สืบเรื่อง วุ่นรัก

โดย: Lailan



ตอนที่ 34 : ออกอาการ


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป



"อ้วกกกก...."

ฉันงัวเงียตื่นขึ่นมาในเช้าวันใหม่เพราะไอ้เสียงอ้วกอ้ากของอดัมสิ ที่ตอนนี้กำลังพิงขอบชักโครกแบบหมดสภาพชายหนุ่มที่ชื่ออดัม

"เป็นไงบ้างค่ะคุณ"

"มัน...อ้วกกกก"

ไม่ทันได้พูดก็ก้มหน้าลงไปอ้วกต่อ แต่ก็ไม่ได้มีอะไรเล็ดรอดออกมาเลย นอกจากน้ำแค่น้อยนิด อ้วกเสร็จฉันก็แบก ย้ำน่ะค่ะว่าแบกร่างที่หมดสภาพออกมาจากห้องน้ำมานอนบนเตียง

"ที่รัก โทรไปเรียกแฝดให้มาแบกผมไป โรงบาลที"

อดัมพูดออกมาทั้งที่ยังหลับตา

"ไม่ต้องหรอก แคลรู้ว่าอาการที่คุณเป็นคืออะไร"

อดัมลืมตาขึ่นมา แล้วผิงหัวเตียงแล้วดึงฉันลงไปนั้งข้างๆ

"มันคืออะไรกัน ทำไมสองสามวันมานี้ มันถึงได้หนักขึ่นเรื่อยๆ แล้วผมจะหายมั้ย"

คำถามที่พรั้งพรูออกมาจากปากนั้น

"คือ...อาการนี้หายแน่ๆค่ะ แต่คงอีกสักพัก"

"แล้วที่ผมเป็นอยู่มันคืออะไร เขาเรียกอาการนี้ว่าอะไร"

"คือ....มันเป็นอาการของ....คนแพ้ท้องแทน...เมีย"

"ว่าแล้ว ฮ่ะ แพ้ท้อง....ยังงี้ก็หมายถึงคุณ....ท้อง"

ฉันพยักหน้าหงึกๆ กับคำถามของอดัม

"จริงๆ ใช่มั้ย คุณไม่ได้ล้อผมเล่นใช่มั้ย ใช่มั้ยแคล"

"อื้อ..."

ฉันพยักหน้าพร้อมพูดออกมา อดัมดึงฉันเข้าสวมกอดแน่นทีเดียว แน่นและนานมากแต่คนที่กำลังกอดฉันอยู่เริ่มมีเสียงสะอื้นน้อยๆ และที่ใหล่ฉันรู้สึกเหมือนมันกำลังเปียก  เขากำลังร้องให้!!!

"คุณ..."

"ขอบคุณครับ ขอบคุณมากที่มีลูก ลูกของเรา"

"คะ แคลเต็มใจ เพราะแคลเองก็อยากมีเหมือนกัน"

"ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก "

"ปล่อยได้แล้วค่ะ แคลหายใจไม่ออก"

อดัมดึงฉันออกจากอ้อมกอด 

ทั้งวัน อดัมคอยเอาใจใส่พาไปซื้อนู้นซื้อนี่เต็มไปหมด 

 

 

-CEN TALK-

"ขอเชิญคู่บ่าวสาวของเราทั้งสองคู่ ขึ่นมากล่าวอะไร เล็กๆน้อยๆสักหน่อยดีกว่า เชิญครับ"

ตอนนี้ผมกับหญิงแล้วก็ขวัญกับกอฟก็อยู่ในงานแต่งของพวกเราทั้ง4 ที่ถูกจัดขึ่นพร้อมกัน ส่วนไอ้โกศกหน้ากวนตีนที่อยู่บนเวทีนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ใหนเป็นไอ้เจที่หน้าด้านเสนอตัวเองเป็นพิธีกร ไม่รู้มันจะมีอะไรเพลงๆให้ได้ชมเป็นบุญตา ไอ้นี่ไว้ใจได้ที่ใหน คู่ผมและไอ้กอฟขึ่นเวทีกล่าวขอบคุณเล็กๆน้อยพอเป็นพิธี ก็จะขอตัวลง

"อ๊ะๆๆ อย่าพึ่งรีบร้อนกันสิครับบ่าวสาว เรามีเกมสนุกๆ มาให้เล่นกันด้วยล่ะ"

นานนนนนไง ว่าแล้ว ไม่น่าปล่อยให้มันมาเป็นพิธีกรเล้ยยย

"เกมของเราก็อยู่ในขวดโหล่นี้ล่ะครับ"

ไอ้แบ็งค์ที่ยื่นขวดโหล่มาให้ พร้อมสายตากรุ่มกริ่ม

"ขวดใบนี้ มีคำถามซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าเป็นคำถามอะไรบ้าง เพราะในโหล่ใบนี้เป็นคำถามของแขกทุกคนที่มาร่วมงานในวันนี้ โดย1คนต่อหนึ่งคำถาม และผม จะหยิบขึ่นมาแค่2คำถามเท่านั้น และที่สำคัญทั้ง2คู่นี้จะต้องตอบ ย้ำน่ะครับว่าต้องตอบถ้าไม่ตอบ หุ้นของพวกบ่าวๆที่ไม่ตอบเนี้ยผมจะถือว่ายกหุ้นนั้นในส่วนของผับผมคืนให้ผมทันที"

"เฮ้ย/เวร"

ผมกับกอฟอุทานออกมาพร้อมกัน มันบ้าไปแล้ว หุ้นในผับมันทำรายได้

ให้ผมกับพวกเป็นแสนๆต่อเดือน ถ้าคือหุ้นให้มัน เงินก็ลอยหายไปต่อหน้าต่อตาสิครับ

"ผมจะหยิบแล้วน่ะ"

ไอ้เจล้วง ลงไปหยิบกระดาษคำถามขึ่นมา

"คำถามคือ คุณเปรียบความรักคู่ของคุณเป็นอะไร...เลดี้เฟิสน่ะครับ เชิญคุณขวัญตอบก่อนเลยครับ"

"คู่ของเราหรอค่ะ นิยามของขวัญคือเหยือกน้ำ เพราะถ้าเปรียบขวัญเหมือนน้ำกอฟก็เหมือนเหยือก ถ้าขาดสิ่งใดไป มันก็เหมือนเหยือกที่ไร่ค่า น้ำที่ไม่มีที่รองรับ และด้วยความที่น้ำต้องอยู่ในเหยือก ก็เหมือนน้ำได้รับการป้องกันโดยเหยือกจากแมลงและสิ่งสกปรกต่างๆ"

"โอ้ยยย...คมบาดใจมากครับ"

คำพูดของขวัญสามารถเรียกเสียงปรบมือได้เป็นอย่างดี

"ทีนี้ก็มาถึงคิว ของหญิงกันบ้างแล้ว"

"คะ สำหรับหญิงก็เปรียบดั่งต้นไม่ที่มีน้ำคอยมาลอเลี้ยง ถึงแม้จะมีสภาพอากาศที่เลวร้ายขนาดใหน น้ำก็ช่วยทำให้ต้นไม้รอดพ้นสิ่งเลวร้ายเหล่านั้นมาได้ ทำให้รู้ว่าต้นไม้ไม่สามารถขาดน้ำได้"

"ฮือออ...เค้กจืดกันหมดแล้วครับ เล่นหวานไม่เกรงใจชาวบ้านแบบนี้ เราเปลี่ยนคำถามบ้างดีกว่า ผู้ชายเป็นฝ่ายตอบบ้างน่ะครับ "

เจหยิบกระดาษออกมาจากโหล่ แล้วคลี่ออกมาดู

"ว้าว...คำถามนี้โดนใจผมเป็นที่สุด...คุณคิดว่าหากคุณแต่งงานอยู่กินฉันครอบครัว

คุณอยากจะมีโซ่ทองคล้องใจสักกี่คน"

คำถามจบก็เรียกเสียงโฮ่ จากแขก และหน้าแดงๆของทั้งสองเจ้าสาว

"เชิญเคนตอบก่อนเลยครับ"

"สักโหล่นึงน่าจะดีน่ะครับ ผมเป็นคนบ้าบอลซ่ะด้วยซิ"

"เพี้ย..พูดบ้าอะไรออกมา"

ผมพูดจบก็เรียกเสียงเฮฮาและเง้างอนจากสาวข้างๆได้เป็นอย่างดี

"แล้วฝั่งของคุณกอฟอยากมีธีมฟุตบอลบ้างหรือปล่าวครับ"

"เอาแค่แฝด3คู่ก็พอครับ"

"ฮิ้ว...คำตอบเด็ดกันทั้งคู่ งั้นเชิญคู่บ่าวสาวลงไปพักผ่อนกันได้เลยครับ เพราะถึงเวลาเข้าห้องหอออออออ"

ไอ้เจลากเสียงยาวกับคำว่าหอ ทุกคนเลยลงมาส่งคู่ผมกับคู่ไอ้กอฟหน้าโรมแรม พวกเราต่างขับรถกลับหอของตัวเองทันที

เรือนหอของผมก็คือ บ้านพักต่างอากาศที่ผมชอบมาอยู่ตลอดวันหยุดมันอยู่ติดริมหาด ใช้เวลาเดินทางพอสมควร แต่คนข้างๆนี่สิหลับไปแล้ง สงสัยจะเพลียหนัก เมื่อรถจอดลงผมก็มองใบหน้านั้นอยู่นาน ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเคยเป็นสายลับมาก่อน เพราะหญิงตอนนี้กับตอนนั้นมันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง หญิงที่ดูแข็งแกร่งสู้คนในตอนนั้นมาวันนี้กลับกลายเป็นผู้หญิงที่ดูบอบบางและอ่อนแอจนผมต้องยื่นมือหนาคู่นี้เข้าไปดูแลทั้งชีวิตที่ผมมี

"หญิง หญิงครับ ตื่นได้แล้ว ถึงบ้านกันแล้ว"

"อื้ออออ....."

ผมลงจากรถแล้วอ้อมไปเปิดประตูด้านของหญิงจัดการปลุกเธอ เจ้าตัวเดินลงจากรถด้วยอาการงัวเงีย ผมกุมมือเธอเดินเข้าไปในบ้าน ตรงขึ่นไปห้องนอน หญิงล้มตัวลงนอนทั้งอย่างนั้น ผมเข้าอาบน้ำเสร็จก็เอาน้ะใส่กาละมังพร้อมผ้าเช็ดตัว ผมจัดท่าหญิงพลิกไปนอนที่ของเธอ ผมเช็ดเครื่องสำอางออกจากหน้านั้นเสร็จก็เตรียมถอดชุดเจ้าสาวเพื่อจะเช็ดตัวนุ่มนิ่มนี้
"จะทำอะไรน่ะคุณ"
เหมือนเธอจะรู้สึกตัวเมื่อผมพลิกตัวจะรูดซิบด้านหลัง
"ก็จะเช็ดตัวให้ไง"
"ไม่เป็นไรเดี่ยวหญิงไปอาบน้ำเองก็ได้"
เธอลุกขึ่นปรี่เข้าห้องน้ำทันที ผมนอนรอจนพล๊อยหลัยไปโดยไม่รู้ตัว
 
-YING TALK-
เมื่อคืนก็นอนหลับเป็นตายกันทั้งคู่เพราะงานแต่งจากเมื่อวานเลยทำให้เรี่ยวแรงหมดกันไปตามปริยาย เช้านี้ฉันตื่นขึ่นมาในอ้อมแขนของผู้ชายที่ทำให้ฉันเสียใจมากที่สุดกลับกันเขาก็คือผู้ชายที่ฉันรักมากที่สุดเช่นเดียวกัน ฉันพลิกตัวออกจากอ้อมแขนนั้นช้า ลงมาทำโจ๊กด้านล่าง กลิ่นหอมฉุยเลยทีเดียวเสร็จแล้วก็ยกขึ่นห้องสองชุดเพื่อฉันและผู้ชายที่ฉันรักมากที่สุด 
"เอ้า...ตื่นแล้วหรอค่ะ ว่าจะปลุกขึ่นมาทานข้าวต้ม"
"หอมจัง ข้าวต้มอะไรเอ่ย"
"ข้าวต้มปลาค่ะ"
ฉันยกไปวางบนเตียงทันที 
"ทานเลยน่ะ"
"เพี้ยะ"
ฉันฟาดมือหนานั้นทันที ก็ดูสิ หน้าก็ยังไม่ล้าง
"สกมก จริงคุณเนี้ย ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนสิ สกปรก"
"คร๊าบบบ คุณนาย"
เคนเข้าไปในห้องน้ำครู่เดียวก็ออกมาในสถาพเปลือนกายบ็อกเซอร์ตัวเดียว นี่เหละชุดนอนของเขา เขาว่ามันสบายตัวเลยชอบใส่แบบนี้ แต่บางครั้งเขาก็ไม่ได้ใส่อะไรเลย แต่ก็โดนฉันดักสะก่อนว่าถ้าอยู่กับฉันไม่ใส่อะไรเลยไม่ต้องมานอนด้วยเด็ดขาด เพราะฉะนั้นก็เลยจำต้องใส่ ถึงแม้จะใส่แล้วก็หวั้นใหวเหมือนกันน่ะ ก็ดูสิ ซิกแพ็กเป็นลอนขนาดนายแบบยังชิดซ้าย
"กินผมแทนข้าวก็ได้น่ะที่รัก จ้องซ่ะขนาดนั้น"
"บ้าใครจ้อง"
เคนเดินมานั่งแล้วตักข้าวเข้าปากแต่ตานี้ก็ยังไม่เลิกจ้องซักที
"เขินหรอ หน้าแดงเชียว"
"บ้าใครเขิน เดี่ยวหญิงไปเอาผลไม้มาดีกว่าจะได้ล้างปาก"
"นี่จะไปใหนเล่าใหนบอกว่าไม่ได้เขินไง"
เคนดึงฉันที่กำลังจะลุกขึ่นมานั้งแมะบนตักแกร่งของเขา 
"ไม่เอาอะ อยากล้างปากด้วยปากคู่นี้มากกว่า คงจะหวานน่าดู"
เคนเอามือมาแตะที่ปากฉัน 
"บ้าไม่เอาน่ะ นี้มันเช้าอยู่เลย"
"ใครสน"
พูดจบเขาก็กระชับหน้าฉันเข้าไปจูบ อย่างดูดดื่ม มันแทบจะทำให้ฉันหายใจไม่ออกกันเลยทีเดียว จนเคนต้องพลักหน้าออกไป
ฉันลุกขึ่นเอาชามแล้วรีบลงชั้นล้างอย่างไว ไม่รู้ว่าตอนนี้หน้าแดงหรือปล่าว แต่ใจนี้เต้นไม่เป็นจังหว่ะแล้ว ฉันล้างจานอยู่ดีๆก็มีมือมาส่วมกอดจากด้านหลังอยู่นานจนฉันล้างเสร็จ แต่รู้สึกว่าเหมือนมีอะไรดุนอยู่ข้างล่างแถวๆบันท้ายฉัน
"นี่คุณ...."
"คุณต้องรับผิดชอบน่ะหญิง คุณเป็นคนปลุกมันขึ่นมา"
"ฉัน...ฉัน..."
"ฮืม...อะไรครับ จะบอกอะไรผม"
"ฉันกลัว"
ก็เพราะครั้งแรกและครั้งล่าสุดที่เกิดขึ่นเหตุการณ์คราวนั้นมันยังตามหลอกหลอนฉันอยู่เลย
"ผมสัญญาว่าจะอ่อนโยน จะไม่ทำเหมือนคราวนั้นอีกเด็ดขาด"
เคนจับใหล่ทั้งสองของฉันให้หันไปเผชิญหน้า
"เชื่อใจผม น่ะครับที่รัก"

"ผมไม่ใหวแล้ว ดูซิมันเรียกร้องคุณขนาดใหน"
(NC)
   ช่วงชีวิตที่เหลือฉันมั่นใจแน่นอนว่าผู้ชายคนนี้เหละที่ฉันจะฝากชีวิตทั้งชีวิตไว้ในกำมือคู่นั้นของเขา


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha