ทาสอารมณ์ (#ซีรี่ย์หื่น)

โดย: Love Top Book



ตอนที่ 1 : INTRO


ตอนต่อไป


 

INTRO

                "ไปอยู่ด้วยกันนะลูก"

           "ครับคุณลุง"

           "ต่อไปต้องเรียกลุงว่าพ่อนะลูก เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว"

           "ครับ คุณพ่อ"

            เหตุการณ์ในวัยเด็กของผม วันที่ผมสูญเสียทุกอย่างและไม่สามารถปฏิเสธความช่วยเหลือจากคนตรงหน้าได้ วันในตอนนั้นเพียง 7 ขวบ ผมต้องมารับรู้อะไรที่มากเกินความเข้าใจของเด็กคนหนึ่ง ทำไมคนชุดดำกลุ่มนั้นต้องซ่อมพ่อผม ทำไมแม่เหยียดยิ้มตวาดกร้าวเสียงดังใส่ นาทีที่เสียงคล้ายประทัดดังขึ้น ผมตกใจกลัวลนลานแล้วคุณลุงคุ้นหน้าคนนี้ก็กรูเข้ามาช่วย ในขณะที่คนกลุ่มแรกวิ่งหนีออกไป แม่เหลือบมองผม "แกมันเหมือนพ่อ อยู่นี่แหละฉันเกลียดพ่อแก...และก็เกลียดพ่อแกด้วย" ไม่!! ไหนแม่เคยบอกรักผมที่สุด...ทำไมแม่ต้องพูดกับผมอย่างนั้นด้วย

 

 

หรัญญ์

      "อ๊ายย!! อ๊าย.. อ้า.. อ๊ะ!! แรงอีกค่ะ อืมม..." เสียงครางโหยหวนดังปลุกผมจากความฝัน

      "ฝันแบบเดิมอีกแล้ว" ปลอบตัวเองรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ ชีวิตผมวนเวียนอยู่แค่ไม่กี่เรื่อง ถ้าไม่ตามออกไปดูแลคุณธีรธร ก็ดูแลกิจการที่เจ้าสัวมอบหมายให้ เห็นผมเซอร์ๆ ผมยาวหนวดเครารุกรังแบบนี้ ผมมีตำแหน่งเป็นถึง CEO เลยนะครับ แต่เป็นกิจการสีเทา...งานเก็บหนีนอกระบบ

           "อยู่กับครอบครัวเจ้าสัวมา 30 ปีแล้ว ตื้นลึกหนาบางของครอบครัวนี้ผมรู้หมด งานสำคัญๆ ส่วนใหญ่ผมจะเป็นคนจัดการดูแลให้ทั้งนั้น ท่านให้ความเมตตาผมเหมือนเป็นลูกแท้ๆ แถมให้ผมเรียกพ่อเหมือนที่คุณธีรธรเรียกด้วย ถ้าคนไม่รู้จักกันมาก่อนอาจคิดว่าผมเป็นลูกชายของท่านก็ได้ ทั้งที่ความจริงผมเป็นเพียงบอดี้การ์ดเท่านั้น

                "ตื่นแล้วหรอพี่ สนใจไปสนุกกันไหม" เสียงไอ้โฮมลูกน้องวันยี่สิบต้นๆ เอ่ยปากทัก ระหว่างเจอผมตรงทางลงบันได ทาวน์เฮาส์สามชั้นสองห้องเจาะทะลุหากันไม่ได้เก็บเสียงงได้ดีนัก ยิ่งเดินลงมาชั้นล่างเสียงครางสุขสมยิ่งดังกว่าเดิม

 

 

 

                "พวกมึง ทำอะไรกันอยู่เนี่ย" ถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้ว

                "ก็เก็บดอกไงพี่" หน้าทะเล้นของลูกน้องหนุ่ม ตอบสวนกลับผมแบบนั้น

                "ไอ้ห่า!! มิน่าล่ะ...สายมึงไม่เคยเก็บเงินครบเลย" 

                ผมเดินคุยกับมันเรื่อยเปื่อยจนมาถึงห้องต้นเสียง แง้มประตูมองกิจกรรมภายในแล้วรีบบ่ายหน้าหนี ในขณะที่ไอ้โอมจ้องตาลุกวาว เก็บความหื่นไว้แทบไม่อยู่

 

                "เดี๋ยว!! มึงเคลียเงินเสร็จหรือยัง"

                "โห่พี่!! คืนนี้เดี๋ยวผมรีบทำให้เลย แต่ตอนนี้ไปสนุกกันก่อนไม่ได้หรอ"

                "ใครวะนั้น แม่ง!!หน้าตาก็ดี"

                "เจ้าของร้านอาหารตึกแปด ขาดจ่ายมาสองเดือนแล้ว...เลยต้องเชิญตัวมาคุยกันหน่อย"

                "เธอยอมเองหรือพวกมึงบังคับ"

                "บังคับอะไรล่ะพี่ เดือนที่เธอก็เสนอตัวจ่ายดอกแบบนี้"

                "งั้นเลย"

                "เข้าไปเหอะน่า ผมอยากจะแย่อยู่แล้ว"

        

                ร่างผมถูกดันเข้าไปในห้อง ภาพผู้หญิงผิวขาวละเอียดชมพูสวยใสสไตล์ลูกคุณหนูเปลือยร่างเด้งเร้าอยู่บนโต๊ะอาหารตรงหน้า มีไอ้ลูกน้องกลัดมันคนหนึ่งเสียบเข้าหว่างขาเด้งตัวกระแทกกระทั้นหยาบโลน สองข้างซ้ายขวามีอีกสองคนประกบดูดเนินอกราวกับเด็กขาดความอบอุ่น เธอเอื้อมมือไปจับแก่นแข็งของคนยืนเยื้องฝั่งหัว ปากครางสั่นพร่ำเสียงหวีดสูงไม่มีความหมาย

                พอลูกน้องหันมาเห็นหน้าผมมันก็หวาดๆ ไอ้ที่เร่งเครื่องจวนเจียนจะเสร็จก็เร่งทำเวลากระแทกแรงหลายครั้งจนร่างเธอสั่นสะท้าน แม้เสียงหวานยังครางไม่หยุดปากแต่ตาเธอกลับจดจ้องอยู่ที่ผม แววตาแทะโลมจาบจวงเกินกว่าที่ผมเคยเห็นมาก่อน ไม่อยากจะเชื่อว่าคนตรงนี้เธอสมยอมและมีอารมณ์ต้องการซะเอง

 

                "พี่เอาหน่อยไหม

                "ไม่ มึงต่อกันเลย"

 



ตอนต่อไป


เล่มที่คนอื่นอ่าน

captcha