยนจากหลังเท้าเป็นหน้ามือเลย บอกคำเดียวเลย สตั้น10วิ ก้อเสื้อที่ผมให้เธอน่ะสิ เป็นเกาะอกแดงกระโปรงสั้นมาก มันดูเข้ากับเธอมากเลยละ แล้วใหนผมที่เกล้าเป็นห่างม้านั้นอีก เห็นต้นคอสวยนั้นอีก ฮี้ย...หงุดหงิดเว้ย
"นายว่าไงน่ะ"


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha