สยบหัวใจลายพยัคฆ์ 18+

โดย: ZENDORI



ตอนที่ 1 : เจอกันครั้งแรก


ตอนต่อไป

ชีตาร์นั่งมองเรือนร่างขาวโพลนที่เปลือยเปล่าอย่างช่างใจ เขาไม่แน่ใจว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้านี้คือ ใครมาจากไหน ไม่รู้ว่าเป็นนกต่อของศัตรูเขาหรือเปล่า ชายหนุ่มหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ มันเป็นมวนที่เท่าไรไม่รู้ได้ ทั้งๆที่เสืออย่างเขาเห็นกวางน้อยอยู่ตรงหน้าแล้วอยากขย้ำแค่ไหน แต่เขาก็ต้องอดใจไว้เพราะไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าที่ว่าสวยงามมันคือยาพิษ ชายหนุ่มยกมือขึ้นดูนาฬิกา อีกไม่กี่นาทีเขาก็จะได้รู้ความจริง ว่าหญิงสาวที่มาเป็นลมหน้ารถเขานั้นเป็นใคร

“เอ่อ คุณชีตาร์ครับเคนโค้มาแล้วครับ”  ประโยคนั้นดังมาจากมือถือเครื่องหรู เขารีบกดม่านปิดลงทันที เก้าอี้นวมขนาดยาวค่อยๆหันมามอง

“ได้เรื่องไหมเคนโด้” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น สายตาคมมองลูกน้องมือขาวอย่างตั้งใจ

“ไม่มีข้อมูลของผู้หญิงคนนี้ในประเทศเราเลยครับนาย”

“ชิท!!” เสียงสบทอย่างหยาบคายออกมาเป็นภาษาบ้านเกิด

“แม่ง แล้วหล่อเป็นใครวะ ” เขาหัวเสียทันทีที่ได้รับคำตอบที่ไม่อยากจะได้ยิน

“เอ่เธอไปโยนทิ้งไหมครับนาย” ลูกน้องคนสนิทเสนอความคิดเห็น

“ไม่ต้อง !! ฉันขอคิดดูก่อน” ชีตาร์ยกมือขึ้นห้าม พรางหมุนเก้าอี้หันหลังให้ลูกน้องอย่างใช้ความคิด เขานึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เขาทำกับหล่อนนั้น ช่วยไม่ได้ ก็อยากมาล้มใส่รถเขาเอง

“นายครับ!!”

“อะไรวะเคนโด้” เขาหันมาดุลูกน้องของเขาอย่างหงุดหงิด

“สรุป อันนี้ยังทันไหมครับ” เขามองกล่องเล็กๆที่อยู่ในมือ หากไม่ใช่เคนโด้คงไม่มีใครกล้ามาล้อเลียนเขาแบบนี้ ชายหนุ่มหยิบกล่องถุงยางแล้วปากว้างทิ้ง

เคนโด้อมยิ้มเมื่อเห็นเจ้านายของเขาเป็นแบบนั้น เดาได้ไม่ยากว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็แปลกทำไมนายถึงยอมไม่ต้องใช้มันวะ เคนโดเกาหัวอย่างไม่เข้าใจ

“แกไปหาข้อมูลเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้มาให้ได้ ไม่อย่างนั้นแกก็ไสหัวไปแบบไม่ต้องให้ฉันเห็นหน้าอีก”

ปีรมา หรือปริม ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น ร่างเล็กรู้สึกปวดเมื่อยตัวเป็นที่สุด หล่อนมองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่ามันไม่ใช่ห้องพักของโรงแรมที่หล่อนพัก ร่างเล็กจึงดีดตัวลุกขึ้น

“ที่นี่ที่ไหนกัน แล้วฉันมาอยู่ได้ยังไง” เสียงหวานอุทานขึ้น พร้อมกับกายสาวผุดจากเตียงกว้างนั้น หล่อนมองเน้อตัวของตัวเองที่เปลือยเปล่า ใบหน้าสวยเริ่มถอดสี หล่อนนึกถึงเรื่องในฝันเมื่อคืนนี้ หล่อนฝันว่า.....

“ว๊ายย มันไม่ใช่ฝันเหรอเนี่ย” กายสาวร้อนผ่าว พรางมองไปรอบๆ หล่อนเห็นชุดตัวเองที่กองอยู่เกลือนกลาดบนพื้นพรมนั้น ร่างเล็กทำท่าจะลงไปหยิบมันขึ้นมา

“อุ๊ย ว๊าย!!!” กายสาวต้องสะดุด เมื่อรู้สึกเจ็บแปล๊บตรงส่วนนั้น มันเจ็บจนขาเสียวของหล่อนยืนไม่อยู่ ร่างหล่อนเกือบล้มไปกองกับพื้น ถ้าไม่มีมือหนาของใครอีกคนมารับไว้

“กรี๊ดด !! ว๊าย คุณเป็นใครปล่อยฉันนะ อื้อ ปล่อยฉันลงสิ” มือเล็กเริ่มทุบเนื้อตัวของร่างสูงนั้นไปมาอย่างแรง ขาเรียวตีกันไปมาเพื่อให้หลุดจากอ้อมแขนของเขา เขาเป็นใครมาอุ้มหล่อนได้ยัง

“โอ้ย!! หยุดๆ หยุดเดี๋ยวนี้ แม่คุณ” ชีตาร์พยายามเอียงหน้าหนีมือเล็กที่รัวอยู่ที่บ่าของเขา พร้อมกับตะโกนร้องห้าม เนี่ยหากเป็นลูกน้องของเขา เขาจะสำกำมันให้น่วมเลย

“นี่แน่ๆ ปล่อยๆ ไอ้คนบ้า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ อื้อๆๆ ” ปีรมาไม่ยอมหยุดตามคำสั่งเขา หล่อนจัดการนัวกำปั้นน้อยนิดนั้นใส่เต็มแรง หวังให้เขาปล่อยหล่อนลงพื้นนั้น

“นี่ !! ”ตุ๊บ !!!

“โอ้ย!! ไอ้บ้าโยนมาได้ฉันเจ็บนะ” หล่อนจับก้นตัวเองปอยๆ ร่างเล็กของหล่อนนั่นหอบตัวโยนอยู่บนที่นอนนั้น

ชีตาร์มองสาวน้อยตรงหน้าก็แอบกลืนน้ำลาย เมื่อคืนมึนๆไม่ทันได้มองเจ้าหล่อนเต็มตา ตอนนั้นนึกอยากจะเอาอย่างเดียวจึงไม่ทันได้ดูว่าเป็นเช่นไร บอกคำเดียวว่างานดีมาก เรือนร่างเล็กที่ไม่ได้เล็กไปซะทุกอย่าง หุ่นเจ้าหล่อนเหมือนกับนาฬิกาทรายเลยก็ว่าได้ เขามองหล่อนตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

“มองอะไรยะ ไอ้คนบ้า” ปีรมาด่าเขาเป็นภาษาไทย ฝรั่งแบบนี้คงจะไม่เข้าใจหรอก มือเล็กยกขึ้นปิดหน้าอกตัวเอง ตายแล้วยายปริม หนีผู้จัดการส่วนตัวเที่ยวจนเกิดเรื่องจนได้ เนี่ยมาอยู่กับใครก็ไม่รู้ แล้วนี่มาเสียสาวให้กับไอ้ฝรั่งบ้าที่ไหนก็ไม่รู้ หน้าตาก็ดีไม่น่าจะนิสัยเลวเลย ปีรมาคิดในใจ

“ก็มองเธอไง” เขาส่งภาษาอังกฤษให้อีกฝ่ายหนึ่งฟัง ปีรมาเบิกตากว้างอย่างตกใจ

“เธอเป็นใครมาจากไหน บอกฉันมาสิ” เขาถามหล่อนเป็นภาษาอังกฤษ

“ฉันต้องถามสิ ว่าแกเป็นใคร ฉันมาอยูที่นี่ได้ยังไง” ปีรมาถามกลับอย่างสงสัย สายตาจ้องมองร่างหนานั้นอย่างเอาเรื่อง หล่อนลืมไปเลยว่าตอนนี้หล่อนล่อนจ้อนอยู่ มือเล็กที่ชี้หน้าเขามือสักครู่จึงต้องหดมันมาปิดหน้าอกหล่อนอีกครั้ง

“ใครส่งเธอมา ยอมรับมาซะดีๆ” ชีตาร์พยายามถามเจ้าหล่อน ทั้งๆที่สายตาของเขาไม่ละไปจากเรือนร่างงามของหล่อนนั้น

“ไม่บอกโว้ย”

ตื๊ดๆๆๆ !!! เสียงมือถือที่ดังมาจากกระเป๋าถือของผู้หญิงนั้นทำให้ทั้งสองหยุดชะงัก สองสายตามองหน้ากัน ปีรมาทำท่าจะลุกขึ้นไปหยิบ หล่อนจำได้ว่าเสียงโทรศัพท์หล่อนนั้น

หมับ!!

กริ๊ก!!

“ยายปริม เธออยู่ไหนเนี่ย ทำไมเพิ่งเปิดเครื่อง ฉันตามหาเธอจนวุ่นไปหมด แล้วนี่ไปนอนที่ไหน ทำไมไม่กลับโรงแรม” คำถามรัวๆยิงมาที่หล่อน ทำเอาชีตาร์มองหน้าหญิงสาวอีกฝ่าย และส่งสัญญาณให้เจ้าหล่อนตอบ

“เอ่อๆ อยู่แถวนี้หละค่ะพี่แคนดี้ เดี๋ยวปริมกลับไปนะคะ” หลับปรับเสียงให้เป็นปกติ อีกอย่างหล่อนกลัวความปลอดภัยของตัวเองด้วย เพราะอยู่ต่างแดนแบบนี้หล่อนไม่รู้ว่าหล่อนเป็นใครกันแน่

“อื้อ เร็วๆ หละ เครื่องจะออกอยู่แล้ว” เสียงชายหนุ่มที่ดูจะไม่ใช่ชายเต็มร้อยนั้นเอ่ยขึ้น พร้อมกดวางสาย ชีตาร์เก็บข้อมูลเจ้าหล่อนไว้ทั้งหมด โชคดีที่แม่เขาเป็นคนบ้านเดียวกับเจ้าหล่อนไม่เช่นนั้นเขาจะไม่รู้เลยว่าเจ้าหล่อนคุยอะไรกัน

“หลบไป ฉันจะกลับบ้าน” ปีรมาสั่งคนที่ยืนขวางทางอยู่นี้ให้หลบหลีก หล่อนลุกขึ้นยืนแล้วพยายามเบี่ยงตัวเองหลบเขา หมายจะไปหยิบเศษผ้านั้น

“อุ๊ย!” ร่างเล็กต้องกัดฟันแน่น เมื่อรู้สึกแปล๊บๆที่เดิม

“ฉันไม่ให้เธอไป จนกว่าเธอจะบอกก่อนว่าเธอเป็นใคร” ชีตาร์มองเจ้าหล่อนนิ่ง ร่างสูงยืนจังห้าร์ขวางทางนั้นไว้

“มันเรื่องของฉัน แกได้สิ่งที่แกต้องการแล้วนี่ ปล่อยฉันไปซะ แล้วฉันจะไม่เอาเรื่องแก” ปีรมาต่อรองเป็นภาษาอังกฤษ หล่อนไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว ตอนนี้ขอแค่ชีวิตรอดก็เพียงพอแล้ว หากหล่อนตายแม่หล่อนจะอยู่กับใคร หญิงสาวคิดในใจ

“หึ !! เธอรู้ได้ยังไงว่าฉัน ได้สิ่งที่ต้องการไปแล้ว” หมับ !!

“ว๊าย อ้าย ไอ้ฝรั่งบ้าปล่อยฉันนะ จะทำอะไร อื้อ อุ๊บ!!! อื้อ อื้อ” ปีรมาร้องได้เพียงแค่นั้น ร่างหล่อนก็ถูกเขากดทับไว้ ปากเล็กที่ส่งเสียงร้องนั้นก็ถูกอุดด้วยปากหยักของเขา ชีตาร์จัดการกับร่างแน่งน้อยนั้นอีกรอบ ไม่ว่าหล่อนจะเป็นใคร ในเมื่ออยู่ในเงื้อมือของเสือร้ายอย่างเขาแล้วอย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้ หากเขาไม่ยอมปล่อยกรงเล็บต่อให้เก่งมาจากไหนก็ดิ้นไม่หลุดเป็นแน่ ชายหนุ่มบอกตัวเองในใจ..>>>>>


ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha