อสูรเสน่หา

โดย: อักษรามณี



ตอนที่ 4 : บทที่ 4 งานใหม่...หรืองานเข้า


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เข้าร่วมกลุ่ม อักษรามณี นิยาย ได้ที่นี่ค่ะ

https://www.facebook.com/groups/731945123609177/ 

 พบกับ เรื่องราวน่าอ่านได้ที่นี่นะคะ

https://www.pageqq.com/…/co…/view/page/cntth1/0-2588146.html

อัพเดทเรื่องน่าสนใจ ฝากรีดเดอร์ที่น่ารักเข้าไปโวตและแชร์ได้เลยค่ะ   -

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

บทที่ 4 งานใหม่...หรืองานเข้า

 

คนถูกถามจำต้องหยุดนิ่งอยู่กับที่ เธอก้าวขาแทบไม่ออก หัวใจเต้นเร็วและเหมือนมีบางอย่างหมุนคว้างเต็มไปหมดในหัว เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาก้าวเข้ามาหยุดด้านหลัง มีนาไม่กล้าแม้แต่จะขยับทว่าสุดท้ายก็จำต้องรวบรวมกำลังใจหันกลับไปมองเขาในที่สุด

บุรุษร่างสูงใหญ่ หล่อเหลาอย่างร้ายกาจและดูสง่าในชุดสูทสีเงิน เรือนผมสีน้ำตาลประกายทองแดงเข้ม ใบหน้าของเขาคมคร้าม จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยักหนา และสิ่งที่เธอยังไม่ได้เห็นตอนรุ่งสางของเมื่อคืนคือดวงตาสีมรกตเป็นประกาบวาววามยามจับจ้องมายังเธอ ร่างเล็กกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเมื่อเขาแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น

“ผมชื่อแม็กเซ็น เป็นประธานของไพรเมอร์ รีคอน ชิพ...คุณคือมีนา เลขาคนใหม่ของผมใช่ไหม?”

“ค่ะ...ฉันคือ มีนา สิวาภรณ์...ขอโทษด้วยค่ะ คือ...ฉันมาที่นี่ก็เพื่อจะบอกคุณว่า”

ขอลาออก...หญิงสาวกำลังจะหลุดคำพูดนั้นหากบานประตูไม่ถูกผลักเข้ามาอีกหน

“ขอโทษครับพี่ เอ้อ...”

เสียงของผู้มาใหม่ทำให้ทั้งสองหยุดชะงัก โดยเฉพาะมีนาที่ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อหันไปยังประตูและเห็นบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองยืนอยู่ที่นั่น เขาก็มีสีหน้าเหมือนกับเห็นสิ่งแปลกประหลาดก่อนจะพูดขึ้น

“นี่ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรพี่รึเปล่าครับ?”

“ไม่หรอกเซบาสเตียน พอดีฉันรับเลขาคนใหม่เข้ามาทำงานและเธอก็เพิ่งมาพบฉันวันนี้”

แม็กเซ็นบอกกับน้องชายของเขาที่มองหญิงสาวด้วยสายตาบอกความประหลาดใจ ทว่าสักพักเซบาสเตียนกลับยกยิ้มและหันไปมองหญิงสาว

“สวัสดีครับ มีน...ไม่นึกเลยนะครับว่าเราจะมาพบกันที่นี่อีกครั้ง ยินดีด้วยนะครับที่คุณเข้ามาทำงานในตำแหน่งเลขาของพี่ชายผม”

เขากล่าวยิ้ม ๆ แต่หญิงสาวกลับรู้สึกวิงเวียนขึ้นมาเฉย ๆ เธออึดอัดอย่างที่สุดต่อสถานการณ์ตอนนี้ อัดอั้นและอยากอาเจียนยิ่งกว่าดื่มเบียร์เข้าไปซักสิบแก้ว

นี่มันนรกชัด ๆ ! เซบาสเตียนแฟนเก่าของเธอเป็นน้องชายของแม็กเซ็น ประธานบริหารไพรเมอร์ รีคอน ชิพ ผู้ชายแปลกหน้าที่เธอเมาจนเสียท่าเขาเมื่อคืนนี้

“นี่แกรู้จักมีน่าด้วยหรือ?” แม็กเซ็นถามน้องชายที่ขมวดคิ้วเล็ก ๆ เมื่อได้ยินชื่อที่เขาไม่คุ้นเคย

“มีนนะหรือครับ?” เขาว่าพลางเหลือบสายตาเป็นประกายไปทางหญิงสาวชาวไทยที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น

“รู้จักซีครับ...ผมรู้จักเธอดีเชียวล่ะ เพราะเราสองคนน่ะ...”

“ท่านประธานคะ...คือว่าฉัน...”

มีนาขัดจังหวะขึ้นด้วยเสียงบอกความประหม่า และดูเหมือนแม็กเซ็นจะมองเห็นความผิดปกติที่ฉายออกมาจากดวงตาคู่นั้น

“มีน่า...ผมจะให้คุณเริ่มงานวันนี้เลยก็แล้วกัน ช่วยเอาเอกสารพวกนี้ไปให้ฝ่ายการเงินหน่อย”

ประธานของไพรเมอร์ รีคอน ชิพกล่าวก่อนจะเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารมาส่งให้หญิงสาว มีนาแทบไม่มีโอกาสได้เปิดปากพูด เธอรับงานจากมือหนาใหญ่และรีบก้าวออกไปจากห้องนั้น

“เซบาสเตียน...เมื่อกี๊แกยังพูดไม่จบเลยนะ แกรู้จักกับเลขาของฉันด้วยหรือ?”

แม็กเซ็นหันมาถามน้องชายคนเดียวที่ทั้งหล่อและเสเพลเปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่นขณะอีกฝ่ายทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้รับแขก เซบาสเตียนยักไหล่ก่อนตอบ

“ครับ...ผมรู้จักเธอ เคยรู้จักแบบสนิทสนมน่ะ ก็ไม่มีอะไร เราเคยเที่ยวด้วยกันก็เท่านั้น”

คำบอกเล่าของน้องชายจุดประกายบางอย่างในความคิดของแม็กเซ็น เขาจ้องหน้าน้องชายซึ่งมีสิ่งที่เหมือนกันกับเขาแค่อย่างเดียวคือความหล่อเหลา ส่วนที่ตรงกันข้ามกับเขาเกือบทั้งหมดคือเรื่องเที่ยวเตร่ เป็นเพลย์บอย ชอบออกสังคมและใช้เงินแทนคำพูด ซื้อทุกอย่างที่ขวางหน้าโดยเฉพาะผู้หญิง

“เคยเที่ยวด้วยกันหรือ? เธอคงไม่ใช่แค่เพื่อนเที่ยวแบบธรรมดาทั่วไปใช่มั้ย?”

เขาถามอย่างคาดคั้น แม้น้ำเสียงนั้นไม่ดุดันแต่ก็ทำให้น้องชายมีอาการชะงักงันไปชั่วครู่ เซบาสเตียนเองก็เกิดความรู้สึกแปลก ๆ เมื่อเห็นมีนาเมื่อครู่ เขาไม่นึกว่าจะได้พบเธอที่นี่

หญิงสาวชาวไทยหน้าตาสะสวยที่เขากะจะพาขึ้นเตียงให้ได้ภายในสามวัน แต่เวลาล่วงเข้าไปเกือบสามเดือนเธอก็ยังไม่ยอมให้เขาล่วงเกินได้เลยสักครั้ง เธอมีทีท่ารักนวลสงวนตัวจนเพลย์บอยที่ผ่านผู้หญิงมามากมายอย่างเขาเริ่มเกิดความเอือมระอา

ตั้งแต่เป็นหนุ่มและเป็นเพลย์บอยเนื้อหอมที่สาว ๆ สวย ๆ แย่งกันเสนอตัวให้เขาไม่เคยพบผู้หญิงคนไหนเหมือนมีนา เล่นตัวก็เท่านั้นหนำซ้ำยังทำให้เขาต้องเสียเวลาเอาอกเอาใจถึงขนาดหลอกวาดฝันให้เธอเป็นเจ้าสาวก็ยังไม่ยอมขึ้นเตียงกับเขาง่าย ๆ

สุดท้ายเซบาสเตียนก็เลือกที่จะตัดความสัมพันธ์กับผู้หญิงเจี๋ยมเจี้ยมอย่างเธอ ถึงจะรู้สึกเสียเชิงชายเล็ก ๆ ก็ยังคุ้มค่ากว่าการที่ต้องมาหมดเวลาไปกับผู้หญิงคนเดียวที่คงไม่รู้ประสาเรื่องบนเตียงเหมือนสาวคนอื่นที่เขาเคยสัมพันธ์ด้วยลึกซึ้ง เซบาสเตียนบิดปากน้อย ๆ ก่อนพูด

“ก็...เป็นเพื่อนเที่ยวไงครับ พี่ก็น่าจะรู้ว่าผมน่ะเที่ยวกับผู้หญิงแบบไหน แต่อยากบอกให้รู้ไว้นะครับว่าเลขาของพี่คนนี้น่ะ ยั่วผู้ชายเก่งไม่ใช่เล่น ชอบปั่นหัวให้ผู้ชายหลง เธอก็เหมือนผู้หญิงรักสนุกทั่วไป และที่สำคัญเรื่องเงินก็มักจะเป็นคำตอบสุดท้ายที่เธอต้องการ”

“นี่ไม่ใช่คุณสมบัติของมีนาที่ระบุไว้ในใบสมัครงานของเธอ”

“มันเป็นนิสัยนะครับพี่...แตกต่างจากคุณสมบัติด้านการทำงานที่ใครจะสร้างภาพมันให้ดีแค่ไหนก็ได้”

เซบาสเตียนกล่าวอย่างเหยียด ๆ และพลอยทำให้แม็กเซ็นเริ่มเกิดความรู้สึกคล้อยตามไปบ้างเล็กน้อย

ยั่วผู้ชายเก่ง...ปั่นหัวให้ผู้ชายหลง

ชายหนุ่มนึกถึงภาพเรือนร่างอันเย้ายวนของหญิงสาวแปลกหน้าที่ทำเขาตบะแตกเมื่อคืนโดยนึกไปไม่ถึงว่าเธอจะกลายมาเป็นเลขาส่วนตัวคนใหม่ของเขาเพียงเวลาไม่ทันข้ามวัน ถ้ามีนาเคยเป็นเพื่อนสาวของเซบาสเตียนมาก่อนเธอก็คงไม่ใช่เล่น ๆ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่เมาจนไร้สติถึงขนาดยินยอมทอดกายให้เขาเป็นแน่

แต่เธอก็ยังเป็นสาวบริสุทธิ์...งดงามและผุดผ่องมากเกินกว่าที่เขาจะเห็นว่าเป็นผู้หญิงกร้านโลก แม็กเซ็นสับสนใจ แต่เขาจะเชื่อใครระหว่างน้องชายแท้ ๆ กับผู้หญิงที่เขาเพิ่งรู้จักตัวตนของเธอเมื่อคืนนี้

“แกเลิกกับเธอนานหรือยัง?”

เขาถามทว่าเซบาสเตียนกลับทำหน้าม้าน

“เลิกหรือครับ? พี่ถามอะไรอย่างนั้น ผมไม่ได้คบกับเธอเป็นจริงเป็นจังเสียหน่อย ว่าแต่พี่เถอะ เมื่อไหร่จะมีพี่สะใภ้ให้ผมซะที”

พอน้องชายเปลี่ยนเรื่องพูดแม็กเซ็นก็หลงลืมเรื่องของเลขาคนใหม่ไปทันควัน ชายหนุ่มล้วงมือในกระเป๋ากางเกงและเอียงหน้ามองอีกฝ่าย

“แกมาที่นี่วันนี้มีอะไร?”

เซบาสเตียนเอามือลูบท้ายทอยก่อนตอบ “ผมจะขอเบิกเงินจากพี่สักสองล้านดอลล่าห์”

“แกจะเอาเงินไปทำอะไร?”

“ผมอยากได้ห้องชุดใหม่สักห้อง พอดีเห็นโฆษณาเปิดขายแถวลองบีช พี่คงไม่ว่าอะไรนะครับถ้าผมอยากจะซื้อไว้พักผ่อน”

“เรื่องเดียวที่ฉันจะว่าแกคือเรื่องผู้หญิง”

แม็กเซ็นตำหนิเล็กน้อยก่อนเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานและหยิบเช็คขึ้นมาเขียนให้ เซบาสเตียนมองพี่ชายที่ไม่เคยปฏิเสธเรื่องใดก็แล้วแต่ที่เขาร้องขอ ยกเว้นเรื่องเดียวอย่างที่เขาว่า นั่นคือปัญหาเรื่องผู้หญิง

“อย่าให้ฉันรู้ว่าแกไปสร้างปัญหาไว้ที่ไหน ฉันจะยุติการช่วยเหลือเรื่องค่าใช้จ่ายของแกทันที”

พูดพลางก็ยื่นเช็คจำนวนเงินสองล้านดอลล่าห์ให้น้องชาย เซบาสเตียนรับไปขณะยิ้มในหน้า

“ขอบคุณครับ...เอ้อ...ช่วงนี้พี่ไม่เดินทางไปต่างประเทศหรือครับ อย่างไปตุรกีหรือจีน”

“ฉันมีแพลนเหมือนกัน” แม็กเซ็นสอดปากกาไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทและทำสีหน้าครุ่นคิด “ว่าจะไปตุรกีสัปดาห์หน้าเพราะต้องขยายอู่รื้อซากเรือไว้รองรับเรือบรรทุกสินค้าอายุสามสิบปีที่มากขึ้นทุกวัน เจ้าของเรือพวกนั้นต้องแบกรับค่าประกันกับค่าบำรุงรักษาที่แพงตามอายุและมันก็ไม่คุ้มค่าที่จะใช้งานต่อ แกล่ะ...สนใจจะไปดูงานกับฉันบ้างไหม?”

เซบาสเตียนส่ายหน้า “ไม่ดีกว่าครับ ผมไม่ถนัดเรื่องพวกนั้น ไปก็จะเกะกะพี่เปล่า ๆ”

“ตามใจแก แต่อยู่ที่นี่อย่าสร้างปัญหาให้ฉันก็แล้วกัน”

“ผมไม่ทำให้พี่ปวดหัวอยู่แล้วล่ะครับ”

“นั่นแกจะไปไหน?” แม็กเซ็นร้องถามเมื่อเห็นน้องชายลุกขึ้น

“ผมก็จะไปติดต่อบริษัทที่ขายห้องชุดในลองบีชนะซีครับ เดี๋ยวพี่จะหาว่าผมเอาเงินไปใช้จ่ายเรื่องอื่น...ไปล่ะครับ”

เจ้าของร่างสูงใหญ่สาวเท้าออกไป แต่เมื่อปิดบานประตูลงเขาก็พบว่ามีนาเดินกลับมาที่ห้องของท่านประธานพอดี เซบาสเตียนแกล้งยืนอยู่ที่ตรงนั้นกระทั่งหญิงสาวเดินมาถึง

“มีน...วันนี้คุณมาเริ่มงานวันแรกหรือ?” เขาถามขึ้นและทำให้สาวไทยร่างเล็กต้องหยุดชะงัก มีนาซึ่งทั้งสะพายกระเป๋าและหอบแฟ้มเอกสารเงยหน้าสบตากับเขา เซบาสเตียนยังคงเป็นบุรุษผู้หล่อเหลาและยังคงทอดเงาแห่งความระลึกถึงในใจเธอเสมอ

“ค่ะ...ฉันเพิ่งมาเริ่มงานวันแรก”

 เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มันราบเรียบ ทว่าชายหนุ่มก็ยังจับความผิดปกติได้แม้เล็กน้อยก็ตามที

“คุณ...เอ้อ...สบายดีนะ”

เขาพูดต่อ ประกายตาสีมรกตยังคงระยิบระยับแต่เจ้าตัวก็ให้บังเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาข้างใน หลังจากไม่ได้พบหน้ามีนามากว่าเดือน มาเจอหญิงสาวอีกครั้งเธอดูเปล่งประกายและสวยขึ้นมากทีเดียว

“ค่ะ...ฉันสบายดีค่ะ ขอตัวเอาเอกสารไปให้ท่านประธานก่อนนะคะ”

มีนารีบตัดบทและเปิดประตูเข้าไปข้างในโดยไม่สนใจแววตาของอีกฝ่ายที่เปลี่ยนไปในวินาทีนั้น เซบาสเตียนเกิดความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เขารุ่มร้อนแปลก ๆ ต่างจากวันแรกที่ตัดสัมพันธ์หญิงสาวชาวไทยอย่างไม่ใยดี ความโหยหาในส่วนลึกกำลังแผ่ขยายขึ้นมาแทนที่ความเบื่อหน่ายกับการเล่นตัวของเธอในคราวแรก

“ท่านประธานคะ...นี่เอกสารจากฝ่ายการเงินค่ะ”

มีนากล่าวขณะวางแฟ้มขนาดใหญ่ลงบนโต๊ะตรงหน้า ท่านประธาน พอดี ทว่าทำอย่างไรหญิงสาวก็ยังไม่กล้าสบตาเขา เธออยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเลยเสียด้วยซ้ำ

แม็กเซ็น มิลเลอร์

ถ้ารู้แต่แรกว่าเจ้าของไพรเมอร์ รีคอน ชิพ นามสกุลเดียวกับเพลย์บอยที่หักอกเธอก็จะไม่ขอเหยียบย่างเข้ามาที่นี่อย่างเด็ดขาด

“มีน่า” เสียงห้าวกังวานที่ดังขึ้นนั้นทำให้หญิงสาวสะดุดลมหายใจตัวเอง

“ฉันชื่อมีนาค่ะ...คุณเรียกฉันผิดแล้ว”

เจ้าของร่างแน่งน้อยยืนกรานและคราวนี้เธอกล้าจ้องหน้าเขานิ่ง บุรุษร่างสูงใหญ่ลุกขึ้น เธอเพิ่งเห็นชัด ๆ ว่าแม็กเซ็นมีรูปร่างสูงสง่าและหล่อเหลาจนน่าจะเป็นนายแบบมากกว่านักธุรกิจ ใบหน้าคร้ามคมนั้นเข้มกว่าน้องชายและท่าทีอันเคร่งขรึมก็ดูมีเสน่ห์ดึงดูดน่าค้นหา แต่เขาก็คือพี่ชายของเซบาสเตียน...คนหลอกลวงที่หักอกเธอ

“ผมจะเรียกคุณว่ามีน่าและอยากให้คุณทำความเข้าใจว่าตอนนี้คุณต้องทำงานอยู่ภายใต้เงื่อนไขของผมเท่านั้น”

น้ำเสียงของแม็กเซ็นเคร่งเครียดขึ้นมาในทันใด เขารู้สึกรุ่มร้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ที่เห็นท่าทีเย็นชาราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยของหญิงสาว เธอทำเหมือนไม่ยี่หระต่อเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ หรือมีนาจะเป็นอย่างที่เซบาสเตียนว่าไว้จริง ๆ

ยั่วผู้ชายเก่ง...ปั่นหัวให้ผู้ชายหลง

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งโกรธและอยากสั่งสอนท่าทีที่เริ่มจะอวดดีของเธอเสียบ้าง

“คุณแม็กเซ็นคะ...ฉัน...”

“เรียกผมว่าท่านประธานและฟังผมพูด!

ชายหนุ่มทำให้หญิงสาวตระหนกด้วยการทิ้งฝ่ามือทั้งสองลงบนโต๊ะเสียงดัง แววตาสีมรกตที่ดูน่าเกรงขามอยู่แล้วข้นคลั่กจนดูน่ากลัว

“ตอนนี้คุณเป็นเลขาส่วนตัวของผม มีหน้าที่ทำทุกอย่างตามคำสั่งของผมโดยไม่มีการปฏิเสธหรือบิดพลิ้ว งานที่ผมสั่งคุณต้องทำทุกอย่างให้สำเร็จลุล่วง”

ชายหนุ่มหน้าเครียด สำหรับมีนาแล้วนั่นเป็นคำบัญชามากกว่าจะเป็นคำสั่งที่เจ้านายมอบให้ลูกน้อง หญิงสาวกำสายสะพายกระเป๋าไว้แน่นและเม้มริมฝีปากอิ่มสวยเข้าหากันเป็นเส้นตรงก่อนเปิดปากพูด

“คุณแม็กเซ็นคะ นี่เป็นวันแรกที่ฉันเข้ามาที่บริษัทแห่งนี้และได้พบคุณ แต่ดิฉันก็ยังมีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจนี่ไม่ใช่หรือคะว่าต้องการจะอยู่ต่อหรือเดินออกไปจากที่นี่”

“คุณตัดสินใจแล้วมีน่า! คุณตัดสินใจตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามาในไพรเมอร์ รีคอน ชิพ ซึ่งมันจะไม่มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงได้อีก”

คำพูดนั้นทำเอาหญิงสาวสะอึก เขาคงเป็นคนบ้าอำนาจและหลงตัวเองอย่างร้ายกาจ แม็กเซ็น มิลเลอร์ไม่ได้มีอะไรแตกต่างจากน้องชายของเขาแม้แต่นิดเดียว

“แต่ฉันมีสิทธิ์ที่จะเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของฉันค่ะ...คุณแม็กเซ็น ฉัน...ขอลาออก”

“คุณคงชอบทำอะไรง่าย ๆ แบบนี้บ่อย ๆ ซีนะ...มีน่า!

ชายหนุ่มคำรามใส่หลังหญิงสาวที่กำลังจะพาตัวเองไปให้พ้นจากห้องของเขา มีนาชะงัก รอบเบ้าตาเริ่มมีน้ำเอ่อท้นขึ้นมา เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา แม็กเซ็นก้าวมาหยุดอยู่หลังเธอ

“ผมคงไม่ได้ดูผู้หญิงอย่างคุณผิดไปหรอกนะ คุณมักจะทำอะไรโดยไม่ใส่ใจเสมอ นึกอยากจะมาคุณก็มา นึกอยากจะไปคุณก็ไปโดยที่ไม่แคร์ใครทั้งสิ้น แบบนี้รึเปล่าที่เขาเรียกว่าใจง่าย”

“แม็กเซ็น!” มีนากรีดเสียงแหลมอย่างเหลืออด หญิงสาวหันขวับกลับไปยังร่างสูงใหญ่และเงื้อมือขึ้นสูงแต่ถูกแม็กเซ็นฉวยไว้ได้ด้วยมืออันหนาหนัก เขากุมมือเรียวบางที่สั่นระริกไว้แน่นและเหยียดยิ้มออกมาอย่างหยามเหยียด

“อ้อ...ผมอาจจะใช้คำผิดไป เขาไม่เรียกว่ามักง่าย แต่แบบนี้เรียกว่าใจง่ายจะเหมาะกว่า”

“แม็กเซ็น...คุณดูถูกฉัน!

 


ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha