สืบเรื่อง วุ่นรัก

โดย: Lailan



ตอนที่ 21 : จุดเริ่มต้นการพบเจอ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป

 

"กริ้ง....เจอกันพุ้งนี้น่ะเโอ "

เมื่อเสียงกริ่งสิ้นสุดลง ทุกคนเก็บกระเป๋าเตรียมกลับบ้าน ไม่วายยังมีสาวมาบอกลา แต่ชายหนุ่มก็ได้แต่ยิ้มส่งไป เพราะไม่อยากเล่นด้วย เขาไม่เคยติดจะสนใจผู้หญิงเลย อยากจะตั้งใจเรียนก่อน

 

   เลโอรีบเดินออกมารอที่รถของเคน ทว่าเคนได้มารออยู่ก่อนแล้ว

"รอนานมั้ยครับ"

"ไปกัน คอยบอกทางฉันล่ะกัน"

 เคนโยนหมวกกันน๊อกให้เลโอ แล้วซ้อนท้ายเพื่อกลับบ้านเลโอ ระหว่างทางเลโอบอกมาเรื่อยๆ แต่ทางที่ผมมารู้สึกเหมือนจะเป็นทางไปบ้านของหญิง 

"ถึงแล้วครับ บ้านข้างหน้านี่เหละ"

"บ้านี้ใช่มั้ย?"

"ครับ"

มัน....เป็นบ้านของหญิง ตอนนี้รถผมจอดอยู่หน้าประตูรั้ว 

"ที่นายบอกว่าแม่นายชื่อหญิง ใช่ลูกสาวบ้านนี้หรือปล่าว"

ผม,ฎถามออกไปด้วยใจที่เต้นรัว เพราะถ้าคำตอบมันคือใช่ หญิงก็กลับมาแล้ว ไม่หายไปใหนอีกแล้ว, 

"ครับ แม่ผมเป็นลูกสาวบ้านนี้"

"ใช่จริงๆด้วย เธอกลับมาแล้ว"

"ใครกลับมาหรือครับ แล้วใช่อะไรหรือครับ"

"ช่างมันเถอะ แล้วจะเข้าบ้านเธอได้หรือยังเนี้ยไขมันฉันจะละลายล่ะ"

"ครับๆ เข้าบ้านกันเถอะ"

ผมรีบขับรถเข้าไปจอดหน้าบ้านทันที

"คุณหนูเลโอกลับมา....อ้าวคุณเคน"

นมของหญิงเหมือนจะออกมาต้อนรับเลโอ 

แต่คำพูดนั้นก็เลือนหายไปทันทีเมื่อเห็นผม

"สวัสดีครับนม...เข้าบ้านกันเถอะครับผอ."

เลโอยกมือไหวนม แล้วหันมาบอกผม

"คุณหนูเลโอ เข้าบ้านก่อนเลยน่ะค่ะ นมขอคุยกับผอ.เคนสักครู่"

ผมหันไปตามนมที่เอาแต่พยักหน้าเป็นเชิงให้เดินตามแกไปยังสวนหลังบ้าน

"มีอะไรจะคุยกับผมหรือปล่าวครับนม"

"คุณมาที่นี่คงจะรู้จากคุณเลโอแล้ว ว่าคุณหนูกลับมา"

"ครับ"

"แล้วคุณก็รู้แล้วใช่มั้ยว่า คุณหญิงท้อง"

"แน่นอนครับ"

"นมว่าอย่าพึ่งเข้าไปดีกว่าน่ะค่ะ นมกลัวว่าคุณหนูจะเครียดเดียวส่งผมถึงเด็กในท้อง"

นมพูดพร้อมแววตาที่เป็นกังวล

"นมครับ ผมรักหญิงน่ะครับ แล้วลูกในท้องก็เป็นลูกผม ผมไม่ยอมให้คนที่ผมรักเป็นอะไรไปแน่นอน และผมจะไม่ทำให้หญิงหายไปอีกแล้ว"

"ถ้าคุณยืนยันขนาดนี้ นมคงขัดอะไรไม่ได้...งั้นเชิญเข้าบ้านเถอะค่ะ คุณหนูคงลงมาแล้ว"

นมเดินนำผมเข้าไปในบ้าน แต่ผมนะสิใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เมื่อมาถึงโถ่งกลางบ้าน ผมก็เห็นแผ่นหลังนั้น ใช่มันคือหลังของหญิงผู้ที่ผมเฝ้าตามหามาตลอด

"คุณหนูค่ะ..."

นมเรียกหญิงให้หันหลังมา

"ค่ะนม...คุณ"

เมื่อหญิงหันมาเห็นผมปฎิกิริยาของเธอก็เปลี่ยนไป รอยยิ้มที่มีบนใบ้หน้านั้นมันค่อยเลือนหายไปจากกน้านั้น

หญิงทำท่าเหมือนจะเดินออกไป
"หญิง ฟังผมก่อน"
ผมจับข้อมือหญิงที่ทำท่าจะเดินไป แต่


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha