สืบเรื่อง วุ่นรัก

โดย: Lailan



ตอนที่ 10 : รู้ใจตัวเอง


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


พอพวกเพื่อนๆผมออกไปหมด ผมก็ทิ้งตัวลงนอน แล้วคิดทบทวนเรื่องที่ไอ้กอฟพูด ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกทีาเกิดขึ้นกับผมตอนนี้เรียกว่าอะไร แต่ผมไม่อยากให้ผู้ชายคนใหนมองเธอ ผมไม่อยากห่างกายแสนหอมนั้นอย่างตอนนี้เลย ผมโกรธทุกครั้งที่เธอทำท่าทีเมินเฉยกับผม ผมอยากปกป้องเธอ ผมห่วง อยู่ๆหยดน้ำตาผมก้อร่วงเพลาะบนหมอน นี้ผมร้องให้ ผมร้องให้ ผมเสียเสียน้ำตากับผู้หญิงคนนี้  เพราะสุดท้ายที่ผมร้องให้ก็กับยายที่จากไปไม่กีปีมานี้ แล้วเธอเป็นใคร ทำไมผมต้องร้องให้เพราะผู้หญิงคนนี้ 

"โว้ยยยย"

 

-----1อาทิตผ่านไป-----

ตอนนี้พวกผมรวมตัวอยู่ในห้องทำงานไอ้กอฟในฟิตเนสมัน

"กูรู้ละว่าครูที่โกง แล้วอยู่เบื้องหลังแก็งค์ค้ายาในร.รเรา" แบ็งค

"ใคร"พวกผม

"นี้ประวัติเธอ "แบ็งค โยนซองสีน้ำตาลให้พวกดู

"เธอชื่อ สมร อะไรซักอย่านี้เหละเธอพึ่งเข้าทำงานแค่3ปี แล้วเธอนี้เหละเป็นสายของไอ้นัธด้วย แล้วเธอก็พยายามจับกูถึงห้องเลยด้วย แต่ดีหน่อยที่กูตั้งสติทัน ถ้าเป็นไอ้เจอา ความลับแตกละมั้ง"แบ็งค

"มึงไม่พูด กูก็ไม่ได้หาว่ามึงใบ้หรอกไอ้แบ็งค์"เจอา

"ส่วนกูกับไอ้เคน ตีสนิทเข้าแก็งค์พวกมันไดละ รออีกสามวันพวกมันจะทำการส่งของล๊อดใหญ่"กอฟ

"มึงแซกซึม อยู่ฟังใหนหว่ะ"เจอา

"จะจับลูกเสือ ต้องเข้าถ้ำเสือดิหว่ะ จะเข้ากรงหมาได้ไง เสียเที่ยวหมด"ผม

"เออ... แล้วพวกมึงก้อเตรียมตัวด้วยล่ะ เห็นว่ามีส่งของกันที่ท่าเรือ ส่วนกูจะไปประชุมกับพ่อกูเรื่องจับกุมน่ะ อ้ออ...ไอ้เจอา"กอฟ

"อะไรลีกล่ะครับพ่อ"

"มึงเตรียมอาวุธของพวกเราให้พร้อมด้วย"

"จัดไป อย่าให้เสีย"

"ส่วนกูจะเตรียมแผน ไอ้แบ็งค์มึงเตรียมพักพวกเสริมด้วย"ผม

"สบายมาก"แบ็งค

เพราะปู่ของไอ้แบ็งค เป็นมาเฟียใหญ่น่ะสิ แถมเป็นมาเฟียตระกูลเก่าแก่อีกด้วย มันมีพวกอยู่ทุกมุมโลกเลยล่ะ

"จบประชุมแค่นี้น่ะ กูขอตัวก่อน"

ผมรีบเดินออกมาเพื่อโทไปยังแคลถามอาการของหญิง

[ฮัลโหล ]

"แคล หญิงฟื้นหรือยัง "

[เออ ....ยังน่ะ]

"มันนานแล้วน่ะแคล ทำไมหญิงไม่ฟื้นสักที"

[หญิงคงช๊อคน่ะ เลยไม่อยากตื่นขึ้นมาพบใครตอนนี้]

"ฉันเข้าไปหาหญิได้ใหม"

[อย่าเพิ่งเลยเคน บอดี้กาดร์หน้าห้องหญิงเยอะมากเลยน่ะ]

"แต่..."

[ถ้าหญิงฟื้น ฉันจะโทบอกนายคนแรกเลย]

"อย่าลืมน่ะ"

"ไงมึง รู้ใจตัวเองแล้วล่ะสิ"กอฟ

พวกมันโพล่มาตั้งแต่เมื่อใหร่ไม่รู้น่าจะฟังผมคุยอยู่กับแคลตั้งนานแล้วล่ะ

"กูว่า....กูรักหญิงหว่ะ"

"ฮึ กว่าจะพูดออกมาได้"เจอา

"คุยกับแฝดนรกมั้ย มึง"แบ็งค

"ก้อดีหว่ะ กูอยากเคลียร์ให้จบ กูจะเอาหญิงกลับมาให้ได้"

"กูว่ารอให้งานเสร็จก่อนมั้ย"กอฟ

"มึง คิดว่ามันจะมีสมาธิทำงานหรอหว่ะ"เตอา

"แต่ถ้า ไม่สมหวัง มันจะไม่แย่ยิ่งกว่าหรอ"

กอฟ

"อือ ไว้งานเสร็จก่อนก็ได้ " ผม

"เพราะ"เจอา

"กูไม่อยากให้งานใหญ่ที่เราทุ้มเวลาทำอยู่นาน มาเสียเพราะกู"

"เออ งั้นแยกย้ายกันกลับบ้าน"กอฟ

 

-บ้านเตชะพง-

 

"เคน...น้องเลิฟ " หญิงสาวหน้าหวาน สวมกอดผมทันที พอก้าวเข้าบ้านได้ก้าวเดียว

"พี่ขวัญ กลับมาตั้งแต่เมื่อใหร่ ทำไมไม่มีใครบอกผม"

"ก็แด๊ดดิ บอกแกยุ้งมาก พี่ก็เลยไม่บอก ว่าแต่ ดูแกโทรมๆน่ะ หนวดเนิดไม่กงไม่โกนมันเลยหรือไง ... ยี้สกปรกเอาหน้าแกออกไปห่างจากหน้าฉันเลยน่ะ"

เธอพลักผมออก ห่างจากเธอเพราะผมน่ะสิ เอาหน้าหนวดของตัวเองไปแหย่ใกล้แก้มเธอ

"พี่....ผม..."

"ฮืม"

"เปล่าไม่มีอะไร ไปนอนได้แล้วไปดึกแล้วเดียวหน้าเหี่ยหุ่นเพละ อย่าหาว่าไม่เตือนน่าา..."

"ตายแล้วจริงด้วย แล้วนี่กี่ทุ้มแล้วเนี้ย"

"5"

"เพี้ยะ''

"โอ้ย...ตีมาได้มือตัวเองหนักอย่างกับช้าง"

"ใครสั่งใครสอนให้แกบอกฉันตอนนี้เนี้ย ฉันต้องมาคก์หน้าก่อนนอนอีก กว่าจะนอนได้ โถ่...ขอบตาฉันดำพอดี"

"แหม...พี่ก็สวยทุกวันอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกน่าาา...ขึ้นไปนอนได้แล้ว จุ๊บ กูณดไนท์พี่ขวัญ"

ผมจัดการพลักเธอขึ้นบรรไดไป

"เดี่ยวๆ เดี่ยวก่อน"

"มีไรพี่"

"แววตาแกดูเศร้าน่ะ เหมือนตอนที่คุณย่า...ท่าน ชั่งมันเหอะ มีเรื่องอะไรอยู่ในใจบอกฉันได้ แกรู้ใช่มั้ยว่าฉันเป็นที่ปรึกษาให้แกได้ อย่าเก็บจนโรคแกกำเริบอีกละ ฉันเป็นห่วง"

"เออน่าาา...มาดราม่าอะไรตอนนี้เนี้ยะสยอง ไปๆ ไปนอนได้แล้วคุณป้า"

"แกเนี้ยะ.. อย่าลืมน่ะเว้ย ห้องฉันประดูสีคราม"

"คร้าบบบบบ"

ผมแยกกับพี่ เพราะห้องผมอยู่ปีกขวา ผมเข้าห้องมาวางแผนเรื่องที่จะจับพวกค้ายา ในอีกสองวันข้างหน้า ก่อนที่จะเข้าห้องน้ำไปโกนหนวดออกให้หมด ผมดูโทรมจริงอย่างที่พี่ขวัญพูดนั้นเหละ ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์เกี่ยวกับหญิงวันนั้น มาดแบดบอยผมแทบจะไม่เหลือให้เห็นเลย 

 

-โรงบาล 10:55 น.

-YING TAKL-

"อื้อ... "

"แบ๊พเป็นไงบ้าง ฮืออดัม พี่มาเฝ้าฉันหรอ แล้วงานพี่ละ "

"ให้ลูกน้องจัดการไป อย่าพึ่งพูดดีกว่าพักซะเถอะ"

"หญิงพักมามากพอละ หญิงขออะไรอย่างได้มั้ย"
"ว่ามาเลย..."
"หญิงอยากไปที่ๆนึง พี่จัดการให้หญิงหน่อยได้มั้ย"
"ที่ใหนละ"
"ดอยที่เชียงใหม่น่ะ เดียวหญิงแชร์โลเคชั่นให้ พี่ช่วยจัดการเรื่องการเดินทางหน่อยได้มั้ย"
"มากกว่านี้พี่ก้อทำได้ แล้วไปนานแค่ใหน"
"จนกว่าแผลเน่าๆนั้นจะหายดี จนมันกลายเป็นแผลเป็นนั้นเหละ"
"อือ พร้อมกลับเมื่อใหร่บอกพี่น่ะ"
"เก็บเป็นความลับได้มั้ย กับธี,ธิว ก็ด้วย"
"ตามใจแบ๊พล่ะกัน แล้วออกเดินทางเมื่อใหร่ "
"เย็นนี้"
"ห่ะ เร็วไปมั้ย พรุ่งนี้ไม่ได้หรอ"
"เย็นนี้เหละ ดีแล้ว"
 
-KEN TALK-
คล้อยบ่ายพวกผมก็มาที่สนามแข็งไอ้แบ็งค
"เคน มึงบอกแผนเลยพวกกูพร้อมล่ะ" กอฟ
"อือ การส่งของจะมีที่ท่าเรือง เราต้องแบ่งกำลัง บนบกและน้ำ แบ็งคมึงให้คนของมึงแบ่งเป็นบนบกและในน้ำน่ะ เตรียมนักประดาน้ำด้วย กูว่าถ้ามันหมดหนทางมันหนีลงน้ำแน่นอน ส่วนมึงไอ้กอฟ บอกพ่อให้เตรียมคน2กลุ่มแบบไอ่แบ็งคด้วย ส่วนมึงไอ้เจอา ควบคุมบนบกน่ะเว้ย วางกับดักป้องกันพวกมันหนีด้วย ส่วนไอ้แบ็งคในน้ำ กูกับกอฟ จะอยู่ในกลุ่มพวกมัน เราจะจับตัวตอนพวกมันแลกของกัน ระวังตัวไว้ล่ะไอ้นัธมันถนัดลอบกัด พวกมึงคงรู้ดี''
 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha