สืบเรื่อง วุ่นรัก

โดย: Lailan



ตอนที่ 15 : ตามตัว


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

"มากินข้าว"

"นี่คุณ คุณจะมาบังคับฉันอย่างนี้ไม่ได้น่ะ ฉันกินมาจากบ้านแล้ว"

"ขนมปังกับกาแฟ มันเบาไปเดี่ยวก็เป็นลมหรอก กินข้าวเถอะผมเป็นห่วง"

สิ้นถ้อยคำห่วงใยนั้น หญิงสาวก็ยอมไปกินแต่โดยดี

"ฉันทานเสร็จแล้ว จะปล่อยฉันได้หรือยัง"

เมื่อหญิงสาวทานข้าวต้มที่ชายหนุ่มเป็นคนสั่งให้เธอแค่ชามเดียว ส่วนเขาก็นั่งมองเธอกินอย่างหลงใหล

"ไปกัน"

ชายหนุ่มลุกขึ่นจับมือเธอ 

"ฉันจะไปคนเดียวค่ะ"

"นั้นก็ทางที่ผมจะผ่านพอดี ไปด้วยกันนั้นเหละดีแล้ว"

"ตามใจ"

หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงเหนือยๆ>ทำไมเผด็จการขนาดนี้เนี้ย โว้ยยยย

"แอบด่าผมอยู่ในใจละสิ ผมรู้น่ะ"

หญิงสาวแบ้ปากมองบน แล้วก็เดินจากไป ทำให้ชายหนุ่มอมยิ้มกับท่าทีน่ารักแบลนั้น>คุณกำลังทำใฟ้ผมหลงคุณนะแคล

 

เมื่อหญิงสาวเข้าห้องตรวจไป ชายหนุ่มก็เข้าไปคุยงานทันที  ฝั่งหญิงสาวก็เข้าไปตรวจตามปกติ จบท้ายด้วยอาการของเพื่อนรักที่ยังไม่ฟื้น

"แคล ควงหนุ่มมาทำงานแล้วหรอเนี้ย"เจอา

"ใช่คุณอดัมหรือปล่าว"แบ็งค

"ฮั่นแน่ "แบ็งค

"ฮั่นแน่ อะไรแบ็งค"แคล

"ก็..."แบ็งค

"อือ..."เสียงคนไข้บนเตียง

"เฮ้ยเคนฟื้นแล้ว"กอฟที่อยู่ใกล้เตียงมากที่สุดก็ปรับเตียงให้เคนนั่งสบายๆ

"หญิง ละ"เคน

"คือ"แคล

"พวกเรายังไม่เจอหญิงเลย "เจอา

"หมายความว่าไง ยังหาไม่เจอ "เคน 

"ฉันว่าหญิงคงอยากอยู่เงียบๆหว่ะ ทำให้เราหาไม่เจอ"กอฟ

"เธอคงไม่อยากเจอฉันแล้วละ ทำกับเธอไว้ขนาดนั้นเป็นใครๆก็เกลียด"เคนพูดจบก็หลับตาลงเหมือนไม่อยากรับรู้อะไร

 

-2เดือนต่อมา -

"ธิว บอกมาเถอะน่าว่าน้องนายอยู่ใหน ไอ้เคนมันตามหาจนจะพลิกแผ่นดินแล้วเนี้ยๆ"แบ็งค

 จากวันที่ผมหายดี ผมก็เคลียกับธี,ธิว แล้วเข้าไปคุยกับอดัมพี่ชายหญิง ทั้ง3ดูจะโกรธผมเอามากๆแต่ก็ยกโทษให้ แล้วยังให้โอกาศผม โดยที่อดัมบอกให้ผมเอาตัวหญิงกลับมาให้ได้  แต่ก็อยู่ที่เธอด้วยนั่นเหละว่าจะยอมผมหรือปล่าว หลังจากนั้นผมก็จัดการตามหาตัวหญิงทันที โดยเน้นที่เชียงใหม่ พื้นที่ๆอดัมบอกว่าหญิงจะไป แต่หาเท่าใหร่ก็ไม่เจอ เพราะคนของอดัมได้ส่งหญิงในตัวเมืองเท่านั้น ส่วนที่เหลือหญิงบอกว่าจะเดินทางไปยังที่หมาย ถึงแม้การตามหาหญิง จะนานเป็นเดือนโดยไม่มีวี่แววอะไรเลย ผมก็ไม่ล้มเลิกความตั้งใจแน่นอน

   ตอนนี้ผมอยู่ที่สนามแข็งไอ้แบ็งคกับเพื่อนๆ และธิว ส่วนธีแฝดพี่ต้องเข้าดูแลบริษัทแทนพี่ชายที่กำลังตามจีบแคล เจ้าหญิงน้ำแข็ง ที่ตอนนี้กำแพงน้ำแข็งนั้น กำลังละลายลงทีละนิดด้วยฝีมืออดัม

"จะให้ผมตอบอีกกี่ครั้ง ผมก็ตอบว่าไม่รู้อยู่ดี ขนาดพี่อดัมยังไม่รู้แล้วผมจะไปรู้มั้ยครับบอส"ธิว
"หยุดทะเลาะกันสักทีดิหว่ะ กูดูมวยไม่รู้เรื่อ"กอฟ ที่กำลังใจจดใจจ่อกับการแข็งขันมวยในโททัศ เห็นว่ามันเดิมพันกับขวัญว่าถ้ามันแพ้จะยอมให้ขวัญเข้าเป็นผู้จัดการฟิดเนสมันอย่างเต็มตัว เพราะความดื้อดึงของขวัญทำให้มันต้องพนันกับขวัญ ด้วยความที่หวงขวัญจนขึ่นสมองกับเรื่องผู้ชาย เพราะแทรนเนอร์ที่นั้นมีแต่หนุ่มทั้งนั้น 
"มึงก็ยอมขวัญไป ไม่ได้ไง"เจอา
"ไม่ยอมเว้ย ยังไงกูก็ต้องชนะ"กอฟ
"แต่ขวัญชอบมวยมากน่ะเว้ย มึงแพ้แน่นอน"ผม
เห็นพี่สาวผมห้าวๆอย่างนั้นน่ะ ชอบต่อยมวยไทยน่ะครับ ว่างเมื่อใหร่ซ้อมตลอดยิ่งกว่านักมวยอาชีพอีก แล้วจะไม่ให้ผมมั่นใจในตัวพี่สาวสุดที่รักผมได้ไงล่ะ
"กูไม่มีวันแพ้"กอฟ
 
ติ่งงงงงง....
"โว้ยยยย...." 
ดูมันโวยวายสิ เหมือนเด็กๆไปได้ แค่คนที่มันพนันไว้แพ้แค่นั้นเอง จะอะไรนักหนา
RRRRRRRRRRR.........
"..ไม่รู้....ไม่ทำได้ใหมกอฟหวง...ขวัญกอฟขออย่าทำเลยน่ะ...."
ปัง.....
"เฮ้ยยย...แพงน่ะเว้ยปาลงไปได้ ไอ้เชี้ยกอฟ"ผม
"พี่มึงนี่แม่ง ดื้อเรียกแม่ กูห้ามไม่ฟังเลย เว้ยหงุดหงิด"กอฟ
"แล้วใครบอกให้มึงชอบพี่กูละ ก็รู้อยู่ว่าเป็นแบบใหน สมน้ำหน้า"ผม
"เฮ้ยพอๆ กูหิว"เจอา
"หิวผู้หญิง? "แบ็งค
"หิวข้าวเว้ย กูไม่ไดบ้าเซ็กส์ขนาดนั้น"เจอา
"แล้วที่หิวผู้หญิงในผับไปฝัดเหวี่ยงทุกคืนนี้ไม่ได้บ้า?"เจอา
"กูไม่ใช่ท่อนไม้เหมือนมึงนิ ไอ้ตุ๊ด"เจอา
"มึงตายไอ้เจอา ไอ้เวร ไอ้ตันหากลับ"แบ็งคผู้ชายที่ไม่สุงสิงกับเพศแม่ วิ่งไล่กระทืบไอ้เจ แต่มันก็ไล่ไม่ทันเพราะเจตัวเล็กมาก เลยทำให้วิ่งเร็วกว่า แต่สวรรค์ก็โปรดเมื่อไอ้กอฟห้ามทัพไว้
"โว้ย...หยุดสักทีดิหว่ะ...เล่นเหมือนเด็กๆ...ปัญยาอ่อน...ใหนว่าจะไปกินข้าวไง ไปดิ รอให้เทวดามาโปรดหรือไง"
กอฟพูดจบมันก็เดินออกไปที่รถ พวกเราเลยตามมาแล้วทั้งหมดก็มุ่งหน้าไปยังร้านโปรดร้านประจำของเรา ซึ่งเจ้าของร้านเป็นน้องชายใจหญิงของไอ้เจอา
 
เอี้ยดดด....
"ว้าว...ดูสิใครมา"ชายหนุ่มมาดแมนแต่งตัวเท่ แต่เป็นเกน์ควีนเข้ามาต้อนรับพวดเรา
"แหม...น้องพี่ สวยขึ่นเยอะน่ะเนี้ย "เจอา
"เบาๆดิไอ้พี่เจ เดียวลูกค้าหญิงก็หายกันพอดี...แล้วทำไมสาวไม่มีละคราวนี้"
"แหม...ก็อยากมีเวลาอยู่กับเพื่อนบ้าง"
"เฮ้อ...งั้นไป ไปนั้งรอได้เลยเดียวอาหารจะมาเสิฟร์"
"รู้ใจตลอดเลย น้องสาวเนี้ย" เจอา
พร้อมเอามือหยิกแก้ม 
"เดียวตบ" น้องเจอาพูดเสร็จก็เดินออกไปทันที ส่วนพวกเราก็เข้าไปนั่งในห้องVIPห้องประจำ และที่พวกผมไม่ต้องสั่งนั้นก็เพราะน้องไอ้เจ รู้น่ะสิว่าใครชอบอะไร  ไม่นานอาหารก็มาเสิพ พร้อมกลิ่นเหม็นๆที่ชวนอ้วก 
"อุ๊ป.." ผมมองอยู่สักพักก็รู้สึกเหมือนจะอ้วก ทำไมมันเหม็นขนาดนี้ เลยวิ่งเข้าห้องน้ำไป
"เฮ้ย...ไอ้เคนเป็นไลหว่ะ"กอฟ
"พวกเราก็อยู่ด้วยกัน มึงไม่รู้กูจะรู้มั้ย"แบ็งค
ไม่นานเคนก็ออกมาจากห้องด้วยสถาพหน้าซีดเหมือนไก่ต้ม แถมยังอยู่ห่างจากโต๊ะอาหาร
"กูกลับก่อนน่ะเว้ย เหมือนจะไม่สบายหว่ะ"เคน
"ใหวป่ะหว่ะ ให้กูไปส่งมั้ย"เจอา
"ไม่เป็นใล กูไหว ไปก่อนน่ะเว้ย"เคน 
ทุกคนพยักหน้าส่วนเคนก็กลับมายังรถแล้วรีบขับกลับบ้าน เพราะถ้ากลับคอนโดกลัวจะอาการหนัก เอาตัวเองไม่รอด เพราะแต่ละครั้งที่ป่วยเขาต้องเข้าโรงพยาบาลทุกที พอก้าวเท้าเข้าบ้านแม่ที่พบเคนเป็นคนแรกก็รีบเข้ามาพยุง เมื่อเห็นหน้าลูกชายดูซีดผิดปกติ
"ป่วยมาใช่มั้ย "
คนที่ถูกถามก็ได้แค่พยักหน้า จนมารดาประคองขึ้นห้องแล้วก็ล้มตัวลงนอน 
"เดียวแม่เอายามาให้ทานน่ะ " พูดจบคนเป็นแม่ก็เดินออกไป และเอายาขึ่นมาให้ลูกทาน 
ชายหนุ่มเพลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ตื่นขึ่นมาอีกทีก็รุ้งเช้า
RRRRRRRRRRR......
"โทมาแต่เช้า ไม่มีเรื่ิองสำคัญกูกระถืบมึงแน่ไอ้แบ็งค"
[ลูกน้องปู่กูเจอหญิงหว่ะ ที่โรงบาลเมื่อวาน]
"แล้วทำไมมึงพึ่งมาบอกกูตอนนี้ ไอ้แบ็งค"
[สายข่าวไม่มันใจว่าเป็นหญิงหรือปล่าว พอแน่ชัดก็เลยโทรายงานกูเลย]
"เดียวน่ะเมื่อกี้มึงบอกว่า เจอที่โรงบาล หญิงเป็นอะไร ไอ้แบ็งค หญิงเป็นอะไร"
[ใจเย็นเว้ย คือ....]
"เร็วดิ"
[หญิงท้อง]
....ตุ๊บ.....
ปลายสายพูดจบ โทรสับที่เคนถือก็ร่วงลงจากมือ 
   ผมกำลังจะมีลูก น้ำตาลูกผู้ชายร่วงลงด้วยความดีใจ เพราะมันคือความฝันที่เขามีมาตั้งแต่เด็ก ว่าอยากมีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนครอบครัวเขาตอนนี้ แต่คิดได้แค่นั้นในเมื่อแม่ของลูกเขายังตามหาตัวไม่เจอ ตั้งสติได้ก็หยิบโทรสับขึ่นมาคุยกับแบ็งค
"ลูกน้องมึง รู้มั้ยว่าหญิงพักที่ใหน"
[ที่...]
ไอ้แบ็งคพูดไม่ทันจบ ผมก็วางสายเก็บเสื่อสองสามชุด แล้วรีบไปยังรถ แต่ดันเจอแม่ตัวเองสะก่อน
"เคนจะไปใหนน่ะลูก ไม่สบายอยู่ไม่ใช่หรอ"
"ไปตามสะไภ้กับหลานมัมกลับมาครับ"
"เคน..."
คุญหญิงแขไขทำถ้าจะพูดต่อแต่ด้วยความใจร้อนของชายหนุ่มทำให้ไม่ฟังในสิ่งที่แม่ตนจะพูดรีบ
ขับรถไปยังทีาหมายทันทีด้วยใจที่เต้นรัว
"รอผมน่ะหญิง ผมกำลังจะไปรับคุณกับลูกมาอยู่ด้วยกัน"
 
-YING TALK-
ฉันไปโรงบาลเพื่อให้หมอตรวจอย่างละเอียด เพราะช่วงนี้รู้สึกเวียนหัว เพลียง่ายมาก มันคือสิ่งผิดปกติเพราะฉันไม่เคยอ่อนแอแบบนี้น่ะสิ แต่พอตรวจมันเหมือนโลกจะถล่มลงมาให้ได้พร้อมกับแสงสว่างเล็กที่ส่องมาทางที่ฉันยืน หมอบอกว่าฉันท้องฉันดีใจน่ะที่จะมีลูก แต่พ่อเขาละ ลูกฉันต้องมีปมเรื่องพ่อ ซึ่งเป็นสิ่งทีาฉันกลัวมากรองจากการหย่าเลยละ ปมด้อยที่จะทำให้เด็กอาศัยอยู่ในสังคมได้อย่างน่าอึดอัด
   คนของพี่อดัมคงตามฉันเจอแน่เพราะพี่เขายังไม่รู้เลยว่าฉันอยู่ใหน เพราะฉันอยู่บนดอยที่ไม่ค่อยมีใครมาเที่ยว นี่ก็ยังเช้าอยู่ฉันต้องรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
"....ค่ะ....พี่ค่ะหญิงต้องการไปอเมริกาแต่ไม่อยากไปในนามของหญิงพี่ช่วยจัดการหน่อยน่ะค่ะ....ค่ะ...อีก1ชั่วโมงน่ะค่ะ...ค่ะ...ขอบคุณมากน่ะค่ะพี่"
ฉันจัดการโทรขอความช่วยเหลือ จากพี่ๆที่ทำงานสายสืยด้วยกัน ให้เขาช่วยปลอมเอกสารการเดินทางให้เพราะไม่อยากให้พี่ๆของฉันตามเจอ ฉันรีบเก็บกระเป๋าเพื่ออกเดินทางไปสนามบินทันที


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha